Με τον Μάρκο και την Άννα στα βαθειά... In deep waters with Marcus and Anna...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: In deep water with Marcus and Anna...

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Επιτέλους ήρθε ο Μάρκος οικογενειακός από την Αυστρία. Διάφορα θέματα τους καθυστέρησαν να έρθει και τον περίμενα πως και πως για να πάω στα πιο βαθειά. Ο καιρός αρκετά αγριεμένος κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν πολύ μακρύ κάβο, που θα μας προστάτευε από τα κύματα. Φτάσαμε, ντυθήκαμε και βουτήξαμε.. Τα νερά πεντακάθαρα, αλλά μετά τα -12μ, η θάλασσα ήταν παγωμένη. Ένα υποθαλάσσιο απαλό ρέμα τα είχε κάνει όλα κατάψυξη. Δεν κυκλοφορούσε τίποτα έξω. Ξεκινήσαμε τις βουτιές, ψάχνοντας, καρτερεύοντας... Μια καλή στείρα φάνηκε, αλλά πήρε την κατηφόρα και την χάσαμε στο μπλε. Σε μια στιγμή, βλέπω τον Μάρκο να σέρνεται στον βυθό, πλησιάζοντας ένα μεγάλο μονόπετρο στα -18μ. Περιμένει λίγο και πατάει την σκανδάλη από μεγάλη απόσταση. Τον πλησιάζω και μου λέει ότι έριξε σε έναν ροφό αλλά δεν τον πρόλαβε. Βουτάω εγώ κι όταν πλησιάζω, βλέπω τον ροφό να τρυπώνει. Αναδύομαι και του λέω τι συνέβ. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε μετά από ώρα. Όπου και να βουτήξαμε δεν είδαμε κάτι καλό. Έτσι αποφασίζω να πάρω το κοντό ψαροντούφεκο και να ψάξω λεοντόψαρα. Στην γνωστή τρύπα και μέσα στην σκιά του βράχου, υπάρχουν λεοντόψαρα. Σημαδεύω το πιο μεγάλο και του ρίχνω. 

Το μεγάλο λεοντόψαρο των 1100 γρ!!!

Πετυχαίνω το ψάρι, αλλά η βέργα καρφώνεται στον βράχο και δεν βγαίνει. Ανοίγω το μουλινέ κι αναδύομαι. Στην επόμενη βουτιά, ξεβράχωσα την βέργα και ψάρι μαζί. Ήταν ένα μεγάλο λεοντόψαρο με ορισμένη κοιλιά των 1100 γρ. Έκανα άλλες δύο βουτιές και έπιασα αλλά δύο λεοντόψαρα. 

Ένα ακόμη μεγάλο!!!

Την ώρα που τα τακτοποιούσα τα ψάρια στην σημαδούρα μου, ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει. Τα μαζεύω γρήγορα και κολύμπησα προς τον φίλο μου. Πλησιάζω και διαπιστώνω ότι έχει ρίξει σε κάτι και κρατάει τεντωμένο το σχοινί του ψαροντούφεκο στην επιφάνεια. 

"Έριξα στον ροφό από μακριά και δεν θέλω να τον κοντράρω για να μην χάσουμε το ψάρι. Κατέβα και ρίξε του...." μου λέει. Έχοντας στα χέρια μου το κοντό ψαροντούφεκο, ετοιμάζομαι και βουτάω. Πλησιάζω τον βράχο και βλέπω ότι η βέργα του Μάρκου κρατάει το ψάρι από το δέρμα του σβέρκου. Το ψάρι έχει ψευτοβραχώσει. Αν το τραβήξω το χάσαμε σίγουρα. Σημαδεύω κεφάλι και πατάω την σκανδάλη. Πετυχαίνω το ψάρι εκεί που θέλω, αλλά η βέργα μου ψευτοβραχώνει. Στην επόμενη βουτιά, φέρνουμε στην επιφάνεια το πολύτιμο τρόπαιο μας.  

Ο ροφός του Μάρκου. Το βέλος δείχνει την 1η βολή!!!

Αποφασίζουμε να βγούμε. Στον δρόμο πιάνω αλλά δύο λεοντόψαρα. Σε μια χαμηλή πλάκα, ενώ ετοιμάζομαι να βουτήξω, με προλαβαίνει ο Μάρκος.. Περιμένω να δω τι θα κάνει και ξαφνικά τον βλέπω να αφήνει το ψαροντούφεκό του και να συνεχίζει κάτω από την πλάκα. Βάζει το χέρι του μέσα στην πλάκα και πιάνει μια καλή κολοχτύπα. Όλο χαρά φτάσαμε και βγήκαμε. 

Τέλος??? όχι έχουμε επισκέπτη!!!

Βγάλαμε τις απαρέτητες φωτό, αλλά η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στους 20 πόντους νερό. Ανοίγω την υποβρύχια κάμερα και την βάζω μέσα στο νερό. Εκεί υπάρχει μια σμέρνα που μυρίστηκε το αίμα των ψαριών. Βάζοντας την κάμερα μπροστά της, δύο φορές η σμέρνα έκανε επίθεση στην κάμερα. 

Η επισκέπτρια στους 20 πόντους!!!

Όταν κατάλαβε ότι δεν τρώγεται, γύρισε και χάθηκε ανάμεσα στις πέτρες της παραλίας!!!

Την επόμενη μέρα ο καιρός έκοψε λιγάκι κι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν άλλο βαθύ τόπο. Αυτή την φορά ήρθε και η Άννα μαζί μας, η γυναίκα του Μάρκου. Ξεκίνησαμε λοιπόν ψάχνοντας τριγύρω μήπως δούμε κάτι καλό. Σε μια αψίδα που γνωρίζω, βουτάω για να δω αν υπάρχει κάποιο καλό ψάρι. Όντως υπάρχει ένα καλό λεοντόψαρο. Αλλάζω ψαροντούφεκο και το πιάνω εύκολα, 

Το 1ο της ημέρας...

Τακτοποιώντας τα ψάρι, όταν ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει για έναν ροφό. Τον πλησιάζω και βουτάει. Ψάχνει το μονόπετρο, αλλά δεν τον βρίσκει. Μου λέει να πάω από την άλλη. Όντως κρατώντας το κοντό ψαροντούφεκο, βουτάω και ψάχνω την πίσω πλευρά του μονόπετρου. Δεν προλαβαίνω να κάνω και πολλά, γιατί βλέπω το ψάρι να με κοιτάει. Σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Το ψάρι περνάει σουβλάκι στην βέργα και τον τραβάω εύκολα έξω. Χαρές και πανηγύρια. Μαζευόμαστε και οι τρεις μας για το ανάλογο βίντεο. 

Με τον Μάρκο...

Ο ροφός ήταν 4 κιλά. Συνεχίζουμε για να φτάσουμε στο μέρος που θέλαμε. 

Με την Άννα...

Κολυμπάμε αρκετά. Όταν φτάσαμε, βλέπω δύο ροφούς να τρέχουν. Ο μεγαλύτερος τρυπώνει και λέω στο Μάρκο που μπήκε το ψάρι. Βουτάει ο Μάρκος, πλησιάζει και ρίχνει. Ανεβαίνει στην επιφάνεια και η βέργα είναι άδεια. Τον πλησιάζω και τον ρωτάω για τον ροφό. 

"Ποιον ροφό, σε συναγρίδα έριξα, αλλά δεν την πέτυχα γιατί έτρεχε". Κατεβαίνω να δω από μια άλλη τρύπα και πιο δίπλα πετάγεται μια μεγάλη συναγρίδα. Το ψάρι είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο. Μου φαίνεται ότι είναι 7-8 κιλά. Το χάνω, αλλά όπως φεύγει με βάζει σε σκέψεις.

Ο Μάρκος και η Άννα μεσοπέλαγα!!!

"Μήπως μπήκε στην σπηλιά που είναι η κατάληξη αυτού του τόπου???" αναρωτήθηκα. Βούτηξα στα βαθειά, αλλά δεν είδα τίποτα. Έψαξα και πιο ρηχά τίποτε. Γυρίζω πίσω και βλέπω τον Μάρκο να βουτάει στην ίδια τρύπα. Πλησιάζει, τεντώνει το χέρι του και ρίχνει. Ανοίγει το μουλινέ και αναδύεται. 

"Έριξες στον ροφό?" τον ρωτάω. 

"Όχι, μια μεγάλη συναγρίδα, βούτα!!!" Ετοιμάζομαι και φεύγω για την τρύπα. Φτάνω, κοιτάζω μέσα. Είναι λίγο θολά, αλλά μπορώ να δω. Η βέργα είναι άφαντη και το σχοινί έχει πάει δεξιά κάτω από τον βράχο στα δύο περίπου μέτρα. Κοιτάζω από την διπλανή τρύπα, τίποτε. Αναδύομαι. 

Μου λέει: "Βούτηξα μήπως... και όντως η συναγρίδα ήταν μέσα. Μεγάλο ψάρι και ήταν κάθετα με την ουρά προς τα εμένα. Της έριξα όσο πιο διαγώνια μπορούσα. Με την δύναμη που έφυγε, δεν μπόρεσα να την συγκρατήσω...." 

"Αν ήταν τόσο μεγάλη όπως αυτή που είδα, δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να την συγκρατήσεις. Πολύ δυνατό ψάρι. " του απαντώ. Ο Μάρκος κρατάει το σχοινί και βάζει πίεση στο ψάρι. Σιγά-σιγά έρχεται. Ετοιμάζομαι να βουτήξω καθώς αρχίζει να φαίνεται η βέργα. Ξεκινάω την κατάδυση και η βέργα εμφανίζεται άδεια. Φάγαμε τον τόπο. Δεν είδαμε ούτε λέπι από το ψάρι. Στεναχωρημένοι πήραμε τον δρόμο του γυρισμού, ελπίζοντας ότι θα ζήσει το ψάρι.

Τέλος με 4,3 κ...

Translation of the above article.

Title: In deep water with Marcus and Anna...

Video & photos : Zacharias Skevofilax. 

Marcus and family finally arrived from Austria. Various family matters had delayed their trip, and I had been eagerly waiting for them so we could dive deeper. The weather was quite rough, so we decided to head to a long headland that would shelter us from the waves. We arrived, suited up, and dove in. The water was crystal clear, but below 12 meters, it was freezing due to a gentle underwater current. There was no sign of life around. We started making dives—searching, ambushing... A nice golden grouper (Epinephelus costae) appeared, but it headed for the depths, and we lost sight of it into the blue. At one point, I saw Marcus crawling along the seabed, approaching a large isolated rock at a depth of 18 meters. He paused briefly and pulled the trigger from a long distance away. I swam over, and he told me he had fired at a dusky grouper (Epinephelus guaza), but missed his chance. I dove down, and as I approached, I saw the dusky grouper slipping into a crevice. I surfaced and told him what had happened. We decide to head back after a while. Wherever we dove, we didn't see anything worthwhile. So, I decide to grab the short speargun and look for lionfish (Pterois volitans). There were lionfish in the familiar hole, right in the rock's shadow. I aimed at the largest one and took the shot. (1st Picture: The biggest lionfish of 1.100 gr.!!!). I hit the fish, but the spear gets wedged in the rock and won't come out. I released the reel line and surfaced. On the next dive, I freed both the spear and the fish. It was a large lionfish weighing 1,100 grams. I made two more dives and caught two more lionfish. (2nd Picture: Another big lionfish.!!!). Just as I was securing the fish to my buoy, I heard Marcus calling out to me. I quickly gathered my gear and swam toward my friend. As I approached, I realised he had speared something and was holding the speargun line taut at the surface. 

"I shot the grouper from a distance, and I don't want to put tension on the line—we might lose the fish. Dive down and take a second shot at it..." he told me. Holding the short speargun, I get ready and dove. I approached the rock and saw that Markus's spear was holding the fish only by the skin of its neck; it had wedged itself loosely into the rocks. If I pulled on it, we would definitely lose it. I aimed for the head and pulled the trigger. I hit the fish exactly where I wanted, but my spear also got wedged in the rocks. On the next dive, we brought our prized trophy to the surface. (3rd Picture: Marcus's dusky grouper. The arrow points to the first shot!!!). We decided to head back. On the way, I speared two more lionfish. At a low rock slab, just as I was getting ready to dive, Marcus had beaten me to it. I waited to see what he would do, and suddenly I saw him putting down his speargun and moving underneath the slab. He reached his hand in and grabbed a nice Mediterranean slipper lobster.(Scyllarides latus). We made our way back and got out, full of joy. (4th Picture: Done for today??? no we had a visitor!!!). We took the necessary photos, but I caught sight of some movement in about 20 centimetres of water. I turned on the underwater camera and put it into the water. There was a Mediterranean moray eel (Muraena helena) that had caught the scent of the fish's blood. When I placed the camera in front of it, the moray eel attacked the camera twice.               (5th Picture: Our visitor in about 20 centimetres of water !!!). When it realised it wasn't edible, it turned around and disappeared among the stones!!!

The next day, the weather calmed down a bit, and we decided to head to another deep-water spot. This time, Anna—Marcus’s wife—came along with us. We started by scouting the area to see if we could spot anything worthwhile. I dove down to an archway I knew to check for any good fish, and sure enough, there was a nice lionfish. I switched spearguns and easily caught it. (6th Picture: the 1st fish of the day...). I was busy sorting the catch when I heard Marcus calling out about a dusky grouper. I swam over to him, and he dove. He searched for the isolated rock formation but couldn't spot the fish, so he told me to approach from the other side. Sure enough, I grabbed the short speargun, dove, and checked the far side of the rock. I barely had time to do anything before I saw the fish staring right at me. I took aim and pulled the trigger. The spear skewered the fish, and I easily hauled it up. There was great excitement and celebration; the three of us gathered together to film the moment. (7th Picture: With Marcus...). The dusky grouper weighed 4 kilograms. We were continuing on to reach the spot we wanted. (8th Picture: With Anna...). We’ve been swimming for quite a while. When we arrived, I spotted two dusky groupers darting away. The larger one slipped into a crevice, and I pointed out to Marcus exactly where the fish went. Marcus dove down, got close, and took a shot. He surfaced, but his spear was empty. I swam over to him and asked about the dusky grouper.

"Forget the grouper—I took a shot at a snapper (Dentex dentex),  but I missed because it was moving fast..."  he explained. I dove down to check another crevice, and a large dentex suddenly darted out nearby. The fish was huge—truly massive. It looked to be about 7 or 8 kilos. I lost the sight of it, but the way it swam off left me thinking. (9th Picture: Marcus and Anna out on the open sea!!!). 

"Could the fish have gone into the cave at the end of this place?" I wondered. I dove into the deeper parts of this fishing spot but saw nothing. I searched also the shallower parts, nothing. I turned back and saw Marcus diving into that same hole. He approached, reached out his arm, and took a shot. He let our line from his reel and surfaced !!! 

"Did you shoot the dusky grouper?" I asked him.

"No, on a big dentex—dive!" I got ready and headed for the hole. I reached and looked inside. It was a bit murky, but I could see. The spear was nowhere to be found, and the line had gone off to the right, under the rock, about two meters deeper. I checked the adjacent hole—nothing. I surfaced. 

He told me: "I dove down... and sure enough, the dentex was right there. It was a big fish, positioned vertically with its tail towards me. I took a shot as diagonally as I could manage. Given the force with which it darted off, I couldn't hold onto it..."

"If it was as big as the one I saw, there wasn't the slightest chance of holding onto it. It is a very powerful fish," I reply. Marcus was holding the line, putting pressure on the fish. It was slowly coming out. I got ready to dive as the spear began to come into view. I started my descent, only to find the spear empty. We came up empty-handed. We searched the place. We didn't see so much as a single scale from the fish. Disappointed, we headed back, hoping the fish would survive. (10th & 11th Picture: Done for today with 4 kg...). 

Με τρικυμία στα βαθειά...In rough seas in deep waters...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: In rough seas in deep waters...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Το Καρπάθιο δείχνει τα δόντια του!!!

Ο καιρός δεν έλεγε να κόψει καθόλου. Ένα δυνατό μελτέμι των 5-6 ΒΒΔ θα συνέχιζε να φυσάει όλη την εβδομάδα. Όσο περνούσαν οι μέρες το Καρπάθιο πέλαγος έδειχνε όλο και πιο πολύ τα δόντια του. Έτσι αποφάσισα να πάω σε ένα ψαρότοπο, όπου ο μακρύς κάβος έκοβε αρκετά τον καιρό. Μάζεψα τον εξοπλισμό μου και οδηγώντας έφτασα εκεί που ήθελα. Ντύθηκα και βούτηξα. Ανοίχτηκα αμέσως για να αποφύγω την δυνατή ρεστία που υπήρχε λόγω του έντονου καιρού. Αφού ετοίμασα ότι χρειαζόμουν, κοιτώντας τα σημάδια μου τράβηξα να βρω κάτι μεγάλα μονόπετρα. Όντως μετά από λίγο έφτασα στο μέρος που ήθελα. Έψαξα τις γνωστές τρύπες μήπως υπάρχει κάποιος καλός ροφός, αλλά τίποτε. Σε μια βουτιά στην σκιά του βράχου, είδα μια πίγκα. Μου φάνηκε καλή και συνέχισα την βουτιά μου. Παρατηρώντας καλύτερα, διαπίστωσα ότι ήταν ένα ψάρι του κιλού κι αφού πήρα το πλάνο που ήθελα, την άφησα ήσυχη. 

"Ίσως μια άλλη φορά...." της είπα κι αποφάσισα να ασχοληθώ με τα λεοντόψαρα που είχα είδα. Στην άλλη μεριά του μονόπετρο είχα δει τρία ψάρια. Βούτηξα και πλησίασα. Ήταν δύο έξω από τον βράχο και σημάδεψα το πιο κοντινό κι έπιασα ένα ψάρι του μισού κιλού. Το τακτοποίησα προσεκτικά, αφού του έκοψα τα επικίνδυνα αγκάθια του, βούτηξα για το 2ο. Παρόλο που είχε γίνει η βολή δίπλα του, δεν χαμπαριάζει καθόλου κι έκοβε βόλτες. Του έριξα και το έπιασα. Ήταν λίγο πιο μικρό 400 γρ. Το τακτοποίησα, αλλά την ώρα που πήγα να βουτήξω, είδα μια κίνηση μαύρου ψαριού. Οπλίζω στην 2η σκάλα και βούτηξα. Ψάχνοντας μέσα στο χαράκι, είδα ότι ο ραφάκος ήταν μικρός. Αριστερά μου όμως, ανάποδα, υπήρχε το τελευταίο λεοντόψαρο. Κατέβασα την σκάλα-δύναμη του ψαροντούφεκο και του έριξα. 

Ένα από τα πρώτα...

Έπιασα το 3ο λεοντόψαρο που ήταν 700 γρ. Ψάχνοντας μια αγαπημένη μου σχισμή, είδα έναν τροπικός αχινός με μακριά αγκάθια, να έχει σχεδόν κλείσει την είσοδο της. Τον τρύπησα και τον πέταξα έξω, προσπαθώντας να του κάνω όσο μεγαλύτερη ζημιά μπορούσα. Δυστυχώς είναι ένα ξενικό είδος που έχει κατακλείσει το νησί. Όπου μπορώ τους τρυπάω, αλλά στα βαθειά... Λες και άκουσαν τα λόγια μου και καθώς κολυμπώ για τον κάβο βλέπω έναν μεγάλο βράχο μπροστά μου. Πάνω του είχε καμιά δεκαριά τροπικούς αχινούς σε δύο ομάδες.... 

Δυστυχώς έχουμε γεμίσει με τροπικούς αχινούς με τα μακρυά αγκάθια!!!

Συνεχίζοντας, έψαξα μια ωραία πέτρα που ξέρω. Κοιτώντας μέσα, είχε μόνο μελανούρια και την κατάλληλη στιγμή πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα βρήκε τον στόχο της στον σβέρκο και βγήκε λίγο πάνω από το μάτι. 

Ένα ωραίο μελανούρι...

Μάζεψα το νόστιμο μελανούρι κι αφού το τακτοποίησα, τράβηξα για τον κάβο. Τα ρηχά μονόπετρο ήταν άδεια. Σε ένα μόνο είδα έναν ροφάκο, το πολύ κιλό και δεν ασχολήθηκα μαζί του. Καθώς κολυμπώ αντιλαμβάνομαι ότι από μεριά του κάβου με πλησιάζει ένας αετός. Είναι αρκετά μεγάλος αλλά έχει κομμένη την ουρά του. Έτσι αποφασίζω να τον ακουμπήσω αν τα καταφέρω. Φαίνεται ότι μάλλον δεν με έχει πάρει χαμπάρι. Κάνω την βουτιά και με τα ακροδάχτυλά μου τον αγγίζω. 

Κατάφερα να τον αγγίξω!!!

Με το που με αντιλαμβάνεται, χτυπάει τα φτερά του και χάθηκε με απίστευτη ταχύτητα στο μπλε. Λίγο πιο κάτω, σε μια βαθεία σχισμή που ξέρω, υπήρχε μόνο ένα λεοντόψαρο. Αφού την έψαξα καλά, ξαναβούτηξα για το ψάρι. Με το που πλησίασα, το λεοντόψαρο γύρισε να με κοιτάξει. Του έριξα ανάμεσα στα μάτια και η βέργα το πέρασε σουβλάκι που λένε. Ήταν 480 γρ. Κολυμπώντας πιο πέρα σε άλλο ένα μονόπετρο, μπαινοβγαίνει ένας μικρός ροφός. Μαζί του υπάρχουν και μελανούρια. Αγνοώ τον ροφάκο και ψάχνω για τα μελανούρια. Βουτάω και πλησιάζω την είσοδο. Κοιτάζoντας μέσα στο μονόπετρο, βλέπω ένα μεγάλο λεοντόψαρο. Έχει ανοίξει τα φτερά του για να φαίνεται τρομαχτικό και στέκεται μπροστά μου με όλο του το μεγαλείο. Ψάχνω για τα μελανούρια, τα οποία είναι άφαντα. Γυρίζω προς το λεοντόψαρο και σημαδεύοντας εγκέφαλο, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα το πέτυχε εκεί που σημάδεψα και το τράβηξα έξω χωρίς να μου φέρει την παραμικρή αντίσταση. Ήταν και το μεγαλύτερο 800 γρ. 

Το μεγαλύτερο...800 γρ.

Την ώρα που τακτοποιώ το ψάρι, είδα μια κίνηση. Βουτάω και πλησιάζω ψάχνοντας την χαμηλή σχισμή. Έχει μέσα μελανούρια και κακαρέλους, αλλά είναι μικρά. 

Ήταν όλα μικρά...

Τα άφησα στην ησυχία τους και τράβηξα για τα βαθειά. Κάνω μια βαθειά βουτιά σε γνωστό μονόπετρο. Με το που πλησιάζω, ένας καλός ροφός τρυπώνει. Μόλις ανάβω τον φακό, για να δω καλύτερα, το ψάρι τρύπωσε σηκώνοντας σύννεφα άμμου. Γυρίζω από την άλλη, όπου έχω δει δύο καλές στείρες. Την ώρα που ετοιμάζομαι να ρίξω, η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στα δεξιά μου, μέσα στην σκιά του βράχου. Γυρίζω ελαφριά το κεφάλι μου, πράγμα που δεν φαίνεται στο βίντεο, για να διαπιστώσω ότι είναι μια μικρή πίγκα. Γυρίζω πάλι προς τις στείρες, οι οποίες εκνευρισμένες εξαφανίζονται πίσω από το μονόπετρο. Απογοητευμένος αναδύομαι. Πάω στην σημαδούρα κι περιμένω 10 λεπτά. 

"Ο ροφός είναι τρομαγμένος και θα έχουμε μπλεξίματα στα βαθειά. Ας τον αφήσουμε για μια άλλη φορά και πάμε για τις στείρες..." σκέφτηκα. Αυτήν την φορά βούτηξα από την άλλη πλευρά του μονόπετρου. Πλησιάζοντας ξαναβλέπω την πίγκα που τρυπώνει. Την αγνοώ και ψάχνω τριγύρω, για να διαπιστώσω ότι μια από τις δύο στείρες είναι μπροστά μου λουφαγμένη στην γωνία του μονόπετρου. Ευθυγραμμίζομαι με τον βυθό στα -22 μ. και την ώρα που κάνει να στρίψει το ψάρι πατάω την σκανδάλη. Η στείρα περνάει στην πετονιά. Όλη η βέργα είναι έξω κοντράροντας το ψάρι. Μαζεύω γρήγορα τα μπόσικα και τραβώντας, πετάω την στείρα έξω από τον μονόπετρο. Αναδύομαι τραβώντας την στείρα μαζί μου. Φτάνω στην επιφάνεια και περνώ αγκαλιά την 1,2 κ στείρα. 

Η 1η και μικρότερη.... 1,2 κ

Ευχαριστώντας τα Ουράνια για την 2η ευκαιρία στα ψάρια, αποφάσισα να βγω. Μου ήρθε μια σκέψη να επισκεφτώ έναν πού μικρό και κοντινό τόπο. Είναι κι αυτός απάνεμος, αλλά είναι πολύ μικρός. Δεν αξίζει να τον ψαρέψει κανείς μόνο του. Κολύμπησα για να βγω, αλλά από κάπου η στολή έμπαζε κρύο. Όταν βγήκα, διαπίστωσα ότι στην δεξιά μου μασχάλη υπήρχε μια καλή τρύπα!!! Άλλαξα στολή, οδήγησα για περίπου 5 λεπτά κι έφτασα εκεί που ήθελα. Πήρα τον εξοπλισμό μου όπως ήταν και βούτηξα. Κολύμπησα περίπου 10 λεπτά κι έφτασα στο μικρό κατρακύλι. Ψάχνοντας αντιλαμβάνομαι αριστερά μου δύο στείρες. Τα ψάρια κυκλοφορούν ήρεμα. Παρατηρώ ότι αυτό που είναι λίγο πιο μακριά μου, είναι και το μεγαλύτερο. Βουτάω και το ακολουθώ. Προσπερνώ το 1ο και μικρότερο, με αποτέλεσμα να ηρεμίσει και το 2ο, το πιο μεγάλο. Η στείρα γυρίζει να με κοιτάξει, σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον στόχο της στην μέση, τραυματίζοντας και την σπονδυλική της στήλη. Τα πράγματα έγιναν πολύ εύκολα. 

Η 2η και πιο μεγάλη...1,3 κ

Μάζεψα την στείρα που ήταν λίγο πιο μεγάλη από την άλλη 1,3κ. Την βάζω με τα υπόλοιπα ψάρια και πάω να μαζέψω την σημαδούρα μου, αλλά διαπιστώνω μια έκπληξη. Ένα μικρό χταπόδι έχει αγκαλιάσει το κίτρινο βαρίδι της σημαδούρας μου. 

Αυτό δεν το περίμενα!!!

Παίζω λίγο μαζί του, το αφήνω στην ησυχία του και πήρα τον δρόμο του γυρισμού. 

Τέλος για σήμερα!!!

Τουλάχιστον, αυτήν την φορά είδα και έπιασα κάποια ωραία ψάρια.

Translation of the above article.

Title: In rough seas in deep waters...
Video & photos : Zacharias Skevofilax
(1st Picture: The Carpathian sea showing its teeth!!!)

The weather showed no signs of calming down; a strong 5–6 Beaufort NNW winds were set to blow all week long. As the days pasted by, the Sea of ​​Karpathos showed its teeth more and more. So, I decided to head to a fishing spot where a long headland provided significant shelter from the wind. I gathered my gear and drove to my destination. I suited up and dove in, immediately heading out into deeper water to avoid the big swell. After getting everything ready, I headed out to find some large, isolated rocks. Sure enough, I soon reached the spot I was looking for. I checked the usual crevices for a decent dusky grouper (Epinephelus guaza) but found nothing. During a dive in the rock's shadow, I spotted a mottled grouper  (Mycteroperca ruby). It looked like a good-sized fish, so I continued the dive. Upon closer inspection, I realised it weighed about a kilo. After getting the video shot I wanted, I left it undisturbed. 

"Maybe another time..." I said to it, and decided to focus on the lionfish (Pterois volitans) I had seen. I had spotted three fish on the other side of the isolated rock. I dove down and closed the distance. Two were hovering just off the rock; I took aim at the nearest one and landed a half-kilo fish. After carefully securing it and removing its dangerous spines, I dove for the second one. Even though a shot had just been fired right next to it, it remained completely unperturbed and kept swimming around. I took a shot and landed it, too; it was slightly smaller, weighing 400 grams. I secured it, but just as I was about to dive again, I caught a glimpse of a dark fish moving. I armed the speargun to the second notch-the strongest one and dove. Searching inside the crevice, I saw that the dusky grouper was small. To my left, however—upside down—was the last lionfish. I lowered the power of my speargun and took a shot. (2nd Picture: One of the first lionfish...). I caught the third lionfish, which weighed 700 grams. While checking a favourite crevice of mine, I saw a Long-Spine tropical Urchins (Diadema): almost blocking the entrance. I speared it and tossed it aside, trying to inflict as much damage as possible. Unfortunately, it is an invasive species that had overrun the island. I spear them whenever I can, but in deep water... It was as if they heard my thoughts; as I swam toward the headland, I saw a large rock ahead of me. It had about ten Long-Spine tropical Urchins on it, arranged in two clusters...                                      (3rd Picture: Unfortunately we are overrun by Long-Spine tropical Urchins!!!). Moving on, I checked a nice rock formation I know. Peering inside, I saw only saddled sea breams (Oblada melanura) and at the right moment, I pulled the trigger. The spear struck the back of the neck and exited just above the eye.       (4th Picture: A nice saddled sea bream...). I retrieved the tasty saddled sea bream and, after securing it, headed toward the headland. The shallow isolated rocks were empty. At only one of them did I spot a small dusky grouper—weighing a kilo at most—so I didn't bother with it. As I swam along, I noticed a common eagle ray (Myliobatis aquila) approaching me from the direction of the headland. It was quite large but had a severed tail. I decided to try and touch it, if I could; as it didn't seem to have noticed my presence yet. I dove down and touch it with my fingertips. (5th Picture: I managed to touch it!!!). The moment it sensed me, it flapped its fins and vanished into the blue at incredible speed. A little further down, in a deep crevice I knew, there was a single lionfish. After thoroughly checking the spot, I dove again for the fish. As I approached, the lionfish turned to look at me. I aimed right between its eyes, and the spear skewered it clean through. It weighed 480 grams. A bit further away, near another solitary rock formation, a small dusky grouper was darting in and out; accompanied by saddled sea bream. I ignored the small dusky grouper and looked for the saddled sea breams. Peering into the rock formation, I spot a large lionfish. It had spread its fins to look menacing and stayed before me in all its glory. I scanned the area for saddled sea breams, but they are nowhere to be found. Turning toward the lionfish, I aimed for its brain and pulled the trigger. The spear stroke exactly where I aimed, and I hauled it in without the slightest resistance; it was a large one too—800 grams.                      (6th Picture: The biggest...800 gr...). Swimming a bit further along, I spotted some movement. I dove down and approached, searching a low-lying crevice. It held saddled sea breams and two-banded sea bream (Diplodus vulgaris), but they were small. (7th Picture: They were all small...). Leaving them undisturbed, I headed for deeper water. I dove deep at a familiar isolated rock formation. As I approached, a nice dusky grouper slipped into a hole. Just as I turned on my flash light to get a better look, the fish darted into the crevice, kicking up clouds of sand. I turned the other way, where I had spotted two nice golden grouper (Epinephelus costae). Just as I was getting ready to take the shot, I caught a movement to my right, in the shadow of the rock. I turned my head slightly—though this wasn't visible in the video—and realised it was a small mottled grouper. I turned back toward the golden groupers, but spooked, they vanished behind the large rock. Disappointed, I surfaced. I headed to the buoy and waited for ten minutes.

"The dusky grouper is spooked, and things will get complicated in this depth. Let's leave it for another time and go after the golden groupers..." I thought. This time, I dove on the other side of the isolated rock formation. As I approached, I spotted the mottled grouper slipping into a crevice again. I ignored it and scanned the area, only to find one of the two golden groupers was right in front of me, tucked into the corner of the rock. I aligned myself with the seabed at a depth of -22 meters, and just as the fish started to turn, I pulled the trigger. The golden grouper was speared; the entire shaft had passed through, pinning the fish. I quickly reeled in the rope and, pulling hard, the golden grouper came out of its rocky hole. I ascended, bringing the fish up with me. Reaching the surface, I grabbed the 1.2 kg golden grouper in my arms. (8th Picture: The smaller one ...1,2 kg). Thanking the Heavens for this second chance at the fish, I decide to head out. I had the idea to visit a very small, nearby fishing spot. It was sheltered from the wind, but very small; it wasn't really worth spearfishing there on its own. I swam out, but cold water was seeping into my wetsuit somewhere. When I got out, I discovered a sizable hole in my right armpit! I changed suits, drove for about five minutes, and arrived at my intended destination. I grabbed my gear as it was and dove in. After swimming for about ten minutes, I reached a small rocky drop-off. While searching, I spotted two golden groupers to my left. The fish were swimming calmly. I noticed that the one slightly further away was the largest one. I dived down and followed it. I bypassed the first—and smaller one, which causes the second, larger fish to settle down as well. The golden grouper turned to look at me; I took aim and pulled the trigger. The spear stroke its mid-body, damaging its spine. It all went very smoothly. (9th Picture: The 2nd and biggest...1.3 kg). I retrieved the golden grouper—which is slightly larger than the other one—1.3kg-and place it with the rest of the catch, but then I came across a surprise. I went to retrieve my buoy but το discover a surprise: Α small common octopus (Octopus vulgaris) had wrapped itself around the buoy's yellow weight. (10th Picture: I didn't expect this!!!). I played with it briefly, left it be, and began to swim back.                                  (11th Picture: Done for today!!!). At least this time, I saw and caught some fine fish.

Αλέκα Μπουτζουβή-Μπανιά

Αλέκα Μπουτζουβή-Μπανιά
Η φωτογραφία είναι από τα Καρπαθιακά Νέα.

Η Αλέκα Μπουτζουβή-Μπανιά — Αλεκούλα την έλεγα εγώ — ήταν μία από τις πιο αγαπημένες μου ξαδέλφες.

Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας, έχοντας καταγωγή από το Όθος της Καρπάθου. Η οικογένειά της έφυγε από την Αιθιοπία αρκετά νωρίτερα από τη δική μου. Παρ’ όλα αυτά, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ξανά στην Ελλάδα, στην Αθήνα, όταν κι εμείς, κακήν κακώς, αναγκαστήκαμε να φύγουμε ως πρόσφυγες από την Αιθιοπία.

Με τον καιρό, την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της ζωής, χαθήκαμε. Βρισκόμασταν πού και πού σε οικογενειακά τραπέζια, όμως από το 2015 και μετά ξαναήρθαμε κάπως πιο κοντά. Συνήθως συναντιόμασταν στο σπίτι της, μαζί με τη Σταυρούλα και την αδελφή της, την Αθανασία. Έκτοτε, συναντιόμασταν αρκετά συχνά ιδιαίτερα όταν έρχονταν οι γονείς μου, για λίγες μέρες από την Κάρπαθο.

Η Αλεκούλα ήταν ένας ευαίσθητος και χαρούμενος άνθρωπος. Είχε πάντα κέφι να μιλάει για τα πάντα: για την πολιτική, το σόι, την Κάρπαθο και για οτιδήποτε άλλο έφερνε η κουβέντα. Οι συζητήσεις μαζί της μπορούσαν να κρατήσουν ώρες και είχαν πάντα κάτι από τη ζωντάνια, τη ζεστασιά και τη μοναδική της παρουσία.

Το τελευταίο μας δείπνο πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω του κορονοϊού (COVID-19). Η Σταυρούλα, εγώ, η Αλεκούλα, ένας φίλος ο Μιχάλης και οι γονείς μου.

Σιγά-σιγά, όμως, οι θλίψεις της ζωής άρχισαν να τη βαραίνουν. Θυμάμαι να μου λέει πως ήθελε να γράψει για τη θύμηση, για τη μνήμη. Ίσως επειδή γνώριζε πόσο πολύτιμα είναι όσα κρατάμε μέσα μας, αλλά και πόσο εύκολα μπορούν να ξεθωριάσουν.

Της στοίχισε ιδιαίτερα το θανατηφόρο τροχαίο του ανιψιού της, του Σπύρου — μια απώλεια που συγκλόνισε ολόκληρο το σόι. Και αργότερα, ο θάνατος του αγαπημένου της αδελφού, του Σταύρου, ήρθε να προσθέσει ακόμη μία μεγάλη πληγή.

Είχε «υιοθετήσει» και τον σκύλο του Σταύρου, τον Σούλη, και οι δυο τους είχαν γίνει αχώριστοι. Ο Σούλης, νιώθοντας την αγάπη της, εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία για ένα επιπλέον νόστιμο έδεσμα ή για λίγα παραπάνω χάδια. Η παρουσία του ήταν για εκείνη μια μικρή, καθημερινή συντροφιά, γεμάτη τρυφερότητα και χαρά.

Με την απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω του κορονοϊού (COVID-19), χάσαμε την επαφή μας. Κάπου εκεί, φαίνεται πως άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσκολο για την Αλεκούλα να κρατήσει κοντά της όλα όσα κάποτε ήταν τόσο ζωντανά μέσα της.

Ο χρόνος περνούσε και η μνήμη της άρχισε να την προδίδει. Κάποια γεγονότα έσβηναν, ενώ κάποια πρόσωπα γίνονταν όλο και πιο δύσκολο να αναγνωριστούν. Μαζί με αυτά, άρχισε σιγά-σιγά να απομακρύνεται και η ίδια από τον κόσμο που τόσο αγαπούσε.

Ήταν σαν να έβλεπα την Αλεκούλα, χωρίς όμως να μπορώ πια να τη βρω ολόκληρη μέσα της. Ο χαρούμενος και ζωηρός άνθρωπος που γνώριζα άρχισε να χάνεται, σαν ένα φως που χαμηλώνει αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Η Αλεκούλα μου είχε αρχίσει να σβήνει.

Κι ύστερα, ένα πρωινό του Σεπτέμβρη, χτύπησε το τηλέφωνο. Έτσι έμαθα πως η αγαπημένη μου Αλεκούλα έφυγε για τα Ουράνια.

Καλό ταξίδι, καλή μου Αλεκούλα.

Πήγαινε προς το Φως.

Κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Υ.Γ. Δεν ήθελα να αναφερθώ στο συγγραφικό της έργο ή στην ακαδημαϊκή της καριέρα. Αυτά μπορεί κανείς να τα βρει στο διαδίκτυο. Εγώ ήθελα να μιλήσω για τον άνθρωπο Αλέκα· για την Αλεκούλα που γνώρισα, αγάπησα και θα θυμάμαι.

Φτωχή η 1η καλοκαιρινή ψαριά στην Κάρπαθο..The 1st summer spearfishing in Karpathos was poor...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: The 1st summer spearfishing  in Karpathos was poor...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Έφτασα στο αγαπημένο μου νησί, την Κάρπαθο, νωρίς το πρωί με το καράβι. Από εκεί, αφού πήρα το αμάξι κατευθύνθηκα στην Αρκάσα που είναι το χωριό του πατέρα μου. Αγκαλιές, φιλιά και ξεφόρτωμα του αμαξιού. Αφού τα είπαμε, ξεκουράστηκα μερικές ώρες. Ο καιρός όμως με τσιγκλούσε. Είχε ένα 4 ΒΒΔ και την επομένη θα γινόταν 6 ΒΒΔ. Αποφάσισα να προλάβω τον καιρό και να πάω στα αγαπημένα μου ρηχά. Φυσικά δεν θα μπορούσα να ψαρέψω στους 50 πόντους στις γνωστέ μου τρύπες, αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Έχει πολλά μέρη για να ψάξω. Ετοίμασα λοιπόν τον εξοπλισμό και όπου φύγει-φύγει. Μετά από αρκετή ώρα έφτασα εκεί που ήθελα. Κοίταξα τον καιρό κι αναρωτήθηκα: 

Τελικά δεν το κράτησε το 4αρι...

"Αυτό δεν είναι 4 μποφόρ. Μοιάζει με πεντάρι..." είπα στον εαυτό μου. Το αγνόησα και γρήγορα ντύθηκα και βούτηξα. Όπου υπήρχε και η παραμικρή άμμος, ήταν θολά. Υπήρχαν αμέτρητοι σκάροι, άσπροι γερμανοί και σάρπες. Εγώ έψαχνα όμως τους σαργούς. Κάποιοι φάνηκαν, αλλά όταν τρύπωναν κάτω από τις πέτρες δεν τους έβλεπα από την πολύ θολούρα. Αποφάσισα να πιάσω τους 5 σκάρους που ήθελα να δώσω. Σε ένα από τα καρτέρια μου, είδα έναν μοναχικό γκρι σκάρο. Περίμενα να δω αν θα υπήρχε κάτι καλύτερο. Σημάδεψα στο κεφάλι του ψαριού και πάτησα την σκανδάλη. Ο κεραυνοβολημένος σκάρος πετάχτηκε για να γλιτώσει, αλλά ήταν ήδη αργά. Πήρα στην αγκαλιά μου τον σκάρο που ήταν 700 γρ. 

Ο 1ος σκάρος της ημέρας...

Την ώρα που τακτοποιώ τον σκάρο, η ματιά μου έπιασε μια κίνηση ενός ψαριού να τρυπώνει κάτω από μια πέτρα. Τακτοποιώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα τον ψάρι και βουτάω για τον σαργό. Όντως το ψάρι είναι μέσα στην τρύπα στριμωγμένο. Σημαδεύω όσο πιο καλά μπορώ και την κατάλληλη στιγμή πατώ την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον σαργό διαγώνια στον σβέρκο κι εγώ περιχαρής μαζεύω ένα αναπάντεχο δώρο. Αντί να τρυπώσει, αν έφευγε δεν θα τον έπιανα ποτέ. Ήταν ένας σαργός 400 γρ. 

Ήθελε να πιαστεί!!!

Λίγο πιο κάτω, βλέπω πολλούς σκάρους να τσιμπολογούν τα βράχια. Βουτιά αμέσως και περιμένω. Τρόμαξα 2-3 που ήταν πολύ κοντά μου, αλλά η ήρεμη στάση μου, ηρέμησε όλο το κοπάδι που ήρθε να με επιθεωρήσει. Έψαχνα να βρω τον πιο μεγάλο, όταν αντιλήφθηκα την παρουσία μιας πίγκας. "Πόσο μεγάλη είναι..." αναρωτήθηκα και περίμενα. Μετά από λίγο διαπίστωσα ότι ήταν ένα ψάρι κοντά στο κιλό. Δεν ασχολήθηκα μαζί της και έστρεψα το ενδιαφέρον μου στους σκάρους. Όταν διαπίστωσα ποιος ήταν ο πιο μεγάλος, σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε το ψάρι στον σβέρκο κι ο σκάρος έκανε δυο μεγάλες κωλοτούμπες και κατέληξε στα χέρια μου. Ήταν κι αυτός γκρι αλλά λίγο πιο μεγάλος από τον προηγούμενο, 800 γρ. 

2ος και μεγαλύτερος της ημέρας...

Καθώς τακτοποιώ τον σκάρο, παρατηρώ μια κίνηση πάνω στον αμμώδη βυθό. Γρήγορη βουτιά κι αναμονή. Καμία δεκαριά μαναλάκια φάνηκαν μέσα στην θολούρα. Μικρά ψάρια που ομαδικά έψαχναν το επόμενο γεύμα τους. Τράβηξα το βίντεο που ήθελα και τα άφησα στην ησυχία τους, ελπίζοντας ότι μετά από μερικά χρόνια να τα ξανασυναντήσω. Ο καιρός όλο και δυνάμωνε. Έτσι μου ήταν όλο και πιο αδύνατον να ψαρέψω τα πολύ ρηχά ή να ψάξω κάτω από τα γνωστά μου βράχια. Έκανα ένα καρτέρι πάνω στον πετρώδη βυθό. Στο βάθος φάνηκαν δύο σκάροι. Ο μεγαλύτερος δεν με πλησίαζε καθόλου. Ο μικρότερος ήταν σχεδόν δίπλα μου. Σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα, λαμβάνοντας υπό όψη και τον κυματισμό, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε τον σκάρο χαμηλά στην κοιλία. Το ψάρι χώθηκε κάτω από τον πρώτο βράχο που βρήκε. Μη ξέροντας πόσο καλή ήταν η βολή μου δεν τον κόντραρε. Βούτηξα και σιγά-σιγά τον έφερα στα χέρια μου. Ευτυχώς, γιατί τον κόντραρα πολύ θα είχε σκιστεί κι άντε να τον βρεις μέσα στην θολούρα. Ήταν ένα ψάρι των 750 γρ.

Καλώς τον... ο 3ος... 

Αποφάσισα να πάω να ψάξω μια τρύπα που στο παρελθόν μου έχει δώσει πολύ ωραία ψάρια. Συνήθως τα ψάρι κάθονται στην αριστερή μεριά της τρύπας όπου υπάρχουν αρκετές στοές για να διαφύγουν τα υπάρχοντα ψάρια. Δεξιά η τρύπα είναι τυφλή. Βουτάω λοιπόν κοιτώντας αριστερά μου, με σπρώχνει το κύμα κι έτσι φαίνομαι ολόκληρος, ενώ ήθελα να μπω έρπων μέσα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα δύο σαργοί που ήταν στα δεξιά μου να με δουν και να φύγουν. 

Ο έντονος κυματισμός αυτήν την φορά δεν βοήθησε...

Προλαβαίνω να σημαδέψω τον πιο κοντινό και να πατήσω την σκανδάλη. Αστόχησα. Οπλίζω γρήγορα και βουτάω από εκεί που έφυγαν τα ψάρια. Τίποτα. Βγαίνω από την τρύπα σιγά-σιγά μήπως και υπάρχει κάτι καλό απέξω. Μετά από λίγο έρχεται για να περάσει από μπροστά μου ένα κοπάδι από μικρούς-μεσαίους κεφάλους για να επιθεωρήσει το περίεργο ον. Τους άφησα να περάσουν βιντεοσκοπώντας τους.  

Μικροί και υπέροχοι!!!

Προχώρησα λίγο πιο κάτω κι έκανα ένα τελευταίο καρτέρι, προτού κολυμπήσω προς τις φυκιάδες. Περιμένοντας να περάσει ένα μεγάλο κοπάδι από άσπρους γερμανούς, παρατήρησα ότι υπήρχε ανάμεσά τους ένα καλός σκάρος..Μίας και ήταν μόνος του, του έριξα κι έτσι έπιασα τον 4ο που ήταν κι ο πιο μικρός, 650 γρ. 

Ο 4ος με το λέπι καρφωμένο στην βέργα!!!

Κοιτώντας καλύτερα, παρατήρησα για άλλη μια φορά, πάνω στην βέργα υπήρχε ένα λέπι που το είχα πετύχει στο κέντρο. Έτσι ενώ το ψάρι είχε περάσει στην βέργα, το λέπι είχε καρφωθεί στην μύτη της βέργας. Τράβηξα για τα λίγο πιο βαθειά και έψαξα για τα γνωστά μου μέρη. Μάταια όμως. Οι τρικυμίες του χειμώνα είχαν αλλάξει το όλο τοπίο. Είχαν εμφανιστεί πολλές πλάκες, γυμνές από φύκια. Όσο και να έψαξα δεν μπόρεσα να βρω τα παλιά μου μέρη. Η φυσιολογία του βυθού είχε αλλάξει ριζικά. Καθώς κολυμπώ, διαπιστώνω μια κίνηση μέσα στην φυκιάδα. Ένας σαργός κι ένα μελανούρι τρυπώνουν. Ο σαργός άφαντος, το μελανούρι μπαινοβγαίνει σε μια χαμηλή πέτρα. Βουτάω για να δω καλύτερα. Το μελανούρι είναι μεγάλο και εξακολουθεί να παίζει κρυφτούλι. Πλησιάζω και περιμένω αιωρούμενος πάνω από τα φύκια. Με το που κάνει να βγει του ρίχνω. Η βέργα το πετυχαίνει στην μέση, ενώ ταυτόχρονα καρφώνεται στην άμμο. Έχοντας μια ανάλογη εμπειρία παλιά, έχασα το ψάρι, γιατί τραβώντας την βέργα, η άμμος είχε μπει στα φτεράκια της βέργας και δεν άνοιξαν κι έχασα το ψάρι. Αυτήν την φορά τράβηξα την βέργα μετά από το ψάρι, σιγουρεύοντας έτσι το υπέροχο μελανούρι των 450 γρ. 

Ένα υπέροχο μελανούρι!!!

Το τακτοποίησα με τα υπόλοιπα ψάρια κι έκανα έναν τελευταίο ψάξιμο στην φυκιάδα κι έφυγα για να βγω. Ο καιρός είχε δυναμώσει πιο πολύ, πλησιάζοντας τα 6 μποφόρ. Ενώ κατευθύνομαι προς την παραλία για να βγω, ένας κόκκινος μοναχικός σκάρος αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Πέρασε από κάτω μου κι εγώ του έριξα στο κεφάλι. 

Ένας υπέροχος κόκκινος σκάρος με τάσεις αυτοκτονίας!!!

Έπιασα έτσι το τελευταίο ψάρι της ημέρας που ήταν το πιο όμορφο κατα την άποψη μου (780 γρ). Προσέχοντας για να μην χτυπήσω σε κάποια πέτρα βγήκα. Ήταν η πιο φτωχή ψαριά που έχω κάνει σε αυτό το αγαπημένο μου μέρος. 

Το 1ο φτωχικό ψάρεμα σε αυτόν τον ψαρότοπο ever...

Θα μπορούσα να είχα πιάσει πολλούς σκάρους, αλλά εγώ χρειαζόμουν μόνο πέντε....

Υ.Γ. Εννοείται ότι έχω βγει πολλές φορές χωρίς να έχω πιάσει κάποιο ψάρι, αλλά στο συγκεκριμένο  τόπο, ποτέ με τόσα λίγα ψάρια...  

Translation of the above article.

Title: The 1st summer spearfishing  in Karpathos was poor...
Video & photos : Zacharias Skevofilax

I arrived on my beloved island, Karpathos, early in the morning by the boat. After picking up the car, I headed to Arkasa—my father’s village. There were hugs and kisses, followed by unloading the car, I rested for a few hours. However, the weather was teasing me; there was a 4 Beaufort NNW wind, and it was going to rise to 6 Beaufort the following day. I decided to grab this opportunity and headed to my favorite shallows. Of course, I wouldn't be able to fish the familiar holes at a depth of just 50 centimeters, but that didn't bother me at all; there were plenty of other spots to fish. So, I got my gear ready and set off. After driving for some time, I reached my destination. I checked the weather and wondered: 

"This isn't 4 Beaufort. It looks more like 5 Beaufort..." I said to myself.              (1st Picture: The 4 Beaufort didn't last...) I ignored it, quickly got geared up, and dove in. Wherever there was even the slightest bit of sand, the water was murky. There were countless parrotfish (Sparisoma cretense), White-spotted spinefoot (Siganus canaliculatus), and salema porgy. (Sarpa salpa) I was looking for white sea bream (Diplodus sargus). A few appeared, but once they got under the rocks, the heavy murkiness made them impossible to spot. I decided to catch the five parrotfish I wanted to give away. During one of my ambushes, I spotted a solitary grey parrotfish. I waited to see if anything better would show up. I aimed at the fish's head and pulled the trigger. The speared parrotfish darted away in a desperate attempt to escape, but it was already too late; I gathered the 700-gram fish into my arms. (2nd Picture: The 1st parrotfish of the day..). While securing the parrotfish, I caught a glimpse of movement—a fish slipping under a rock. I stowed my catch as quickly as possible and dove down after the white sea bream. Sure enough, the fish was wedged inside the crevice. I took careful aim and pulled the trigger at the perfect moment. The spear struck the white sea bream diagonally at the base of the neck, and overjoyed, I retrieved this unexpected prize. Had it swum off instead of ducking into the hole, I never would have caught it. It was a 400-gram white sea bream.      (3rd Picture: It wanted to be caught!!!). A little further down, I spotted a school of parrotfish grazing on the rocks. I dove immediately and waited. I startled two or three that were very close to me, but my calm demeanor settled the rest of the school, and they came over to inspect me. I was looking for the largest one when I noticed a mottled grouper (Mycteroperca ruby).

"How big is it?" I wondered, and waited. After a moment, I realized it weighed close to a kilo. I didn't bother with it and turned my attention back to the parrotfish. Once I identified the biggest one, I took aim and pulled the trigger. The spear struck the fish at the base of the skull; the parrotfish did a couple of big somersaults and ended up in my hands. It was grey too, but slightly larger than the previous one—800 grams. (4th Picture: The 2nd and biggest fish of the day...). As I was preparing my speargun, I noticed some movement on the sandy seabed. A quick dive, then a waited. About ten young amberjacks (Seriola dumerili) appeared through the murky water—small fish foraging in a group for their next meal. I shot the video I wanted and left them undisturbed, hoping to encounter them again in a few years. The weather was picking up, making it increasingly difficult to fish in the shallows or search under the rocks I knew well. I settled into an ambush position on the rocky bottom. Two parrotfish appeared in the distance; the larger one wouldn't come near me at all. The smaller one was right next to me. I took aim as best I could—taking also into consideration the swell—and pulled the trigger. The spear struck the parrotfish low in the belly. The fish darted under the first rock it found. Not knowing how good the shot was, I didn't put any tension on the line. I dove down and slowly brought it into my hands. It was a right thing that I didn't pull hard, or the flesh would have torn, and I’d have had a hard time finding it again in the murky water. It was a 750-gram fish. (5th Picture: Wellcome...the 3rd parrotfish...). I decided to check a hole that had provided me some fine fish in the past. Usually, the fish hang out on the left side of the hole, where there are several passages for escape. The right side is a dead end.So, I dove while looking to my left; the swell pushed me, exposing my whole body just when I wanted to creep in stealthily. As a result, two white sea bream to my right spotted me and darted away. I managed to aim at the nearest one and pulled the trigger. I missed. (6th Picture: The heavy swell didn't help me this time...). I reloaded quickly and dove down to where the fish had fled. Nothing. I slowly emerged from the hole, checking to see if there was anything worthwhile outside. A moment later, a school of small-to-medium-sized mullets (Mugil cephalus) swam past me to inspect this strange creature. I let them pass while filming them. (7th Picture: Small and beautiful!!!). I moved a bit further along and set up for one last ambush-style waited before swimming toward the seagrass beds. While waiting for a large school of White-spotted spinefoot to pass, I noticed a nice-sized parrotfish among them. Since it was alone, I took the shot and landed my fourth catch—the smallest of the all, weighing 650g.(8th Picture: The 4th parrotfish with a scale on the tip of the spear!!!). Looking more closely, I noticed a single scale on the spear that I had struck dead center. The fish had been fully penetrated by the spear, the scale had become impaled on the spear's tip. I headed toward slightly deeper water and searched my usual fishing spots, but to no avail. The winter storms had transformed the entire landscape. Many rocky patches, stripped bare of seaweed, had emerged. No matter how hard I searched, I couldn't find my old fishing spots. The topography of the seabed had changed radically. As I swam, I noticed movement amidst the seaweed. A white sea bream and a saddled sea bream (Oblada melanura) were darting for cover. The white sea bream vanished, while the saddled sea bream kept darting in and out of a low-lying rock. I dove down for a better look. The saddled sea bream was large and kept playing hide-and-seek. I moved closer and waited, hovering above the seaweed. The moment it started to emerge, I took my shot. The spear struck it mid-body while simultaneously embedding a part of itself in the sand. Recalling a similar past experience—where I lost a fish because sand had jammed the flaps of the spear, preventing them from opening. I grabbed the spear after the fish and pulled it, thereby securing a magnificent 450-gram saddled sea bream. (9th Picture: A beautiful saddled sea bream!!!). I stowed it with the rest of the catch, made one final pass through the seaweed beds, and headed for the shore. The wind had picked up significantly, nearing 6 Beaufort. As I was making my way back to the beach to exit, a solitary red parrotfish decided to commit suicide. It passed beneath me, and I shot it at its head. (10th Picture: A beautiful red parrotfish with suicidal tendencies!!!). That was how I landed the day’s final fish—which, in my opinion, was the most beautiful one (780g). Careful not to hit on any rocks, I made my way out. It was the poorest catch I’ve ever had at this favorite spot of mine. (11th Picture: The first-ever meager fishing trip at this spot...). I could have caught plenty of parrotfish, but I only needed five...

P.S. Naturally, I’ve gone out many times without catching a single fish, but at this particular fishing spot, never with so few...