Φτωχή η 1η καλοκαιρινή ψαριά στην Κάρπαθο..The 1st summer spearfishing in Karpathos was poor...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: The 1st summer spearfishing  in Karpathos was poor...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Έφτασα στο αγαπημένο μου νησί, την Κάρπαθο, νωρίς το πρωί με το καράβι. Από εκεί, αφού πήρα το αμάξι κατευθύνθηκα στην Αρκάσα που είναι το χωριό του πατέρα μου. Αγκαλιές, φιλιά και ξεφόρτωμα του αμαξιού. Αφού τα είπαμε, ξεκουράστηκα μερικές ώρες. Ο καιρός όμως με τσιγκλούσε. Είχε ένα 4 ΒΒΔ και την επομένη θα γινόταν 6 ΒΒΔ. Αποφάσισα να προλάβω τον καιρό και να πάω στα αγαπημένα μου ρηχά. Φυσικά δεν θα μπορούσα να ψαρέψω στους 50 πόντους στις γνωστέ μου τρύπες, αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Έχει πολλά μέρη για να ψάξω. Ετοίμασα λοιπόν τον εξοπλισμό και όπου φύγει-φύγει. Μετά από αρκετή ώρα έφτασα εκεί που ήθελα. Κοίταξα τον καιρό κι αναρωτήθηκα: 

Τελικά δεν το κράτησε το 4αρι...

"Αυτό δεν είναι 4 μποφόρ. Μοιάζει με πεντάρι..." είπα στον εαυτό μου. Το αγνόησα και γρήγορα ντύθηκα και βούτηξα. Όπου υπήρχε και η παραμικρή άμμος, ήταν θολά. Υπήρχαν αμέτρητοι σκάροι, άσπροι γερμανοί και σάρπες. Εγώ έψαχνα όμως τους σαργούς. Κάποιοι φάνηκαν, αλλά όταν τρύπωναν κάτω από τις πέτρες δεν τους έβλεπα από την πολύ θολούρα. Αποφάσισα να πιάσω τους 5 σκάρους που ήθελα να δώσω. Σε ένα από τα καρτέρια μου, είδα έναν μοναχικό γκρι σκάρο. Περίμενα να δω αν θα υπήρχε κάτι καλύτερο. Σημάδεψα στο κεφάλι του ψαριού και πάτησα την σκανδάλη. Ο κεραυνοβολημένος σκάρος πετάχτηκε για να γλιτώσει, αλλά ήταν ήδη αργά. Πήρα στην αγκαλιά μου τον σκάρο που ήταν 700 γρ. 

Ο 1ος σκάρος της ημέρας...

Την ώρα που τακτοποιώ τον σκάρο, η ματιά μου έπιασε μια κίνηση ενός ψαριού να τρυπώνει κάτω από μια πέτρα. Τακτοποιώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα τον ψάρι και βουτάω για τον σαργό. Όντως το ψάρι είναι μέσα στην τρύπα στριμωγμένο. Σημαδεύω όσο πιο καλά μπορώ και την κατάλληλη στιγμή πατώ την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον σαργό διαγώνια στον σβέρκο κι εγώ περιχαρής μαζεύω ένα αναπάντεχο δώρο. Αντί να τρυπώσει, αν έφευγε δεν θα τον έπιανα ποτέ. Ήταν ένας σαργός 400 γρ. 

Ήθελε να πιαστεί!!!

Λίγο πιο κάτω, βλέπω πολλούς σκάρους να τσιμπολογούν τα βράχια. Βουτιά αμέσως και περιμένω. Τρόμαξα 2-3 που ήταν πολύ κοντά μου, αλλά η ήρεμη στάση μου, ηρέμησε όλο το κοπάδι που ήρθε να με επιθεωρήσει. Έψαχνα να βρω τον πιο μεγάλο, όταν αντιλήφθηκα την παρουσία μιας πίγκας. "Πόσο μεγάλη είναι..." αναρωτήθηκα και περίμενα. Μετά από λίγο διαπίστωσα ότι ήταν ένα ψάρι κοντά στο κιλό. Δεν ασχολήθηκα μαζί της και έστρεψα το ενδιαφέρον μου στους σκάρους. Όταν διαπίστωσα ποιος ήταν ο πιο μεγάλος, σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε το ψάρι στον σβέρκο κι ο σκάρος έκανε δυο μεγάλες κωλοτούμπες και κατέληξε στα χέρια μου. Ήταν κι αυτός γκρι αλλά λίγο πιο μεγάλος από τον προηγούμενο, 800 γρ. 

2ος και μεγαλύτερος της ημέρας...

Καθώς τακτοποιώ τον σκάρο, παρατηρώ μια κίνηση πάνω στον αμμώδη βυθό. Γρήγορη βουτιά κι αναμονή. Καμία δεκαριά μαναλάκια φάνηκαν μέσα στην θολούρα. Μικρά ψάρια που ομαδικά έψαχναν το επόμενο γεύμα τους. Τράβηξα το βίντεο που ήθελα και τα άφησα στην ησυχία τους, ελπίζοντας ότι μετά από μερικά χρόνια να τα ξανασυναντήσω. Ο καιρός όλο και δυνάμωνε. Έτσι μου ήταν όλο και πιο αδύνατον να ψαρέψω τα πολύ ρηχά ή να ψάξω κάτω από τα γνωστά μου βράχια. Έκανα ένα καρτέρι πάνω στον πετρώδη βυθό. Στο βάθος φάνηκαν δύο σκάροι. Ο μεγαλύτερος δεν με πλησίαζε καθόλου. Ο μικρότερος ήταν σχεδόν δίπλα μου. Σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα, λαμβάνοντας υπό όψη και τον κυματισμό, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε τον σκάρο χαμηλά στην κοιλία. Το ψάρι χώθηκε κάτω από τον πρώτο βράχο που βρήκε. Μη ξέροντας πόσο καλή ήταν η βολή μου δεν τον κόντραρε. Βούτηξα και σιγά-σιγά τον έφερα στα χέρια μου. Ευτυχώς, γιατί τον κόντραρα πολύ θα είχε σκιστεί κι άντε να τον βρεις μέσα στην θολούρα. Ήταν ένα ψάρι των 750 γρ.

Καλώς τον... ο 3ος... 

Αποφάσισα να πάω να ψάξω μια τρύπα που στο παρελθόν μου έχει δώσει πολύ ωραία ψάρια. Συνήθως τα ψάρι κάθονται στην αριστερή μεριά της τρύπας όπου υπάρχουν αρκετές στοές για να διαφύγουν τα υπάρχοντα ψάρια. Δεξιά η τρύπα είναι τυφλή. Βουτάω λοιπόν κοιτώντας αριστερά μου, με σπρώχνει το κύμα κι έτσι φαίνομαι ολόκληρος, ενώ ήθελα να μπω έρπων μέσα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα δύο σαργοί που ήταν στα δεξιά μου να με δουν και να φύγουν. 

Ο έντονος κυματισμός αυτήν την φορά δεν βοήθησε...

Προλαβαίνω να σημαδέψω τον πιο κοντινό και να πατήσω την σκανδάλη. Αστόχησα. Οπλίζω γρήγορα και βουτάω από εκεί που έφυγαν τα ψάρια. Τίποτα. Βγαίνω από την τρύπα σιγά-σιγά μήπως και υπάρχει κάτι καλό απέξω. Μετά από λίγο έρχεται για να περάσει από μπροστά μου ένα κοπάδι από μικρούς-μεσαίους κεφάλους για να επιθεωρήσει το περίεργο ον. Τους άφησα να περάσουν βιντεοσκοπώντας τους.  

Μικροί και υπέροχοι!!!

Προχώρησα λίγο πιο κάτω κι έκανα ένα τελευταίο καρτέρι, προτού κολυμπήσω προς τις φυκιάδες. Περιμένοντας να περάσει ένα μεγάλο κοπάδι από άσπρους γερμανούς, παρατήρησα ότι υπήρχε ανάμεσά τους ένα καλός σκάρος..Μίας και ήταν μόνος του, του έριξα κι έτσι έπιασα τον 4ο που ήταν κι ο πιο μικρός, 650 γρ. 

Ο 4ος με το λέπι καρφωμένο στην βέργα!!!

Κοιτώντας καλύτερα, παρατήρησα για άλλη μια φορά, πάνω στην βέργα υπήρχε ένα λέπι που το είχα πετύχει στο κέντρο. Έτσι ενώ το ψάρι είχε περάσει στην βέργα, το λέπι είχε καρφωθεί στην μύτη της βέργας. Τράβηξα για τα λίγο πιο βαθειά και έψαξα για τα γνωστά μου μέρη. Μάταια όμως. Οι τρικυμίες του χειμώνα είχαν αλλάξει το όλο τοπίο. Είχαν εμφανιστεί πολλές πλάκες, γυμνές από φύκια. Όσο και να έψαξα δεν μπόρεσα να βρω τα παλιά μου μέρη. Η φυσιολογία του βυθού είχε αλλάξει ριζικά. Καθώς κολυμπώ, διαπιστώνω μια κίνηση μέσα στην φυκιάδα. Ένας σαργός κι ένα μελανούρι τρυπώνουν. Ο σαργός άφαντος, το μελανούρι μπαινοβγαίνει σε μια χαμηλή πέτρα. Βουτάω για να δω καλύτερα. Το μελανούρι είναι μεγάλο και εξακολουθεί να παίζει κρυφτούλι. Πλησιάζω και περιμένω αιωρούμενος πάνω από τα φύκια. Με το που κάνει να βγει του ρίχνω. Η βέργα το πετυχαίνει στην μέση, ενώ ταυτόχρονα καρφώνεται στην άμμο. Έχοντας μια ανάλογη εμπειρία παλιά, έχασα το ψάρι, γιατί τραβώντας την βέργα, η άμμος είχε μπει στα φτεράκια της βέργας και δεν άνοιξαν κι έχασα το ψάρι. Αυτήν την φορά τράβηξα την βέργα μετά από το ψάρι, σιγουρεύοντας έτσι το υπέροχο μελανούρι των 450 γρ. 

Ένα υπέροχο μελανούρι!!!

Το τακτοποίησα με τα υπόλοιπα ψάρια κι έκανα έναν τελευταίο ψάξιμο στην φυκιάδα κι έφυγα για να βγω. Ο καιρός είχε δυναμώσει πιο πολύ, πλησιάζοντας τα 6 μποφόρ. Ενώ κατευθύνομαι προς την παραλία για να βγω, ένας κόκκινος μοναχικός σκάρος αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Πέρασε από κάτω μου κι εγώ του έριξα στο κεφάλι. 

Ένας υπέροχος κόκκινος σκάρος με τάσεις αυτοκτονίας!!!

Έπιασα έτσι το τελευταίο ψάρι της ημέρας που ήταν το πιο όμορφο κατα την άποψη μου (780 γρ). Προσέχοντας για να μην χτυπήσω σε κάποια πέτρα βγήκα. Ήταν η πιο φτωχή ψαριά που έχω κάνει σε αυτό το αγαπημένο μου μέρος. 

Το 1ο φτωχικό ψάρεμα σε αυτόν τον ψαρότοπο ever...

Θα μπορούσα να είχα πιάσει πολλούς σκάρους, αλλά εγώ χρειαζόμουν μόνο πέντε....

Υ.Γ. Εννοείται ότι έχω βγει πολλές φορές χωρίς να έχω πιάσει κάποιο ψάρι, αλλά στο συγκεκριμένο  τόπο, ποτέ με τόσα λίγα ψάρια...  

Translation of the above article.

Title: The 1st summer spearfishing  in Karpathos was poor...
Video & photos : Zacharias Skevofilax

I arrived on my beloved island, Karpathos, early in the morning by the boat. After picking up the car, I headed to Arkasa—my father’s village. There were hugs and kisses, followed by unloading the car, I rested for a few hours. However, the weather was teasing me; there was a 4 Beaufort NNW wind, and it was going to rise to 6 Beaufort the following day. I decided to grab this opportunity and headed to my favorite shallows. Of course, I wouldn't be able to fish the familiar holes at a depth of just 50 centimeters, but that didn't bother me at all; there were plenty of other spots to fish. So, I got my gear ready and set off. After driving for some time, I reached my destination. I checked the weather and wondered: 

"This isn't 4 Beaufort. It looks more like 5 Beaufort..." I said to myself.              (1st Picture: The 4 Beaufort didn't last...) I ignored it, quickly got geared up, and dove in. Wherever there was even the slightest bit of sand, the water was murky. There were countless parrotfish (Sparisoma cretense), White-spotted spinefoot (Siganus canaliculatus), and salema porgy. (Sarpa salpa) I was looking for white sea bream (Diplodus sargus). A few appeared, but once they got under the rocks, the heavy murkiness made them impossible to spot. I decided to catch the five parrotfish I wanted to give away. During one of my ambushes, I spotted a solitary grey parrotfish. I waited to see if anything better would show up. I aimed at the fish's head and pulled the trigger. The speared parrotfish darted away in a desperate attempt to escape, but it was already too late; I gathered the 700-gram fish into my arms. (2nd Picture: The 1st parrotfish of the day..). While securing the parrotfish, I caught a glimpse of movement—a fish slipping under a rock. I stowed my catch as quickly as possible and dove down after the white sea bream. Sure enough, the fish was wedged inside the crevice. I took careful aim and pulled the trigger at the perfect moment. The spear struck the white sea bream diagonally at the base of the neck, and overjoyed, I retrieved this unexpected prize. Had it swum off instead of ducking into the hole, I never would have caught it. It was a 400-gram white sea bream.      (3rd Picture: It wanted to be caught!!!). A little further down, I spotted a school of parrotfish grazing on the rocks. I dove immediately and waited. I startled two or three that were very close to me, but my calm demeanor settled the rest of the school, and they came over to inspect me. I was looking for the largest one when I noticed a mottled grouper (Mycteroperca ruby).

"How big is it?" I wondered, and waited. After a moment, I realized it weighed close to a kilo. I didn't bother with it and turned my attention back to the parrotfish. Once I identified the biggest one, I took aim and pulled the trigger. The spear struck the fish at the base of the skull; the parrotfish did a couple of big somersaults and ended up in my hands. It was grey too, but slightly larger than the previous one—800 grams. (4th Picture: The 2nd and biggest fish of the day...). As I was preparing my speargun, I noticed some movement on the sandy seabed. A quick dive, then a waited. About ten young amberjacks (Seriola dumerili) appeared through the murky water—small fish foraging in a group for their next meal. I shot the video I wanted and left them undisturbed, hoping to encounter them again in a few years. The weather was picking up, making it increasingly difficult to fish in the shallows or search under the rocks I knew well. I settled into an ambush position on the rocky bottom. Two parrotfish appeared in the distance; the larger one wouldn't come near me at all. The smaller one was right next to me. I took aim as best I could—taking also into consideration the swell—and pulled the trigger. The spear struck the parrotfish low in the belly. The fish darted under the first rock it found. Not knowing how good the shot was, I didn't put any tension on the line. I dove down and slowly brought it into my hands. It was a right thing that I didn't pull hard, or the flesh would have torn, and I’d have had a hard time finding it again in the murky water. It was a 750-gram fish. (5th Picture: Wellcome...the 3rd parrotfish...). I decided to check a hole that had provided me some fine fish in the past. Usually, the fish hang out on the left side of the hole, where there are several passages for escape. The right side is a dead end.So, I dove while looking to my left; the swell pushed me, exposing my whole body just when I wanted to creep in stealthily. As a result, two white sea bream to my right spotted me and darted away. I managed to aim at the nearest one and pulled the trigger. I missed. (6th Picture: The heavy swell didn't help me this time...). I reloaded quickly and dove down to where the fish had fled. Nothing. I slowly emerged from the hole, checking to see if there was anything worthwhile outside. A moment later, a school of small-to-medium-sized mullets (Mugil cephalus) swam past me to inspect this strange creature. I let them pass while filming them. (7th Picture: Small and beautiful!!!). I moved a bit further along and set up for one last ambush-style waited before swimming toward the seagrass beds. While waiting for a large school of White-spotted spinefoot to pass, I noticed a nice-sized parrotfish among them. Since it was alone, I took the shot and landed my fourth catch—the smallest of the all, weighing 650g.(8th Picture: The 4th parrotfish with a scale on the tip of the spear!!!). Looking more closely, I noticed a single scale on the spear that I had struck dead center. The fish had been fully penetrated by the spear, the scale had become impaled on the spear's tip. I headed toward slightly deeper water and searched my usual fishing spots, but to no avail. The winter storms had transformed the entire landscape. Many rocky patches, stripped bare of seaweed, had emerged. No matter how hard I searched, I couldn't find my old fishing spots. The topography of the seabed had changed radically. As I swam, I noticed movement amidst the seaweed. A white sea bream and a saddled sea bream (Oblada melanura) were darting for cover. The white sea bream vanished, while the saddled sea bream kept darting in and out of a low-lying rock. I dove down for a better look. The saddled sea bream was large and kept playing hide-and-seek. I moved closer and waited, hovering above the seaweed. The moment it started to emerge, I took my shot. The spear struck it mid-body while simultaneously embedding a part of itself in the sand. Recalling a similar past experience—where I lost a fish because sand had jammed the flaps of the spear, preventing them from opening. I grabbed the spear after the fish and pulled it, thereby securing a magnificent 450-gram saddled sea bream. (9th Picture: A beautiful saddled sea bream!!!). I stowed it with the rest of the catch, made one final pass through the seaweed beds, and headed for the shore. The wind had picked up significantly, nearing 6 Beaufort. As I was making my way back to the beach to exit, a solitary red parrotfish decided to commit suicide. It passed beneath me, and I shot it at its head. (10th Picture: A beautiful red parrotfish with suicidal tendencies!!!). That was how I landed the day’s final fish—which, in my opinion, was the most beautiful one (780g). Careful not to hit on any rocks, I made my way out. It was the poorest catch I’ve ever had at this favorite spot of mine. (11th Picture: The first-ever meager fishing trip at this spot...). I could have caught plenty of parrotfish, but I only needed five...

P.S. Naturally, I’ve gone out many times without catching a single fish, but at this particular fishing spot, never with so few...