Ένα αλλόκοτο καλοκαίρι στην Κάρπαθο, μέρος 1ο. A weird summer in Karpathos island, 1st part.

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title:   A weird summer in Karpathos Island, 1st part.

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ, Marcus Schrauder. 

Το καλοκαίρι ξεκίνησε & τελείωσε αλλόκοτα, μιας και αρχές Ιουνίου χάσαμε τον πρώην πεθερό μου Kenny Filax. (Για το πως τελείωσε, δείτε το προηγούμενο άρθρο). Ο Kennys ήταν ένας άνθρωπος με Καρπάθικο χιούμορ (το οποίο είναι λίγο βαρύ), αλλά κατ'αλλα ήταν ένας τύπος Large, με όλη την σημασία της λέξης. Ποτέ δεν μου φέρθηκε άσχημα, ειδίως μετά τον χωρισμό μου. Κάθε άλλο θα έλεγα. Ήταν και παρέμεινε ένας πατέρας-φίλος μέχρι το τέλος της ζωής του. Παλιά ερχόταν κάποιες φορές για παρέα σε εκδρομές που έκανα, καθώς πήγαινα για ψαροντούφεκο. 

Καλό ταξίδι Kenny, θα σε θυμόμαστε με αγάπη...

Από τα παλιά...στον Κορινθιακό....

...Έφτασα για τις πολυπόθητες καλοκαιρινές διακοπές στην αγαπημένη μου Κάρπαθο. Τον χειμώνα είχε βρέξει πολύ κι αυτό φάνηκε στην θάλασσα. Θερμοκρασία επιφάνειας 20οC!!! ενώ αναλόγως το μέρος το θερμοκλινές άλλοτε ήταν στα -10μ. άλλοτε στα -18μ. Όμως ήταν σαν να έμπαινες σε ψυγείο. Το έβλεπες καθώς το πλησίαζες, ένα θολό νερό, που μόλις πέρναγες ένιωθες λες και ήταν αρχές της άνοιξης. Το παγωμένο νερό είχε αποτέλεσμα τα ψάρια να είναι πολύ νευρικά και δεν πλησιάζαν εύκολα. Εννoείται ότι το μελτέμι καλά κρατούσε. Από τον Μάιο ξεκίνησε χωρίς καθόλου παύση. Το περίεργο ήταν ότι ενώ το μελτέμι "κόβει" αργά το απόγευμα, η θάλασσα δεν ησύχασε ποτέ. Ευτυχώς συνάντησα τον φίλο μου Μάρκο από την Αυστρία και ψαρέψαμε πολλές φορές μαζί. Τα πρώτα ψαρέματα μας δεν είχαν και μεγάλη επιτυχία, αν εξαιρέσουμε τα λεοντόψαρα. Υπήρχαν φορές που μπορούσες να πιάσεις όσα ήθελες. 100, 500 ψάρια. Ειδικά αν η βουτιά γινόταν αργά το απόγευμα ήταν αμέτρητα. Μαζί τους όμως έχουν πολλαπλασιαστεί και οι τροπικοί αχινοί με τα μακριά αγκάθια, που σε κάθε τρύπα ή σχισμή ήταν δυστυχώς παρόντες, αμέτρητοι κι αυτοί. Έτσι λοιπόν ψαρεύαμε ότι μας άρεσε στα βαθειά κι όταν γυρίζαμε μαζεύαμε λεοντόψαρα. Υπήρχαν ψάρια πού ήταν του κιλού, αλλά το πιο μεγάλο το έπιασε ο Μάρκος που ήταν 1,150 γρ. 

Ο Μάρκος με το μεγαλύτερο λεοντόψαρο!!! (1,150γρ.!!!)

Καθώς περνούσαν οι μέρες και ειδικά μετά της Παναγίας, η θάλασσα έφτασε στην κανονική της θερμοκρασία των 27οC επιφάνεια. Τότε φάνηκαν κάποια καλά μαύρα ψάρια. Σε μια βουτιά με τον Μάρκο, βλέπω ένα ψάρι να τρέχει. 

"Σαν μικρή στείρα φαίνεται...." σκέφτηκα και συνέχισα να κολυμπώ. Ο Μάρκος όμως δεν έκανε την ίδια σκέψη και βούτηξε. Το βάθος δεν είναι μεγάλο και η διαύγεια της θάλασσας εκπληκτική. Είναι στα -18μ και φαίνεται ολοκάθαρος. Τον κοιτώ να παίρνει θέση, να τεντώνει το χέρι του και να ρίχνει. Το ψάρι σπαρταράει και εγώ είμαι όλος απορία τι έπιασε. Με το που φτάνει στην επιφάνεια μου δείχνει ένα ωραίο σηκιό πάνω από κιλό.!!! Το πρώτο ψάρι της ημέρας πιάστηκε και ήταν υπέροχο. Συνεχίζουμε βουτώντας, ψάχνοντας και μετά από αρκετή ώρα πιάνει ένα ροφό κοντά στα 2,5 κιλά. Τώρα όμως είμαστε μέσα στο ρέμα κι έτσι προχωράμε χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Σε ένα μεγάλο μονόπετρο, βλέπω έναν ροφάκο, που μόλις τρύπωσε. Αποφασίζω να ρίξω μια καλύτερη ματιά και διαπιστώνω ότι είναι ένα δίκιλο ψάρι. Με το που πλησιάζω την τρύπα του γυρίζει να με δει και του ρίχνω στην μούρη. Τραβάω έξω τον  ροφάκο και συνεχίζω. 

Εγώ με τον 2κιλο ροφό...

Δύο μεγάλα λεοντόψαρα θα πιαστούν για να κάνουν παρέα με τον ροφάκο. Καθώς αρχίζουμε να μπαίνουμε στον επόμενο κόλπο, το ρέμα σταμάτησε εντελώς, με συνέπεια τα λεοντόψαρα να είναι πάρα πολλά. Πιάσαμε αρκετά με τον Μάρκο, καθώς και μια στείρα 1,5 κιλών εντελώς τυχαία, την ώρα που ψάχναμε για τρυπωμένα λεοντόψαρα. Πιάσαμε κι από ένα ωραίο σαργό ο καθένας μας. 

Τα ψάρια μας...

Το βράδυ σε μια παραλιακή ταβέρνα στο χωριό Φοινίκι απολαύσαμε με την παρέα μας τα τρόπαια. Ο Μάρκος με την γυναίκα του την Άννα, ο Ρεμί (Αυστριακός), εγώ και η Σοφία (κόρη). 

Το τσιμπούσι: Η Άννα,  ο Ρεμί, ο Μάρκος & εγώ...

Σε ένα άλλο ψάρεμα με τον Μάρκο, βρήκα με μεγάλες πήγκες στα βαθειά. Όμως τα ψάρια δεν πλησίαζαν, ότι και να κάναμε. Σε μια βουτιά μου, βλέπω ένα από τα ψάρια να κολυμπάει για τα βαθειά. Έτσι όπως έχω βουτήξει, μου επιτρέπεται να την ακολουθήσω. Το ψάρι το υπολογίζω στα 3-4 κιλά. Στα -25 μέτρα, πατάω την σκανδάλη, αλλά η βέργα ούτε καν το έφτασε. Η πήγκα απορημένη γύρισε, με είδε και χάθηκε στην άβυσσο. Ήταν ένα ψάρι 8-10 κιλά και πολύ πιο βαθειά από ότι υπολόγιζα. Σε μια στείρα ο Μάρκος δεν της έριξε όταν μπορούσε, νομίζοντας ότι ήταν μικρό το ψάρι. Όταν απομακρύνθηκε κατάλαβε το λάθος του. Και στις δυο περιπτώσεις, το έντονο θερμοκλινές μας είχε ξεγελάσει. Σε ένα καρτέρι μου, κι ενώ περίμενα κάτι από τα βαθειά, με περικύκλωσαν ένα κοπάδι κίτρινα μπαρμπούνια. Ήρθαν να με δουν και χάθηκαν όπως ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά μου. Τότε παρατήρησα κάτι μαύρο να πλέει δίπλα μου.

"Πίσσα κι εδώ???" σκέφτηκα και πήγα να την πιάσω. Προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι επρόκειτο η σκανδάλη του ξύλινου ψαροντούφεκο μου!!! 

!!!

Ευτυχώς είχα πάρει και δεύτερο μακρύ ψαροντούφεκο για να το δοκιμάσω στα βαθειά. Μετά από λίγο, καθώς κολυμπάμε, ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει. Τον πλησιάζω και μου λέει: "Δύο ροφοί..." και μου δείχνει δύο πέτρες στον βυθό σε απόσταση περίπου 20 μέτρα μεταξύ τους. Εγώ δεν βλέπω κανένα από τα δύο ψάρια και του προτείνω να βουτήξει εκείνος. Αρνείται και μου λέει να κάνω καρτέρι και θα τα δω τα ψάρια. Έτσι αποφασίζω να πάω προς την αριστερή πέτρα που είναι και πιο κοντά μας. Καθώς βυθίζομαι και πλησιάζω το επιλεγμένο σημείο, διακρίνω σε μια σχισμή μια ουρά ενός ψαριού. 

"Μάλλον είναι ο ένας από τους δύο ροφούς..." σκέφτηκα. Αλλάζω πορεία και κατευθύνομαι προς το ψάρι. Ο ροφός έχει το κεφάλι του μέσα στην σχισμή είτε γιατί κάτι κοιτάει είτε γιατί ετοιμάζεται να αποδράσει. Χρησιμοποιώντας τον όγκο του βράχου, κρύβω την κατάδυση μου και μόλις μπαίνω στο βεληνεκές του ψαροντούφεκου, πατάω την σκανδάλη στα - 20 μέτρα. Η βέργα βρίσκει τον ροφό κάθετα λίγο πριν το μάτι και τραβώντας το ψάρι έρχεται στην αγκαλιά μου. 

Το ψάρι που είδε ο Μάρκος και το έπιασα...

Είναι ένα τριάρης ροφός. Χαρές με τον Μάρκο για την επιτυχία μας. Έκανε μια βουτιά στο άλλο ψάρι αλλά δεν τον βρήκε. Γυρίσαμε πίσω ψάχνοντας τα βαθειά, αλλά χωρίς επιτυχία. Στα ρηχά μαζέψαμε τα λεοντόψαρα που βρήκαμε. 

Ο Μάρκος & εγώ....

Φυσικά υπάρχει και άλλη Κάρπαθος. Αυτή με τις αγροτοδουλειές. Με τον All weather John, μαζέψαμε σταφύλια και εννοείται την μεγάλη του αγάπη τα διαφορετικά είδη ντομάτας (μεταξύ των άλλων ζαρζαβατικών..... κολοκιθάκια, μελιτζάνες, κρεμίδια κλπ.). Στα καρπούζια όμως δεν είχαμε μεγάλη επιτυχία.

Η συγκομιδή...

Η παραγωγή μας!!!

Ή εγώ είμαι γίγαντας  
ή το καρπούζι ....

Μερικές μέρες μετά την γιορτή της Παναγίας, κατάφερα και στραμπούληξα τον δεξί μου αστράγαλο. Λες και ήταν συνεννοημένοι, ο καιρός έκοψε τελείως. Εγώ με δεμένο κι έχοντας ψιλά το πόδι την έβγαλα στον καναπέ. Δεν υπήρχε η παραμικρή σκέψη για ψάρεμα. Αδύνατον να χρησιμοποιήσω τα βατραχοπέδιλα. Έτσι αποφάσισα να γνωρίσω καλύτερα μια άλλη Κάρπαθο, που συνήθως λόγω των ψαρεμάτων δεν της έδινα και πολύ σημασία. 

Υπάρχουν λοιπόν και αυτοί όμως που φιλούν τις Κεκρόπορτες της παράδοσής μας σε αυτήν την άκρη του Αιγαίου μας. Από την μια η μάνα μου κάθε χρόνο μας φτιάχνει τις παραδοσιακές κουλούρες. Υπό την τεχνική ηγεσία του All weather John έχουν τελειοποιήσει την παραγωγή τους με συνέπεια οι κουλούρες φτιάχνονται πολύ πιο γρήγορα και έχει τυποποιηθεί η παραγωγή τους κατά έναν τρόπο μπορώ να πω. Αυτό δεν συμαίνει ότι είναι εύκολη η παραγωγή τους!!! Ίσως να υπάρχει η δυνατότητα να μπορούν να αποκτήσουν και ISO παραγωγής χαχα!!! 

Καρπάθικες κουλούρες και η μάνα!!!

Όμως καθώς πήγα να δώσω κάποια ψάρια σε συγγενείς, έπεσα πάνω στην παραγωγή παραδοσιακών κουλουριών του γάλατος, μυζηθρόπιτων και πολλές άλλες Καρπάθικες λιχουδιές όπως κολοκυνθοανθούς γεμιστούς, μικροσκοπικά ντολμαδάκια και άλλα πολλά. Άνθρωποι του μόχθου, που με πολύ ζήλο και αγάπη προσπαθούν να διατηρήσουν ένα τόσο πολύπλοκο και δύσκολο κομμάτι της πολύτιμης παράδοσής μας. Έπεσα πάνω στην παραγωγή μυζηθρόπιτας. Ατομικές μεν αλλά πολύ πολύπλοκες στην παρασκευή τους. Ένα τσούρμο άτομα με τον καθένα να έχει την δική του δουλειά.... Άλλο άτομο να ζυμώσει, άλλο να φτιάξει τα μπαλάκια με το ζυμάρι, άλλο να τα ανοίξει, άλλο να τα γεμίσει με μυζήθρα και να τα κλείσει...για να έρθει ο Βαγγέλης και να τα βάλει να ψηθούν. Μετά τα τακτοποιούσε η Άννα και τα συσκεύαζε. 

Από τα αριστερά: Η κα Ευγενία, τα τρία ξαδέλφια μου Άννα, Χαρούλα & Ευγενία, η Σοφία.
Όρθιοι, η Άννα & ο Βαγγέλης...

Ο Βαγγέλης τα φέρνει & η Άννα τακτοποιεί & συσκευάζει...

Πόσα τέτοια καλυτεχνήματα κρύβει η παράδοσή μας τα οποία πέρνουμε σαν δεδομένα??? Οι περισσότεροι βλέπουμε το τελικό προιόν, χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι κόπος κι αγώνας κρύβεται για αυτό που αγοράζουμε. Και ας μην ξεχνάμε όλα είναι χειροποίητα και με πολύ μεράκι φτιαγμένα. Χρειάστηκε λοιπόν ένα απλό στραμπούλιγμα για να μου δώσει ένα ακόμη μάθημα, για το πόσο καταπληκτική είναι η πανέμορφη χώρα μας..... Ας την προσέξουμε λίγο παραπάνω και δεν θα χάσουμε... 

Περνούσαν οι μέρες κι εγώ σιγόβραζα στο ζουμί μου βλέποντας την ακίνητη θάλασσα.... Συνεχίζεται...

Translation of the above article.

Title:  A weird summer in Karpathos Island, 1st part. 

Video & Photo : Zacharias Skevofilax, Marcus Schrauder.

The summer started & ended unexpectedly since at the beginning of June we lost my ex-father-in-law Kenny Filax. (For how it ended, see the previous article). Kenny was a man with a Carpathian sense of humour (which is a bit strange), but otherwise he was considered to be large in his life (in every sense of the word). He never treated me badly, especially after my divorce. On the contrary, he was and remained a father-friend figure until the end of his life. He used to accompany me sometimes on trips I took, when I went spearfishing.
Have a calm passage Kenny, our love will accompany you always... 

(1st Picture: ...from the past... in the Corinthian Bay...)
I arrived for the long-awaited summer vacation in my beloved Karpathos. It had rained a lot during winter and this effected the sea. Surface temperature of the sea was 20οC!!! While depending on the diving place, the thermocline started at-10m., sometimes at-18m. But it was like swimming into a freezer. You could see it as you approached it, a cloudy water, which as soon as you passed through, you felt as if it was the beginning of spring. The freezing water made the fish very nervous and did not approach us easily. The strong NNW wind of 5-7 beaufords, called meltemi, was holding strong. It started early May and continued without any pause, according to the local people. The strange thing was that while the meltemi should stop blowing in the late afternoon, the sea never calmed down. Luckily, I met my friend Marko from Austria and we fished together many times. Our first fishing trips were not very successful, except for the lionfish (Pterois volitans). There were times when you could catch as many as you wanted. 100, 500 fish. Especially if the dive took place in the late afternoon, there were countless. But along with them, the tropical sea urchins (Diadema Setosum) with the long spines have multiplied, which were unfortunately present in every hole or crevice, countless of them too. So we fished as deep as we liked and when we returned we collected lionfish. There were fish that weighed a kilo, but the biggest was caught by Marcos, which was 1.150 grams.

(2nd Picture: Marko with the biggest lionfish!!! 1.150 grams!!!). As the days passed and especially after Virgin Mary's Day (15th of August), the sea reached its normal surface temperature of 27οC. Then some good dusky groupers (Epinephelus guaza) were seen. On a dive with Marco, I saw a fish running.

"Looks like a little golden grouper (Epinephelus costae)..." I thought and continued swimming. But Marcos did not think the same way and dived. The depth was not great and the clarity of the sea was amazing. He was at-18m and I could see him clearly. I watched him getting into position, stretching out and shooting. The fish was shaking on his spear and I wondered what he caught. As soon as it reached the surface, he showed me a nice corvina (Sciaena umbra) over a kilo.!!! The first fish of the day was caught and it was beautiful one. We continue diving, searching, and after some time he caught a dusky grouper close to 2.5 kg. At that point, we were in the stream and so we proceed without much effort. On a large single stone, I saw a dusky grouper, which had just disappeared under the big stone. I decided to take a closer look and found out that it was a 2 kilo fish. As soon as I approached its hole, it turned to see me and I shot it in the face. I pulled it out and continued.(3rd Picture: The two kilo dusky and I). Two large lionfish will be caught later on. As we began to enter the next bay, the stream had stopped completely, resulting in lionfish being very numerous. We caught quite a few with Marco as well as a 1.5 kg golden grouper accidentally, while looking for lionfish. We also caught a nice white sea bream (Diplodus sargus) each of us. (4th Picture: Our fish...) In the evening, in a tavern in the village of Finiki, we enjoyed the trophies with our company. Marcos with his wife Anna, Remi (Austrian), me and Sofia (daughter).

(5th Picture: The feast with Anna, Remi (Austrian), Marco & I).

In another fishing trip with Marko, we found some big mottled grouper (Mycteroperca ruby) in the deep. But they wouldn't approaching use, no matter what we did. In one of my dives, I saw one of the fish swimming for the deep. As I have dived, I was able to follow it. I estimated the fish at 3-4 kilos. At-25 meters, I pulled the trigger, but the spear didn't even reached it. Bewildered, it turned around, looked at me and disappeared into the abyss. It was an 8-10kg fish and much deeper than I expected. Next, Marcos saw a golden grouper and did not shoot when he could, thinking that the fish was small. When it swam away, he realised his mistake. In both cases, the intense thermocline had fooled us. On one of my dives, while I was waiting for something to appear from the depths, I was surrounded by a school of yellow goatfish (Mulloidichthys martinicus). They came to see me and disappeared as suddenly as they appeared before me. Then I noticed something black floating by me, on the surface.

"Tar here too ???" I thought and caught it. To my great surprise, I found that it was the trigger mechanism of my wooden speargun!!!  (6th Picture: !!!). Fortunately, I had also taken a second long speargun to test it in the depths. After a while, as we were swimming, I heard Marco calling me. I approached him and he said: "Two dusky groupers..." and pointed to the two rocks on the seafloor, about 20 meters apart. I did not see either fish and I suggested that he should dive. He refused and told me to dive and ambush and so I would be able to see the fish. So I decided to dive towards the left stone which was closer to us. As I descended and approached the chosen spot, I noticed in a crevice a fish's tail.
"It's probably one of the two dusky groupers..." I thought. I changed course and headed for the fish. The dusky grouper had its head in the crevice, either because it was looking at something or it was preparing to escape. Using the bulk of the rock, I concealed my dive and once I was in range of the speargun, I pulled the trigger at - 20 meters. The spear fund the dusky vertically just before its eye and pulling the fish, it followed me to the surface. It was a 3 kilo dusky grouper. (7th Picture: The fish that Marco saw and I caught it...). Cheers with Marcos for our success. He dived for the other fish but didn't find it. We turned back searching the depths, but without any success. In the shallows we collected the lionfish we found.       (8th Picture: Marcos & I...). 

Of course there is a different face of Karpathos. The farm one. With All weather John, we picked grapes and of course his greatest love, different types of tomatoes (among other vegetables...… zucchini, eggplants, onions, etc.). However, we did not have much success with watermelons.               (9th Picture: The collection...),        (10th Picture: The outcome!!!) &           (11th Picture: Either I am a giant or the watermelon...) 

A few days after the Feast of the Virgin Mary, I sprained my right ankle. As if they were in agreement, the weather stopped completely. I sat on the couch, with my leg tied up. There was not the slightest thought of fishing. Impossible to wear flippers. So I decided to get to know one of the many different faces of Karpathos better, which usually due to fishing I didn't pay much attention to.

So there are those who kept the final-back doors of our tradition on this side of our Aegean Sea. On the one hand, every year my mother makes us the traditional rolls called kouloures. Under the technical advice of All weather John, they have perfected their production. As a result that the rolls are made much faster and their production has been standardised in a way I can say. This does not mean that they are easier to produce!!! Maybe, there is a possibility that they can get ISO documentation for production... haha!!!   (12th Picture: Traditional Carpathian rolls called kouloures !!!). But as I went to give some fish to relatives, I came across the production of traditional milk rolls, myzithropittas and many other Carpathian delicacies such as stuffed pumpkin flowers, tiny stuffed grape leaves called dolmades and many more. People of hard work, who with great zeal and love try to preserve such a complex and difficult part of our precious tradition. I stumbled upon the production of mizithropita (a traditional cheese pie). Individual pieces but very complex to prepare. A bunch of people with each one having their own job.... One person to knead, another to make the dough balls, another to spread them, another to fill them with mizithra (cheese) and close them... Then Vaggelis put them in and out of the oven. Finally, Anna arranged and packed them.  (13th Picture: from left to right: Mrs Eugenia, my cousins Ann, Charoula & Eugenia and Sofia. Standing: Anna & Vaggelis). (14th Picture: Vaggelis brought them & Anna arranged and packed them). How many such artefacts does our tradition has that we take for granted. Most of us, see only the final product, without having the slightest idea of ​​what effort and struggle goes into what we buy. And let's not forget that everything is handmade and made with great care. So it took a simple tumbling to teach me another lesson, about how amazing our beautiful country is... Let's pay attention to it a little more and we won't miss out...

Days passed and I was like a boiling pot, watching the motionless sea....
To be continued...

Άκης Ρέντζος - για μένα ο Ακουλιός...

Ο Άκης με την παρέα του!!!

Τον Άκη τον πρωτογνώρισα όταν επέστρεψα από τις σπουδές μου στις ΗΠΑ στα τέλη του 1980.  Είμασταν μπατζανάκηδες και έτσι ξεκίνησε η παρέα μας. Εκείνος βάζελος, εγώ γαύρος. Καταλαβαίνετε τι πείραγμα έπεφτε όταν υπήρχε αγώνας ποδοσφαίρου.... Είχαμε κάποια κοινά ενδιαφέροντα, όπως και παίζαμε ποδόσφαιρο όλοι οι άνδρες του σογιού μαζί (με πολύ καζούρα στο τέλος του κάθε ματς, αναλόγως το σκορ). Είχαμε και τις διαφορές μας όμως. Ο Άκης πήγαινε γήπεδο και όταν το ράλι Ακρόπολις ξεκινούσε, πήγαινε στις ερημιές να το απολαύσει, όπως  μου έλεγε. Αυτό όμως που για αρκετά χρόνια μας ένωσε, ήταν το ψαροντούφεκο. Η δικιά μου μεγάλη τρέλα-αγάπη ήταν για όλο τον χρόνο. Του Άκη ήταν τα καλοκαίρια. Πηγαίναμε σε διάφορα μέρη. Τι να πρωτοθυμηθώ....Τα μελανούρια της Άνδρου, τις σκολόπεντρες της Κύθνου (αυτή η ιστορία είναι για πολύ λίγους), την Αχλαδερή, τον Αλμυροπόταμο, τον Πλατανιά, τα διάφορα τσιμπούσια και πολλά άλλα. 

Τα μελανούρια της Άνδρου και άλλα...

Ένα όμως μέρος μας έδεσε για τα καλά. Η Κάρπαθος. Αν και η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη, ο Άκης ένιωθε πιο πολύ Καρπάθιος. Κάναμε ονειρεμένα ψαρέματα στο αγαπημένο μας νησί. Ροφοί, σαργοί, σκάροι, ζαργάνες (τα γνωστά φίδια για όσους γνωρίζουν) και άλλα πολλά ήταν τα τρόπαιά μας. 

Μεταξύ των άλλων και τα "περίφημα φίδια"!!!

Κάρπαθος 1.

Κάρπαθος 2.

Κάρπαθος 3.

Καθώς πέρασαν τα χρόνια, εγώ παρέμεινα και παραμένω ερωτευμένος με το ψαροντούφεκο, ο Άκης άρχισε σιγά-σιγά να το αντικαθιστά με ψάρεμα με το καλάμι. Ψάρευα κι εγώ μαζί του, όταν ξεκουραζόμουν από το ψαροντούφεκο. Με τα χρόνια, είχε αρχίσει να βαραίνει μάλλον λόγω της κατάστασης του, πράγμα το οποίο δεν το γνώριζα. Όταν τα πράγματα άρχιζαν να δυσκολεύουν, τότε κατάλαβα-έμαθα τι συνέβαινε. 

Καλό ταξίδι φίλε και αδελφέ μου. Είθε το χώμα να είναι ελαφρύ.... 

Υ.Γ. Αααα βρε Ακουλιώ (έτσι τον φώναζα....).  Θα μου λείψεις πολύ κι ας μην κάναμε πολύ παρέα τελευταία....

'Ένα αναίσχυντο σφουγγάρι, γοφάρι 5 κιλά & λαβράκια!!! A shameless sponge, 5 kilos bluefish & many sea-bass!!!

 

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title:   A shameless sponge, 5 kilos bluefish & many sea-bass!!!

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ. 

Μετά τις Πασχαλιάτικες διακοπές και αφού τελείωσε ο Μάης με την απαγόρευσή του, αρχές Ιουνίου πήγα στον αγαπημένο μου Β. Ευβοϊκό. Έφτασα το απόγευμα και αμέσως ντύθηκα και βούτηξα με ανυπομονησία. Ήξερα ότι η φίλη μου θα ήταν παρούσα. Όντος, η αγαπημένη μου κυρά θολούρα με περίμενε με τις θολές της αγκαλιές. Δεν με ένοιαξε καθόλου, αρκεί που μπορούσα και βουτούσα. Στην επιφάνεια έκανε πολύ ζέστη (23οC). Όμως, μόλις περνούσες το ένα μέτρο βάθος, υπήρχε ένα δροσερό ρέμα, αλλά και πάλι η στολή ήταν πολύ χοντρή-ζεστή. Ευτυχώς στο αμάξι είχα φέρει μια πιο λεπτή για την επομένη μέρα. Ξεκίνησα τα καρτέρια μου, αλλά μετά από λίγο, συνάντησα κάτι απρόσμενο σε όλα αυτά τα χρόνια που ψαρεύω. Καθώς έχω κάνει την βουτιά μου και πλησιάζω ένα γνωστό πόστο, συνειδητοποιώ ότι ένα σφουγγάρι μου κάνει χειρονομίες!!! Μου δείχνει το μεσαίο δάχτυλο, υπονοώντας τι???  

???!!!

"Τώρα τι πρόστιμο μπαίνει για κάτι τέτοιο??? Η μούντζα σε άλλον οδηγό κοστολογείται 100 ευρώ. Η χειρονομία με το μεσαίο δάχτυλο σε ψαροντουφεκά  πόσο??? Τι ποινή θα βάλουμε σε ένα σφουγγάρι, για να γίνουμε Ευρωπαίοι, όπως λέει και το εν λόγω νομοσχέδιο???" αναρωτήθηκα χαμογελώντας. "Λες να θέλει να μου πει κάτι??? Τόσα χρόνια το ψαρεύω αυτό το μέρος, σήμερα το είδα!!!" Λίγο πιο κάτω παρατηρώ κάτι πορτοκαλί ανάμεσα στα φύκια. Μόλις καταλαβαίνω τι είναι, βουτάω όσο πιο απαλά μπορώ. Είναι δύο ιππόκαμποι που τοποθετούν τα αυγά τους ανάμεσα στα φύκια. Με το που πλησιάζω, ο ένας απομακρίνθικε λιγάκι. Ο άλλος παρέμεινε με τα αυγά του. Σιγά-σιγά έκανα όπισθεν για να μην προκαλέσω κάποια ζημιά και απομακρύνθηκα.

Η νέα γενιά ιππόκαμπων!!!

Με το που έφτασα στην επιφάνεια, ο 2ος ιππόκαμπος γύρισε στο ταίρι του. Ο ελαφρύς νοτιάς είχε αρχίσει να μου τα θολώνει όλο και πιο πολύ. Πήγα λίγο πιο κάτω, παίρνω μια βαθειά ανάσα και βουτάω. Λίγο πριν φτάσω στο βυθό, τραβάω χειρόφρενο. Μια μεγάλη καφέ τσούχτρα παρελαύνει μπροστά με όλο της το μεγαλείο. Ένα μεγάλο απόκοσμο ον κολυμπά μπροστά μου. Το κεφάλι της είναι σαν μια μπάλα του βόλεϋ, το μήκος των χαντρών της ποδιών είναι περίπου δύο μέτρα και τα λεπτά - διάφανα της πόδια είναι περίπου στα τέσσερα μέτρα!!! Συνεχίζουμε...

Το απόκοσμο ον!!!

Πλησιάζοντας σε μια σπασμένη προβλήτα που ξέρω, βρίσκω πολλά λαβράκια στο γνωστό σημείο. Δυστυχώς τα μεγαλύτερα ψάρια είναι κοντά στο κιλό. Έτσι αφού τα χάζεψα και τράβηξα το βίντεο που ήθελα, έφυγα άπρακτος. Έχω ήδη κάνει περίπου 30 βουτιές και δεν έχω δει ένα σοβαρό ψάρι!!!

"Απίστευτες εμπειρίες μέχρι στιγμής. Ελπίζω το σφουγγάρι να κάνει λάθος σε ότι αφορά το ψάρεμα..." σκέφτηκα. Πήγα λίγο πιο κάτω κι έκανα ένα καρτέρι. Μετά από λίγο είδα κάτι μικρόψαρα να τρέχουν. Γυρίζω προς τα αριστερά μου, να δω μήπως τα ακολουθεί κάτι, αλλά από τα δεξιά μου εμφανίζονται τέσσερεις κέφαλοι. Σημαδεύω και πιάνω τον μεγαλύτερο.

Επιτέλους...

"Επιτέλους κάτι γίνεται..." σκέφτηκα. Τον κρεμάω στην σημαδούρα και συνεχίζω. Λίγο πιο κάτω αποφασίζω για ένα ακόμη καρτέρι. Βαθειά ανάσα και βουτιά. Αισθάνομαι λες και βυθίζομαι σε μια παχήρευστη και θολή σούπα. Φτάνω στον βυθό και περιμένω. Ένα ψάρι περνάει από μπροστά μου με μεγάλη ταχύτητα. Ούτε που πρόλαβα να δω τι ήταν. Τώρα όμως ξέρω από που έρχονται. Μετά από λίγο βλέπω αχνά μια δεύτερη σκιά να πλησιάζει. Το ψαροντούφεκο είναι στο σωστό σημείο και χωρίς να το σκεφτώ, πατάω την σκανδάλη. Σιγά-σιγά έρχεται στα χέρια μου ένα ωραίο λαβράκι 1,62 κιλών. Όλος χαρά το κρεμάω στην ζώνη μου και συνεχίζω. Οι αισθήσεις μου στο μάξιμουμ. 

To 1o, 1,62 κιλά...

"Τα ψάρια κυκλοφορούν μέσα στην θολούρα σε αυτό το σημείο..." λέω στον εαυτό μου. Βαθειά ανάσα και βουτιά πάλι. Με το που πλησιάζω τον βυθό και δεν έχω κάτσει πάνω του, αντιλαμβάνομαι δίπλα μου ένα ψάρι. Δεν ξέρω τι είναι, αλλά φαίνεται μεγάλο και του ρίχνω ενστικτωδώς. Βλέπω θολούρα να σηκώνεται από την ουρά του ψαριού και το μουλινέ να ξετυλίγεται με φρενήρη ρυθμό. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι έχω καταφέρει κι έτσι δεν ζορίζω το ψάρι. Τραβάει με μεγάλη δύναμη κι εγώ δεν του φέρνω την παραμικρή αντίσταση. Όσο το ψάρι αντιστέκεται το μόνο που κάνω είναι να κρατώ το σχοινί τεντωμένο. Μαζεύω το σχοινί, αλλά μόλις πάρει δρόμο, το αφήνω, αλλά πάντα με το σχοινί τεντωμένο. Αυτό κράτησε περίπου 20 λεπτά. Τότε είδα το γοφάρι κουρασμένο να μην μπορεί να κάνει και πολλά. Με το που είδα την βολή μου τρελάθηκα. Η βέργα είχε πετύχει το γοφάρι πολύ ψιλά στην πλάτη και το μόνο πράγμα που κράτησε το ψάρι από το να σκιστεί και να το χάσω, ήταν τα αγκάθια στην πλάτης του!!! 

Ήθελε να μου το Δώσει!!!

Το έφερα απαλά στα χέρια μου και το σιγούρεψα όταν το έπιασα από τα βράγχειά του. Μου Είχε κάνει δώρο ένα ψάρι πέντε (4,8) κιλών, πιασμένο από μια πετσούλα!!! Σε ένα από τα τελευταία μου καρτέρια, προσγειώθηκα στον βυθό. Πριν προλάβω να κάνω πολλά, ένα λαβράκι πέρασε από μπροστά μου πάνω από την θολούρα. Εύκολος στόχος. Σημάδεψα με την ησυχία μου και του έριξα στον σβέρκο. Το λαβράκι κάνοντας κύκλους έπεσε νεκρό πάνω στον λασπώδη βυθό. 

Η μέρα τελείωσε όμορφα!!!

Εκεί τελείωσε και το σημερινό μου ψάρεμα. Βγήκα κατάκοπος, έβγαλα τις φωτό που ήθελα και την έπεσα με τα μούτρα στις λιχουδιές που μου είχε φτιάξει η Σταυρούλα. Ο Μορφέας με πήρε στην αγκαλιά του γρήγορα....

Τα της 1ης μέρας...

Χαράματα την επομένη το πρωί βρέθηκα στο νερό. Αυτήν την φορά, φόρεσα μια πιο λεπτή στολή που είχα προνοήσει να πάρω μαζί μου. Δεν έχω βουτήξει καλά-καλά και μια μεγάλη σουπιά φανερώνει το πόστο της. Κινείται λίγο πιο πάνω από τα φύκια, καθιστώντας την έναν εύκολο στόχο και την έπιασα. 

Να κι ο μεζές!!!

Λίγο πιο κάτω, βουτάω μέσα στην γνωστή θολούρα. Δεν μου αρέσει το πόστο μου, κι έτσι προχωρώ σερνόμενος στον βυθό, μήπως και βρω κάποιο καλύτερο μέρος. Καθώς ψάχνω, παρατηρώ μπροστά μου ένα καλό λαβράκι να τρώει κάτι, χωρίς να με έχει πάρει χαμπάρι. Είναι τόσο προσηλωμένο σε αυτό που κάνει, που μου δίνει τα απαραίτητα δευτερόλεπτα να ετοιμαστώ και του ρίχνω. Πετυχαίνω τον στόχο μου, αλλά η βέργα χώνεται μέσα στην λάσπη. Δεν την τραβάω έξω, γιατί πολλές φορές στο παρελθόν έχω παρατηρήσει ότι η λάσπη κλείνει τα φτεράκια κι έτσι μπορεί να χαθεί το ψάρι. Βγάζω λοιπόν πρώτα την βέργα, την καθαρίζω και μετά τραβάω το ψάρι κοντά μου. Είναι ένα λαβράκι 1,6 κιλά. 

Η 2η μέρα ξεκίνησε ωραία, 1,6 κιλά...

Το κρεμώ στην σημαδούρα μου και συνεχίζω. Λίγο πιο κάτω βρίσκω κάτι λάστιχα αυτοκινήτου στον βυθό. 

"Ωραίο μέρος για καρτέρι..." σκέφτομαι. Βουτάω και κρύβομαι πίσω από τα λάστιχα. Δεν έχω προλάβει να κρυφτώ καλά-καλά, όταν ένα εξίσου ωραίο λαβράκι εμφανίζεται μέσα από την θολούρα. Του ρίχνω στα πλαϊνά του πτερύγια και εκείνο εξαφανίζεται φέρνοντας αρκετά μέτρα σχοινί. Μετά από λίγο έχω στα χέρια μου ένα λαβράκι 1,7 κιλών σε μόλις 25 δευτερόλεπτα!!! 

Άλλο ένα 1,7 κιλά...

Περυχαρείς, το κρεμάω με τα υπόλοιπα και αποφασίζω να βγω. Κάνω διάφορα άκαρπα καρτέρια. Όμως σε ένα από τα τελευταία, βουτάω σε ένα γνωστό μου μέρος που στο παρελθόν μου έχει δώσει καλά ψάρια. Προσγειώνομαι άτσαλα στο βυθό λόγω της κούρασης και ανασηκώνω την λάσπη. Αναγκάζομαι δύο φορές να κινηθώ μπροστά γιατί με σκεπάζει η θολούρα που σήκωσα καθώς προσγειωνόμουν στον βυθό. Την δεύτερη φορά, διακρίνω μια γνωστή φιγούρα μέσα στην θολούρα. Είναι ένα καλό λαβράκι, αλλά πίσω του ακολουθεί ένα πιο μεγάλο. Καθώς μ' έχουν πλησιάσει αρκετά, δίνοντας όσο χρόνο που χρειάζομαι για να σημαδέψω το μεγαλύτερο των δύο. Στο πάτημα της σκανδάλης, με δυνατά χτυπήματα της ουράς του, εξαφανίζεται μέσα στην θολούρα σέρνοντας μαζί του την βέργα. Μετά από μερικά λεπτά το βρήκα να κάθεται στον βυθό και το έπιασα. 

Το μεγάλο κατάκοπο...

Ήταν το μεγαλύτερο λαβράκι της εξόρμησης 2,8 κιλά. 

2,8 κιλά και τέλος...

Δεν ήθελα τίποτε περισσότερο κι έχοντας το στην αγκαλιά μου βγήκα. Πρόσεξα να μην υπάρχει κάποιος στην παραλία και πήγα στο αμάξι μου. Έβγαλα τις φωτό που ήθελα και πήρα τον δρόμο του γυρισμού.... 

Τέλος και η 2η μέρα!!!

Translation of the above article.

Title: A shameless sponge, 5 kilos bluefish & many sea-bass!!!

Video & Photo : Zacharias Skevofilax. 

After the Easter holidays and May's ban had ended, early in June I went to my beloved N. Evoikos Bay. I arrived in the afternoon and immediately got dressed and eagerly dived. I knew my lady friend would be present. Of course, my beloved lady, madam blur was waiting for me with her murky hugs. I didn't care at all, as long as I was able to dive. It was very hot on the surface (23°C). But as soon as I passed the one meter depth, there was a cool stream, but again the suit was very thick-warm. Fortunately, I had brought a thinner one in the car in case... I started my ambushes, but after a while, I encountered something unexpected in all my years of spearfishing. As I dived and approached a familiar spot, I realised that a sponge was beckoning to me!!! It was showing me the middle finger, implying what??? (1st Picture: ???!!!). 

"Now what's the fine for something like that??? To open your palm and show it to another driver costs 100 euros in Greece. The gesture with the middle finger on a spear-fisherman, how much is the fine??? What penalty should we put on the sponge, in order to become more like the Europeans, as the new bill states???" I wondered, smiling. "You think it wants to tell me something??? I've been fishing this place for so many years, but only today I saw it!!!".

A little further down I notice something orange among the seaweed. Once I figured out what it was, I dived as gently as I could. They were two seahorses (Syngnathidae-Hippocampus) that laid their eggs among the seaweed. As I approached them, one moved away. The other remained with its eggs. I slowly backed up to avoid causing any damage and I moved away. (2nd Picture: The new generation of seahorses!!!). As soon as I reached the surface, the 2nd seahorse returned to its mate. The light south winds were starting to cloud the sea more and more. I went a little further, took a deep breath and dived. Just before reaching the bottom, I stopped. A large Mediterranean-Adriatic brown or compass jellyfish (Chrysaora hysoscella) was marching ahead in all its glory. A large eerie creature was swimming in front of me. Its head was as big as a volleyball, the length of its thick legs were about two meters long and the thin-transparent ones were about four meters!!! (3rd Picture: An eerie creature!!!). Approaching a broken pier I knew, I found many sea-basses (Dicentrarchus labrax). Unfortunately the biggest fish were close to a kilo. So after shooting the video I wanted, I left idle. I had already done about 30 dives and hadn't seen any serious fish!!! 

"Awesome experiences so far. I hope the sponge is wrong about fishing..." I thought. I went a little further down and dived for another ambush. After a while I saw some baitfish running. I turned to my left to see if anything was chasing them, but four mullets (Mugil cephalus) appeared to my right. I aimed and caught the biggest one. (4th Picture: At last...).

"Finally something is happening..." I thought. I hung it on the buoy and continued. A little further down I decided on one more ambush. Deep breath and dived. I felt like I was descending in a thick and murky soup. I reached the seafloor and waited. A fish passed in front of me at high speed. I didn't even get to see what it was. But now I knew where they were coming from. After a while, I faintly saw a second shadow approaching. The speargun was in the right direction and without thinking, I pulled the trigger. After a while, a nice 1.62 kg sea bass was in my hands. I happily hung it on my belt and continued. My senses at their peak. (5th Picture: The first sea-bass, 1.62 kg...).

"The fish are moving through the blurry waters at this point..." I said to myself. Deep breath and dived again. As I approached the bottom and had not reached it yet, I noticed a fish next to me. I didn't know what it was, but it looked big and I instinctively aimed and pulled the trigger. I saw the blur rising from the fish's tail and the reel was unwinding at a frenzy pace. I had no idea what I had accomplished so I didn't stress the fish. It pulled with great force and I didn't resist at all. As long as the fish was resisting, all I did was to keep the line taut. I was reeling in the rope slowly, but as soon as it started swimming away, I let it go, but always with the rope taut. This lasted about 20 minutes. Then I saw the bluefish (Temnodom saltator) tired and unable to do much. As soon as I saw where I shot it, I froze. The spear had struck the bluefish on the back and the only thing that kept the fish from tearing up and losing it, were the thorns on its back. It was hanging from a tiny piece of skin!!! (6th Picture: It was Given!!!). I brought it gently into my hands and I grabbed it by its gills. At that moment I secured my catch. The Almighty had given me a five (4.8) kilo fish as a gift!!! On one of my last ambushes, I landed on the bottom. Before I could do much, a sea-bass darted past me over the blur. Easy target. I quietly pointed and shot it in the neck. The sea-bass made a summersault and fell dead on the muddy bottom. (7th Picture: The fishing ended beautifully!!!). That was the end of today's fishing. I went out with very tired, took the photos I wanted and attacked the delicacies that Stavroula had prepared for me. Morpheus took me in his arms quickly... (8th Picture: The 1st day trophies...). 

At dawn, the next morning I found myself in the water. This time, I wore a thinner spearfishing suit that I had planned to bring along. As soon as I was in the water a big common cuttlefish (Sepia officinalis) appeared in front of me. It moved a bit above the eelgrass bed (Zostera marina), making it an easy target which I caught. (9th Picture: The delicacy!!!). A little further down, I dived into the familiar murky waters. I didn't like where I landed, so I was crawling to the bottom, in order to find a better hiding spot. As I searched the surrounding area, I noticed in front of me a nice sea-bass eating something, without realising my presence. The fish was so focused on what it was doing that it gave me the necessary seconds to aim and shot it. I achieved my goal, but the spear sank into the muddy bottom. I didn't pull it out, because many times in the past, I had noticed that the mud closes the flaps of the spear and thus the fish could be lost. So I first took out the spear from the muddy bottom, cleaned it and then pulled the fish close to me. It was a 1.6 kg sea-bass. (10th Picture: The 2nd day started beautifully, 1.6 kg...). I hung it on my buoy and continued. A little further down I found some car tires on the seafloor.

"Nice place for an ambush..." I thought. I dived and hid behind the tires. I didn't have the time to hide well, when an equally beautiful sea-bass appeared through the blur. I shot it on its side fins and it disappeared reeling out several meters of the rope. After a while I had in my hands a 1.7 kg sea-bass in just 25 seconds!!! (11th Picture: One more 1.7 kg...). Full of joy, I hung it up with the rest of the fish and decided to go out. I did various fruitless ambushes on my way out. But in one of the last ones, I dived in a familiar spot that in the past, had given me some nice fish. I landed clumsily on the bottom due to fatigue and stirred up the mud. I was forced to crawl forward twice because I was being covered by the blur I stirred up as I landed on the bottom. The second time, I noticed a familiar figure in the blur. It was a big sea-bass, but I realised that a bigger one was following it. As both of them came close enough, they provided me with the necessary time I needed to aim at the largest fish. As I pulled the trigger, with a violent movement of its tail, it disappeared into the blur, dragging the spear along with it. After a few minutes I found it laying on the seabed and caught it. (12th Picture: The biggest sea-bass tired...). It was the biggest sea-bass of this trip (2.8 kg). (13th Picture: The end with2.8 kg...). I didn't want nothing more and embracing it, I went out. I looked around to be sure there was no one on the beach and went to my car. I took the photos I wanted and hit the road.... (14th Picture: Day 2 is over!!!).

Καρπάθικη σαργοψαριά #2. Karpathos island with many sea-bream spearfishing #2.

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Karpathos Island with many white sea-bream while spearfishing #2.  

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ. 

Οι Πασχαλινές μου διακοπές περνούσαν μέσα στην ηρεμία. Αυτή η εντυπωσιακή ησυχία που απλωνόταν παντού, γέμιζε και το τελευταίο μου κύτταρο. Εκστατικές καταστάσεις. Καταστάσεις που όσοι ζούμε στις μεγαλουπόλεις, έχουμε ξεχάσει ή μας διαφεύγει, αυτό το τόσο απλό αλλά συνάμα απίστευτο μεγαλείο. Το να ζεις μέσα στην ηρεμία και κοντά στην φύση. Τρέχουμε να προλάβουμε μέσα στο άγχος, στην κίνηση και τα περισσότερα δεν τα προλαβαίνουμε. Έχουμε ξεχάσει να νιώθουμε καθημερινά το Πνεύμα μας, να είμαστε στο κέντρο μας, γιατί δεν φτάνει μας ο χρόνος κι όλο τρέχουμε αγχωμένοι. Με συνέπεια βέβαια να εμφανίζονται μακροχρόνια διάφορες ασθένειες, πολλές από αυτές αυτοάνοσες, γιατί ο οργανισμός μας δεν αντέχει άλλο. Μα θα μου πείτε η επαρχία δεν τα έχει αυτά??? Βεβαίως, αλλά σε πολύ, σε πάρα πολύ λιγότερο βαθμό... 

Η Φύση γνωρίζει!!!

Βασικό ρόλο παίζει τι ζητάει ο καθένας μας από την ζωή που κάνει. Μας φτάνουν αυτά που έχουμε ή θέλουμε όλο και περισσότερα??? Το να έχεις κάποιες απαιτήσεις για να ζεις καλύτερα, αυτό είναι φυσικό και επόμενο. Το να ζητάς όλο και περισσότερα και να μην είσαι ποτέ ευχαριστημένος με αυτά που έχεις, αυτό είναι προβληματικό. Και μετά αναρωτιόμαστε πως φεύγουν από αυτήν την ζωή τόσοι πολλοί συνάνθρωποί μας πχ από καρκίνο... Ο καθένας ας αναλογιστεί την πορεία του σε αυτό τον παχυλό υλικό κόσμο. Καλό είναι να θυμόμαστε, ότι τίποτε δεν μας ανήκει, όλα θα τα αφήσουμε πίσω, "δανικά είναι στο κάτω-κάτω...", όπως λέει και το τραγούδι. Αλλά ας γυρίσουμε στα δικά μας. 

Την τελευταία μέρα των διακοπών του Πάσχα 22, αποφάσισα για μια ακόμη βουτιά. Όμως, ο καιρός μου τα χάλασε. Ένα δυνατό 5αρι ΒΒΔ, με ανάγκασε να ψαρέψω στα ρηχά. Δεν με χάλασε καθόλου, γιατί τα δύο ψαρέματα στα βαθειά δεν είδα και τίποτα σπουδαίο. Αντιθέτως στα ρηχά υπήρχαν πολλοί ευμεγέθεις σαργοί και άλλα ωραία ψάρια. Έτσι λοιπόν χαράματα βρέθηκα να κολυμπάω σε γνωστά μου μέρη. Βούτηξα λοιπόν και ξεκίνησα τα καρτέρια. Στο πρώτο κιόλας, μου ήρθε ένα μεγάλο κοπάδι από άσπρους γερμανούς. Ανάμεσά τους όμως υπήρχαν ωραίοι σκάροι. Δεν ήταν πολλοί οι σκάροι, αλλά αρκετά μεγάλοι. Διάλεξα τον πιο μεγάλο και του έριξα. Η βέργα πέτυχε το ψάρι στον σβέρκο, το οποίο έκανε μια τούμπα και προσγειώθηκε στον βυθό. Είχα πιάσει ένα ψάρι 780 γρ. 

Η αρχή του τέλους...

Το κοπάδι με τους σκάρους προχώρησε λίγο πιο κάτω και χώθηκε κάτω από μια πλάκα. Πλησίασα κι ενώ σκεφτόμουν ποιον σκάρο να πιάσω, κάτι γυάλισε πίσω από το κοπάδι. Αγνόησα αμέσως τους σκάρους, οι οποίοι σιγά-σιγά έφυγαν, κι ανοίγοντας τον υποβρύχιο φακό μου είδα έναν καλό σαργό. Έριξα κι έπιασα τον πρώτο σαργό της ημέρας. 

Καλώς τον 1ο...

Προχωρώντας λίγο πιο κάτω, παρατήρησα ότι ένας άλλος καλός σαργός είχε λουφάξει ανάμεσα σε δύο πέτρες. Πλησίασα όσο πιο ήσυχα μπορούσα κι άρχισα να κολυμπάω κυκλικά. Μόλις διέκρινα καλύτερα το σώμα του ψαριού, πάτησα την σκανδάλη κι έπιασα ένα ψάρι των 550 γρ. 

Να κι ένας μεγάλος...

Με την ίδια τακτική στα πολύ ρηχά, έπιασα άλλους δύο σαργούς. Πήγα λίγο πιο βαθειά και ξεκίνησα πάλι τα καρτέρια. Βλέπω πάλι τους σκάρους να κόβουν βόλτες γύρω από έναν βράχο. Γρήγορο καρτέρι. Καθώς περιμένω να έχω κάποιον καλύτερο στόχο, διαπιστώνω ότι ένας καλός ροφός καθόταν κρυμμένος πίσω από μια πέτρα μπροστά μου. Αν δεν κουνιόταν δεν θα τον έπαιρνα χαμπάρι. Καθώς περιμένω να αποφασίσω, αποκλείοντας τους σκάρους, ένας ωραίος σαργός με τάσεις αυτοκτονίας, βγαίνει να με δει από μια τρύπα λίγο πιο κάτω. Με το που κάνει να στρίψει, του ρίχνω λίγο πίσω από τα βράγχια και πιάνω άλλον ένα σαργό των 600 γρ. 

Τον έφαγε η περιέργεια!!!

Φεύγω από το μέρος, για να ηρεμίσει ο ροφός, για να γυρίσω αργότερα. Έκανα έναν μεγάλο κύκλο ψαρεύοντας. Πάω πίσω στον ροφό και βουτάω όσο πιο ήρεμα μπορώ. Ανοίγω τον υποβρύχιο φακό και ως δια μαγείας το ψάρι είναι μπροστά μου. Με το που πατώ την σκανδάλη, προλαβαίνει και στρίβει. Η βέργα τον πετυχαίνει λίγο πιο πίσω από εκεί που ήθελα. Τον έχει βρει αρκετά πίσω από το μάτι αλλά με το που τον τραβάω έξω, παίρνω στην αγκαλιά μου ένα ψάρι 1,8 κιλά. 

Το αναπάντεχο δώρο!!!

Χαρούμενος από το απρόσμενο αποτέλεσμα, αποφασίζω να τελειώσω το ψάρεμα μου. Τα φορτώνω στην σημαδούρα και κολυμπώ για την παραλία. Όμως σε κάτι πολύ ρηχά ξενέρια, παρατηρώ σαργούς να μπαινοβγαίνουν. Με το που πλησιάζω, τα ψάρια χάνονται κάτω από τα βράχια της ακτής. Το καλό είναι ότι τα βράχια με κρύβουν κι ότι μπορεί να ψαρέψω έχοντας τον αναπνευστήρα μου έξω από το νερό. Δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ ώρα, γιατί ένας μεγάλος σαργός βγήκε όλος περιέργεια να δει τι γίνεται. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο και του έριξα στον σβέρκο. Κι αυτός έκανε μια τούμπα και προσγειώθηκε στον πετρώδη βυθό. 

Ήταν περίεργος!!!

Ήταν ένα ψάρι των 500 γρ. Πλησιάζοντας την ακτή, χωρίς να δω τίποτα, είπα να κάνω το τελευταίο καρτέρι. Κοιτώντας δεξιά-αριστερά παρατηρώ ένα κοπάδι σκάρων να φεύγει. 

"Μάλλον δεν τους προλάβαμε Ζάχοοο..." είπα στον εαυτό μου. Δεν έχω προλάβει να τελειώσω την σκέψη μου, όταν ένας μεγάλος σκάρος βγαίνει κάτω από την πλάκα που είναι μπροστά μου. Σημαδεύω και τον πιάνω, λέγοντας του: "Εσύ πήγαινες γυρεύοντας...." Καθώς κολυμπώ στα πιο ρηχά, βλέπω πολλούς μεσαίους κεφάλους να τσιμπολογούν στην επιφάνεια. Πλησιάζω να δω μήπως υπάρχει κάποιος πιο μεγάλος. Σέρνομαι στον βυθό μήπως... όταν από την μπροστινή πλάκα εμφανίζεται ένα ωραίος σαργός. Με το που με παίρνει χαμπάρι προσπαθεί να χωθεί πιο χαμηλά με συνέπεια να του ρίξω από πάνω. 

Πήγε να λουφάξει αλλά...

Πιάνω άλλο ένα ψάρι κι αποφασίζω να βγω. Εξάλλου είμαι πολύ κοντά στην παραλία. Έλα που όμως ένας ακόμη σαργός χώνεται σε μια σχισμή δίπλα μου. Χωρίς πολλές σκέψεις του ρίχνω, αλλά η βέργα δεν τον ξεπεράσει καθώς χτυπάει στον βράχο πίσω του και έτσι τον χάνω. 

"Λες να βγει από πίσω???" αναρωτιέμαι. Οπλίζω το ψαροντούφεκο αλλά ξεχνώ να ενεργοποιήσω την υποβρύχια κάμερά μου. Με το που στρίβω από τον βράχο που του είχα ρίξει, βλέπω τον σαργό να προσπαθεί να κολυμπήσει, κάνοντας τούμπες στο νερό, σημάδι ότι είχα πετύχει την σπονδυλική του στήλη. Στεναχωρήθηκα μπορώ να πω κι αμέσως του έριξα και τον έπιασα. 

Προσπάθησε να διαφύγει, αλλά...

Τον αποτελείωσα με το μαχαίρι μου για να μην υποφέρει κι άλλο και ζητώντας του συγνώμη τον έβαλα με το υπόλοιπα ψάρια. Τράβηξα κι ένα βίντεο με όλα τα ψάρια μαζί και βγήκα. 

Δεν έχω παράπονο φέτος το Πάσχα από την αγαπημένη μου Κάρπαθο. Μου τα έδωσε πλουσιοπάροχα και τα ψάρια και τις μπουνάτσες!!!

Πάσχα 22 τέλος...

Translation of the above article.

Title: Karpathos Island with many white sea-bream while spearfishing #2. 

Video & Photo : Zacharias Skevofilax. 

My Easter vacation was passing in peace. This impressive silence that spread everywhere, filled even my last cells. Ecstatic conditions. Conditions that those of us who live in big cities, have forgotten or missing this simple but at the same time available greatness. Living in peace with-in and being closer to  nature. We run in stress, in the traffic and most of us do not manage to accomplish what we are planning for. We have forgotten to feel our Spirit every day, to be in our center with-in, because the available time is not enough and we are always running anxiously. As a result, various diseases appear in the long run, many of them autoimmune, because our body can no longer tolerate this situation... (1st Picture: Nature knows !!!) 

What each of us looks for from Life, plays a key role. Are we content with what we have or we want more and more??? Having some requirements to live a better life it is expected. But, if always asking for more and never being content with what we have, creates problems. And then we wonder how so many of our fellow human beings are leaving this life, for example, from cancer... Let each one consider his/her course of life in this material world. It is helpful to remember that nothing belongs to us, we will leave everything behind, "After all, everything has an expiration date...", as the song says. But let's get back to our business.

On the last day of my Easter 22 holidays, I decided to take another dive. But the weather created a problem. Strong 5 Beaufort NNW winds, forced me to fish in the shallows. It did not bothered me at all, because in the two deep spearfishing dives, I did not see anything special. In the shallows, on the other hand, there were many large white sea breams among other nice fish. So at dawn I found myself swimming in places I knew. I dived and started the ambushes. In the very first ambush, a large school of white streamlined spinefoot (Siganus argenteus) came to me. But among them were some beautiful parrotfish (Sparisoma cretense). The parrotfish was not that many, but they were quite large. I chose the biggest one and pulled the trigger. The spear hit the fish in the neck, which made a summersault and landed on the bottom. I had caught a fish of 780 gr.(2nd Picture: The begging of the end...)

The rest of the parrotfish swam a little further and got under a rock. I approached them and while I was thinking which parrotfish to catch, something shone behind the parrotfish. I immediately ignored the parrotfish, which slowly swam away and after turning on my underwater flash light, I saw a nice white sea bream (Diplodus sargus). I pulled the trigger and caught my first white sea bream of the day.   (3rd Picture: The first white sea bream...)

Going a little further down, I noticed that a large white sea bream was hidden between two stones. I approached as quietly as I could and started swimming in a circle. As soon as I could have a better target, I pulled the trigger and caught a fish of 550 gr. (4th Picture: And the big one...). Using the same tactic in the very shallows, I caught two more white sea bream. I went a little deeper and started the ambushes again. I saw the parrotfish again swimming and nibbling around a rock. Fast dive. As I was waiting to have a better target, I realised that a nice dusky grouper (Epinephelus guaza) was hiding behind a stone in front of me. If it had not move, I would not notice that the fish was there. As I was waiting to decide, excluding the parrotfish from my plans, a nice white sea bream with suicidal tendencies came out to see me through a hole a little further down. As it turned to enter the hole again, I shot it a little behind the gills and caught another white sea bream of 600 gr.                            (5th Picture: Curiosity can be deadly...). I swam away for about 10 minutes, to calm down the dusky grouper and returned. I went back to the dusky grouper and dived as calmly as I could. I turned on the underwater flag light and magically the fish was in front of me, looking at me. As soon as I pulled the trigger, it managed to turn. The result was that the spear got it a little further than where I wanted. It had stoke the fish further behind the eye, but as soon as I pulled it out, I had in my arms a 1.8 kg fish. (6th Picture: An unexpected present!!!). Happy with the unexpected result, I decided to finish my fishing. I put all the fish on the buoy and swam towards the beach. But in the very shallow, I noticed several white sea breams coming in and out from several rocks. As I approached them, the fish get lost under the rocks of the shore. I had the advantage that the rocks were hiding me and also my snorkel was out of the water. I did not have to wait long time, because a big white sea bream came out full of curiosity to see what was happening. I did not expect anything better and shot it on its neck. It made a summersault and landed on the rocky bottom. (7th Picture: It was curious...). It was a fish of 500 gr. Approaching the shore, without seeing anything, I decided to make my last ambush. Looking around, I noticed a school of parrotfish leaving.

"Too late Zac..." I said to myself. I had not finish my thought, when a big parrotfish came out of a rock in front of me. I aimed and caught it, saying: "You asked for it...." As I was swimming in the shallows, I saw many middle size mullets (Mugil cephalus) nibbling the sea-surface. I approached them to see if there was a bigger fish among them. I crawled on the bottom in case... when a nice white sea bream appeared from the front rock. Once it realised my presence, he tried to swim under the rock, so I shot it from above.              (8th Picture: It tried to hide but...). I caught one more fish and decided to get out. Besides, I was very close to the sea shore. But another white sea bream swam into a slit next to me. Without much thought I shot it, but the spear did not pass through it as it hit the rock behind the fish and so I lost it.

"Is there a chance that it would come out from behind???" I wondered. I armed the speargun but I forget to activate my underwater camera. As I turned around the rock, I saw the white sea bream trying to swim, making summersaults in the water, a sign that I had shot it in its spine. I felt sorry for it and I immediately shot it again and caught it.           (9th Picture: It tried to escape but...). I killed it with my knife so that it would not suffer any more and I asked for forgiveness for the pain I caused it and placed it with the rest of the fish. I also video all the fish together and went out. I have no complaints this Easter from my favourite Karpathos. It provided me with many fish and calmed seas!!! (10th Picture: 2022 Easter vacations are over...).