Η απρόσμενη μεγάλη τσιπούρα , λαβράκια & σμέρνες... The unexpected large gilt-head sea bream, sea bass & moray ells....

 

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title:The unexpected large gilt-head sea bream, sea bass & moray ells....

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Παραμονή των εκλογών, ξύπνησα χαράματα για να πάω στον αγαπημένο μου Β. Ευβοϊκό. Είχα να τον ψαρέψω αρκετούς μήνες. Από την μια οι πολλές βροχές, από την άλλη οι πολλοί σεισμοί, δεν τόλμησα να το επιχειρήσω. Αυτήν την χρονική στιγμή φαινόταν ότι όλα θα ήταν μια χαρά. Τράβηξα κυριολεκτικά τον εαυτό μου από την γλυκιά ζεστασιά του κρεβατιού και έφυγα σαν τον κλέφτη. Όλα είχαν φορτωθεί από την προηγούμενη μέρα. Μετά από περίπου δύο ώρες οδήγησης μέσα στην μαύρη νύχτα, έφτασα χαράματα εκεί που ήθελα. Ντύθηκα γρήγορα και βούτηξα. Για τις επόμενες δύο ώρες καρτεριών δεν είδα τίποτα το αξιόλογο. Όλα τα ψάρια που είδα ήταν μικρά. Απογοήτευση... Άλλαξα μέρος και πήγα στις φυκιάδες. Στην αρχή είδα 2-3 μικρά λαβράκια και αναθάρρησα. Έμεινα με την χαρά στα χείλη, γιατί κι εδώ ερημιά. Έκανα αρκετά άκαρπα καρτέρια μέσα στα φύκια. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα κάτι να με πλησιάζει από πίσω. Έστριψα απαλά για να διαπιστώσω ότι ένα κοπάδι από καμία 10ρια μικρούς λούτσους ήρθαν να με επιθεωρήσουν. 

Η επόμενη γενιά των κυνηγών...

Το κοπάδι ήρθε από τα δεξιά μου, σταμάτησε μπροστά μου και μετά σιγά-σιγά απομακρύνθηκαν και χάθηκαν στην θολούρα. Στο τέλος λίγο πριν βγω, βλέπω έναν γύλο να κάθεται ανάμεσα στα φύκια. Η στάση του σώματός του μου έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Πλησίασα το ψαράκι και διαπίστωσα ότι μαζί με έναν γερμανό (ψάρι), είχαν πιαστεί σε ένα πολυάγκιστρο. Έψαξα να δω αν ήταν κάποιου ψαρά, αλλά η πετονιά ήταν κομμένη μερικά μέτρα μακρύτερα. Σήκωσα την πετονιά με τα ψαράκια και αναδύθηκα. Εκεί στην επιφάνεια απελευθέρωσα και τα δύο. Ευτυχώς ήταν ζωντανά. Λίγο πριν βγω, βρήκα και έναν νεκρό κέφαλο. Τον περιεργάστηκα, αναρωτιόμενος πια να ήταν η αιτία θανάτου και βγήκα. 

"Δύσκολα τα πράγματα Ζάχοοοο...." είπα στο εαυτό μου. Έκανα αρκετά καρτέρια χωρίς αποτέλεσμα. Βγήκα και οδήγησα αρκετά παρακάτω σε ένα δύσκολο μέρος. Δύσκολο γιατί είναι σχεδόν πάντα θολό και έχει και πολλά πράγματα ο βυθός. (σύρματα, κλαδιά, ξύλα κλπ). Το πρώτο μέρος, αν και είναι από τα αγαπημένα μου ήταν παντελώς άδειο, έρημο.

"Μήπως να τα παρατήσουμε και να φύγουμε??? " αναρωτήθηκα. "'Έχουν περάσει 3 ώρες και δεν έχουμε δει τίποτε το ιδιαίτερο..." σκέφτηκα. "Ας κάνουμε μια προσπάθεια ακόμη και μετά φεύγουμε...." είπα στην εαυτό μου. Βρήκα ένα μέρος που το ήξερα και βούτηξα. Περίμενα ανάμεσα σε κάτι κλαδιά, καλάμια μήπως και αλλάξει η τύχη μου. Ξαφνικά από τα δεξιά μου ήρθε ένας καλός κέφαλος. Γυρίζω να τον δω και δεν αντιλαμβάνομαι ότι ένα καλό λαβράκι ερχόταν από την άλλη μεριά. Το λαβράκι ήρθε μπροστά μου και μόλις το πήρα χαμπάρι και έστριψα λίγο το ψαροντούφεκο, πετάχτηκε τρομαγμένο. Έκανα έναν απαλό λαριγκισμό και το ψάρι γυρίζει και έρχεται να με ξαναδεί. Αυτήν την φορά όμως εγώ είμαι έτοιμος και όπως πάει να φύγει πατάω την σκανδάλη. Η βέργα βρήκε το ψάρι στο μάτι και το λαβράκι ξάπλωσε ανάσκελα στον βυθό. 

Επιτέλους το 1,7 κιλά!!!

Όλος χαρά το έπιασα γεμίζοντάς το φιλιά. Ήταν ένα ψάρι 1,7 κιλά. Λίγο πιο κάτω βλέπω κάτι σκιές στον βυθό. Βουτάω αμέσως και περιμένω. Στην αρχή μου ήρθαν κέφαλοι. Δεν τους πείραξα και τότε εμφανίστηκαν λαβράκια. 

Άγρια ομορφιά!!!

Τα ψάρια ήταν πολλά και παντού. Ερχόντουσαν και κέφαλοι. Κάποια ψάρια ήταν τόσο κοντά που θα μπορούσα να τα ακουμπήσω. Ένα λαβράκι πέρασε πάνω από το ψαροντούφεκο κι ένα άλλο από κάτω! Ένας κέφαλος παραλίγο να με τρακάρει! Μερικά λαβράκια ήταν αρκετά καλά, αλλά αποφάσισα να μην ρίξω και απολάμβανα το σκηνικό. Στην επόμενη βουτιά, αρχικά εμφανίστηκαν πολλοί σπάροι. Μετά οι κέφαλοι και στο τέλος διστακτικά κάποια λαβράκια. 

Χωρίς λόγια!!!

Πάλι δεν έριξα. Στην επόμενη βουτιά εμφανίστηκαν τα λαβράκια στην αρχή και μετά ανακατεμένα με τους κεφάλους. Τότε είδα και το μεγαλύτερο και μόλις πέρασε από μπροστά μου του έριξα. Η βέργα το βρήκε στο κέντρο σπάζοντας την σπονδυλική του στήλη και αυτό κάθησε στα ρηχά. 

Το 2ο λαβράκι...

Το πήρα και έκανα τα καθέκαστα. Προχώρησα λίγο πιο κάτω κι αποφάσισα να πάω στα ρηχά για να μην κολυμπήσω τον κόλπο και αφού περάσω τον κάβο να βγω. 

Το 1,3 κιλά.!!!

Έτσι θα ψάρευα και άλλα σημεία της περιοχής. Σε ένα καρτέρι στα πολύ ρηχά μου ήρθαν πολλοί κέφαλοι. Κάποια ψάρια ήταν αρκετά μεγάλα, αλλά εγώ δεν ενέδωσα και τα άφησα να περάσουν. Έφτασα στον κάβο και τον πέρασα ψαρεύοντας πιο κοντά στην στεριά αυτήν την φορά. Εδώ ο βυθός είναι πιο περτώδης αλλά εξίσου θολός. Κάνω ένα καρτέρι αλλά τίποτε. Η διαίσθησή μου, μου λέει να συρθώ μέχρι το τέλος του βράχου που κάθομαι πάνω. Όντως προχωράω όσο πιο ήρεμα μπορώ χωρίς να κουνώ τα πέδιλά μου. Ξαφνικά μέσα από μια εσοχή βγαίνει μια μεγάλη τσιπούρα. Το ψάρι μόλις που το βλέπω. Με έχει πάρει χαμπάρι κι είναι έτοιμη να την κάνει. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να σημαδέψω και να της ρίξω. Η βέργα την πετυχαίνει χαμηλά και το ψάρι σοκαρισμένο πέφτει στον βυθό. Με το που την πλησιάζω, παίρνει έναν δρόμο κι εγώ απλά παρακολουθώ κρατώντας το σχοινί τεντωμένο. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, που μου φάνηκαν αιώνας, την φέρνω στην αγκαλιά μου. 

Μια δίκιλη βασίλισσα του χειμώνα!!!

Η βέργα έχει πετύχει την τσιπούρα χαμηλά στην κοιλιά και δεν σκίστηκε για υπήρχαν τα κάτω φτεράκια της. Δεύτερη φορά που μου Δίνουν ψάρι από τα κοιλιακά του πτερύγια. (Δείτε το προηγούμενο άρθρο με το τρίκιλο γοφάρι)!!!. Είναι ένα ψάρι κοντά στα δύο κιλά (1950 γρ.). Αγκαλιές, φιλιά και ευχαριστίες τα Ουράνια και τα υπέροχά Τους δώρα και βγήκα. Αφού άλλαξα, αποφάσισα να καθαρίσω τα ψάρια. Βρήκα ένα μέρος που μου άρεσε κι έχει βότσαλα και ξεκίνησα το καθάρισμα. Σε κάποια στιγμή πιάνει το μάτι μου μια κίνηση. Δύο σμέρνες έχουν έρθει πολύ κοντά μου. 

Απρόσκλητος επισκέπτης...

Με τον Παντελή & την Μίνα!!!

Τους ρίχνω διάφορους μεζές από τα εντόσθια των ψαριών κριμένος πίσω από έναν βράχο και σχεδόν βγήκαν έξω από το νερό για να φάνε.!!! 

Υ.Γ. Τα λαβράκια μαζί με άλλους μεζέδες, το απολαύσαμε με εκλεκτή παρέα μερικές μέρες αργότερα.

!!!

Translation of the above article.

Title: The unexpected large gilt-head sea bream, sea bass & moray ells....

Video & Photos : Zacharias Skevofilax.

At the eve of the elections, I woke up early to go to my beloved Ν. Evvoikos Bay. I hadn't fish this fishing spot for several months. On the one hand the many rains, on the other τηε tοο many earthquakes, I did not dare to attempt it. At this point in time, it seemed that everything would be fine. I literally pulled out myself from the sweet warmth of my bed and left. Everything was loaded from the day before. After about two hours of driving in the dark night, I arrived at my destination at dawn. I quickly got dressed and dived. For the next two hours I saw nothing worth catching. All the fish were small. Disappointment... I changed place and went to fish in the seaweeds. At first, I saw 2-3 small sea bass (Dicentrarchus labrax) and I cheered up. Unfortunately the joy did not last long. I made several fruitless ambushes in the seaweed. At one point I felt something approaching me from behind. I turned gently to find that out of that a school of about 10 small barracuda (Sphyraena sphyraena) came to inspect me. (1st Picture: The next generation predators...). The fish came from my right, stopped in front of me, and then slowly moved away and disappeared into the blur. At the end, just before I go out, I saw a Mediterranean rainbow wrasse (Coris julis) sitting among the seaweed. Its body posture was telling me something was going wrong. I approached the little fish and found that together with a dusky spinefoot (Siganus sp.), they had been caught on a fishing line. I looked to see if there was a fisherman around, but the line had been cut a few meters further. I picked up the fishing line and emerged. There, on the surface, I released both fishes. Luckily they were still alive. Just before I left, I also found a dead mullet (Mugil cephalus). I wondered what was the cause of its death, and went out.

"Things are going to be difficult Zach..." I said to myself. I got out and drove quite a bit further into a difficult to spearfish spot. Difficult because it is almost always cloudy and a lot of things were laying on the sea floor. (wires, branches, wood, etc.). The first part, although it is one of my favourite spot, was completely empty, deserted.

"Should we just give up and leave???" I asked myself. "It has been 3 hours and we haven't seen anything special..." I thought. "Let's make one more effort and then leave..." I said to myself. I found a place I knew and dived. I waited among some branches and reeds in case my luck changed. Suddenly from my right came a nice mullet. I turn to see it and didn't realise that a good in size sea bass was coming from the opposite side. The sea bass swam in front of me and as soon as I realised and turned slowly the speargun, it got scared and changed sharply direction to leave. I made a soft sound in my larynx and the fish turned and swam back to see me. But this time I was ready and as it was about to leave once more, I pulled the trigger. The spear found the fish in the eye and the sea bass laid on its back on the seabed. (2nd Picture: Finally, 1.7 kg!!!). Full of joy, I grabbed it and kissed it many times. It was a 1.7 kg fish. A little further down I saw some shadows on the sea floor. I immediately dived in and waited. Mullets appeared. I didn't bother them and then some sea bass followed. (3rd Picture: Wild beauty!!!). The fish were plentiful and everywhere. Mullets were also coming. Some fish were so close I could touch them. One sea bass went over the speargun and another one under it! A mullet nearly bumped on me! A few sea bass were pretty good in size, but I decided not to shoot them and continued enjoying the scenery. On the next dive, many annular sea-bream (Diplodus annularis) appeared initially. Then the mullets and finally hesitantly some sea bass appeared. (4th Picture: No Comments!!!). I didn't pull the trigger again. On the next dive, sea basses appeared first and then mixed in with mullets. At that time, I saw the biggest one and as soon as it passed in front of me, I shot it. The spear hit it in the center, breaking its spine and the fish sat in the shallows, on the bottom. (5th Picture: The second sea bass...). I embraced it and did the ritual. I went a little further down and decided to go to the shallows so as not to swim in the bay and after crossing the cape to get out. (6th Picture: The 1.3kg sea bass...). By doing so, I would fish other parts of the area. Lots of mullets approached me in an ambush, in the very shallows. Some fish were quite big, but I didn't give in and let them passed. I reached the cape and passed it fishing closer to shore this time. Here the bottom was more rocky but just as murky. I ambushed but nothing. My intuition was telling me to crawl towards the end of the rock I was laying on. Indeed, I proceed as calmly as I could without moving my fins. Suddenly a large gilt-head sea bream (Sparus aurata) emerged from a recess. I could barely see the fish. It had realised my presence, and it was ready to swim away. I did not have any other choice but to aim and pull the trigger. The spear stroke it low and the fish fell to the bottom in shock. As I approached it, the large gilt-head sea bream started swimming like crazy and I just watched it, keeping the rope taut. After a few seconds, which seemed like a life time, I brought the fish into my arms. (7th Picture: The two kilos winter queen!!!). The spear had found the bream low in the belly and it did not tear because its lower fins. Second time The Heavens    provided me with a fish caught by the ventral fins. (See the previous article with the three-kilogram bluefish)!!!. The gilt-head sea bream was almost two kilos (1.950 gr.). Hugs, kisses and thanking the Heavens and Their wonderful gifts and I went out. After changing, I decided to clean the fish. I found a place I liked that had pebbles and started cleaning. At some point, my eyes caught a movement. Two morey ells (Muraena helena) had come very close to me. I threw them various pieces of fish guts, while I was hiding behind a rock and they almost came out of the water to eat.!!! (8th Picture: The uninvited guest...).

P.S. The sea bass along with other appetisers, we enjoyed it with a special company a few days later. !!! (9th Picture: Along with Pantelis & Mina!!!).

Επιστροφή με γοφάρια στα πάτρια εδάφη.... Bluefish in the home land....

 You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Bluefish in the home land....

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Το καλοκαίρι δυστυχώς τελείωσε και τώρα τα κεφάλια μέσα. Πέρασε απίστευτα γρήγορα, λες και ήταν ακόμη χτες. Έτσι λοιπόν με την πρώτη ευκαιρία, έκανα μια απογευματινή επιδρομή σε κοντινά, γνωστά μέρη. Δεν περίμενα να πιάσω τίποτα. Περισσότερο ήταν για να βουτήξω και να δω πως είναι η κατάσταση του βυθού. Έφτασα απόγευμα μετά το σχολείο στον τόπο που ήθελα να ψαρέψω και νωχελικά ντύθηκα και βούτηξα. Μόλις είχε αρχίσει και ο νοτιάς, προμηνύοντας ότι η κυρά θολούρα θα ήταν παρούσα. Μικρόψαρα πολλά. Τα μεγάλα έλειπαν. Τα νερά ήταν λίγο θολά, αλλά γενικώς μια χαρά. Συνέχισα μέχρι που είδα μια καλή μουρμούρα να σκάβει τον βυθό. Απομακρύνθηκα και βούτηξα. Το ψάρι όμως με είχε δει. Ήταν λίγο νευρικό και γι' αυτό περίμενα ξύνοντας τον βράχο. Με κοίταξε με απορία και ξαναχάθηκε από το οπτικό μου πεδίο, αφού την έκρυβε ο μεγάλος βράχος. Σύρθηκα κρυμμένος και όταν την πλησίασα αρκετά, η μουρμούρα σηκώθηκε να με δει. Με το που με είδε άρχισε να κολυμπάει και απομακρύνθηκε.

"Ή τώρα ή ποτέ..." είπα στον εαυτό μου. Σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε κάθετα την μουρμούρα στον σβέρκο και την κόλλησε στον βυθό με την ορμή που είχε. Η βολή ήταν απίστευτη και μάλλον πολύ τυχερή. 

Το 1ο από τα πάτρια εδάφη...

Χαμογελαστός πήρα την μουρμούρα και την έβαλα στην σημαδούρα. Το πρώτο φθινοπωρινό ψάρι είχε πιαστεί. Συνεχίζοντας, μια φιγούρα μου τράβηξε την προσοχή. Λίγο πιο βαθειά, μια γνωστή σιλουέτα ξεκουραζόταν πάνω στον πετρώδη βυθό. Πλησίασα όσο πιο ήσυχα μπορούσα και βούτηξα από πίσω του. Ήταν ένας αετός της θάλασσας (είδος σαλαχιού) καμιά δεκαριά κιλά. Είδα τις γαλάζιες ραβδώσεις του και τότε εκείνος σηκώθηκε από τον βυθό. Προχώρησε λίγο και μόλις αντιλήφθηκε ότι τον ακολουθούσα, έκλεισε με δύναμη τα φτερά του και χάθηκε στο μπλε. 

Ο αετός... πετάει!!!

"Για σου φιλαράκο, ελπίζω να τα ξαναπούμε...." του είπα νοερά. Πάνω στην στροφή του κάβου βρήκα πολλές γόπες να τσιμπολογούν. Αραιά, που και που έκαναν και κάποια σπασίματα. 

"Λες???" αναρωτήθηκα και βούτηξα δίπλα τους. Βρήκα ένα μέρος που μου άρεσε και περίμενα. Μετά από λίγο τα μικρόψαρα έτρεξαν από τα δεξιά μου. Έψαξα να βρω τον κυνηγό. Κοίταξα χαμηλά κοντά στον βυθό, αλλά αντιλήφθηκα, λίγο αργά, την παρουσία δύο γοφαριών ψηλά κοντά στην επιφάνεια. Γύρισα το ψαροντούφεκο και την στιγμή που ήμουν έτοιμος να πατήσω την σκανδάλη, χτύπησαν τις ουρές τους και τα έχασα...

"Κρίμα..." ήταν το μόνο που σκέφτηκα. Έκανα πολλά καρτέρια αλλά τα ψάρια δεν τα ξαναείδα. Πλησίασα σε ένα καβάκι και σύρθηκα και βγήκα να δω. Στο μικρό πλάτωμα είχε ωραίες και μεγάλες σάρπες, αλλά δεν είχα έρθει για αυτά τα ψάρια, 

"Που είναι αυτοί που σας τρώνε ???" τις ρώτησα καθώς χανόντουσαν μέσα στην θολούρα. Εννοείται απάντηση δεν πήρα. Προχώρησα πιο κάτω όπου ο βυθός βαθαίνει απότομα. Όμως μετά το καβάκι κάνει ένα ακόμη ρηχό πλάτωμα, όπου συνήθως βόσκουν διαφορά ψάρια. Στο παρελθόν έχω πάρει ωραία ψάρια σε αυτό το μέρος. Έτσι λοιπόν βούτηξα πριν φτάσω και σύρθηκα. Ξεπρόβαλα σιγά-σιγά και μόλις που πρόλαβα να δω τρία γοφάρια να έρχονται καταπάνω μου από τα πολύ ρηχά και με μεγάλη ταχύτητα. 

Η απρόσμενη έκπληξη!!!

Ενστικτωδώς σημάδεψα το προπορευόμενο ψάρι και πάτησα την σκανδάλη. Τα ψάρια και τα τρία έφυγαν με απίστευτη ταχύτατα, και το μουλινέ ξετυλίχθηκε σφυρίζοντας. Μη γνωρίζοντας πόσο καλή ήταν η βολή μου, δεν κόντραρα καθόλου τα ψάρι. Ευτυχώς. Που και που μέσα στην θολούρα έβλεπα το ασημί κορμί του να φωτίζει τα θολά νερά. Κρατούσα το σχοινί τεντωμένο κι ευχόμουν να μην μπερδευτεί πουθενά το ψάρι γιατί θα το έχανα. Μετά από αρκετά λεπτά μάχης το πλησίασα και στην δεύτερη απόπειρα το έπιασα από την ουρά.

Ο εξουθενωμένος κυνηγός!!!

Αμέσως το έπιασα κι από τα βράγχια και η μάχη είχε κριθεί υπέρ μου. Ήταν ένα υπέροχο τρίκιλο γοφάρι!!! 

Τα δόντια του είναι απίστευτα!!!

Η βολή μου δεν ήταν καθόλου καλή, πολύ κακή θα έλεγα. Το ψάρι το είχα πετύχει χαμηλά στην κοιλία του, κι ευτυχώς κρατιόταν από τα δύο πτερύγια που έχει εκεί. 

Επιτέλους!!!

Οι αγκαλιές, τα φιλιά και οι συγγνώμες έπεσαν βροχή μπορώ να πω, ευχαριστώντας τα Ουράνια για το υπέροχο Τους δώρο!!! Και από που κρατήθηκε!!!. Δεν χρειαζόταν να ψαρέψω άλλο. Άλλωστε είχαν περάσει και κοντά τρεις ώρες από την στιγμή που βούτηξα. Χαρούμενος πήρα τον δρόμο του γυρισμού, απλά κολυμπώντας. Είδα άλλη μια μουρμούρα να σκάβει την άμμο, την χαιρέτησα λέγοντας της: "Είσαι πολύ τυχερή γλυκιά μου..." και συνέχισα να κολυμπάω για να βγω. Όμως η ματιά έπιασε μια μεγάλη φιγούρα μέσα στην θολούρα. Βούτηξα και εμφανίστηκα μπροστά της. Ήταν μια υπέροχα όμορφη και μεγάλη καρέττα-καρέττα. Με το που με είδε ξαφνιάστηκε, άλλαξε κατεύθυνση, αλλά κοντοστάθηκε να με περιεργαστεί γεμάτη απορία. Κολύμπησε ήρεμα παρατηρώντας με. 

Μια ήρεμη αρχαία φίλη!!!

Άρπαξα την ευκαιρία και την πλησίασα κι άλλο. Ακούμπησα απαλά το χέρι μου στο καφέ-κόκκινο κέλυφός της, αλλά η χελώνα δεν άλλαξε συμπεριφορά. Κολυμπήσαμε μαζί και σε κάποια στιγμή δεν άντεξα άλλο και αναδύθηκα. Εκείνη συνέχισε να κολυμπάει ήρεμα, μέχρι που την έχασα μέσα στην θολούρα. 

"Στο καλό γλυκιά μου. Μακάρι να ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή..." της είπα και τράβηξα για την παραλία από όπου είχε ξεκινήσει η σημερινή περιπέτεια.

3 κιλά !!!

Υ.Γ.1. Το φινάλε ήταν εξίσου επικό όσο και η έκβαση του ψαρέματος μπορώ να ομολογήσω!!! 

Υ.Γ.2. Το γοφάρι μαζί με άλλους μεζέδες, το απολαύσαμε με εκλεκτή παρέα μερικές μέρες αργότερα. 

Ο Γιώργος, ο Κωνσταντίνος, η Κρυσταλία, η Σταυρούλα και εγώ.

Translation of the above article.

Title:  Bluefish in the home land....

Video & Photos : Zacharias Skevofilax.   

The summer is unfortunately over and back to the routine. It went by incredibly fast, like it was just yesterday. So at the first opportunity, I was ready for an afternoon foray into nearby, familiar places. I didn't expect to catch anything. I wanted to dive and see what was going on around Athens. I arrived in the afternoon after school at the place I wanted to fish, lazily dressed and dived. The souther winds had just begun to blow, foreshadowing that madam blur would be present. The sea was full with baitfish. On the other hand, the big fish were missing. The waters were a bit murky but generally speaking were ok. I kept going until I saw a good striped sea bream (Lithognathus mormyrus) digging the bottom. I swam away and dived. But the fish had seen me. It was a bit nervous, so I waited scraping a rock on the sea bed. It looked at me questioningly and disappeared again from my field of vision, since a big rock was intervening. I crawled hiding and when I got close enough to it, the striped sea bream rose to see me. As soon as it saw me, it started to swim and moved away. 

"It's now or never..." I said to myself. I aimed as best I could and pulled the trigger. The spear struck the fish in the neck and stuck it to the bottom with the momentum it had. The shot was incredible and probably a very lucky one. (1st Picture: The 1st fish from the home land...). Smiling, I took the striped sea bream and put it on the buoy. The first fish had been caught. Continuing, a figure caught my eye. A little deeper, a familiar silhouette was resting on the rocky bottom. I approached as quietly as I could and dove behind it. It was a common eagle ray (Myliobatis aquila)  about ten kilos. I saw its blue streaks and then it rose from the bottom. It moved forward graciously and as soon as it realised I was following it, flapped its wings with force and disappeared into the blue. (2nd Picture: The eagle is flying!!!). 

"See you buddy, I hope we meet again..." I told it mentally. On the bend of the cape I found many bogue (Boops boops) nibbling. From time to time they were moving nervously all together.

"Is it possible???" I wondered and dived next to them. I found a place I liked and waited. After a while the baitfish ran from my right. I looked for the predator. I looked down near the bottom, but Ι realised, a little too late, the presence of two bluefish (Temnodom saltator) high up near the surface. I turned the speargun towards them and just as I was about to pull the trigger, they slapped their tails and I got lost...

"What a pity..." was all I thought. I ambushed plenty of times but I never saw the two fish again. I approached a small cape and crawled out to have a look. On the small flat there were nice and big salema porgy (Sarpa salpa), but I didn't come to catch those fish. 

"Where are those who eat you ???" I asked them as they disappeared into the blur. Of course I did not get an answer. I moved further down where the seabed deepens sharply. But after another small cape, there is another shallow plateau, where usually different fish graze. In the past I had caught nice fish in this place. So I dived in before and crawled. I emerged slowly and just in time to see three bluefish coming at me from the very shallows and at great speed. (3rd Picture: The unexpected surprise!!!). Instinctively I aimed the advancing fish and pulled the trigger. All three fish flew away with incredible speed, while the reel was unwinding whistling. Not knowing how good my shot was, I didn't fight the fish at all. Thank God. Here and there in the blur I could see its silver body lighting up the murky waters. I kept the line tight and hoped that the fish wouldn't get tangled anywhere because I would lose it. After several minutes of fighting I approached it and on the second attempt I caught it by its tail. (4th Picture: The exhausted predator!!!). I immediately grabbed it by the gills and the battle was decided in my favour. It was a wonderful three kilo bluefish!!! (5th Picture: Its teeth are amazing!!!). My shot was not good at all, very bad I would say. I managed to hit the fish low in its belly, and fortunately the rope was holding on by the two fins it had there. (6th Picture: Finally!!!). Hugs, kisses and apologies for the pain that I caused, thanking the Heavens for their wonderful gift!!! and from where it was hanging!!!. I didn't need to fish anymore. After all, almost three hours had passed since I started my diving expedition. I happily made my way back, just swimming. I saw another striped sea bream digging in the sand, I greeted her saying: "You're very lucky honey..." and continued swimming. But my glance caught a large figure in the blur. I dived and appeared just before it. It was a wonderfully beautiful and large loggerhead sea turtle (caretta-caretta). As soon as it saw me, was surprised, changed its direction, but stopped to look at me curiously. It was calmly swimming watching me. (7th Picture: An ancient calmed friend !!!). I grabbed the opportunity and approached it even closer. I gently placed my hand on its brown-red shell, but the turtle did not change its behaviour. We swam together but at some point I couldn't keep-up anymore and surfaced. The turtle continued swimming calmly until I lost it in the blur. 

"Bye-bye honey. I hope we meet again sometime..." I told it and headed for the beach where today's adventure had started.(8th Picture: 3 kilos !!!). 

P.S.1. The finale was just as epic as the outcome of today's fishing I must admit!!!. 

P.S.2. We enjoyed the bluefish together with other appetisers with special friends a few days later. (9th Picture: George, Konstantinos, Crystalia, Stavroula and me).

Ψαρεύοντας στα 100... εκατοστά!!! Spearfishing in 100... cm!!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Spearfishing in 100...  cm!!!

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Η ζωή στην Κάρπαθο συνεχίζονταν σε καλοκαιρινούς ρυθμούς για τον ντόπιο πληθυσμό. Για εμάς τους τουρίστες, τα πράγματα ήταν μια χαρά. Διακοπές!!! Όμως ένα απόγευμα, γνωστές και φίλες μαζεύτηκαν στο μαγαζί της κ. Σοφίας για να τυλίξουν ντολμαδάκια. Τα παραδοσιακά ντολμαδάκια της Καρπάθου είναι πολύ μικρά και τρομερά νόστιμα. Η παραγγελία ήταν για ένα γάμο... 3000 κομμάτια!!! Μαζεύτηκαν λοιπόν επτά γυναίκες για να τα βγάλουν εις πέρας. Επί οκτώ ώρες περίπου, έπλαθαν, έκοβαν, τύλιγαν κτλ για να τα πάρει στο τέλος ο Βαγγέλης να τα ψήσει. 

Όρθια η Άννα, δίπλα της η κ Ειρήνη, οι ξαδέλφες μου Χαρούλα & Άννα, η μητέρα μου, η κ Ευγενία και η κ Σοφία!!!

Εκτός από δυο κυρίες που είναι στο μαγαζί, οι υπόλοιπες ήρθαν με περίσσια αγάπη να βοηθήσουν άνευ πληρωμής, επειδή υπήρχε ανάγκη!!! Το ελληνικό φιλότιμο σε όλο του το μεγαλείο!!!

Μερικές μέρες αργότερα, την ημέρα της Παναγίας μας, η μητέρα μου, μας μαγείρεψε το παραδοσιακό κατσικάκι γεμιστό. Κανονικά το ψήνουν σε ξυλόφουρνο με κληματόβεργες. Αλλά επειδή δεν έχουμε τέτοιον, το μαγείρεψε στον ηλεκτρικό φούρνο. Το κατσικάκι είχε λιώσει και ήταν λουκούμι. Η δε γέμιση και οι πατάτες.... πεντανόστιμα όλα. 

Η μαμά δίνει ρέστα!!!

Κόντεψα να σκάσω από το πολύ φαί!!! Το απόγευμα παρατήρησα ότι ο καιρός είχε πέσει κατά πολύ. Ίσως με είδε το Σύμπαν από ψηλά και μου έκανε την χάρη, για να κάψω το περιττό μου λίπος. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να επιθεωρώ και να φτιάχνω τα ψαροντούφεκά μου. Τότε άκουσα την μητέρα μου να με ρωτάει. "Για που το έβαλες πάλι???" Της εξήγησα ότι ο καιρός έχει μαλακώσει πολύ και ότι ήταν ευκαιρία να πάω στα ρηχά και αγαπημένα μου μέρη και συνέχισα την δουλεία μου. Σε κάποια στιγμή που έψαξα ένα από τα ψαροντούφεκα που είχα φτιάξει... και είδε την μητέρα μου να το κρατάει πονηρά και να μου λέει: "Φύγαμε??? Αφού θα πας ρηχά μπορώ να έρθω!!!" και ξέσπασε στα γέλια. Την πήρα αγκαλιά και της απάντησα: "Εννοείται!!!" 

 Έτοιμη για τα βαθειά!!!

Ξύπνησα από τα άγρια χαράματα κι έφυγα σφαίρα για τα υπήνεμα του βοριά. Η θάλασσα ήταν απλώς ρυτιδιασμένη!!!Τα φόρτωσα όλα στο αυτοκίνητο και μετά από μισή ώρα οδήγησης, ήμουν εκεί που ήθελα, φυσικά χωρίς την μάνα μου. Δεν ήθελα ανταγωνισμό και άσε που μπορεί η πρωτάρα να μου έβαζε τα γυαλιά. Η θάλασσα χαρτί σαγρέ. Απλά ρυτιδιασμένη, χωρίς καθόλου κύμα!!! Ντύθηκα και βούτηξα. Υπήρχαν πάρα πολλοί σκάροι, αμέτρητοι θα έλεγα. Εγώ όμως έψαχνα για το ασήμι!!! τους σαργούς.  Στην πρώτη κιόλας βουτιά, στα τάρταρα των 100.... εκατοστών, σε γνωστή τρύπα, βλέπω έναν πολύ αξιόλογο κιλίσιο σαργό να κόβει βόλτες μέσα στο σκοτάδι. Καθώς τον σημαδεύω, διαπιστώνω πίσω του υπάρχει ένας τρίκιλος ροφός. Τον ροφό τον βλέπω από μια μικρή τρύπα από όπου δεν χωράει να βγει κι έτσι δεν ρίχνω. Την γλύτωσε κι ο σαργός!!! Έκανα έναν μεγάλο κύκλο και ξαναπήγα στην γνωστή τρύπα. Δεν βρήκα τίποτα. Έκανα ένα καρτέρι λίγο πιο κάτω και περίμενα. Ένα μεγάλο κοπάδι από καμιά 25αρια σκάρους πέρασε από μπροστά μου. Περίμενα να βρω τον πιο μεγάλο και του έριξα. 

Το 1ο της ημέρας...

Το πρώτο ψάρι της ημέρας ήταν ένας σκάρος 700 γρ. Τον τακτοποιώ και συνεχίζω. Είμαι πάνω στην στροφή του μικρού κάβου. Εκεί αν συρθεί κανείς πολύ πιο πριν, αιφνιδιάζει τα ψάρια που είναι κάτω από τον μεγάλο βράχο. Όπερ και εγένετο. Βουτάω πολύ πιο πριν, σέρνομαι και καθώς με κρύβει ένας άλλος μεγάλος βράχος, πλησιάζω ήσυχα. Ανάβω ίσα-ίσα τον φακό και μόλις διακρίνω τον μεγάλο σαργό του ρίχνω. Ορμάω και τραβάω την βέργα έξω για να μην έχω τυχόν μπελάδες. Η βέργα έρχεται έξω βαριά. Ο σαργός είναι 800 γρ!!! 

Ο 1ος & μεγάλος  σαργός των 800 γρ.

"Ωραία...συνεχίζουμε..." είπα στον εαυτό μου και πήγα ακόμη πιο ρηχά. Σε ένα γνωστό σκίσιμο, σαργοί τρέχουν μέσα στο σκοτάδι της σχισμής. Ανάβω λίγο-λίγο τον φακό και στην κατάλληλη ρίχνω. Πετυχαίνω στην μέση έναν ακόμη σαργό των 560 γρ.  

560  γρ και συνεχίζουμε...

Αφού τακτοποιήσω το ψάρι, πλησιάζω όσο πιο κοντά μπορώ στην σχισμή. Κάνει ένα τούνελ, που εκεί στέκονται τα ψάρια όταν τρομάξουν. Μπαινοβγαίνουν κι αν έχεις υπομονή μπορεί να πιάσεις έναν ακόμη. Μετά χάνοντ  αι. Έτσι λοιπόν περιμένω. Στην αρχή πάντα εμφανίζονται οι μικρότεροι. Αν δεν ρίξεις, τότε ξεθαρρεύουν οι μεγάλοι κι έρχονται. Περιμένω  λοιπόν και πίσω από τους μικρούς εμφανίζεται ένας καλός. Σημαδεύω όσο πιο καλά μπορώ και πατάω την σκανδάλη. Από το τράνταγμα της βέργας καταλαβαίνω ότι ο στόχος επιτευχθεί, αλλά πρέπει να πάρω το ψάρι στα χέρια μου... Τραβάω την βέργα έξω σταθερά και αγκαλιάζω ένα ψάρι 450 γρ. 

0 3ος και 450 γρ.

Ξεκούραση. Παίρνω μερικές ανάσες και παρατηρώ το περιβάλλοντα χώρο. Καθώς κοιτάω δεξιά-αριστερά, η ματιά μου πιάνει μια κίνηση ενός καλού σαργού ανάμεσα σε κάτι σκάρους. Πλησιάζω και βουτάω, σέρνομαι προς την τρύπα που είδα το ψάρι. Εμφανίζονται μπροστά μου σκάροι που τους αγνοώ. Μετά από λίγο εμφανίζεται κι ο σαργός. Του ρίχνω στο κέντρο και πετάγεται έξω κάνοντας την ζωή μου πιο εύκολη. Είναι λίγο πιο μεγάλος από τον τελευταίο 480 γρ. 

Ο πονηρός των 480. γρ!!!

Καθώς ερευνώ το περιβάλλον βλέπω μια μπουρού κρυμμένη ανάμεσα στις πέτρες. Την πιάνω, αλλά διαπιστώνω ότι είναι ζωντανή. Αφού την περιεργάστηκα την έβαλα στην θέση της και κολύμπησα πιο κάτω.  

Η τυχερή Μπούρου...

Κάνω ένα ακόμη καρτέρι πριν πάρω τον δρόμο του γυρισμού. Κρύβομαι καλά και περιμένω. Εμφανίζονται σκάροι, αλλά δεν τους δίνω και πολύ σημασία. Έρχονται και άλλοι και άλλοι... Είναι περίπου καμιά 50αρια!!! Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο κι έτσι ψάχνω τον αρχηγό. Ρίχνω σε ένα μεγάλο και πιάνω έναν 800 γρ. Έχοντας πάρει τον δρόμο του γυρισμού, κάνω μια στάση στον μικρό κάβο πάλι. Με την γνωστή τεχνική πλησιάζω και ψάχνω την μεγάλη σχισμή. Τα ψάρια της είναι μικρά, αλλά ο φακός τρομάζει έναν καλό σκάρο, που βγαίνει από την προστασία του σκοταδιού κι εγώ πιάνω ένα ψάρι των 800 γρ. Πιάνω λίγο πιο κάτω κι έναν ακόμη σκάρο, κόκκινο αυτήν την φορά των 700 γρ. 

Να κι ένας κόκκινος σκάρος.

Συνεχίζοντας, βλέπω έναν μικρό σαργό να πετάγεται έξω από μια μικρή σπηλιά, αρκετά μακριά από εμένα. 

"Τι τον φόβισε αυτόν???" αναρωτήθηκα. Πλησιάζω πλάγια για να μην φαίνομαι από το άνοιγμα κι όταν είμαι έτοιμος, εμφανίζομαι μπροστά στην τρύπα. Δεν ξέρω τι να περιμένω και έτσι οι αισθήσεις μου είναι στο ζενίθ. Δεν ανάβω φακό, αλλά βλέπω τα δόντια ενός καλού σαργού, Το ψάρι είναι κάθετα και για να μην ρισκάρω άλλο του ρίχνω. Η βέργα δεν τραντάχτηκε καθόλου, αλλά πριν προλάβω να σκεφτώ ότι μάλλον αστόχησα, κάτι ασήμισε στο σκοτάδι. Τραβάω την βέργα και έχω πετύχει τον σαργό ανάμεσα στα μάτια. Είναι ο πιο μεγάλος της ημέρας 850 γρ. 

Το έπαιζε τσαμπουκάς ο 850 γρ...

Προχωρώντας για να βγω, βλέπω κεφάλους να τρυπώνουν. Πλησιάζω και βουτάω λίγο πιο μακριά τους, καθώς έχω και την κάλυψη ενός άλλου βράχου. Σέρνομαι και πλησιάζω κι άλλο, αλλά τα ψάρια με παίρνουν χαμπάρι και τρέχουν κάτω από τις διάφορες πέτρες. Μένω στο πόσο μου και περιμένω. Δύο ψάρια έχουν μείνει κάτω από συγκεκριμένη πέτρα. Στην πρώτη ευκαιρία, σημαδεύω και ρίχνω. Ο κέφαλος χτυπιέται και πάει και σφηνώνει το κεφάλι του ανάμεσα σε δύο πέτρες, ενώ όλο του το σώμα είναι ορατό. Είναι 1100 γρ. Καθώς πηγαίνω προς την έξοδο, κάτι μου τράβηξε τον ενδιαφέρον. Μια φευγαλέα κίνηση σε έναν βράχο χωρίς πολύ ενδιαφέρον. Πλησιάζω κοιτώντας ερευνητικά, όταν διαπιστώνω ότι ένας μεγάλος σαργός έχει τρυπώσει σε μια τρύπα που καλά-καλά δεν τον χωράει. Χωρίς να το πολύ-καταλάβω έπιασα ένα ψάρι 650 γρ. Αν μου έλεγαν ότι εκεί είχε κρυφτεί, δεν νομίζω ότι θα το πίστευα. Συνεχίζοντας είπα να ψάξω μια καλή σχισμή. Κάνω ένα καρτέρι και περιμένω. Διάφορα ψάρια κολυμπούν τριγύρω, αλλά εγώ περιμένω καρτερικά. Μετά από λίγο εμφανίζεται μέσα στην σχισμή ένας καλός σαργός. Εγώ ακίνητος. Ο σαργός συνεχίζει, κρύβεται πίσω από τις πέτρες της σχισμής. Εγώ τον χαβά μου. Όλος περιέργεια, βγαίνει για να με δει και εκεί τον έπιασα. Είναι 450 γρ. Καθώς κολυμπώ, βλέπω έναν μεγάλο σαργό να κολυμπάει νευρικά. Δεν έχω την πολυτέλεια για πολλά, αλλά δεν ελπίζω ότι θα τον βρω. Βουτάω αμέσως και καρτερεύω πίσω από έναν βράχο. Σέρνομαι προς τα εμπρός για να έχω καλύτερη κάλυψη και περιμένω. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα ο σαργός γυρίζει να δει τι γίνεται, κρατώντας μια απόσταση ασφαλείας, ή έτσι νόμιζε κι εγώ του ρίχνω. Η βέργα τραντάζεται βίαια. Την τραβάω απαλά και βλέπω ότι έχω πιάσει τον μεγαλύτερο σαργό της ημέρας. 950 γρ. 

Ο μεγαλύτερος όλων 950 γρ!!!

Βάζω τα ψάρια στην σημαδούρα και βλέπω πάλι τους κεφάλους να τρυπώνουν. Γρήγορη βουτιά και αμέσως βολή. 

Ο ένας από τους δύο κεφάλους...

Το ψάρι πετάγεται έξω, τον παίρνω αγκαλιά και βγαίνω. 

Ώρα να βγω...

Το τελευταίο ψάρεμα στην αγαπημένη μου κάρπαθο ήταν και το πιο ποιοτικό!!!

Κάρπαθος 2023 τέλος...

Άντε και του χρόνου, να με Αξιώσει να ξαναψαρέψω στα αγαπημένα μου νερά της. 

Translation of the above article.

Title:Spearfishing in 100... cm!!!

Video & Photo : Zacharias Skevofilax.   

Life in Karpathos Island continued at summer's pace for the local population. For us tourists, things were fine. Vacation!!! But one afternoon, acquaintances and friends gathered at Ms. Sofia's shop to wrap dolmadaki. The traditional dolmadakia of Karpathos are very small and extremely tasty. The order was for a wedding... 3000 pieces!!! So seven women got together to full-fill the order. For about eight hours, they formed, cut, rolled, etc., so finally Vangelis would take to cook them. (1st Picture: Anna is standing, next to her is Ms. Irini, my cousins ​​Haroula & Anna, my mother, Ms. Eugenia and Ms. Sofia!!!). Besides two of the ladies who are working in the shop, the rest came with plenty love to help without payment, because there was a need!!! The Greek philotimo in all its glory!!! 

A few days later, on Madonna's Day, my mother cooked us the traditional stuffed goat. It is normally baked in a wood-fired oven with vines. But since we don't have one, she cooked it in the electric oven. The goat meat had melted and was a delight. And the filling and the potatoes... all delicious.            (2nd Picture: Mum knows what to do!!!). I almost exploded from too much eating !!! In the afternoon I noticed that the weather was calming down considerably. Maybe the Universe saw and did me a favour, to burn off my excess fat. So I started inspecting and repairing my spearguns. Then I heard my mother asking me: "Where are you planning to go again???" I explained to her that the weather had softened a lot and that it was an opportunity to go to my favourite shallows and continued the repairs. At one point when I looked for one of the spearguns I had fixed... and saw my mother holding it slyly and saying: "Let's go??? Since you're going shallow I will come too !!!" and burst out laughing. I hugged her and replied: " Definitely !!!".              (3rd Picture: Ready for the very deep waters!!!). 

I woke up early at dawn and rushed to reach the chosen fishing spot. The sea was just perfect!!! I loaded everything in the car and after half an hour of driving, I was where I wanted to be, without my mother of course. I didn't want competition, and let alone the mum-rookie could come up with big surprises, you never know. The sea was just wrinkled, no waves at all!!! I got dressed and dived. There were too many parrotfish, countless I would say. But I was looking for silver !!! the white sea breams (Diplodus sargus). In the very first dive, in the extreme depth of 100... centimetres, in a well-known hole, I saw a very remarkable white sea bream swimming around in the dark. As I aimed it, I saw behind it a three-kilo dusky grouper (Epinephelus guaza). I could see the dusky grouper from a small hole where I could not get it out, so I didn't shoot it. The white sea bream got lucky too !!! I made a big circle swimming and went back to the same hole. I did not find anything, the fish were gone. I made an ambush a little further down and waited. A large school of about 25 parrotfish (Sparisoma cretense) passed in front of me. I waited to find the biggest one and shot it. (4th Picture: The 1st catch of the day...). The first fish of the day was off 700 gr. I put it on the buoy and continued. I was approaching the small cape. There if one crawls a bit far ahead, it surprises the fish that are under the big rock. And so I did it. I dived far ahead, crawled, and as another large rock was hiding my presence, quietly approached. I turned on the underwater flash light, just enough I could see, when I noticed the presence of a big white sea bream and shot it. I rushed and pulled the spear out to avoid any troubles. The spear came out heavy. The white sea bream was 800 gr. !!! (5th Picture: The 1st & big white sea bream of 800 gr. !!!).

"Well done...lets continue..." I said to myself and went even shallower. In a known slit, white sea breams were swimming through the darkness of the slit. I turned on the underwater flash light just enough and pulled the trigger at the appropriate fish. I caught another 560 gr. white sea bream.              (6th Picture: 560 gr. and continuing...). After arranging the fish, I got as close as I could to the slit. There is a tunnel, where the fish were hiding when they get scared. They swim in and out and if you are patient enough, you might catch one more. Then the fish disappear for the rest of the day from the tunnel. So I waited. At first the smallest fish appeared. If you don't shoot, then the big guys get curious and appear too. So I waited and behind the little white sea breams, a good one appeared. I aimed as best I could and pulled the trigger. From the jerking of the spear, I realised that the goal was achieved, but I had to get the fish in my hands... I pulled the spear out firmly and hug a 450 gr. fish.(7th Picture: The 3rd one of 450 gr. ...). Relaxing a bit. I took a few breaths and observed the surroundings. As I was looking around, my gaze caught a movement of a good white sea bream among some parrotfish. I approached and dived, crawled towards the hole where I saw the fish. Some parrotfish appeared in front of me and I ignored. After a while the white also appeared. I shot it in the middle and it jumped out of the hole, making my life easier. It was slightly larger than the last 480 gr.              (8th Picture: The wicked one of 480 gr. ...). As I surveyed the surroundings, I saw a Triton's trumpet (Charonia tritonis) hidden among the stones. I caught it, but found out it was alive. After examining it, put it back and swam further down. (9th Picture: The lucky one ...). I did one more ambush before returning. I hid well and waited. Parrotfish appeared, but I didn't pay much attention to them. More and more parrotfish were coming... They were about 50 fish!!! There was nothing better so I was looking for the leader, the biggest fish. I shot a big one and caught an 800 gr. fish. On the way back, I stopped at the small cape again. With the well-known technique I approached and looked in the big crack. Most of the fish were small, but the beam of my flashlight spooked a good parrotfish, which came out of the cover of darkness and I caught an 800 gr. fish. A little further down, I catch another parrotfish, a red one this time of 700 gr. (10th Picture: The red parrotfish...). Continuing on, I saw a small white sea bream swimming in a hurry out of a small cave, quite far from me.

"What scared it???" I wondered. I approached from the side so not to be seen through the opening and when I was ready, I appeared in front of the hole. I didn't know what to expect and so my senses were at their maximum. I didn't turned on the flashlight, but I noticed the teeth of a good white sea bream. The fish was vertical and I did not to take any more chances, so I pulled the trigger. The spear didn't jerk at all, but before I thought that I must had missed, something flashed in the darkness. I pulled the spear and I have hit the big white sea bream between the eyes. It was the largest of the day 850 gr. (11th Picture: The bully of 850 gr. ...). As I was swimming to get out, I saw mullets (Mugil cephalus) swimming next to the bottom rocks. I approached and dived a little further away from them while taking cover from a rock. I crawled and got closer, but the fish sensed me and hid under the various rocks. I stayed on the seafloor and waited. Two mullets stayed under a certain rock. At the first opportunity, I aimed and shot one of them. The mullet that was hit put its head between two stones, while its entire body was visible. It was 1.100 gr. As I was swimming towards the exit, my eyes caught a movement. A fleeting movement under a rock without much interest. I approached, looked inquisitively, and found that a large white sea bream has burrowed into a hole that seemed it didn't fit in. Surprisingly enough, I caught a 650gr. fish. If someone told, that a large white sea bream was hiding in that slit, I don't think I'd have believed him. Moving on, I decided to look for a good crack. I ambushed and waited. Various fish were swimming around, but I was waiting patiently. After a while, a good white sea bream appeared in the crevice. I stayed motionless. The white sea bream continued, hiding behind the stones of the crevice. I stayed motionless. Full of curiosity, the fish comes out to see me and there I caught him. It was 450 gr. As I was swimming, I saw a large white sea bream swimming nervously. Immediately I dived knowing that the possibilities finding the fish were slim. Ι was hidden behind a rock. I crawled forward to get a better cover and waited. After several seconds the large white sea bream turned to see what was going on, keeping a safe distance, or so it thought and I pulled the trigger. The spear jerked violently. I pulled it gently and saw that I have caught the biggest white sea bream of the day. 950 gr. and I hadn't activated the underwater camera. (12th Picture: The biggest 950 gr. !!!). As I was putting the fish on the buoy and I saw several mullets hiding under the rocks again. Quick dive and instant shot. (13th Picture: One of the two mullets...). The fish jumped out of the rock, I grabbed it and went out.        (14th Picture: Time to went out...). 

The last fishing in my beloved Karpathos was also the best!!! 

(15th Picture: The end of Karpathos 2023...). 

With God's Will, I will be fishing again in my favourite waters.

Ψαρεύοντας μέσα στα Καρπάθικα μελτέμια...Spearfishing with NNW Karpathian winds...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Spearfishing with NNW Karpathian winds...

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Καθώς περνούσαν οι μέρες υπήρχαν και οι διάφορες δουλειές του All Weather John!!! Βέβαια, όταν έφτασα στο νησί, τα καλοκαιρινά λαχανικά του κήπου του, είχαν σχεδόν τελειώσει. Mόνο τα κρεμίδια κι ελάχιστες ντομάτες είχαν μείνει. Φέτος είχε φυτέψει τριών ειδών κρεμήδια. Κόκκινα, άσπρα και τα γνωστά καφετιά. 

Ο μπαμπάς με τα κρεμμύδια!!!

Αφού παρέμειναν αρκετές μέρες στον ήλιο για να ξεραθούν, τα έβαλε σε τελάρα και τα μεταφέραμε σε σκιερό και ξηρό μέρος. Βέβαια υπήρχε και το φυτώριο, που αυτήν την περίοδο άρχιζαν να μεγαλώνουν τα νέα φυτά της παπάγιας. Λόγω της Αιθιοπίας, όλη η οικογένεια έχει μια ιδιαίτερη αγάπη στα τροπικά φρούτα. Ίσως γιατί μας θυμίζουν τόσα πολλά... Όλο καμάρι τα περίμενε πατέρας μου να μεγαλώσουν κι άλλο για να τα μεταφυτέψει στο θερμοκήπιο που είχε φτιάξει με περισσή αγάπη!!!

Η νέα γενιά της παπάγιας!!!

Μετά ήρθε η σειρά της πέργκολας. Τις βαριές δουλειές τις είχε ήδη τελειώσει ο πατέρας μου. Τα φινιρίσματα είχαν μόνο μείνει, κι εκεί έκανα τον βοηθό. Φέρε το ένα, πιάσε το άλλο και φυσικά να κρατάω την σκάλα. 

Ο μάστορας & το τσιράκι...

Ψάχνοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια να είναι όλα ένταξη, έκανε το φινίρισμα να κρατήσει πολύ παραπάνω χρόνο. Εκεί συνέλαβα την μάνα μου που κοιτούσε τι κάναμε όλο απορία και την ονομάσαμε επιστάτη. Σαν να μην έφτανε κι αυτό, όταν κατάλαβε ότι θα κρατούσε η δουλειά πολύ περισσότερο από ότι περίμενε, την έχασα....

Ο επιστάτης!!!

"Μάλλον βαρέθηκε η μαμά...." σκέφτηκα. Αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Σε κάποια στιγμή που ξανά-κοίταξα προς το σπίτι, την είδα να κάθεται αναπαυτικά σε μια καρέκλα, απολαμβάνοντας το αναψυκτικό της, εποπτεύοντας. 

Έβαλα κάτι γέλια και ο πατέρας μου με κοίταξε γεμάτος απορία. Κοιτώντας τριγύρω, κατάλαβε τον λόγο.

...βαρέθηκε να περιμένει...

Μετά από μερικές μέρες, ο καιρός "έπεσε". Όχι πως κόλλησε ο καιρός, αλλά ένα γεμάτο 5αρι ΒΒΔ το είχε. Έτσι πήγα και βρήκα τον φίλο μου Μάρκο (από την Αυστρία) και καταστρώσαμε το πλάνο της βουτιάς. Αποφασίσαμε να πάμε σε ένα βαθύ τόπο και ο Θεός βοηθός. Φόρτωσε ο καθένας τα πράγματα του και ξεκινήσαμε. Αφού άφησε την οικογένεια του στην παραλία, εμείς κατευθυνθήκαμε προς τον ψαρότοπο. Ντυθήκαμε και βουτήξαμε. Ο Μάρκος έπιασε πρώτος ένα ντόπιο μπαρμπούνι. Κολυμπώντας για να φτάσουμε στο τόπο, είδα κιούρτους για μικρό γαριδάκι, το Συμιακό, όπως είναι γνωστό. Συνήθως τους ρίχνουν μέσα στα φύκια, αλλά κάποιοι έπεσαν πάνω σε πέτρες. Οι κιούρτοι ήταν αμέτρητοι. Συνεχίζοντας και κοιτώντας τους υπόλοιπους, παρατήρησα ένα καλό κίτρινο μπαρμπούνι δίπλα στους κιούρτους. Βούτηξα, έκανα ένα καρτεράκι και το έπιασα. 

Το 1ο της ημέρας...

Σιγά-σιγά φτάσαμε στον βαθύ τόπο. Βράχια, μονόπετρα και πλάκες σε όποιο βάθος ήθελες. Ξεκινώντας από τα ρηχά, άρχισα το ψάξιμο. Όποια πέτρα μου άρεσε την έψαχνα. Συνεχίζοντας, βλέπω έναν αρκετά καλό σαργό να κόβει βόλτες. Το ψάρι μπορεί να πάει όπου θέλει, αλλά στρίβει και μπαίνει κάτω από μια πλάκα. 

"Μάλλον έχει τάσεις αυτοκτονίας..." σκέφτηκα. Βουτάω πλάγια για να μην με δει και πλησιάζω όσο πιο ήρεμα μπορώ την πλάκα. Έχει και νεκρά φύκια κι ο σαργός έχει χωθεί δήθεν κρυμμένος και με κοιτάει. Δεν περιμένω κάτι καλύτερο και αφού σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα, γιατί ήταν κάθετα το ψάρι, πατάω την σκανδάλη. Η βέργα τον βρίσκει κοντά στο μάτι και τον περνάει σουβλάκι. Τον τραβάω έξω και έχω ένα 2ο ψάρι των 400 γρ. 

Καλώς τον!!!

Μετά από λίγο, βλέπω μια 3κιλη στήρα. Το ψάρι χώνεται κάτω από μια μεγάλη και γνωστή πλάκα. Γρήγορα αλλάζω ψαροντούφεκο και παίρνω ένα πιο κοντό. Με το που ετοιμάζομαι να βουτήξω, το ψάρι βγαίνει έξω, πάει και κάθεται μπροστά σε μια άλλη πέτρα λίγο πιο πέρα, κοιτάζοντας προς την σχισμή. Βουτάω πάνω στο ψάρι. Με το που το πλησιάζω, το ψάρι αρχίζει να κινείται. Αν είχα στο χέρι μου το μακρύ ψαροντούφεκο, θα το είχα πιάσει. Η στήρα κινήθηκε ανάμεσα στις πέτρες, δεν μπήκε σε καμιά, αλλά τράβηξε για τα βαθειά και την χάσαμε. Κάναμε καρτέρια σε διάφορα βάθη μήπως και.... Κολυμπώντας φτάσαμε σε ένα φοβερό κομμάτι. Ένας τεράστιος ογκόλιθος πάνω σε ένα βαθύ κόψιμο στα -20μ. Από κάτω του υπάρχει ένα εκπληκτικό φρύδι στα -35 μ, που καταλήγει σε ένα υποβρύχιο σπήλαιο στα -46 μ. 

Το βαθύ φρύδι όπου τέρμα δεξιά υπάρχει η μοιραία σπηλιά στα -46 μ.

Εκεί πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, πνίγηκαν δύο από τους τρεις αυτοδύτες που μπήκαν μέσα και έχασαν τον προσανατολισμό τους. Το μέρος είναι απίστευτα όμορφο και άγριο ταυτόχρονα. Κάναμε πάρα πολλές βουτιές χωρίς να δούμε κάτι μεγάλο, παρόλη την φοβερή ορατότητα. Μπορούσες να δεις μέχρι τα -40μ!!!. Σημάδι ότι το μέρος πρέπει να ψαρεύεται και παράνομα (μπουκάλα βράδυ). Συνεχίσαμε να βουτάμε στο χείλος του γκρεμού σε διάφορα μέρη. Σε μια από αυτές, βούτηξα για να θαυμάσω το μπλε, αυτό το σκούρο μπλε. Με το που κοιτάζω προς τα κάτω, μια καλή στήρα, κάνει καρτέρι πάνω στο κόψιμο, κοιτώντας προς τα βαθειά. Δυστυχώς δεν έχω ενεργοποιήσει την υποβρύχια κάμερα. Το ψάρι με παίρνει χαμπάρι και με το που πάει να χαθεί στα βαθειά, πατάω την σκανδάλη. Η βέργα βρίσκει την στήρα στην πλάτη κι εγώ φέρνω στην αγκαλιά μου ένα ψάρι 1,7 κιλά. 

Η στήρα που καρτέρευε...

Συνεχίσαμε λίγο ακόμη και μετά γυρίσαμε προς την γνωστή ξέρα κι από εκεί για την παραλία από όπου βουτήξαμε. Ο Μάρκος είδε έναν δίκιλο ροφό να τρυπώνει. Έκανε κάποιες άκαρπες προσπάθειες και μετά βούτηξα κι εγώ. Έχει αρκετό ρέμα και με σπρώχνει προς τα πίσω. Πλησιάζω την σχισμή και την ψάχνω. Βλέπω ένα μικρό ροφάκι, αλλά δίπλα του υπάρχει κάτι πιο μεγάλο. Σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα τραντάζεται, σημάδι ότι πέτυχα τον στόχο μου. Τραβάω την βέργα προσεκτικά έξω από την σχισμή. Είναι μια πίγκα 1,4 κιλών. 

Η τρυπωμένη πίγκα...

Ο ροφός είναι άφαντος. Μην βρίσκοντας άλλα ψάρια, το ρίξαμε στα λεοντόψαρα. Στην πρώτη κιόλας βουτιά, λίγο πιο βαθειά από την πίγκα, σε μια σχισμή είναι στοιβαγμένα λεοντόψαρα. Σημαδεύω το πιο μεγάλο. Πιάνω ένα ψάρι 1,2 κιλών που είναι και το μεγαλύτερο που έχω πιάσει μέχρι σήμερα. 

1,200 γρ το νέο ρεκόρ!!!

Όσο περνούσε η ώρα και πλησίαζε το απόγευμα, τόσο περισσότερα λεοντόψαρα βλέπαμε να βγαίνουν από τις σκιές και να κόβουν βόλτες, ψάχνοντας κάτι να φάνε. Συνεχίζοντας με τον ίδιο ρυθμό, πιάσαμε 20. 

1,100 γρ, και ο Μάρκος στο βάθος...

Σχεδόν όλα ήταν γύρω στο κιλό!!! Θα μπορούσαμε να είχαμε πιάσει τα τριπλάσια, αλλά η κούραση έκανε την εμφάνισή της. Πήραμε τον δρόμο του γυρισμού. 

Με αυτό το στόμα τα καταπίνει!!!

Λίγο πριν βγούμε, βλέπω ένα ντόπιο μπαρμπούνι να έχει καμουφλαριστεί κοντά σε ένα βράχο. Δυστυχώς για το μπαρμπούνι, το είδα. Κάνω μια βουτιά λίγο μακρυά του, σύρθηκα και το έπιασα. Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτό και καθαρίσαμε μέσα στην θάλασσα τα ψάρια. Υπήρχαν πολλά και διαφορά ψαράκια μισο-χωνεμένα στα στομάχια των λεοτόψαρων (καλόγριες, γύλοι κτλ), αλλά ένα είχε έναν μικρό ψάρι-σκορπιό που μόλις τον είχε καταπιεί.!!! 

Δυστυχώς...

Δυστυχώς ο μικρός σκορπιός είχε πάει να συναντήσει τον Δημιουργό. Όλα μα όλα τους τα λεοντόψαρα ήταν παχιά, πολύ παχιά!!! 

Με τον Μάρκο και τα τρόπαια!!!

Τα τακτοποιήσαμε και επισκεφθήκαμε μια τοπική ταβέρνα, όπου απολαύσαμε διάφορους τοπικούς μεζέδες και δυο λεοντόψαρα στα κάρβουνα. Ήταν πεντανόστιμα. Ο καπετάν Νίκος τα είχε ψήσει πολύ ωραία. Τουλάχιστον αυτά τρώγονται...

Συνεχίζεται...

Translation of the above article.

Title:Spearfishing with NNW Karpathian winds...

Video & Photos : Zacharias Skevofilax.

As the days went passing by, there were the various jobs of All Weather John!!! Of course, when I arrived on the island, the summer vegetables in his garden were almost finished. Only the onions and a few tomatoes were left. This year he had planted three kinds of onions. Red, white and the familiar brown ones. (1st Picture: Dad and his onions!!!). After the onions had been in the sun for several days to dry, he put them in crates and we moved them to a shady and dry place.     Of course, there was also the nursery, where the new papaya plants were starting to grow. Because of Ethiopia, the whole family has a special love for tropical fruits. Maybe it is because they remind us of so many things... My father waited with pride for them to grow more, so he could plant them into the greenhouse he had built with so much love!!! (2nd picture: The new generation of papaya plants!!!).

Then it was the time of the wooden pergola. My father had already finished most of the work. The finishing touches were all that was left, and there I was the assistant. Bring this, grab the other one and of course I was holding the ladder. (3rd picture: The craftsman and his assistant...). By looking even for the slightest detail to be fixed, it took us much longer to finish. There I saw my mother who was looking and wondering what we were doing, so we called her superintendent. When she realised that we were not going to finish and it would take much longer than she expected, she disappeared…. (4th Picture: The superintendent!!!). 

"Mommy must be bored..." I thought. But I reckoned without the innkeeper, as they say in Greece. At one point when I looked again towards the house, I saw her sitting comfortably in a chair, enjoying her refreshment, while supervising. (5th Picture: ... bored to wait standing...). I laughed loud and my father looked at me full of wonder. Looking around, he realised why. 

After a few days, the weather calmed a bit down. Not that the it was windless, but a 5 Beaufort NNW winds were present. So I went and found my friend Marcus (from Austria) and we planned the dive. We decided to go to a deep place. Everyone loaded their things and drove away. After he left his family at the beach, we headed to the fishing spot. We got dressed and dived. Marcus was the first to catch a local goatfish (Mullus surmuletus). While swimming to reach to the fishing spot, I saw metallic fish traps for small shrimp, the Simiako shrimp, as it is known. They are usually thrown into the seaweed, but some landed on rocks. The fish traps were countless. Moving on and looking at the other ones, I noticed a good yellow goatfish (Mulloidichthys martinicus) next to the fish traps. I dived in, ambushed and caught it.        (6th Picture: The first fish of the day...). Slowly we reached the deep place. Rocks, monoliths and slabs at any depth you liked. Starting in the shallows, I began my search. I searched any rocks I liked. Moving on, I saw a pretty good white sea bream (Diplodus sargus) swimming around. The fish could go anywhere it wanted to, but instead it turned and got under a slab.

"It must have suicidal tendencies..." I thought. I dived sideways so the fish was not able to see me and approached the slab as calmly as I could. The slab was full of dead algae and the white sea bream was hidden itself. As I reached the entrance of the slab, I saw that the fish was looking at me. I didn't expect anything better and after aiming as best as I could, I pulled the trigger. The spear found it near the eye and skewered it. I pulled it out and have a 2nd fish of 400 gr. (7th Picture: Wellcome!!!). After a while, I saw a 3 kg golden grouper (Epinephelus costae). The fish swam under a large and familiar rock. I quickly changed my speargun and got a shorter one. Just as I was about to dive, the fish came out, swam and sat in front of another rock a little further away, looking into the crevice. I dived on the fish. As I approached it, the fish started to move away. The golden grouper moved among the rocks, did not enter any, but swam for the deep and we lost it. We did several ambushes at various depths just in case.... Swimming further down, we reached an awesome spot. A huge boulder on top of the abyss at -20 m. Below it was a stunning slab at -35m, ending in an underwater cave at -46m. (8th Picture: The deep slab, where on the far right there is the fatal cave at -46 m.). There about four years ago, two out of the three scuba divers went in and lost their orientation, drowned. The place was incredibly beautiful and wild at the same time. We did a lot of dives without seeing anything big, despite the awesome visibility. We were able to see up to -40m!!!. A sign that the place should be fished illegally (scuba spearfishing at night). We continued diving at the edge of the abyss, in various places. In one of them, I dived to admire the blue, that dark blue. As I looked down, a nice golden grouper, was ambushing on the edge, looking towards the deep. Unfortunately I hadn't activated the underwater camera. The fish realised my presence and as it started to swim for the deep waters, I pulled the trigger. The spear found the golden grouper on its back and I brought a 1.7 kg fish in my arms. (9th Picture: the golden grouper that was ambushing...). We continued a little longer and then turned towards the known reef and from there to the beach where we started today's dive. Markus saw a two kilos dusky grouper getting in a crack. He made some fruitless attempts and then I dived in too. There was a strong underwater current that pushed me back. I approached the crack and looked inside it. I saw a small dusky grouper, but next to it, there was something bigger. I aimed and pulled the trigger. The spear jerked, a sign that I had achieved my goal. I pulled the spear carefully out of the crack. It was a 1.4 kg mottled grouper (Mycteroperca ruby).          (10th Picture: The hidden mottled grouper...). The dusky grouper was gone. Finding no other fish, we began catching lionfish (Pterois volitans). In the very first dive, a little deeper than the mottled grouper, lionfish were piled in a crevice. I aimed at the biggest one. I caught a 1.2 kg fish which was also the biggest I had ever caught so far. (11th Picture: 1.200 gr. a new record!!!). As time was passing on and the afternoon approached, more and more lionfish were coming out of the shadows and swimming around, looking for something to eat. Continuing at the same pace, we caught 20 lionfish. (12th Picture: 1.100 gr. while Markus was swimming behind me...). Almost all the lionfish were about a kilo!!! We could have taken three times as many, but we started getting tired. We took the way back.                    (13th Picture: With this big mouth swallows everything!!!). Just before we head out, I spotted a local goatfish camouflaged near a rock. Unfortunately for the goatfish, I saw it. I dived a bit away from it, crawled and shot it. We took the necessary photos and cleaned the fish in the sea. There were a lot of different half-digested fish in the stomachs of the lionfish like black Damselfish (Chromis chromis) Mediterranean rainbow wrasse (Coris julis), etc.), but one had a small red scorpion fish (Scorpaena scrofa) that had just swallowed it!!! (14th Picture: Unfortunately...). Unfortunately the little scorpion had gone to meet the Creator. All the lionfish were fat, very fat!!! (15th Picture: Markus and I with the trophies!!!). We put the fish in the ice cooler and visited a local tavern, where we enjoyed various local delicacies and a couple of grilled lionfish. They were delicious. Captain Nikos had cooked them very nicely. At least these are eatable... 

To be continued...