Αλέκα Μπουτζουβή-Μπανιά

Αλέκα Μπουτζουβή-Μπανιά
Η φωτογραφία είναι από τα Καρπαθιακά Νέα.

Η Αλέκα Μπουτζουβή-Μπανιά — Αλεκούλα την έλεγα εγώ — ήταν μία από τις πιο αγαπημένες μου ξαδέλφες.

Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας, έχοντας καταγωγή από το Όθος της Καρπάθου. Η οικογένειά της έφυγε από την Αιθιοπία αρκετά νωρίτερα από τη δική μου. Παρ’ όλα αυτά, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ξανά στην Ελλάδα, στην Αθήνα, όταν κι εμείς, κακήν κακώς, αναγκαστήκαμε να φύγουμε ως πρόσφυγες από την Αιθιοπία.

Με τον καιρό, την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της ζωής, χαθήκαμε. Βρισκόμασταν πού και πού σε οικογενειακά τραπέζια, όμως από το 2015 και μετά ξαναήρθαμε κάπως πιο κοντά. Συνήθως συναντιόμασταν στο σπίτι της, μαζί με τη Σταυρούλα και την αδελφή της, την Αθανασία. Έκτοτε, συναντιόμασταν αρκετά συχνά ιδιαίτερα όταν έρχονταν οι γονείς μου, για λίγες μέρες από την Κάρπαθο.

Η Αλεκούλα ήταν ένας ευαίσθητος και χαρούμενος άνθρωπος. Είχε πάντα κέφι να μιλάει για τα πάντα: για την πολιτική, το σόι, την Κάρπαθο και για οτιδήποτε άλλο έφερνε η κουβέντα. Οι συζητήσεις μαζί της μπορούσαν να κρατήσουν ώρες και είχαν πάντα κάτι από τη ζωντάνια, τη ζεστασιά και τη μοναδική της παρουσία.

Το τελευταίο μας δείπνο πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω του κορονοϊού (COVID-19). Η Σταυρούλα, εγώ, η Αλεκούλα, ένας φίλος ο Μιχάλης και οι γονείς μου.

Σιγά-σιγά, όμως, οι θλίψεις της ζωής άρχισαν να τη βαραίνουν. Θυμάμαι να μου λέει πως ήθελε να γράψει για τη θύμηση, για τη μνήμη. Ίσως επειδή γνώριζε πόσο πολύτιμα είναι όσα κρατάμε μέσα μας, αλλά και πόσο εύκολα μπορούν να ξεθωριάσουν.

Της στοίχισε ιδιαίτερα το θανατηφόρο τροχαίο του ανιψιού της, του Σπύρου — μια απώλεια που συγκλόνισε ολόκληρο το σόι. Και αργότερα, ο θάνατος του αγαπημένου της αδελφού, του Σταύρου, ήρθε να προσθέσει ακόμη μία μεγάλη πληγή.

Είχε «υιοθετήσει» και τον σκύλο του Σταύρου, τον Σούλη, και οι δυο τους είχαν γίνει αχώριστοι. Ο Σούλης, νιώθοντας την αγάπη της, εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία για ένα επιπλέον νόστιμο έδεσμα ή για λίγα παραπάνω χάδια. Η παρουσία του ήταν για εκείνη μια μικρή, καθημερινή συντροφιά, γεμάτη τρυφερότητα και χαρά.

Με την απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω του κορονοϊού (COVID-19), χάσαμε την επαφή μας. Κάπου εκεί, φαίνεται πως άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσκολο για την Αλεκούλα να κρατήσει κοντά της όλα όσα κάποτε ήταν τόσο ζωντανά μέσα της.

Ο χρόνος περνούσε και η μνήμη της άρχισε να την προδίδει. Κάποια γεγονότα έσβηναν, ενώ κάποια πρόσωπα γίνονταν όλο και πιο δύσκολο να αναγνωριστούν. Μαζί με αυτά, άρχισε σιγά-σιγά να απομακρύνεται και η ίδια από τον κόσμο που τόσο αγαπούσε.

Ήταν σαν να έβλεπα την Αλεκούλα, χωρίς όμως να μπορώ πια να τη βρω ολόκληρη μέσα της. Ο χαρούμενος και ζωηρός άνθρωπος που γνώριζα άρχισε να χάνεται, σαν ένα φως που χαμηλώνει αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Η Αλεκούλα μου είχε αρχίσει να σβήνει.

Κι ύστερα, ένα πρωινό του Σεπτέμβρη, χτύπησε το τηλέφωνο. Έτσι έμαθα πως η αγαπημένη μου Αλεκούλα έφυγε για τα Ουράνια.

Καλό ταξίδι, καλή μου Αλεκούλα.

Πήγαινε προς το Φως.

Κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Υ.Γ. Δεν ήθελα να αναφερθώ στο συγγραφικό της έργο ή στην ακαδημαϊκή της καριέρα. Αυτά μπορεί κανείς να τα βρει στο διαδίκτυο. Εγώ ήθελα να μιλήσω για τον άνθρωπο Αλέκα· για την Αλεκούλα που γνώρισα, αγάπησα και θα θυμάμαι.