Ψαρεύοντας στα ρηχά και θολά με εκπλήξεις...Spearfishing surprises in murky shallow waters...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Spearfishing surprises in murky shallow waters...

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Ο καιρός δεν έλεγε να κόψει και η μέρα της αναχώρησής μου πλησίαζε γοργά. Έτσι αποφάσισα να κάνω μικρά ψαρέματα, αλλάζοντας ψαρότοπους. Ένα απόγευμα λοιπόν με βρήκε σε ένα υπήνεμο αλλά αγαπημένο μέρος. Βασικά θα ψάρευα ρηχά. Ετοιμάστηκα, οδήγησα εκεί που ήθελα και αφού ντύθηκα βούτηξα. Με το που μπαίνω στο νερό με περίμενε μια έκπληξη. Πάνω στα βράχια του βυθού, ένα μικρό χταπόδι κόβει βόλτες. βούτηξα και το πλησίασα. Μόλις με αντιλήφθηκε, έγινε ένα με τον βυθό. Με το που πλησιάζω κοντά του, φουσκώνει για να δείξει μεγαλύτερο. 

Ο μικρός...τσαμπουκάς!!!

Με μια απότομη κίνηση το άρπαξα και αναδύθηκα. Μόλις μου πέταξε μελάνι το άφησα. Βούτηξα πάλι κοντά του και το πείραξα. Άσπρισε και πήρε δρόμο. Το άφησα στην ησυχία του και συνέχισα. Δεν έχω πάει πολύ παρακάτω, όταν αντιλαμβάνομαι έναν καλό σαργό να τρυπώνει. Την πέτρα δεν την ξέρω και βουτάω περιμένοντας ότι ο σαργός θα έχει φύγει από την πίσω πόρτα που λένε. Όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη, το ψάρι είναι εκεί. Ανάβω τον φακό και με το που κάνει να τρυπώσει πιο βαθειά του ρίχνω. Από το τράνταγμα της βέργας, καταλαβαίνω ότι έχω πετύχει τον στόχο μου. Η βολή τον έχει πετύχει σχεδόν κάθετα στο κεφάλι και ο 600 αρης σαργός έρχεται μαζί μου εύκολα. 

Αυτός μάλιστα...πάντα τέτοια!!!

Μετά από λίγο σε ένα καρτέρι πιάνω το πρώτο μου κίτρινο μπαρμπούνι. Προχορόντας πιο κάτω, προσγιώνομαι πίσω από μια μεγάλη πέτρα, κρύβομαι και περιμένω. Κοιτώντας στα δεξιά μου, βλέπω τρία κίτρινα μπαρμπούνια να έρχονται προς τα εμένα. Σημαδεύω το 2ο και πιο μεγάλο και πάω την σκανδάλη. Η βέργα το πετυχαίνει στον σβέρκο κι εκείνο κάνοντας δύο περιστροφές γύρω από τον εαυτό του, έπεσε στον βυθό. Μαζεύω το ψάρι και το βάζω μαζί με τα άλλα. Λίγο πιο κάτω, σε ένα ακόμη καρτέρι, έριξα σε ένα μεγάλο κίτρινο μπαρμπούνι. Το ονόμασα το τυχερό, γιατί είχε πιαστεί από μια μικρή πετσούλα κοντά στην ουρά του.

Ήθελε να μου το Δώσει!!!

Δεν είχε τίποτε άλλο κι έτσι έψαχνα τα μπαρμπούνια. Ενώ ξεκουραζόμουν στην επιφάνεια, ένα καλό μπαρμπούνι πέρασε από κάτω μου ακολουθώντας έναν άσπρο γερμανό. Λύγισα την μέση μου, σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέρασε σουβλάκι το ψάρι κι αυτό απλά βυθίστηκε και ακούμπησε στον βυθό. 

Μπαρμπούνι σουβλάκι...

Είχα ήδη πιάσει τέσσερα μπαρμπούνια κι έναν καλό σαργό. Ευχαριστημένος από την έκβαση του ψαρέματος, συνέχισα, όταν κάτι περίεργο μου τράβηξε την προσοχή. Μπροστά μου και λίγο μακρυά, υπήρχε ένα χρυσό σύννεφο πάνω από τον πετρώδη βυθό. Το συννεφάκι κουνιόταν, αλλάζοντας σχήμα. 

"Περίεργο..." μουρμούρισα και κολύμπησα για να δω τι ήταν. Ένα κοπαδάκι από πολύ μικρές σάρπες έδινε στο θολό τοπίο μια όμορφη χρυσή πινελιά, ομορφαίνοντας το όλο μουντό τοπίο. 

Χρυσή έκπληξη!!!

Καθώς το πλησίασα, τα τρομαγμένα λιλιπούτεια ψαράκια, έτρεχαν να φύγουν μακριά μου, αλλά κρατούσαν και την συνοχή τους. Ήταν ένα μαγευτικό πλάνο...

"Ισχύς εν τη ένωση ...." είπα και τα άφησα να ηρεμήσουν. Λίγο πιο βαθειά, μια λάμψη ασημένια αυτήν την φορά μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Καθώς προχωράω, βλέπω μια μεγάλη Καρέττα-Καρέττα. Την βιντεοσκοπώ από την επιφάνεια κι όταν είμαι έτοιμος βουτάω πάνω της. Η χελώνα με κοιτούσε με κλεφτές ματιές, αλλά μόλις την άγγιξα, χτύπησε τα πτερύγια της και απομακρύνθηκε. Δεν μου έδειξε ότι τρομοκρατήθηκε κι έτσι την ακολούθησα. Κάνει ένα μεγάλο κύκλο και γυρίζει προς τα εμένα. Πλησιάζει και συνειδητοποιεί ότι κατευθύνεται προς εμένα. Λες και τράβηξε χειρόφρενο, κάνει μια κοφτή στροφή και χάθηκε στο μπλε. 

Μόλις τράβηξε χειρόφρενο!!!

Συνεχίζοντας, προχωράω και βουτάω. Κρύβομαι πίσω από έναν βράχο. Δεν χρειάζεται να περιμένω πολύ. Ένα μεγάλο κοπάδι από πολλούς μικρούς λούτσος εμφανίστηκε μπροστά μου. Τα ψαράκια με πλησίασαν διστακτικά και το κοπάδι κόπηκε στα δύο μπροστά μου, για να ξανά-ενωθεί όλο μαζί μόλις απομακρύνθηκε από εμένα. 

Ασημί έκπληξη!!!

Έκανα μερικά καρτέρια κι έπιασα άλλα τρία κίτρινα μπαρμπούνια κι έναν μισόκιλο σκάρο. Είπα να κάνω άλλο ένα καρτέρι και να βγω. Προσγειώθηκα σε κάτι νεκρά φύκια και περίμενα. Μου ήρθαν κάποια ψάρια κι ανάμεσα τους ένα καλό κίτρινο μπαρμπούνι. Όμως ήταν πολύ νευρικό γιο έπρεπε να επιστρατεύσω όλη μου την τεχνική για να καταφέρω στο τέλος να το πιάσω. Καθώς ετοιμάζομε να βγω, βλέπω ένα τεράστιο κοπάδι από μικρά ψαράκια. Πάω κοντά για να πάρω το πλάνο μου και διαπιστώνω ότι πρόκειται για μικρούς λαγοκέφαλους. 

Δυστυχώς... είναι λαγοκέφαλοι!!!

Δυστυχώς το μέλλον στις θάλασσες μας δεν φαίνεται και πολύ καλό αν δεν παρθούν άμεσα μέτρα για αυτήν την εισαγόμενη μάστιγα. Κάνω κι ένα τελευταίο καρτέρι και στο βάθος διακρίνω έναν καλό σαργό. 

 "Μακρινή βολή..." Ζάχο, είπα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα χάθηκε πίσω από τις πέτρες κι εγώ πήγα να μαζέψω την βέργα μου, σίγουρος ότι είχα αστοχήσει. 

Ωραία τελειώσαμε σήμερα!!!

Όμως η βέργα είχε πετύχει στα πλάγια τον σαργό. Χαρούμενος βγήκα .. 

Τέλος για σήμερα...

Το επόμενο χάραμα...

Πολύ πρωί βρέθηκα και πάλι σε έναν μικρό υπήνεμο κόλπο. Μετά το ζέσταμα, ξεκίνησα τις βουτιές στα βαθειά. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν είδα. Μικρά ροφάκια και στηρούλες μόνο. Απογοητευμένος, πήρα το κοντό ψαροντούφεκο και τράβηξα για τα ρηχά. 

"Όλο και κάποιο λεοντόψαρο θα βρούμε Ζάχο..." είπα στον εαυτό μου. Με το που πλησιάζω στα ρηχά, αντιλαμβάνομαι μια απότομη κίνηση σε μια σχισμή. 

"Πόσο μεγάλος ήταν ???" αναρωτήθηκα. Ετοιμάστηκα και βούτηξα. Πλησίασα όσο πιο ήρεμα μπορούσα. Ένα κοπάδι σκάρων στην είσοδο της σχισμής τσιμπολογούσε τον βράχο. Η ηρεμία με την οποία έφυγαν τα ψάρια δεν τρόμαξαν τον ροφό. Πλησίασα κι άναψα τον φακό, προσέχοντας να μην φωτίσω το ψάρι. Κοιτώντας τριγύρω είδα το κεφάλι του. Μέσα στην σκιά φαινόταν αρκετά ογκώδης. Ενστικτωδώς σημάδεψα κεφάλι και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα τραντάχτηκε βίαια, αλλά ταυτόχρονα εμπόδισε το ψάρι από το να στρίψει και να βραχώσει. Τράβηξα την βέργα γρήγορα έξω και την ακολούθησε κι ο ροφός. Ήταν ένα ψάρι κοντά στο 1,5 κιλά. 

Δυστυχώς... ήταν πιο μικρός απ΄ότι νόμιζα...

Στεναχωρήθηκα γιατί τον περίμενα μεγαλύτερο, αλλά η βολή ήταν τέτοια που και να τον άφηνα δεν θα ζούσε. Τακτοποίησα το ψάρι στηνσημαδούρα για συνέχισα την επιστροφή μου από τα ρηχά. Στην σκιά μας σχισμής διέκρινα κάτι γνωστό. Βούτηξα, πλησίασα και το είδα. Ένα καλό λεοντόψαρο κολυμπούσε αγέρωχο. Σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Έπιασα ένα ψάρι περίπου των 800 γρ.

Ένα από τα πολλά λεοντόψαρα!!!

Την ώρα που τακτοποιώ το λεοντόψαρο, από κάτω μου περνάει ένα μεγάλος κέφαλος. Ετοιμάζω το ψαροντούφεκο και βουτάω. Ο κέφαλος συνοδεύεται κι από μια μικρή ρεμόρα ή κολαούζος. Βουτάω και από την αγωνία μου αστοχώ.

Κέφαλος με ρεμόρα... πρώτη φορά βλέπω!!!

Η αδρεναλίνη στο μάξιμουμ. Ο κέφαλος τον χαβά του. Συνεχίζει να κολυμπάει χαλαρά. Οπλίζω όσο πιο γρήγορα το ψαροντούφεκο και βουτάω πάνω στο ψάρι. Η ρεμόρα, αυτήν την φορά είναι πάνω στο ψάρι. Βουτάω και πλησιάζω πιο κοντά κι όταν είμαι σίγουρος, πατάω την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον κέφαλο λίγο πίσω από τον σβέρκο. Από το τίναγμα του ψαριού, η ρεμόρα πετάγεται και σαν να κατάλαβε τι είχε γίνει έφυγε. 

Ένας ωραίος κέφαλος!!!

Όλος χαρά τραβάω τον κέφαλο κοντά μου.Είναι ένα ψάρι των 2,3 κιλών. Από το ένα μάτι, αυτό που είναι στην μεριά μου, δεν βλέπει. 

"Γι αυτό δεν πήρε δρόμο στην πρώτη βολή..." σκέφτηκα... Τακτοποιώ το ψάρι και καθώς συνεχίζω, βλέπω ένα ακόμη λεοντόψαρο να αιωρείται δίπλα σε έναν βράχο. Βουτάω και το πιάνω. Είναι περίπου 400 γρ. Την ώρα που το τακτοποιώ, ένας μεγάλος λούτσος είναι κάτω από τα πόδια μου. Μέχρι να τελειώσω με το λεοντόψαρο, ο λούτσος έχει αρχίσει να φεύγει. Τελειώνω όσο πιο γρήγορα μπορώ και βουτάω. Το ψάρι δεν με δέχεται κι αρχίζει να αναπτύξει ταχύτητα. Κάνω μια απελπισμένη βολή, αλλά ούτε που το έφτασε η βέργα το ψάρι. Συνεχίζοντας προς την έξοδο, έπιασα άλλο ένα 400 γρ λεοντόψαρο. Την ώρα που είμαι έτοιμος να βγω, η ματιά μου κάτι είδε που δεν ταίριαζε με τον βυθό. Βουτάω και διαπιστώνω ότι πρόκειται για αυγά καλαμαριού, που όμως είναι τοποθετημένα στον βυθό. Πρώτη φορά το βλέπω αυτό. 

Αυγά καλαμαριού στον βυθό...ενδιαφέρον!!!

Συνήθως τα καλαμάρια γεννούν πάνω σε σχοινιά σημαδούρων που κρέμονται μέσα στην θάλασσα.

Translation of the above article.

Title: Spearfishing surprises in murky shallow waters...

Video & photos : Zacharias Skevofilax. 

The weather just wouldn’t let up and the day of my departure was rapidly approaching. So I decided to do some short fishing trips, changing fishing spots. One afternoon, I found myself at a sheltered but beloved spot. Basically, I would be fishing in shallow water. I got ready, drove to where I wanted to go and after getting dressed, I dove in.

As soon as I entered the water, a surprise was waiting for me. On the rocks of the seabed, a small common octopus (Octopus vulgaris) was taking a stroll. I dove down and approached it. As soon as it noticed me, it became one with the seabed. As I approached it, it puffed itself up to appear bigger. (1st Picture: The little...tough guy!!!). With one swift movement, I grabbed it and surfaced. As soon as it squirted ink at me, I let it go. I dove again near it and teased it. It turned white and I moved away. I left it in peace and continued.

I hadn’t gone much farther when I noticed a good-sized white sea bream (Diplodus sargus) slipping into a hole. I didn’t know the rock, and I dove down expecting that the white sea-bream would have escaped through the back door, as they say. However, to my great surprise, the fish was still there. I turned on my flashlight and just as it was about to retreat deeper inside, I shot at it. From the jolt of the shaft, I understood that I had hit my target. The shot had hit it almost vertically in the head, and the 600-grams sea-bream came with me easily. (2nd Picture: Now we are talking...Long it may continue!!!). A little later, while waiting in ambush, I caught my first yellow mullet (Mulloidichthys martinicus). Moving farther down, I approached behind a large rock. I hid and waited. Looking to my right, I saw three yellow mullet coming toward me. I aimed at the second and larger one and pulled the trigger. The shaft hit it in the neck, and after making two rotations around itself, it fell to the seabed. I collected the fish and put it together with the others.

A little farther down, during another ambush, I shot at a large yellow mullet. I called it “the lucky one,” because it had been caught by a small piece of skin near its tail. (3rd Picture: He want it to give it to me!!!). There was nothing else around, so I was looking for yellow mullets.

While I was resting on the surface, a good-sized yellow mullet passed underneath me, following a white saddled sea-bream. I bent at the waist, took aim and pulled the trigger. The shaft went straight through the fish and it simply sank and touched the seabed. (4th Picture: Yellow mullet skewer...). I had already caught four yellow mullet and a good-sized sea-bream. Happy with how the fishing had turned out, I continued, when something strange caught my attention. In front of me and a little farther away, there was a golden cloud above the rocky seabed. The little cloud was moving, changing shape.

“Strange...” I muttered and swam over to see what it was. A small school of very tiny salema porgy (Sarpa salpa) gave the murky landscape a beautiful golden touch, making the whole gloomy scenery more beautiful. As I approached it, the frightened little fish hurried to get away from me, but they kept together as a school. It was a magical sight...                              (5th Picture: Golden beauty!!!.).

“Strength in unity....” I said and left them to calm down. As I moved forward, I spotted a large loggerhead sea turtle (Caretta-Caretta). I filmed it from the surface, and when I was ready, I dived down toward it. The turtle kept glancing at me warily, but the moment I touched it, it flapped its flippers and swam away. It didn't seem terrified, so I followed it; it made a wide circle and turned back toward me. It drew closer, then realised it was heading straight for me. As if slamming on the brakes, it made a sharp turn and vanished into the blue. (6th Picture: Slamming on the brakes!!!). A little deeper, a silver glimmer this time caught my interest. I moved forward and dove down. I hid behind a rock. I didn’t have to wait long. A large school of many small barracuda (Sphyraena sphyraena) appeared in front of me. The little fish approached me closely and the school split in two in front of me, only to join back together as one as soon as they moved away from me. (7th Picture: Silver beauty!!!.). I made a few ambushes and caught another three yellow mullet and a half-kilo parrotfish. I decided to make one more ambush and then get out. I landed on some dead seaweed and waited. Some fish came toward me, and among them was a good-sized yellow mullet. However, it was very nervous, so I had to use all my technique to eventually manage to catch it.

As I was getting ready to get out, I saw a huge school of small fish. I went closer to get my shot and realised that they were small silver-cheeked toadfish (Lagocephalus sceleratus). Unfortunately, the future of our seas does not look very good if immediate measures are not taken against this invasive plague. (8th Picture: Unfortunately... they are small silver-cheeked toadfish!!!.). I made one last ambush and, in the distance, I spotted a good-sized white sea-bream.

“Long-distance shot... Zac,” I said, and pulled the trigger.

The shaft disappeared behind the rocks, and I went to retrieve it, certain that I had missed. However, the shaft had hit the sea-bream from the side. (9th Picture: We are done greatly today!!!.). Happy, I got out... (10th Picture: Done for today!!!.).

The next dawn...

Very early, I found myself again in a small sheltered bay. After warming up, I started my dives in the deep. I saw nothing special. Only small dusky groupers (Epinephelus guaza) and small golden groupers (Epinephelus costae). Disappointed, I took the small speargun and headed for the shallows. 

“We’ll find at least some lionfish, Zac...” I said to myself. As soon as I approached the shallows, I noticed a sudden movement in a crevice. 

“How big was it???” I wondered. I got ready and dove. I approached as calmly as I could. A school of parrotfish at the entrance of the crevice was nibbling at the rock. The calmness with which the fish left did not scare the dusky grouper. I approached and turned on the flashlight, taking care not to illuminate the fish. Looking around, I saw its head. In the shadow it looked quite massive. Instinctively, I aimed at the head and pulled the trigger. The shaft shook violently, but at the same time it prevented the fish from turning and getting into the rocks. I pulled the shaft out quickly and the dusky grouper followed it. It was a fish close to 1.5 kilos. I was disappointed because I expected it to be bigger, but the shot was such that even if I had left it, it would not have survived. (11th Picture: Unfortunately... it was smaller than I thought... .). I secured the fish on the buoy and continued my return through the shallows. In the shadow of a crevice I noticed something familiar. I dove, approached and saw it. A good-sized lionfish (Pterois volitans) was swimming proudly. I aimed and pulled the trigger. I caught a fish of approximately 800 grams.

(12th Picture: One of many lionfish!!!!.). While I was securing the lionfish, a large grey mullet (Mugil cephalus) passed underneath me. I prepared the speargun and dove. The grey mullet was accompanied by a small remora or suckerfish (Echeneidae). I dove and, because of my anxiety, I missed. (13th Picture: A grey mullet with a remora/suckerfish... it's the first time I've ever seen this!!!!.). The adrenaline at maximum. The grey mullet carried on as usual. It continued to swim calmly. I loaded the speargun as quickly as possible and dove on the fish. The remora, this time, was on the fish. I dove and approached closer and when I was sure, I pulled the trigger. The shaft hit the grey mullet a little behind the nape. From the fish’s jerk, the remora was thrown off and as if it understood what had happened, it left. (14th Picture: A nice mullet !!!!.). Full of joy, I pulled the grey mullet close to me. It was a 2.3-kilo fish. From one eye, the one on my side, it could not see. 

“That’s why it didn't took off on the first shot...” I thought...

I secured the fish and as I continued, I saw another lionfish hovering beside a rock. I dove and caught it. It was approximately 400 grams. While I was securing it, a large barracuda was underneath my feet. By the time I finished with the lionfish, the barracuda had started to leave. I finished as quickly as I could and dove. The fish did not accept me and started to pick up speed. I made a desperate shot, but the shaft did not even reach the fish.

Continuing toward the exit, I caught another 400-gram lionfish. As I was ready to get out, my eye saw something that did not fit with the seabed. I dove and realised that they were squid eggs, but they were placed on the seabed. The first time I have seen this. Usually squid lay their eggs on the ropes of buoys that hang in the sea. (15th Picture: Squid eggs on the seabed... interesting!!!). Fishing was over for today...

Γιάννης & Ευθυμία Σκευοφύλαξ

Γιάννης & Ευθυμία Σκευοφύλαξ...τότε...

Συνήθως λέμε ότι το 13 είναι γρουσούζικου αριθμός. Αυτό οφείλεται βέβαια τις δεισιδαιμονίες που βγαίνουν από τις παραδόσεις των λαών. Όμως πριν από 70 χρόνια, μια Κυριακή του Οκτωβρίου, έτυχε το ημερολόγιο να γράφει 13. Εκείνη την ημέρα, στη εκκλησία του Αγίου Φρουμέντιου στην Αδδις Αμπέμπα, Αιθιοπίας, δύο άνθρωποι ενώθηκαν κάτω από τα Ιερά δεσμά του γάμου, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Χριστιανική μας θρησκεία. 

13/10/1956

Σε αυτήν την περίπτωση. το 13 και η γρουσουζιά του, που εμείς οι άνθρωποι πιστεύουμε, δεν ίσχυσε. Γιατί ο γάμος του Ιωάννη και της Ευθυμίας, (οι γονείς μου) κράτησε και συνεχίζει να κρατάει, κόντρα σε όλα τα παράλογα γεγονότα της καθημερινότητας, εδώ και εβδομήντα χρόνια. Βεβαίως υπήρχαν σκαμπανεβάσματα, οικονομικά, προσωπικά, απώλειες αγαπημένων κλπ. Όμως ο δεσμός κράτησε. Όταν λοιπόν ρωτάω τους γονείς μου, πως τα κατάφεραν, η απάντηση είναι Αγάπη. Όμως ο πατέρας μου, που ήταν και παραμένει να είναι πνεύμα αντιλογίας συμπληρώνει. Αγάπη και λογική!!! 

"Το αγάπη το καταλαβαίνω. Τι εννοείς λογική?" τον ρώτησα. 

"Λογική είναι να καταλαβαίνεις πότε πας κόντρα και ποτέ όχι. Πότε δίνεις χώρο στον σύντροφό σου να κάνει το δικό του και να μην γίνει το δικό σου. Να συζητάς ήρεμα όταν μπορείς οτιδήποτε συμβεί, έστω κι αν διαφωνείς με την τελική απόφαση..." μου απάντησε.

Εδώ και αρκετά χρόνια ζουν μονίμως στη Κάρπαθο. Εγώ πηγαίνω μια ή δυό φορές τον χρόνο και τους βλέπω. Κατά την διάρκεια της ημέρας, τους έχω πετύχει αρκετές φορές θα έλεγα να τα τσουγκρίζουν. Άλλες φορές να είναι μια απλή φιλονικία κι άλλες φορές κάτι πιο βαρύ θα έλεγα....

Όμως κάθε βράδυ, μα κάθε βράδυ όταν κάθονται στον καναπέ να δουν τηλεόραση, παρατήρησα, ανεξαρτήτως ότι και να έχει συμβεί κατά την διάρκεια της ημέρας, είναι πιασμένοι χέρι με χέρι. Και το βράδυ, συνήθως ο πατέρας μου πάει πιο νωρίς για ύπνο, θα της δώσει ένα φιλί, θα μας καληνυχτίσει και θα πάει στο υπνοδωμάτιο. 

Μετά από εβδομήντα χρόνια συνύπαρξης, αυτό δείχνει κάτι κι ας παντρεύτηκαν 13 Οκτωβρίου 1956!!!. 

2026..Ακόμη μαζί!!! Κάτι σπουδαίο υπάρχει μεταξύ τους!!!

Να τα εκατοστίοσετε, να είστε πάντα αγαπημένοι. Σας αγαπάμε πολύ,

Ζαχαριάς, Σταυρούλα και Σοφία 

Με τον Μάρκο και την Άννα στα βαθειά... In deep waters with Marcus and Anna...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: In deep water with Marcus and Anna...

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Επιτέλους ήρθε ο Μάρκος οικογενειακός από την Αυστρία. Διάφορα θέματα τους καθυστέρησαν να έρθει και τον περίμενα πως και πως για να πάω στα πιο βαθειά. Ο καιρός αρκετά αγριεμένος κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν πολύ μακρύ κάβο, που θα μας προστάτευε από τα κύματα. Φτάσαμε, ντυθήκαμε και βουτήξαμε.. Τα νερά πεντακάθαρα, αλλά μετά τα -12μ, η θάλασσα ήταν παγωμένη. Ένα υποθαλάσσιο απαλό ρέμα τα είχε κάνει όλα κατάψυξη. Δεν κυκλοφορούσε τίποτα έξω. Ξεκινήσαμε τις βουτιές, ψάχνοντας, καρτερεύοντας... Μια καλή στείρα φάνηκε, αλλά πήρε την κατηφόρα και την χάσαμε στο μπλε. Σε μια στιγμή, βλέπω τον Μάρκο να σέρνεται στον βυθό, πλησιάζοντας ένα μεγάλο μονόπετρο στα -18μ. Περιμένει λίγο και πατάει την σκανδάλη από μεγάλη απόσταση. Τον πλησιάζω και μου λέει ότι έριξε σε έναν ροφό αλλά δεν τον πρόλαβε. Βουτάω εγώ κι όταν πλησιάζω, βλέπω τον ροφό να τρυπώνει. Αναδύομαι και του λέω τι συνέβ. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε μετά από ώρα. Όπου και να βουτήξαμε δεν είδαμε κάτι καλό. Έτσι αποφασίζω να πάρω το κοντό ψαροντούφεκο και να ψάξω λεοντόψαρα. Στην γνωστή τρύπα και μέσα στην σκιά του βράχου, υπάρχουν λεοντόψαρα. Σημαδεύω το πιο μεγάλο και του ρίχνω. 

Το μεγάλο λεοντόψαρο των 1100 γρ!!!

Πετυχαίνω το ψάρι, αλλά η βέργα καρφώνεται στον βράχο και δεν βγαίνει. Ανοίγω το μουλινέ κι αναδύομαι. Στην επόμενη βουτιά, ξεβράχωσα την βέργα και ψάρι μαζί. Ήταν ένα μεγάλο λεοντόψαρο με ορισμένη κοιλιά των 1100 γρ. Έκανα άλλες δύο βουτιές και έπιασα αλλά δύο λεοντόψαρα. 

Ένα ακόμη μεγάλο!!!

Την ώρα που τα τακτοποιούσα τα ψάρια στην σημαδούρα μου, ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει. Τα μαζεύω γρήγορα και κολύμπησα προς τον φίλο μου. Πλησιάζω και διαπιστώνω ότι έχει ρίξει σε κάτι και κρατάει τεντωμένο το σχοινί του ψαροντούφεκο στην επιφάνεια. 

"Έριξα στον ροφό από μακριά και δεν θέλω να τον κοντράρω για να μην χάσουμε το ψάρι. Κατέβα και ρίξε του...." μου λέει. Έχοντας στα χέρια μου το κοντό ψαροντούφεκο, ετοιμάζομαι και βουτάω. Πλησιάζω τον βράχο και βλέπω ότι η βέργα του Μάρκου κρατάει το ψάρι από το δέρμα του σβέρκου. Το ψάρι έχει ψευτοβραχώσει. Αν το τραβήξω το χάσαμε σίγουρα. Σημαδεύω κεφάλι και πατάω την σκανδάλη. Πετυχαίνω το ψάρι εκεί που θέλω, αλλά η βέργα μου ψευτοβραχώνει. Στην επόμενη βουτιά, φέρνουμε στην επιφάνεια το πολύτιμο τρόπαιο μας.  

Ο ροφός του Μάρκου. Το βέλος δείχνει την 1η βολή!!!

Αποφασίζουμε να βγούμε. Στον δρόμο πιάνω αλλά δύο λεοντόψαρα. Σε μια χαμηλή πλάκα, ενώ ετοιμάζομαι να βουτήξω, με προλαβαίνει ο Μάρκος.. Περιμένω να δω τι θα κάνει και ξαφνικά τον βλέπω να αφήνει το ψαροντούφεκό του και να συνεχίζει κάτω από την πλάκα. Βάζει το χέρι του μέσα στην πλάκα και πιάνει μια καλή κολοχτύπα. Όλο χαρά φτάσαμε και βγήκαμε. 

Τέλος??? όχι έχουμε επισκέπτη!!!

Βγάλαμε τις απαρέτητες φωτό, αλλά η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στους 20 πόντους νερό. Ανοίγω την υποβρύχια κάμερα και την βάζω μέσα στο νερό. Εκεί υπάρχει μια σμέρνα που μυρίστηκε το αίμα των ψαριών. Βάζοντας την κάμερα μπροστά της, δύο φορές η σμέρνα έκανε επίθεση στην κάμερα. 

Η επισκέπτρια στους 20 πόντους!!!

Όταν κατάλαβε ότι δεν τρώγεται, γύρισε και χάθηκε ανάμεσα στις πέτρες της παραλίας!!!

Την επόμενη μέρα ο καιρός έκοψε λιγάκι κι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν άλλο βαθύ τόπο. Αυτή την φορά ήρθε και η Άννα μαζί μας, η γυναίκα του Μάρκου. Ξεκίνησαμε λοιπόν ψάχνοντας τριγύρω μήπως δούμε κάτι καλό. Σε μια αψίδα που γνωρίζω, βουτάω για να δω αν υπάρχει κάποιο καλό ψάρι. Όντως υπάρχει ένα καλό λεοντόψαρο. Αλλάζω ψαροντούφεκο και το πιάνω εύκολα, 

Το 1ο της ημέρας...

Τακτοποιώντας τα ψάρι, όταν ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει για έναν ροφό. Τον πλησιάζω και βουτάει. Ψάχνει το μονόπετρο, αλλά δεν τον βρίσκει. Μου λέει να πάω από την άλλη. Όντως κρατώντας το κοντό ψαροντούφεκο, βουτάω και ψάχνω την πίσω πλευρά του μονόπετρου. Δεν προλαβαίνω να κάνω και πολλά, γιατί βλέπω το ψάρι να με κοιτάει. Σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Το ψάρι περνάει σουβλάκι στην βέργα και τον τραβάω εύκολα έξω. Χαρές και πανηγύρια. Μαζευόμαστε και οι τρεις μας για το ανάλογο βίντεο. 

Με τον Μάρκο...

Ο ροφός ήταν 4 κιλά. Συνεχίζουμε για να φτάσουμε στο μέρος που θέλαμε. 

Με την Άννα...

Κολυμπάμε αρκετά. Όταν φτάσαμε, βλέπω δύο ροφούς να τρέχουν. Ο μεγαλύτερος τρυπώνει και λέω στο Μάρκο που μπήκε το ψάρι. Βουτάει ο Μάρκος, πλησιάζει και ρίχνει. Ανεβαίνει στην επιφάνεια και η βέργα είναι άδεια. Τον πλησιάζω και τον ρωτάω για τον ροφό. 

"Ποιον ροφό, σε συναγρίδα έριξα, αλλά δεν την πέτυχα γιατί έτρεχε". Κατεβαίνω να δω από μια άλλη τρύπα και πιο δίπλα πετάγεται μια μεγάλη συναγρίδα. Το ψάρι είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο. Μου φαίνεται ότι είναι 7-8 κιλά. Το χάνω, αλλά όπως φεύγει με βάζει σε σκέψεις.

Ο Μάρκος και η Άννα μεσοπέλαγα!!!

"Μήπως μπήκε στην σπηλιά που είναι η κατάληξη αυτού του τόπου???" αναρωτήθηκα. Βούτηξα στα βαθειά, αλλά δεν είδα τίποτα. Έψαξα και πιο ρηχά τίποτε. Γυρίζω πίσω και βλέπω τον Μάρκο να βουτάει στην ίδια τρύπα. Πλησιάζει, τεντώνει το χέρι του και ρίχνει. Ανοίγει το μουλινέ και αναδύεται. 

"Έριξες στον ροφό?" τον ρωτάω. 

"Όχι, μια μεγάλη συναγρίδα, βούτα!!!" Ετοιμάζομαι και φεύγω για την τρύπα. Φτάνω, κοιτάζω μέσα. Είναι λίγο θολά, αλλά μπορώ να δω. Η βέργα είναι άφαντη και το σχοινί έχει πάει δεξιά κάτω από τον βράχο στα δύο περίπου μέτρα. Κοιτάζω από την διπλανή τρύπα, τίποτε. Αναδύομαι. 

Μου λέει: "Βούτηξα μήπως... και όντως η συναγρίδα ήταν μέσα. Μεγάλο ψάρι και ήταν κάθετα με την ουρά προς τα εμένα. Της έριξα όσο πιο διαγώνια μπορούσα. Με την δύναμη που έφυγε, δεν μπόρεσα να την συγκρατήσω...." 

"Αν ήταν τόσο μεγάλη όπως αυτή που είδα, δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να την συγκρατήσεις. Πολύ δυνατό ψάρι. " του απαντώ. Ο Μάρκος κρατάει το σχοινί και βάζει πίεση στο ψάρι. Σιγά-σιγά έρχεται. Ετοιμάζομαι να βουτήξω καθώς αρχίζει να φαίνεται η βέργα. Ξεκινάω την κατάδυση και η βέργα εμφανίζεται άδεια. Φάγαμε τον τόπο. Δεν είδαμε ούτε λέπι από το ψάρι. Στεναχωρημένοι πήραμε τον δρόμο του γυρισμού, ελπίζοντας ότι θα ζήσει το ψάρι.

Τέλος με 4,3 κ...

Translation of the above article.

Title: In deep water with Marcus and Anna...

Video & photos : Zacharias Skevofilax. 

Marcus and family finally arrived from Austria. Various family matters had delayed their trip, and I had been eagerly waiting for them so we could dive deeper. The weather was quite rough, so we decided to head to a long headland that would shelter us from the waves. We arrived, suited up, and dove in. The water was crystal clear, but below 12 meters, it was freezing due to a gentle underwater current. There was no sign of life around. We started making dives—searching, ambushing... A nice golden grouper (Epinephelus costae) appeared, but it headed for the depths, and we lost sight of it into the blue. At one point, I saw Marcus crawling along the seabed, approaching a large isolated rock at a depth of 18 meters. He paused briefly and pulled the trigger from a long distance away. I swam over, and he told me he had fired at a dusky grouper (Epinephelus guaza), but missed his chance. I dove down, and as I approached, I saw the dusky grouper slipping into a crevice. I surfaced and told him what had happened. We decide to head back after a while. Wherever we dove, we didn't see anything worthwhile. So, I decide to grab the short speargun and look for lionfish (Pterois volitans). There were lionfish in the familiar hole, right in the rock's shadow. I aimed at the largest one and took the shot. (1st Picture: The biggest lionfish of 1.100 gr.!!!). I hit the fish, but the spear gets wedged in the rock and won't come out. I released the reel line and surfaced. On the next dive, I freed both the spear and the fish. It was a large lionfish weighing 1,100 grams. I made two more dives and caught two more lionfish. (2nd Picture: Another big lionfish.!!!). Just as I was securing the fish to my buoy, I heard Marcus calling out to me. I quickly gathered my gear and swam toward my friend. As I approached, I realised he had speared something and was holding the speargun line taut at the surface. 

"I shot the grouper from a distance, and I don't want to put tension on the line—we might lose the fish. Dive down and take a second shot at it..." he told me. Holding the short speargun, I get ready and dove. I approached the rock and saw that Markus's spear was holding the fish only by the skin of its neck; it had wedged itself loosely into the rocks. If I pulled on it, we would definitely lose it. I aimed for the head and pulled the trigger. I hit the fish exactly where I wanted, but my spear also got wedged in the rocks. On the next dive, we brought our prized trophy to the surface. (3rd Picture: Marcus's dusky grouper. The arrow points to the first shot!!!). We decided to head back. On the way, I speared two more lionfish. At a low rock slab, just as I was getting ready to dive, Marcus had beaten me to it. I waited to see what he would do, and suddenly I saw him putting down his speargun and moving underneath the slab. He reached his hand in and grabbed a nice Mediterranean slipper lobster.(Scyllarides latus). We made our way back and got out, full of joy. (4th Picture: Done for today??? no we had a visitor!!!). We took the necessary photos, but I caught sight of some movement in about 20 centimetres of water. I turned on the underwater camera and put it into the water. There was a Mediterranean moray eel (Muraena helena) that had caught the scent of the fish's blood. When I placed the camera in front of it, the moray eel attacked the camera twice.               (5th Picture: Our visitor in about 20 centimetres of water !!!). When it realised it wasn't edible, it turned around and disappeared among the stones!!!

The next day, the weather calmed down a bit, and we decided to head to another deep-water spot. This time, Anna—Marcus’s wife—came along with us. We started by scouting the area to see if we could spot anything worthwhile. I dove down to an archway I knew to check for any good fish, and sure enough, there was a nice lionfish. I switched spearguns and easily caught it. (6th Picture: the 1st fish of the day...). I was busy sorting the catch when I heard Marcus calling out about a dusky grouper. I swam over to him, and he dove. He searched for the isolated rock formation but couldn't spot the fish, so he told me to approach from the other side. Sure enough, I grabbed the short speargun, dove, and checked the far side of the rock. I barely had time to do anything before I saw the fish staring right at me. I took aim and pulled the trigger. The spear skewered the fish, and I easily hauled it up. There was great excitement and celebration; the three of us gathered together to film the moment. (7th Picture: With Marcus...). The dusky grouper weighed 4 kilograms. We were continuing on to reach the spot we wanted. (8th Picture: With Anna...). We’ve been swimming for quite a while. When we arrived, I spotted two dusky groupers darting away. The larger one slipped into a crevice, and I pointed out to Marcus exactly where the fish went. Marcus dove down, got close, and took a shot. He surfaced, but his spear was empty. I swam over to him and asked about the dusky grouper.

"Forget the grouper—I took a shot at a snapper (Dentex dentex),  but I missed because it was moving fast..."  he explained. I dove down to check another crevice, and a large dentex suddenly darted out nearby. The fish was huge—truly massive. It looked to be about 7 or 8 kilos. I lost the sight of it, but the way it swam off left me thinking. (9th Picture: Marcus and Anna out on the open sea!!!). 

"Could the fish have gone into the cave at the end of this place?" I wondered. I dove into the deeper parts of this fishing spot but saw nothing. I searched also the shallower parts, nothing. I turned back and saw Marcus diving into that same hole. He approached, reached out his arm, and took a shot. He let our line from his reel and surfaced !!! 

"Did you shoot the dusky grouper?" I asked him.

"No, on a big dentex—dive!" I got ready and headed for the hole. I reached and looked inside. It was a bit murky, but I could see. The spear was nowhere to be found, and the line had gone off to the right, under the rock, about two meters deeper. I checked the adjacent hole—nothing. I surfaced. 

He told me: "I dove down... and sure enough, the dentex was right there. It was a big fish, positioned vertically with its tail towards me. I took a shot as diagonally as I could manage. Given the force with which it darted off, I couldn't hold onto it..."

"If it was as big as the one I saw, there wasn't the slightest chance of holding onto it. It is a very powerful fish," I reply. Marcus was holding the line, putting pressure on the fish. It was slowly coming out. I got ready to dive as the spear began to come into view. I started my descent, only to find the spear empty. We came up empty-handed. We searched the place. We didn't see so much as a single scale from the fish. Disappointed, we headed back, hoping the fish would survive. (10th & 11th Picture: Done for today with 4 kg...). 

Με τρικυμία στα βαθειά...In rough seas in deep waters...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: In rough seas in deep waters...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Το Καρπάθιο δείχνει τα δόντια του!!!

Ο καιρός δεν έλεγε να κόψει καθόλου. Ένα δυνατό μελτέμι των 5-6 ΒΒΔ θα συνέχιζε να φυσάει όλη την εβδομάδα. Όσο περνούσαν οι μέρες το Καρπάθιο πέλαγος έδειχνε όλο και πιο πολύ τα δόντια του. Έτσι αποφάσισα να πάω σε ένα ψαρότοπο, όπου ο μακρύς κάβος έκοβε αρκετά τον καιρό. Μάζεψα τον εξοπλισμό μου και οδηγώντας έφτασα εκεί που ήθελα. Ντύθηκα και βούτηξα. Ανοίχτηκα αμέσως για να αποφύγω την δυνατή ρεστία που υπήρχε λόγω του έντονου καιρού. Αφού ετοίμασα ότι χρειαζόμουν, κοιτώντας τα σημάδια μου τράβηξα να βρω κάτι μεγάλα μονόπετρα. Όντως μετά από λίγο έφτασα στο μέρος που ήθελα. Έψαξα τις γνωστές τρύπες μήπως υπάρχει κάποιος καλός ροφός, αλλά τίποτε. Σε μια βουτιά στην σκιά του βράχου, είδα μια πίγκα. Μου φάνηκε καλή και συνέχισα την βουτιά μου. Παρατηρώντας καλύτερα, διαπίστωσα ότι ήταν ένα ψάρι του κιλού κι αφού πήρα το πλάνο που ήθελα, την άφησα ήσυχη. 

"Ίσως μια άλλη φορά...." της είπα κι αποφάσισα να ασχοληθώ με τα λεοντόψαρα που είχα είδα. Στην άλλη μεριά του μονόπετρο είχα δει τρία ψάρια. Βούτηξα και πλησίασα. Ήταν δύο έξω από τον βράχο και σημάδεψα το πιο κοντινό κι έπιασα ένα ψάρι του μισού κιλού. Το τακτοποίησα προσεκτικά, αφού του έκοψα τα επικίνδυνα αγκάθια του, βούτηξα για το 2ο. Παρόλο που είχε γίνει η βολή δίπλα του, δεν χαμπαριάζει καθόλου κι έκοβε βόλτες. Του έριξα και το έπιασα. Ήταν λίγο πιο μικρό 400 γρ. Το τακτοποίησα, αλλά την ώρα που πήγα να βουτήξω, είδα μια κίνηση μαύρου ψαριού. Οπλίζω στην 2η σκάλα και βούτηξα. Ψάχνοντας μέσα στο χαράκι, είδα ότι ο ραφάκος ήταν μικρός. Αριστερά μου όμως, ανάποδα, υπήρχε το τελευταίο λεοντόψαρο. Κατέβασα την σκάλα-δύναμη του ψαροντούφεκο και του έριξα. 

Ένα από τα πρώτα...

Έπιασα το 3ο λεοντόψαρο που ήταν 700 γρ. Ψάχνοντας μια αγαπημένη μου σχισμή, είδα έναν τροπικός αχινός με μακριά αγκάθια, να έχει σχεδόν κλείσει την είσοδο της. Τον τρύπησα και τον πέταξα έξω, προσπαθώντας να του κάνω όσο μεγαλύτερη ζημιά μπορούσα. Δυστυχώς είναι ένα ξενικό είδος που έχει κατακλείσει το νησί. Όπου μπορώ τους τρυπάω, αλλά στα βαθειά... Λες και άκουσαν τα λόγια μου και καθώς κολυμπώ για τον κάβο βλέπω έναν μεγάλο βράχο μπροστά μου. Πάνω του είχε καμιά δεκαριά τροπικούς αχινούς σε δύο ομάδες.... 

Δυστυχώς έχουμε γεμίσει με τροπικούς αχινούς με τα μακρυά αγκάθια!!!

Συνεχίζοντας, έψαξα μια ωραία πέτρα που ξέρω. Κοιτώντας μέσα, είχε μόνο μελανούρια και την κατάλληλη στιγμή πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα βρήκε τον στόχο της στον σβέρκο και βγήκε λίγο πάνω από το μάτι. 

Ένα ωραίο μελανούρι...

Μάζεψα το νόστιμο μελανούρι κι αφού το τακτοποίησα, τράβηξα για τον κάβο. Τα ρηχά μονόπετρο ήταν άδεια. Σε ένα μόνο είδα έναν ροφάκο, το πολύ κιλό και δεν ασχολήθηκα μαζί του. Καθώς κολυμπώ αντιλαμβάνομαι ότι από μεριά του κάβου με πλησιάζει ένας αετός. Είναι αρκετά μεγάλος αλλά έχει κομμένη την ουρά του. Έτσι αποφασίζω να τον ακουμπήσω αν τα καταφέρω. Φαίνεται ότι μάλλον δεν με έχει πάρει χαμπάρι. Κάνω την βουτιά και με τα ακροδάχτυλά μου τον αγγίζω. 

Κατάφερα να τον αγγίξω!!!

Με το που με αντιλαμβάνεται, χτυπάει τα φτερά του και χάθηκε με απίστευτη ταχύτητα στο μπλε. Λίγο πιο κάτω, σε μια βαθεία σχισμή που ξέρω, υπήρχε μόνο ένα λεοντόψαρο. Αφού την έψαξα καλά, ξαναβούτηξα για το ψάρι. Με το που πλησίασα, το λεοντόψαρο γύρισε να με κοιτάξει. Του έριξα ανάμεσα στα μάτια και η βέργα το πέρασε σουβλάκι που λένε. Ήταν 480 γρ. Κολυμπώντας πιο πέρα σε άλλο ένα μονόπετρο, μπαινοβγαίνει ένας μικρός ροφός. Μαζί του υπάρχουν και μελανούρια. Αγνοώ τον ροφάκο και ψάχνω για τα μελανούρια. Βουτάω και πλησιάζω την είσοδο. Κοιτάζoντας μέσα στο μονόπετρο, βλέπω ένα μεγάλο λεοντόψαρο. Έχει ανοίξει τα φτερά του για να φαίνεται τρομαχτικό και στέκεται μπροστά μου με όλο του το μεγαλείο. Ψάχνω για τα μελανούρια, τα οποία είναι άφαντα. Γυρίζω προς το λεοντόψαρο και σημαδεύοντας εγκέφαλο, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα το πέτυχε εκεί που σημάδεψα και το τράβηξα έξω χωρίς να μου φέρει την παραμικρή αντίσταση. Ήταν και το μεγαλύτερο 800 γρ. 

Το μεγαλύτερο...800 γρ.

Την ώρα που τακτοποιώ το ψάρι, είδα μια κίνηση. Βουτάω και πλησιάζω ψάχνοντας την χαμηλή σχισμή. Έχει μέσα μελανούρια και κακαρέλους, αλλά είναι μικρά. 

Ήταν όλα μικρά...

Τα άφησα στην ησυχία τους και τράβηξα για τα βαθειά. Κάνω μια βαθειά βουτιά σε γνωστό μονόπετρο. Με το που πλησιάζω, ένας καλός ροφός τρυπώνει. Μόλις ανάβω τον φακό, για να δω καλύτερα, το ψάρι τρύπωσε σηκώνοντας σύννεφα άμμου. Γυρίζω από την άλλη, όπου έχω δει δύο καλές στείρες. Την ώρα που ετοιμάζομαι να ρίξω, η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στα δεξιά μου, μέσα στην σκιά του βράχου. Γυρίζω ελαφριά το κεφάλι μου, πράγμα που δεν φαίνεται στο βίντεο, για να διαπιστώσω ότι είναι μια μικρή πίγκα. Γυρίζω πάλι προς τις στείρες, οι οποίες εκνευρισμένες εξαφανίζονται πίσω από το μονόπετρο. Απογοητευμένος αναδύομαι. Πάω στην σημαδούρα κι περιμένω 10 λεπτά. 

"Ο ροφός είναι τρομαγμένος και θα έχουμε μπλεξίματα στα βαθειά. Ας τον αφήσουμε για μια άλλη φορά και πάμε για τις στείρες..." σκέφτηκα. Αυτήν την φορά βούτηξα από την άλλη πλευρά του μονόπετρου. Πλησιάζοντας ξαναβλέπω την πίγκα που τρυπώνει. Την αγνοώ και ψάχνω τριγύρω, για να διαπιστώσω ότι μια από τις δύο στείρες είναι μπροστά μου λουφαγμένη στην γωνία του μονόπετρου. Ευθυγραμμίζομαι με τον βυθό στα -22 μ. και την ώρα που κάνει να στρίψει το ψάρι πατάω την σκανδάλη. Η στείρα περνάει στην πετονιά. Όλη η βέργα είναι έξω κοντράροντας το ψάρι. Μαζεύω γρήγορα τα μπόσικα και τραβώντας, πετάω την στείρα έξω από τον μονόπετρο. Αναδύομαι τραβώντας την στείρα μαζί μου. Φτάνω στην επιφάνεια και περνώ αγκαλιά την 1,2 κ στείρα. 

Η 1η και μικρότερη.... 1,2 κ

Ευχαριστώντας τα Ουράνια για την 2η ευκαιρία στα ψάρια, αποφάσισα να βγω. Μου ήρθε μια σκέψη να επισκεφτώ έναν πού μικρό και κοντινό τόπο. Είναι κι αυτός απάνεμος, αλλά είναι πολύ μικρός. Δεν αξίζει να τον ψαρέψει κανείς μόνο του. Κολύμπησα για να βγω, αλλά από κάπου η στολή έμπαζε κρύο. Όταν βγήκα, διαπίστωσα ότι στην δεξιά μου μασχάλη υπήρχε μια καλή τρύπα!!! Άλλαξα στολή, οδήγησα για περίπου 5 λεπτά κι έφτασα εκεί που ήθελα. Πήρα τον εξοπλισμό μου όπως ήταν και βούτηξα. Κολύμπησα περίπου 10 λεπτά κι έφτασα στο μικρό κατρακύλι. Ψάχνοντας αντιλαμβάνομαι αριστερά μου δύο στείρες. Τα ψάρια κυκλοφορούν ήρεμα. Παρατηρώ ότι αυτό που είναι λίγο πιο μακριά μου, είναι και το μεγαλύτερο. Βουτάω και το ακολουθώ. Προσπερνώ το 1ο και μικρότερο, με αποτέλεσμα να ηρεμίσει και το 2ο, το πιο μεγάλο. Η στείρα γυρίζει να με κοιτάξει, σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον στόχο της στην μέση, τραυματίζοντας και την σπονδυλική της στήλη. Τα πράγματα έγιναν πολύ εύκολα. 

Η 2η και πιο μεγάλη...1,3 κ

Μάζεψα την στείρα που ήταν λίγο πιο μεγάλη από την άλλη 1,3κ. Την βάζω με τα υπόλοιπα ψάρια και πάω να μαζέψω την σημαδούρα μου, αλλά διαπιστώνω μια έκπληξη. Ένα μικρό χταπόδι έχει αγκαλιάσει το κίτρινο βαρίδι της σημαδούρας μου. 

Αυτό δεν το περίμενα!!!

Παίζω λίγο μαζί του, το αφήνω στην ησυχία του και πήρα τον δρόμο του γυρισμού. 

Τέλος για σήμερα!!!

Τουλάχιστον, αυτήν την φορά είδα και έπιασα κάποια ωραία ψάρια.

Translation of the above article.

Title: In rough seas in deep waters...
Video & photos : Zacharias Skevofilax
(1st Picture: The Carpathian sea showing its teeth!!!)

The weather showed no signs of calming down; a strong 5–6 Beaufort NNW winds were set to blow all week long. As the days pasted by, the Sea of ​​Karpathos showed its teeth more and more. So, I decided to head to a fishing spot where a long headland provided significant shelter from the wind. I gathered my gear and drove to my destination. I suited up and dove in, immediately heading out into deeper water to avoid the big swell. After getting everything ready, I headed out to find some large, isolated rocks. Sure enough, I soon reached the spot I was looking for. I checked the usual crevices for a decent dusky grouper (Epinephelus guaza) but found nothing. During a dive in the rock's shadow, I spotted a mottled grouper  (Mycteroperca ruby). It looked like a good-sized fish, so I continued the dive. Upon closer inspection, I realised it weighed about a kilo. After getting the video shot I wanted, I left it undisturbed. 

"Maybe another time..." I said to it, and decided to focus on the lionfish (Pterois volitans) I had seen. I had spotted three fish on the other side of the isolated rock. I dove down and closed the distance. Two were hovering just off the rock; I took aim at the nearest one and landed a half-kilo fish. After carefully securing it and removing its dangerous spines, I dove for the second one. Even though a shot had just been fired right next to it, it remained completely unperturbed and kept swimming around. I took a shot and landed it, too; it was slightly smaller, weighing 400 grams. I secured it, but just as I was about to dive again, I caught a glimpse of a dark fish moving. I armed the speargun to the second notch-the strongest one and dove. Searching inside the crevice, I saw that the dusky grouper was small. To my left, however—upside down—was the last lionfish. I lowered the power of my speargun and took a shot. (2nd Picture: One of the first lionfish...). I caught the third lionfish, which weighed 700 grams. While checking a favourite crevice of mine, I saw a Long-Spine tropical Urchins (Diadema): almost blocking the entrance. I speared it and tossed it aside, trying to inflict as much damage as possible. Unfortunately, it is an invasive species that had overrun the island. I spear them whenever I can, but in deep water... It was as if they heard my thoughts; as I swam toward the headland, I saw a large rock ahead of me. It had about ten Long-Spine tropical Urchins on it, arranged in two clusters...                                      (3rd Picture: Unfortunately we are overrun by Long-Spine tropical Urchins!!!). Moving on, I checked a nice rock formation I know. Peering inside, I saw only saddled sea breams (Oblada melanura) and at the right moment, I pulled the trigger. The spear struck the back of the neck and exited just above the eye.       (4th Picture: A nice saddled sea bream...). I retrieved the tasty saddled sea bream and, after securing it, headed toward the headland. The shallow isolated rocks were empty. At only one of them did I spot a small dusky grouper—weighing a kilo at most—so I didn't bother with it. As I swam along, I noticed a common eagle ray (Myliobatis aquila) approaching me from the direction of the headland. It was quite large but had a severed tail. I decided to try and touch it, if I could; as it didn't seem to have noticed my presence yet. I dove down and touch it with my fingertips. (5th Picture: I managed to touch it!!!). The moment it sensed me, it flapped its fins and vanished into the blue at incredible speed. A little further down, in a deep crevice I knew, there was a single lionfish. After thoroughly checking the spot, I dove again for the fish. As I approached, the lionfish turned to look at me. I aimed right between its eyes, and the spear skewered it clean through. It weighed 480 grams. A bit further away, near another solitary rock formation, a small dusky grouper was darting in and out; accompanied by saddled sea bream. I ignored the small dusky grouper and looked for the saddled sea breams. Peering into the rock formation, I spot a large lionfish. It had spread its fins to look menacing and stayed before me in all its glory. I scanned the area for saddled sea breams, but they are nowhere to be found. Turning toward the lionfish, I aimed for its brain and pulled the trigger. The spear stroke exactly where I aimed, and I hauled it in without the slightest resistance; it was a large one too—800 grams.                      (6th Picture: The biggest...800 gr...). Swimming a bit further along, I spotted some movement. I dove down and approached, searching a low-lying crevice. It held saddled sea breams and two-banded sea bream (Diplodus vulgaris), but they were small. (7th Picture: They were all small...). Leaving them undisturbed, I headed for deeper water. I dove deep at a familiar isolated rock formation. As I approached, a nice dusky grouper slipped into a hole. Just as I turned on my flash light to get a better look, the fish darted into the crevice, kicking up clouds of sand. I turned the other way, where I had spotted two nice golden grouper (Epinephelus costae). Just as I was getting ready to take the shot, I caught a movement to my right, in the shadow of the rock. I turned my head slightly—though this wasn't visible in the video—and realised it was a small mottled grouper. I turned back toward the golden groupers, but spooked, they vanished behind the large rock. Disappointed, I surfaced. I headed to the buoy and waited for ten minutes.

"The dusky grouper is spooked, and things will get complicated in this depth. Let's leave it for another time and go after the golden groupers..." I thought. This time, I dove on the other side of the isolated rock formation. As I approached, I spotted the mottled grouper slipping into a crevice again. I ignored it and scanned the area, only to find one of the two golden groupers was right in front of me, tucked into the corner of the rock. I aligned myself with the seabed at a depth of -22 meters, and just as the fish started to turn, I pulled the trigger. The golden grouper was speared; the entire shaft had passed through, pinning the fish. I quickly reeled in the rope and, pulling hard, the golden grouper came out of its rocky hole. I ascended, bringing the fish up with me. Reaching the surface, I grabbed the 1.2 kg golden grouper in my arms. (8th Picture: The smaller one ...1,2 kg). Thanking the Heavens for this second chance at the fish, I decide to head out. I had the idea to visit a very small, nearby fishing spot. It was sheltered from the wind, but very small; it wasn't really worth spearfishing there on its own. I swam out, but cold water was seeping into my wetsuit somewhere. When I got out, I discovered a sizable hole in my right armpit! I changed suits, drove for about five minutes, and arrived at my intended destination. I grabbed my gear as it was and dove in. After swimming for about ten minutes, I reached a small rocky drop-off. While searching, I spotted two golden groupers to my left. The fish were swimming calmly. I noticed that the one slightly further away was the largest one. I dived down and followed it. I bypassed the first—and smaller one, which causes the second, larger fish to settle down as well. The golden grouper turned to look at me; I took aim and pulled the trigger. The spear stroke its mid-body, damaging its spine. It all went very smoothly. (9th Picture: The 2nd and biggest...1.3 kg). I retrieved the golden grouper—which is slightly larger than the other one—1.3kg-and place it with the rest of the catch, but then I came across a surprise. I went to retrieve my buoy but το discover a surprise: Α small common octopus (Octopus vulgaris) had wrapped itself around the buoy's yellow weight. (10th Picture: I didn't expect this!!!). I played with it briefly, left it be, and began to swim back.                                  (11th Picture: Done for today!!!). At least this time, I saw and caught some fine fish.