Φτωχή η 1η καλοκαιρινή ψαριά στην Κάρπαθο..The 1st summer spearfishing in Karpathos was poor...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: The 1st summer spearfishing  in Karpathos was poor...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Έφτασα στο αγαπημένο μου νησί, την Κάρπαθο, νωρίς το πρωί με το καράβι. Από εκεί, αφού πήρα το αμάξι κατευθύνθηκα στην Αρκάσα που είναι το χωριό του πατέρα μου. Αγκαλιές, φιλιά και ξεφόρτωμα του αμαξιού. Αφού τα είπαμε, ξεκουράστηκα μερικές ώρες. Ο καιρός όμως με τσιγκλούσε. Είχε ένα 4 ΒΒΔ και την επομένη θα γινόταν 6 ΒΒΔ. Αποφάσισα να προλάβω τον καιρό και να πάω στα αγαπημένα μου ρηχά. Φυσικά δεν θα μπορούσα να ψαρέψω στους 50 πόντους στις γνωστέ μου τρύπες, αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Έχει πολλά μέρη για να ψάξω. Ετοίμασα λοιπόν τον εξοπλισμό και όπου φύγει-φύγει. Μετά από αρκετή ώρα έφτασα εκεί που ήθελα. Κοίταξα τον καιρό κι αναρωτήθηκα: 

Τελικά δεν το κράτησε το 4αρι...

"Αυτό δεν είναι 4 μποφόρ. Μοιάζει με πεντάρι..." είπα στον εαυτό μου. Το αγνόησα και γρήγορα ντύθηκα και βούτηξα. Όπου υπήρχε και η παραμικρή άμμος, ήταν θολά. Υπήρχαν αμέτρητοι σκάροι, άσπροι γερμανοί και σάρπες. Εγώ έψαχνα όμως τους σαργούς. Κάποιοι φάνηκαν, αλλά όταν τρύπωναν κάτω από τις πέτρες δεν τους έβλεπα από την πολύ θολούρα. Αποφάσισα να πιάσω τους 5 σκάρους που ήθελα να δώσω. Σε ένα από τα καρτέρια μου, είδα έναν μοναχικό γκρι σκάρο. Περίμενα να δω αν θα υπήρχε κάτι καλύτερο. Σημάδεψα στο κεφάλι του ψαριού και πάτησα την σκανδάλη. Ο κεραυνοβολημένος σκάρος πετάχτηκε για να γλιτώσει, αλλά ήταν ήδη αργά. Πήρα στην αγκαλιά μου τον σκάρο που ήταν 700 γρ. 

Ο 1ος σκάρος της ημέρας...

Την ώρα που τακτοποιώ τον σκάρο, η ματιά μου έπιασε μια κίνηση ενός ψαριού να τρυπώνει κάτω από μια πέτρα. Τακτοποιώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα τον ψάρι και βουτάω για τον σαργό. Όντως το ψάρι είναι μέσα στην τρύπα στριμωγμένο. Σημαδεύω όσο πιο καλά μπορώ και την κατάλληλη στιγμή πατώ την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον σαργό διαγώνια στον σβέρκο κι εγώ περιχαρής μαζεύω ένα αναπάντεχο δώρο. Αντί να τρυπώσει, αν έφευγε δεν θα τον έπιανα ποτέ. Ήταν ένας σαργός 400 γρ. 

Ήθελε να πιαστεί!!!

Λίγο πιο κάτω, βλέπω πολλούς σκάρους να τσιμπολογούν τα βράχια. Βουτιά αμέσως και περιμένω. Τρόμαξα 2-3 που ήταν πολύ κοντά μου, αλλά η ήρεμη στάση μου, ηρέμησε όλο το κοπάδι που ήρθε να με επιθεωρήσει. Έψαχνα να βρω τον πιο μεγάλο, όταν αντιλήφθηκα την παρουσία μιας πίγκας. "Πόσο μεγάλη είναι..." αναρωτήθηκα και περίμενα. Μετά από λίγο διαπίστωσα ότι ήταν ένα ψάρι κοντά στο κιλό. Δεν ασχολήθηκα μαζί της και έστρεψα το ενδιαφέρον μου στους σκάρους. Όταν διαπίστωσα ποιος ήταν ο πιο μεγάλος, σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε το ψάρι στον σβέρκο κι ο σκάρος έκανε δυο μεγάλες κωλοτούμπες και κατέληξε στα χέρια μου. Ήταν κι αυτός γκρι αλλά λίγο πιο μεγάλος από τον προηγούμενο, 800 γρ. 

2ος και μεγαλύτερος της ημέρας...

Καθώς τακτοποιώ τον σκάρο, παρατηρώ μια κίνηση πάνω στον αμμώδη βυθό. Γρήγορη βουτιά κι αναμονή. Καμία δεκαριά μαναλάκια φάνηκαν μέσα στην θολούρα. Μικρά ψάρια που ομαδικά έψαχναν το επόμενο γεύμα τους. Τράβηξα το βίντεο που ήθελα και τα άφησα στην ησυχία τους, ελπίζοντας ότι μετά από μερικά χρόνια να τα ξανασυναντήσω. Ο καιρός όλο και δυνάμωνε. Έτσι μου ήταν όλο και πιο αδύνατον να ψαρέψω τα πολύ ρηχά ή να ψάξω κάτω από τα γνωστά μου βράχια. Έκανα ένα καρτέρι πάνω στον πετρώδη βυθό. Στο βάθος φάνηκαν δύο σκάροι. Ο μεγαλύτερος δεν με πλησίαζε καθόλου. Ο μικρότερος ήταν σχεδόν δίπλα μου. Σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα, λαμβάνοντας υπό όψη και τον κυματισμό, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε τον σκάρο χαμηλά στην κοιλία. Το ψάρι χώθηκε κάτω από τον πρώτο βράχο που βρήκε. Μη ξέροντας πόσο καλή ήταν η βολή μου δεν τον κόντραρε. Βούτηξα και σιγά-σιγά τον έφερα στα χέρια μου. Ευτυχώς, γιατί τον κόντραρα πολύ θα είχε σκιστεί κι άντε να τον βρεις μέσα στην θολούρα. Ήταν ένα ψάρι των 750 γρ.

Καλώς τον... ο 3ος... 

Αποφάσισα να πάω να ψάξω μια τρύπα που στο παρελθόν μου έχει δώσει πολύ ωραία ψάρια. Συνήθως τα ψάρι κάθονται στην αριστερή μεριά της τρύπας όπου υπάρχουν αρκετές στοές για να διαφύγουν τα υπάρχοντα ψάρια. Δεξιά η τρύπα είναι τυφλή. Βουτάω λοιπόν κοιτώντας αριστερά μου, με σπρώχνει το κύμα κι έτσι φαίνομαι ολόκληρος, ενώ ήθελα να μπω έρπων μέσα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα δύο σαργοί που ήταν στα δεξιά μου να με δουν και να φύγουν. 

Ο έντονος κυματισμός αυτήν την φορά δεν βοήθησε...

Προλαβαίνω να σημαδέψω τον πιο κοντινό και να πατήσω την σκανδάλη. Αστόχησα. Οπλίζω γρήγορα και βουτάω από εκεί που έφυγαν τα ψάρια. Τίποτα. Βγαίνω από την τρύπα σιγά-σιγά μήπως και υπάρχει κάτι καλό απέξω. Μετά από λίγο έρχεται για να περάσει από μπροστά μου ένα κοπάδι από μικρούς-μεσαίους κεφάλους για να επιθεωρήσει το περίεργο ον. Τους άφησα να περάσουν βιντεοσκοπώντας τους.  

Μικροί και υπέροχοι!!!

Προχώρησα λίγο πιο κάτω κι έκανα ένα τελευταίο καρτέρι, προτού κολυμπήσω προς τις φυκιάδες. Περιμένοντας να περάσει ένα μεγάλο κοπάδι από άσπρους γερμανούς, παρατήρησα ότι υπήρχε ανάμεσά τους ένα καλός σκάρος..Μίας και ήταν μόνος του, του έριξα κι έτσι έπιασα τον 4ο που ήταν κι ο πιο μικρός, 650 γρ. 

Ο 4ος με το λέπι καρφωμένο στην βέργα!!!

Κοιτώντας καλύτερα, παρατήρησα για άλλη μια φορά, πάνω στην βέργα υπήρχε ένα λέπι που το είχα πετύχει στο κέντρο. Έτσι ενώ το ψάρι είχε περάσει στην βέργα, το λέπι είχε καρφωθεί στην μύτη της βέργας. Τράβηξα για τα λίγο πιο βαθειά και έψαξα για τα γνωστά μου μέρη. Μάταια όμως. Οι τρικυμίες του χειμώνα είχαν αλλάξει το όλο τοπίο. Είχαν εμφανιστεί πολλές πλάκες, γυμνές από φύκια. Όσο και να έψαξα δεν μπόρεσα να βρω τα παλιά μου μέρη. Η φυσιολογία του βυθού είχε αλλάξει ριζικά. Καθώς κολυμπώ, διαπιστώνω μια κίνηση μέσα στην φυκιάδα. Ένας σαργός κι ένα μελανούρι τρυπώνουν. Ο σαργός άφαντος, το μελανούρι μπαινοβγαίνει σε μια χαμηλή πέτρα. Βουτάω για να δω καλύτερα. Το μελανούρι είναι μεγάλο και εξακολουθεί να παίζει κρυφτούλι. Πλησιάζω και περιμένω αιωρούμενος πάνω από τα φύκια. Με το που κάνει να βγει του ρίχνω. Η βέργα το πετυχαίνει στην μέση, ενώ ταυτόχρονα καρφώνεται στην άμμο. Έχοντας μια ανάλογη εμπειρία παλιά, έχασα το ψάρι, γιατί τραβώντας την βέργα, η άμμος είχε μπει στα φτεράκια της βέργας και δεν άνοιξαν κι έχασα το ψάρι. Αυτήν την φορά τράβηξα την βέργα μετά από το ψάρι, σιγουρεύοντας έτσι το υπέροχο μελανούρι των 450 γρ. 

Ένα υπέροχο μελανούρι!!!

Το τακτοποίησα με τα υπόλοιπα ψάρια κι έκανα έναν τελευταίο ψάξιμο στην φυκιάδα κι έφυγα για να βγω. Ο καιρός είχε δυναμώσει πιο πολύ, πλησιάζοντας τα 6 μποφόρ. Ενώ κατευθύνομαι προς την παραλία για να βγω, ένας κόκκινος μοναχικός σκάρος αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Πέρασε από κάτω μου κι εγώ του έριξα στο κεφάλι. 

Ένας υπέροχος κόκκινος σκάρος με τάσεις αυτοκτονίας!!!

Έπιασα έτσι το τελευταίο ψάρι της ημέρας που ήταν το πιο όμορφο κατα την άποψη μου (780 γρ). Προσέχοντας για να μην χτυπήσω σε κάποια πέτρα βγήκα. Ήταν η πιο φτωχή ψαριά που έχω κάνει σε αυτό το αγαπημένο μου μέρος. 

Το 1ο φτωχικό ψάρεμα σε αυτόν τον ψαρότοπο ever...

Θα μπορούσα να είχα πιάσει πολλούς σκάρους, αλλά εγώ χρειαζόμουν μόνο πέντε....

Υ.Γ. Εννοείται ότι έχω βγει πολλές φορές χωρίς να έχω πιάσει κάποιο ψάρι, αλλά στο συγκεκριμένο  τόπο, ποτέ με τόσα λίγα ψάρια...  

Translation of the above article.

Title: The 1st summer spearfishing  in Karpathos was poor...
Video & photos : Zacharias Skevofilax

I arrived on my beloved island, Karpathos, early in the morning by the boat. After picking up the car, I headed to Arkasa—my father’s village. There were hugs and kisses, followed by unloading the car, I rested for a few hours. However, the weather was teasing me; there was a 4 Beaufort NNW wind, and it was going to rise to 6 Beaufort the following day. I decided to grab this opportunity and headed to my favorite shallows. Of course, I wouldn't be able to fish the familiar holes at a depth of just 50 centimeters, but that didn't bother me at all; there were plenty of other spots to fish. So, I got my gear ready and set off. After driving for some time, I reached my destination. I checked the weather and wondered: 

"This isn't 4 Beaufort. It looks more like 5 Beaufort..." I said to myself.              (1st Picture: The 4 Beaufort didn't last...) I ignored it, quickly got geared up, and dove in. Wherever there was even the slightest bit of sand, the water was murky. There were countless parrotfish (Sparisoma cretense), White-spotted spinefoot (Siganus canaliculatus), and salema porgy. (Sarpa salpa) I was looking for white sea bream (Diplodus sargus). A few appeared, but once they got under the rocks, the heavy murkiness made them impossible to spot. I decided to catch the five parrotfish I wanted to give away. During one of my ambushes, I spotted a solitary grey parrotfish. I waited to see if anything better would show up. I aimed at the fish's head and pulled the trigger. The speared parrotfish darted away in a desperate attempt to escape, but it was already too late; I gathered the 700-gram fish into my arms. (2nd Picture: The 1st parrotfish of the day..). While securing the parrotfish, I caught a glimpse of movement—a fish slipping under a rock. I stowed my catch as quickly as possible and dove down after the white sea bream. Sure enough, the fish was wedged inside the crevice. I took careful aim and pulled the trigger at the perfect moment. The spear struck the white sea bream diagonally at the base of the neck, and overjoyed, I retrieved this unexpected prize. Had it swum off instead of ducking into the hole, I never would have caught it. It was a 400-gram white sea bream.      (3rd Picture: It wanted to be caught!!!). A little further down, I spotted a school of parrotfish grazing on the rocks. I dove immediately and waited. I startled two or three that were very close to me, but my calm demeanor settled the rest of the school, and they came over to inspect me. I was looking for the largest one when I noticed a mottled grouper (Mycteroperca ruby).

"How big is it?" I wondered, and waited. After a moment, I realized it weighed close to a kilo. I didn't bother with it and turned my attention back to the parrotfish. Once I identified the biggest one, I took aim and pulled the trigger. The spear struck the fish at the base of the skull; the parrotfish did a couple of big somersaults and ended up in my hands. It was grey too, but slightly larger than the previous one—800 grams. (4th Picture: The 2nd and biggest fish of the day...). As I was preparing my speargun, I noticed some movement on the sandy seabed. A quick dive, then a waited. About ten young amberjacks (Seriola dumerili) appeared through the murky water—small fish foraging in a group for their next meal. I shot the video I wanted and left them undisturbed, hoping to encounter them again in a few years. The weather was picking up, making it increasingly difficult to fish in the shallows or search under the rocks I knew well. I settled into an ambush position on the rocky bottom. Two parrotfish appeared in the distance; the larger one wouldn't come near me at all. The smaller one was right next to me. I took aim as best I could—taking also into consideration the swell—and pulled the trigger. The spear struck the parrotfish low in the belly. The fish darted under the first rock it found. Not knowing how good the shot was, I didn't put any tension on the line. I dove down and slowly brought it into my hands. It was a right thing that I didn't pull hard, or the flesh would have torn, and I’d have had a hard time finding it again in the murky water. It was a 750-gram fish. (5th Picture: Wellcome...the 3rd parrotfish...). I decided to check a hole that had provided me some fine fish in the past. Usually, the fish hang out on the left side of the hole, where there are several passages for escape. The right side is a dead end.So, I dove while looking to my left; the swell pushed me, exposing my whole body just when I wanted to creep in stealthily. As a result, two white sea bream to my right spotted me and darted away. I managed to aim at the nearest one and pulled the trigger. I missed. (6th Picture: The heavy swell didn't help me this time...). I reloaded quickly and dove down to where the fish had fled. Nothing. I slowly emerged from the hole, checking to see if there was anything worthwhile outside. A moment later, a school of small-to-medium-sized mullets (Mugil cephalus) swam past me to inspect this strange creature. I let them pass while filming them. (7th Picture: Small and beautiful!!!). I moved a bit further along and set up for one last ambush-style waited before swimming toward the seagrass beds. While waiting for a large school of White-spotted spinefoot to pass, I noticed a nice-sized parrotfish among them. Since it was alone, I took the shot and landed my fourth catch—the smallest of the all, weighing 650g.(8th Picture: The 4th parrotfish with a scale on the tip of the spear!!!). Looking more closely, I noticed a single scale on the spear that I had struck dead center. The fish had been fully penetrated by the spear, the scale had become impaled on the spear's tip. I headed toward slightly deeper water and searched my usual fishing spots, but to no avail. The winter storms had transformed the entire landscape. Many rocky patches, stripped bare of seaweed, had emerged. No matter how hard I searched, I couldn't find my old fishing spots. The topography of the seabed had changed radically. As I swam, I noticed movement amidst the seaweed. A white sea bream and a saddled sea bream (Oblada melanura) were darting for cover. The white sea bream vanished, while the saddled sea bream kept darting in and out of a low-lying rock. I dove down for a better look. The saddled sea bream was large and kept playing hide-and-seek. I moved closer and waited, hovering above the seaweed. The moment it started to emerge, I took my shot. The spear struck it mid-body while simultaneously embedding a part of itself in the sand. Recalling a similar past experience—where I lost a fish because sand had jammed the flaps of the spear, preventing them from opening. I grabbed the spear after the fish and pulled it, thereby securing a magnificent 450-gram saddled sea bream. (9th Picture: A beautiful saddled sea bream!!!). I stowed it with the rest of the catch, made one final pass through the seaweed beds, and headed for the shore. The wind had picked up significantly, nearing 6 Beaufort. As I was making my way back to the beach to exit, a solitary red parrotfish decided to commit suicide. It passed beneath me, and I shot it at its head. (10th Picture: A beautiful red parrotfish with suicidal tendencies!!!). That was how I landed the day’s final fish—which, in my opinion, was the most beautiful one (780g). Careful not to hit on any rocks, I made my way out. It was the poorest catch I’ve ever had at this favorite spot of mine. (11th Picture: The first-ever meager fishing trip at this spot...). I could have caught plenty of parrotfish, but I only needed five...

P.S. Naturally, I’ve gone out many times without catching a single fish, but at this particular fishing spot, never with so few...

Κρανιός:Μία έκπληξη μέσα στην θολούρα!!! Tiger tooth croaker: A surprise amidst the murky waters!!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Tiger tooth croaker:  A surprise amidst the murky waters!!!

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Μετά από μερικά άκαρπα ψαρέματα, αποφάσισα να επισκεφτώ πάλι τον Β. Ευβοϊκό. Έφτασα χαράματα και χάρηκα βλέποντας ότι η θάλασσα να είναι κολλημένη. Ντύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και βούτηξα. Προχώρησα πιο κάτω και άρχισα τα καρτέρια. Μετά από λίγο εμφανίστηκαν τα πρώτα κοπάδια των κεφάλων. Τα ψάρια σε αρκετά καρτέρια περνούσαν από μπροστά μου, αλλά εγώ έψαχνα κάτι άλλο.

Δύο ώρες έψαχνα για κυνηγούς αλλά.... μάταια!!!

Δεν τους πείραξα, μιας και έψαχνα τα γοφάρια ή τα λαβράκια. Πέρασε αρκετή ώρα και στο τέλος εμφανίστηκαν τα πολυπόθητα γοφάρια. Ένα μεγάλο κοπάδι με περιτριγύρισε δύο φορές, πριν χαθεί στα θολά νερά. Με ευχαρίστησε το γεγονός, το ότι είδα τόσα πολλά γοφάρια...

Πολλά αλλά μικρά...

"Που είναι η μάνα σας ή η γιαγιά σας???" τα ρώτησα. Ήταν όλα μικρά. Δεν νομίζω ότι υπήρχε έστω ένα ψάρι πάνω από κιλό. Συνέχισα τα καρτέρια μου και εμφανίστηκαν πάλι κέφαλοι. Μην βλέποντας κάτι καλύτερο, πήρα την απόφαση να πιάσω έναν από τους πιο μεγάλους. Όντως μετά από λίγο, ένας από τους μεγαλύτερους, πέρασε από τα αριστερά μου και του έριξα. Έτσι έπιασα το πρώτο ψάρι της ημέρας που ήταν 1,1 κιλά. 

Το 1ο για σήμερα...

Έκανα κάποια καρτέρια ακόμη κι αποφάσισα να βγω. Λίγο πριν τη έξοδο, ένα μικρό σαλάχι πετάχτηκε κάτω από τα πόδια μου.

"Να είναι μόνο του???" αναρωτήθηκα και έριξα μια πιο προσεχτική ματιά. Όντως μετά από λίγο είδα ένα ακόμη μικρό σαλάχι καμουφλαρισμένο και χωμένο μέσα στην άμμο του βυθού. 

Το βρήκα...

Το πλησίασα για να πάρω το πλάνο που ήθελα κι εκείνο πετάχτηκε όταν το πλησίασα πολύ κοντά. 

Μάλλον το πλησίασα πολύ...

Κολύμπησα λίγο πιο κάτω υποβρυχίως γιατί είχα δει άλλο ένα. Συνέβη τα ίδια με το προηγούμενο και βγήκα. Τακτοποίησα το ψάρι στο ψυγείο πάγου και οδήγησα κάποια χιλιόμετρα και πήγα στην παλιά πλατφόρμα. Έκανα πολλά άκαρπα καρτέρια όταν σε ένα από αυτά είδα κάτι μαγικό. Καθώς κάνω το καρτέρι μου, εμφανίζονται πάρα πολλοί κακαρέλοι ανακατεμένοι με ούγενες και μουρμούρες. Κάποια ψάρια ήταν αρκετά μεγάλα για το είδος τους. Όμως η ομορφιά του πλάνου, δεν μου επέτρεψε να πατήσω την σκανδάλη. Τα χάζεψα εκστασιασμένος όσο μπορούσα και αναδύθηκα. 

Ομορφιά!!!

"Μάλλον θα φύγουμε μόνο με τον κέφαλο...." σκέφτηκα. Αλλά αυτό δεν με πείραζε, γιατί είχα δει αυτήν την μαγική εικόνα. Η καλή ορατότητα μου επέτρεπε να κάνω βαθύτερα από ότι συνήθως καρτέρια, αλλά το μέρος ήταν άδειο από τα ψάρια που ήθελα. Δεν είχα δει ούτε ένα λαβράκι, έστω και μικρό. Προς το τέλος του ψαρότοπου, είδα από μακρυά δύο γοφάρια να έρχονται προς το μέρος μου. Γρήγορη, ήσυχη βουτιά και περίμενα. Όμως δυστυχώς με είχαν δει και τα ψάρια. Έτσι έμειναν μακριά να με παρατηρούν. Το πιο μεγάλο μπορεί να ήταν κοντά στα δύο κιλά, μπορεί... Αναδύθηκα και ξαναβούτηξα. Το ίδιο συνέβη πάλι. Με πλησίασαν και  έμειναν εκτός της βολής του ψαροντούφεκου. 

"Θα μας τρελάνουν....Ζάχο....' είπα στον εαυτό μου...όταν παρατήρησα πιο πλάγια από τα δύο γοφάρια, μεγάλες σιλουέτες να είναι στάσιμες στο ύψος της θολούρας. 

"Μεγάλοι κέφαλοι, λαβράκια..." αναρωτήθηκα, αλλά κοιτώντας πιο προσεχτικά "Κρανιοί, Ζάχο Κρανιοί είναι...." είπα στον εαυτό μου και αναδύθηκα όσο πιο ήσυχα μπορούσα. Πλησίασα σχεδόν ακίνητος. Τα ψάρια ήταν περίπου 7-8 μικρά και μεγάλα. Βούτηξα, κάνοντας την πιο αθόρυβη βουτιά που έχω κάνει ποτέ και τα πλησίασα. Τ ψάρια με αντιλήφθηκαν, αλλά παρέμειναν στο πόστο τους. Λίγο κάποια κινήθηκαν. Ψάχνοντας, είδα ότι ένα από τα μεγαλύτερα ψάρια ήταν και πιο κοντά μου. Επικεντρώθηκα, σημάδεψα σβέρκο και πάτησα την σκανδάλη. Χαμός. Το μεγάλο ψάρι εκτινάχθηκε και βούτηξε για τα βαθειά. Εγώ το κόντραρα και να μην μπερδευτεί τις κολώνες. Το επιχείρησε δύο φορές. Και τις δύο κατάφερα εύκολα να το βγάλω και το τράβηξα στα ανοιχτά για να μην έχω δυσάρεστες εκπλήξεις. Το τράβηξα κοντά μου, αλλά δυσκολεύτηκα να το ακινητοποιήσω. Ο κρανιός μαχόταν σθεναρά, μέχρι που τον έπιασα από τα βράγχια. Εκεί τελείωσαν όλα. Το μαχαίρι μου ανέλαβε να κάνει την απαραίτητη τελετουργία λήξης. Ήταν τέσσερα κιλά. 

Αυτό μάλιστα!!!

Μπορεί η βολή μου να ήταν καλή, αλλά δεν του είχε πλήξει κάποιο κύριο όργανο του. Η βολή ήταν σχεδόν κάθετη και η βέργα είχε μπεί ψιλά στον σβέρκο και του βγήκε κοντά στα πλαϊνά του πτερύγια.

Τέλος για σήμερα!!!

Ο κρανιός, μου έδωσε μια σκληρή μάχη μέχρι να υποκύψει. Δεν χρειαζόταν να ψαρέψω κι άλλο, αν και είχα πάρα πολύ χρόνο στην διάθεση μου. Ευχαριστώντας τα Ουράνια για το υπέροχό Τους δώρο, τράβηξα για την παραλία. Εκεί τους 30 πόντους νερού, χωρίς να το καταλάβω, κατατρόμαξα μια καβουρομάνα. Το μικρό οστρακόδερμο, πανικοβλημένο μου έκανε επιθέσεις.

Ο τρομαγμένος τσαμπουκάς!!!

Από τα γέλια παραλίγο να πνίγω. Όποτε την πλησίαζα, άνοιγε τις μακριές δαγκάνες της κι έκανε επίθεση στην κάμερα. Με τόπου απομακρυνόμουν, δίπλωνε τις δαγκάνες κοντά στο σώμα της κι έτρεχε μακρυά μου. Πήρα τα πλάνα που ήθελα και την άφησα να τρέχει για να κρυφτεί, ανάμεσα στις πετρούλες του βυθού. 

"Αν το μέγεθος σου ήταν διαφορετικό, θα είχες κακά ξεμπερδέματα..." της είπα και βγήκα έξω περιχαρής.

Άμα Θέλει να σου το Δώσει!!!

Translation of the above article.

Title: 
Tiger tooth croaker: A surprise amidst the murky waters!!!
Video & photos : Zacharias Skevofilax

After a several unsuccessful spearfishing trips, I decided to visit the North Evoikos Bay again. I arrived at dawn and was delighted to find out that the sea was dead calm. I geared up as quickly as I could and dove in. I moved further along and began my ambushes. Before long, the first school of grey mullets (Mugil cephalus)) appeared. In several instances, the fish swam right past me, but I was looking for something else. (1st Picture: For two hours I was looking for predators...but in vain!!!). I didn't disturb them, since I was looking for bluefish (Temnodom saltator)or sea bass (Dicentrarchus labrax).  Quite some time passed, and finally, the long-awaited bluefish appeared. A large school of bluefish passed me twice before vanishing into the murky waters. I was pleased to see so many bluefish... (2nd Picture: Many but small...). 

"Where are your mothers or grandmothers?" I asked them. They were all small; I don't think there was a single fish weighing over a kilo. I continued my ambushes, and grey mullets appeared again. Seeing nothing better, I decided to take one of the larger ones. Sure enough, a short while later, one of the bigger ones swam past on my left, and I shot it. That’s how I caught the first fish of the day, weighing 1.1 kilos. (3rd Picture: The first for today...). I made a few more ambushes and decided to head out. Just before exiting, a small stingray darted out from under my feet. 

"Is it all alone?" I wondered, and took a closer look. Sure enough, after a moment, I spotted another small stingray (Myliobatoidei), camouflaged and buried in the sandy seabed. (4th Picture: I found it...). I moved closer to get the video shot I wanted, and it darted away when I got too close.           (5th Picture: I probably got too close...). I swam underwater a bit further because I had spotted another one. The same thing happened as before, and I got out. I stowed the fish in the ice cooler, drove a few kilometres, and headed to the old platform. I made several fruitless ambushes before witnessing something magical. While lying and waiting, a large number of two-banded sea bream (Diplodus vulgaris) appeared, mixed with striped sea bream (Lithognathus mormyrus) and sharpsnout sea bream (Diplodus putanzzo). Some of the fish were quite large for their species. Yet, the sheer beauty of the scene kept me from pulling the trigger. I gazed at them in rapture for as long as I could, then surfaced.        (6th Picture: Beauty!!!).

"I’ll probably leave with just the grey mullet..." I thought. But I didn't mind, because I had witnessed that magical sight. The good visibility allowed me to perform deeper-than-usual dives, yet the area was devoid of the fish I was after. I hadn't seen a single sea bass, not even a small one. Towards the end of the fishing spot, I saw two bluefish approaching me from a distance. A quick, silent dive, and I waited. Unfortunately, the fish had spotted me, too. So, they kept their distance and watched me. The largest one probably weighed close to two kilos... I surfaced and dove again. The same thing happened: they approached but stayed just out of speargun's range. 

"They’re going to drive us crazy... Zac..." I said to myself when I noticed large silhouettes hovering motionless at the edge of the murky water, just off to the side of the two bluefish. "Big mullet, sea bass..." I wondered, but looking more closely—"Tiger tooth croaker (Otolithes ruber) they're tiger tooth croaker ..." I said to myself, and surfaced as quietly as I could. I approached, moving almost imperceptibly. There were about seven or eight of them, a mix of small and large fish. I dove—making the most silent dive of my life—and closed the distance. The fish sensed my presence but held their ground; only a few shifted slightly. As I scanned the area, I spotted one of the largest fish—and it happened to be the closest to me. I focused, aimed for the back of its head, and pulled the trigger. Chaos ensued. The big fish surged and dove for the depths. I held it back to keep it from tangling in the pillars; it tried twice to do just that. Both times I managed to steer it clear easily, pulling it out into open water to avoid any nasty surprises. I brought it close but struggled to subdue it. The tiger tooth croaker fought fiercely until I finally grabbed it by the gills. That was the end of the struggle. My knife took care of the final ritual. It weighed four kilos.       (7th Picture: Now we are talking!!!). My shot was good, but it hadn't struck any vital organ. The shot was almost vertical; the spear had entered high up on the back of the neck and exited near its side fins. (8th Picture: Done for today!!!). The tiger tooth croaker put up a fierce fight before finally succumbing. I didn't need to fish any longer, even though I had plenty of time. Thanking the Heavens for Their wonderful gift, I headed for the shore. There, in just thirty centimetres of water, I inadvertently startled a European Spiny spider crab (Maja squinado); panicked, the little crustacean launched attacks at me. (9th Picture: The terrified tough bully!!!). I nearly choked from laughter. Whenever I approached it, it would spread its long claws-pincers and lunged an attack at the camera. As soon as I backed away, it would tuck them close to its body and scurry off. I got the video shots I wanted and let it run off to hide among the pebbles on the seabed. 

"If you had a different size, you'd be in big trouble..." I said, and emerged, delighted. (910h Picture: When the Heavens Want to Provide!!!).

Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται!!!

Πρόσφατα βρέθηκα στον γάμο της ανιψιάς μου Σοφίας. Ο γάμος ήταν υπέροχος και φυσικά ξεφαντώσαμε στο γλέντι που ακολούθησε. Καθώς ήμουν ακουμπισμένος στην καρέκλα μου κι έβλεπα την νέα γενιά να ξεφαντώνει από την μια μεριά κι από την άλλη να αναλαμβάνουν τα ηνία της ζωής σιγά-σιγά, μου ήρθαν στην μνήμη μου γεγονότα και καταστάσεις που είχαν να κάνουν με την νύφη (ανηψιά μου), τον αδελφό της τον Χρήστο, την Σοφία (κόρη μου) και τον ανιψιό μου Θοδωρή, που κλείνει αυτήν την τετράδα. Αυτά τα τέσσερα ξαδελφάκια μεγάλωσαν μαζί, πριν τους χωρίσει η καθημερινότητα καθώς περνούσαν τα χρόνια. Φυσικά εδώ έπαιξαν μεγάλο ρόλο και οι κοινές διακοπές μας στην αγαπημένη μας Κάρπαθο. Αυτά τα τέσσερα παιδιά τότε, όντας μέρος της οικογένειας τα μεγάλωσα κι εγώ εν μέρη, στον βαθμό που μου αναλογεί. Βλέποντας τους να χορεύουν, να διασκεδάζουν και να φαίνονται ευτυχισμένοι, μου ήρθε στο μυαλό μια σκέψη: Πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια και πόσο πολύ έχουν μεγαλώσει, έχουν παραμεγαλώσει, όπως συνηθίζω να λέω. Η Σοφία μόλις παντρεύτηκε, ο Χρήστος έχει ήδη δύο παιδιά...Το μυαλό μου ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, ψάχνοντας τα διάφορα γεγονότα που έχω ζήσει μαζί τους στο παρελθόν. Θυμήθηκα καταστάσεις και γεγονότα που κάποια από αυτά δεν ήμουν και πολύ σίγουρος αν έγιναν όπως τα θυμώνουν. Έτσι λοιπόν το επόμενο πρωινό, μάλλον μεσημέρι θα έλεγα εξαιτίας του ξενυχτιού, βάλθηκα να βρω τις αποδείξεις που χρειαζόμουν και την "έπεσα" στα διάφορα φωτογραφικά άλμπουμ. Μετά από αρκετή ώρα και στις κατάλληλες ημερομηνίες βρήκα αυτά που έψαχνα. Δεν ήταν στις αναμνήσεις μου μόνο, αλλά τώρα είχα και αδιάσειστες αποδείξεις στα χέρια μου. Βρήκα αρκετές φωτογραφίες, αλλά επικεντρώθηκα σε τρεις που θεωρώ ότι είναι οι πιο αντιπροσωπευτικές.

Η τρομερή τετράδα!!!

Στα αριστερά η Σοφία, πρόσφατα νύφη, μετά η κόρη μου, δίπλα ο εκστασιασμένος Θοδωρής (ποιος να θυμάται γιατί) και ο έκπληκτος Χρήστος (μπαμπάς με δύο παιδιά τώρα!!!)

Στα αριστερά η Σοφία παίζει με την άμμο, η κόρη μου με την καπελαδούρα αποσβολωμένη με κάτι??? και ο Χρηστάρας έτοιμος για την μάχη??? κι εγώ ... με μαλλιά!!!

Εδώ πάλι στην παραλία του Αγ. Νικολάου στην Αρκάσα Καρπάθου, όπως και στην παραπάνω φωτό. Αν θυμάμαι καλά, ήταν το τέλος μιας μάχης με τα τρία ανήψια μου, όπου είχα χάσει κατά κράτος....Τα δύο μεγαλύτερα χαιρόντουσαν για την νίκη, ο Χρήστος ψύχραιμος....   

Υ.Γ. Ο πανδαμάτωρ χρόνος όλα τα καλύπτει....Κάποια πράγματα/καταστάσεις όμως, είναι όμορφο να μην ξεχνιούνται!!! 

Βέβαια "η αγάπη ποτέ δεν χάνεται!!!" (Απ. Παύλος)

Βουτιά στο βασίλειο της τσούχτρας!!! Diving into the kingdom of the common jellyfish!!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Diving into the kingdom of the common jellyfish!!!

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Με το που τελείωσε ο Μάης και μαζί του η απαγόρευση του ψαροντούφεκου, ξεκίνησε η πολυπόθητη εξόρμηση. Τα πλάνα είχαν ετοιμαστεί αρκετές μέρες πριν. Θα πήγαινα χαράματα στον αγαπημένο μου Β Ευβοϊκό. Εκεί με περίμενε με το καινούργιο του φουσκωτό ο φίλος μου ο Πέτρος. Στις 6:30 πμ πλέαμε στα ήρεμα νερά του Β Ευβοϊκού. Πήγαμε σε ένα αγαπημένο μας μέρος. Τις προηγούμενες μέρες εκεί είχε δει να παίζουν μεγάλα ψάρια ο Πέτρος. Φτάσαμε και βούτηξα αμέσως. Η ορατότητα τησ θάλασσας φαινόταν πολύ καλή. Το βάθος είναι περίπου -10μ. Βουτάω και πλησιάζω τον βυθό. Τα νερά καθαρά μέχρι τα -8μ. Μετά από εκεί υπήρχε ένα παγωμένο υπόγειο ρέμα που τα είχε κάνει όλα θολά. Τότε είδα μερικές πολύ μικρές τσούχτρες. Από την λαχτάρα μου να βουτήξω, ούτε που τους έδωσα σημασία. Στην επόμενη βουτιά, ο ώμος μου σχεδόν τράκαρε σε μια προεξοχή του βυθού. Λόγω της θολούρας δεν την είδα. Αποφάσισα να πάω πιο ρηχά. Τότε παρατήρησα τις τσούχτρες. Αμέτρητες μικρές τσούχτρες που σε μέγεθος δεν ξεπερνούσαν το νόμισμα των 2 ευρώ. 

Ήταν παντού!!!

Όπου και να κοιτούσα υπήρχαν κοπάδια με αμέτρητες μικρές τσούχτρες. Έκανα πολλά καρτέρια και σε ένα από αυτά, το μόνο που είδα κάποιους κεφάλους. Δεν μπορούσα να καταλάβω λόγω της θολούρας, πόσο μεγάλα ήταν τα ψάρια. Έτσι σημάδεψα τον πιο μεγάλο και πάτησα την σκανδάλη. Έπιασα ένα ψάρι του κιλού κι απογοητευμένος κολύμπησα προς τον Πέτρο.

Το 1ο ψάρι του καλοκαιριού...

Φύγαμε γιατί ούτε κι εκείνος είχε πιάσει κάτι αξιόλογο. Με πήγε στην παλιά πλατφόρμα. Στο πρώτο κιόλας καρτέρι μου ήρθαν κέφαλοι. Ένα αρκετά μεγάλο κοπάδι με προσπέρασε, για να κάνει έναν κύκλο πάλι γύρο μου. 

"Ωραία, ίσως έχει γοφάρια..." είπα και δεν πάτησα την σκανδάλη. Όντως μετά από λίγα καρτέρια εμφανίστηκε ένα μεγάλο κοπάδι από γοφάρια. 

Δυστυχώς τα γοφάρια ήταν πιο μικρά από τους κεφάλους!!!

Το απογοητευτικό ήταν ότι τα γιοφύρια ήταν πιο μικρά από τους κεφάλους. Απονήρευτα όπως ήταν με γυροφέρναν κι εγώ απλώς τα χάζευα. Εννοείται ούτε που μου πέρασε η σκέψη να πιάσω κάποιο. Το μεγαλύτερα ίσως να ήταν του κιλού. Μετά από μερικά καρτέρια, έπεσα πάνω στους κεφάλους. Περίμενα απολαμβάνοντας την σκηνή, όταν στο κοπάδι μπήκαν και μερικά λαβράκια. Ήταν όμως μικρά ψάρια κι εγώ απλώς τα χάζευα καθώς έκαναν διάφορα κόλπα μπροστά μου. Εκεί λοιπόν που περιμένω, ένα μεγαλύτερο ήρθε από τα αριστερά μου και να με επιθεωρήσει. Του έριξα σχεδόν εξ επαφής. Το λαβράκι χάθηκε μέσα στην θολούρα, αλλά μάταια. Μετά από λίγο είχα το πρώτο λαβράκι της ημέρας ήταν στην αγκαλιά μου.

Επιτέλους το 1ο λαβράκι...

Ήταν 1,2 κ. Τακτοποιώ το λαβράκι και συνεχίζω. Στο επόμενο καρτέρι ενώ στην αρχή δεν είδα τίποτα, εμφανίζεται μια ούγενα. Κοιτάζω καλύτερα αλλά δεν ξέρω πόσο μεγάλη είναι, κι έτσι χάνω την ευκαιρία να την πιάσω.

Μέχρι να καταλάβω πόσο μεγάλη ήταν.....

Πάω λίγο πιο κάτω και βουτάω. Ξέροντας πολύ καλά το μέρος, κάνω μια βαθειά βουτιά στα όρια της θολούρας. Περιμένω χωρίς να κάνω τον παραμικρό θόρυβο. Μετά από λίγο εμφανίζεται ένας σηκιός. Δεν τον προλαβαίνω, αλλά περιμένω. Εμφανίζονται τρεις. Ο ένας είναι μικρός αλλά οι άλλοι δύο ωραίοι. Περιμένω. Μετά από λίγο ένας από τους πιο μεγάλους εμφανίζεται. Με το που στρίβει του ρίχνω στον σβέρκο και ο σηκιός απλά βυθίστηκε. Τον τραβάω στην αγκαλιά μου.

Ωραία, ένας κιλίσιος σηκιός!!!

Είναι ένα ψάρι του κιλού. Όλος χαρά τον κρεμάω μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια. Κολυμπώ αρκετά για να φύγω από το μέρος που έκανα την βολή στον σηκιό. Εκεί θα έχουν τρομάξει όλα. Βουτάω με το ίδιο στιλ και περιμένω. Περνάνε τα δευτερόλεπτα και δεν έχω δει τίποτε. Την ώρα που ετοιμάζομαι να φύγω για την επιφάνεια, ένα καλό λαβράκι αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Περνάει με ταχύτητα από μπροστά μου, σταματάει να με δει κι εγώ του ρίχνω στην μέση. Γίνεται μια μικρή μάχη και παίρνω ένα λαβράκι των 1,2 κ. 

Να και το 2ο λαβράκι...

"Καλά φαίνεται να πηγαίνει σήμερα Ζάχο ...." είπα στον εαυτό μου. Στην επόμενη βουτιά, περιμένω χαζεύοντας κάτι μικρούς κακαρέλους. Σε κάποια σημεία, όπως αυτό, η θολούρα σου δίνει την εντύπωση ότι μπορείς να την κόψεις με μαχαίρι. Ένα λαβράκι έρχεται να με δει και του ρίχνω μια κάθετη βολή και το πιάνω. Είναι το πιο μικρό από όλα τα υπόλοιπα λαβράκια 1,1 κ. 

Καλά πάμε, το 3ο...

Φεύγω από την πλατφόρμα. Ούτως ή άλλως μου έδωσε ωραία τρόπαια σήμερα. Δεν υπάρχει λόγος να την κουράσω κι άλλο. Πάω πιο ρηχά και κάνω ένα ακόμη καρτέρι. Μετά από λίγο με προσπερνάνε δύο λαβράκια. Τι πιο κοντινό είναι και το μεγαλύτερο. Σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα πάει εκεί που θέλω και το λαβράκι απλώς βυθίστηκε. Το παίρνω στην αγκαλιά μου. Ήταν και το μεγαλύτερο της ημέρας 1,3 κ. 

Το 4ο και μεγαλύτερο σήμερα...

Ενώ τακτοποιώ τα ψάρια μου και προχωρώ λίγο πιο κάτω όπου ο βυθός γίνεται βραχώδεις. Δεν έχω προλάβει να κάνω κάποιο καρτέρι, όταν μπροστά μου βλέπω μια Καρέττα-καρέτα. Την πλησιάζω όσο πιο ήσυχα μπορώ, αλλά δεν με δέχεται. 

Ομορφιά!!!

Παίρνω το πλάνο που θέλω, πάω λίγο παρακάτω και βουτάω, όταν ακούω τον θόρυβο μιας βάρκας που με πλησιάζει. Αναδύομαο και βλέπω να έρχεται ο Πέτρος να με πάρει με το φουσκωτό του. 

"Έλα, πάμε έχει καρβούνια..." μου λέει. Έχει πιάσει ένα 5,3 κ και έχει σχεδόν γεμίσει το ψυγείο πάγου του με ωραία κοκκάλια. Πάμε ανοιχτά και ψάχνουμε τους γλάρους. Τους βρίσκουμε κι εγώ βουτάω. Όντως υπάρχουν τα καρβούνια, αλλά τρέχουν με απίστευτη ταχύτητα και με το ζόρι τα βλέπω. 

"Βούτα, στο πάτο έχει ωραία ψάρια...Το βάθος είναι -15 μ"... ακούω να μου φωνάζει ο Πέτρος. Έκανα δύο μόνο προσπάθειες και βγήκα. Μέχρι περίπου τα -10 μ έβλεπες. Μετά υπήρχε ένα παγωμένο ρέμα που τα έκανε όλα νύχτα στην κυριολεξία. Πάνω σε αυτό το ρέμα ο Ποσειδώνας είχε απλώσει το χαλί με τις μωβ τσούχτρες του. Χιλιάδες μωβ τσούχτρες με τα μακριά διάφανα πλοκάμια τους κολυμπούσαν. Υπήρχαν τσούχτρες παντού. 

Το επικίνδυνο χαλί του Ποσειδώνα!!!

Τέλος για σήμερα...

Το Καρβούνι του Πέτρου!!!

Ανέβηκα πάνω στο φουσκωτό, εξήγησα στον Πέτρο τι συμβαίνει και εκεί τελείωσε το πρώτο μου καλοκαιρινό ψάρεμα, που ήταν πολύ πετυχημένο μπορώ να πω!!! 

Από την άλλη σκέφτομαι ότι αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση στον Β. Ευβοϊκό, δεν βλέπω να μπορέσει να κολυμπήσει κανείς φέτος με τις τόσο πολλές τσούχτρες που είδα. Μακάρι να αλλάξουν τα πράγματα και τα ρέματα να τις πάρουν...  

Translation of the above article.

Title: Diving into the kingdom of the common jellyfish!!!
Video & photos : Zacharias Skevofilax

As soon as May ended and with it the ban on spearfishing, the long-awaited excursion began. The plans had been prepared several days in advance. I would go to my beloved N. Evoikos bay at dawn. There my friend Peter was waiting for me with his new inflatable boat. At 6:30 am we were sailing in the calm waters of N. Evoikos. We went to a favourite place of ours. In the previous days, Peter had seen big fish swimming there. We arrived and I dived right away. The visibility of the sea seemed very good. The depth was about -10m. I dived and approached the bottom. The water was clear down to -8m. After there was a cold underground current that had made everything cloudy. Then I saw some very small  common jellyfish  (Pelagia noctiluca ). In my eagerness to dive, I didn't even pay attention to them. On the next dive, my shoulder almost bumped into a ledge of the seafloor. Because of the murky waters, I didn't see it. I decided to go shallower. Then I noticed the jellyfish. Countless small common jellyfish that were no bigger than a 2 euro coin. 1st Picture: (They were everywhere!!!). Everywhere I looked there were schools of countless small common jellyfish. I made several ambushes and on one of them, all I saw were some grey mullets (Mugil cephalus). I couldn't tell because of the blur how big the fish were. 

So I aimed at the biggest one and pulled the trigger. I caught the fish, which was about one kilo and disappointed, I swam towards Peter. 2nd Picture: (The first fish of the summer...). We left because he hadn't caught anything worthwhile either. He took me to the old platform. On the very first dive, grey mullets came to me. A fairly large school passed me, only to circle around me again.

"Good, maybe there are bluefish (Temnodom saltator) around..." I said and didn't pull the trigger. Indeed, after a few dives, a large school of bluefish appeared. 3rd Picture: (Unfortunately the bluefish were smaller than the grey mullets!!!). The disappointing thing was that the bluefish were smaller than the grey mullet. Being naive, due to their size, they were just floating around me and I was just staring at them. Of course, it didn't even cross my mind to catch one. The biggest ones were probably about a kilo. After a few dives, I came across the grey mullet again. I was waiting, enjoying the scene, when a few sea bass (Dicentrarchus labrax) joined. But they were small fish too and I was just watching them as they did various tricks in front of me. So as I was waiting, a larger one came from my left to inspect me. I shot it almost at point blank range. The sea bass disappeared into the blur, but in vain. After a while I had my first sea bass of the day in my arms. 4th Picture: (At last, the 1st sea bass...). It was 1.2 kg. I arranged the sea bass and continued. In the next ambush, while at first I didn't see anything, a sharpshoot sea bream (Diplodus putanzzo) appeared. It took some time to realise how big it was, so I missed the chance to catch it. 5th Picture: (Until I realised how big it was...). I swam a little further and dived. Knowing the place very well, I dived deeper to the edge of the murky waters. I waited without making the slightest noise. After a while, a corvina (Sciaena umbra) appeared. By the time I realised it's present, it was too late. I lost it in the blurry waters, but I remained in my position. Three more appeared. One was small but the other two are nice in size fish. I waited. After a while, one of the largest appeared again. As soon as he turned, I shot it at its neck and the corvina simply sunk. I pulled it into my arms. 6th Picture: (A nice corvina weighting one kilo!!!). It was weighting one kilo. I happily hung it up with the rest of the fish. I swam long enough to get away from where I shot the fish. Anyway, they would all be scared by now. I dived in using the previous style and waited. Seconds passed and I hadn't seen anything. As I was getting ready to leave for the surface, a good sea bass decided to commit a suicide. It speeded past me, stoped to inspected me and I shot it in the middle of its body. There was a small fight and I got a 1.2 kg sea bass. 7th Picture: (The 2nd sea bass...).

"So far so good Zac..." I said to myself. On the next dive, I waited, watching for some small two-banded sea bream (Diplodus vulgaris). In some spots, like this one, the blur was so dense, that gave me the impression that I could cut it with a knife. A sea bass came to see me and I shot it vertically and caught it. It was a bit smaller of all the other sea basses, 1.1 kg. 8th Picture: (The 3rd sea bass...). I decided to leave the platform. Anyway, it had given me enough nice trophies today. There was no point in tiring this fishing ground any more. I went shallower and dived. After a while, two bass passed me. The one that was closer, was also the biggest. I aimed and pulled the trigger. The spear went where I wanted and the sea bass just sank. I took it in my arms. It was the biggest of the day, 1.3 kg.                   9th Picture: (The 4th and biggest sea bass...). After I had arranged my fish, I decided to swim a little further down where the seabed becomes rocky. I hadn't have time to make my fist dive there, when I saw a Loggerhead sea turtle (Caretta-caretta) in front of me. I approached it as quietly as I could, but it didn't accept me. 10th Picture: (Beautyt!!!). I got the video shot I wanted, swam a little further and dived, when I heard the noise of a boat approaching me. I ascended and saw Peter coming to pick me up in his inflatable boat.

"Come on, let's go, there are Little tunny (Euthynnus alletteratus)..." he told me. He had caught a 5.3 kg and had almost filled his ice cooler with nice bones. We went into deeper waters and looked for the seagulls. We found them and I dived in. Indeed, there were Little tunny, but they were swimming with incredible speed and I could barely see them. 

"Dive deeper, there are some nice fish at the bottom... The depth is -15 m"... I hear Peter shouting at me. I only made two attempts and came out. I could see up to about -10 m. Then there was a freezing under water current at that depth, that literally made everything night. On this under water current, Poseidon had spread out the carpet with his purple jellyfish. Thousands of purple jellyfish with their long transparent tentacles were swimming. There were jellyfish everywhere. 11th Picture: (Poseidon's dangerous carpet!!!). 12th Picture: (Done for today...). 13th Picture: (Peter's Little tunny!!!). 

I climbed onto the inflatable boat, explained to Petεr what was happening and that was the end of my first summer fishing trip, which was very successful, I could say!!! 

On the other hand, I thinking that if the situation in the N. Evoikos Bay continues like this, I don't think anyone being able to swim this year with so many common jellyfish that I saw. I hope things will change and the underwater currents will take them away...