Με τρικυμία στα βαθειά...In rough seas in deep waters...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: In rough seas in deep waters...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Το Καρπάθιο δείχνει τα δόντια του!!!

Ο καιρός δεν έλεγε να κόψει καθόλου. Ένα δυνατό μελτέμι των 5-6 ΒΒΔ θα συνέχιζε να φυσάει όλη την εβδομάδα. Όσο περνούσαν οι μέρες το Καρπάθιο πέλαγος έδειχνε όλο και πιο πολύ τα δόντια του. Έτσι αποφάσισα να πάω σε ένα ψαρότοπο, όπου ο μακρύς κάβος έκοβε αρκετά τον καιρό. Μάζεψα τον εξοπλισμό μου και οδηγώντας έφτασα εκεί που ήθελα. Ντύθηκα και βούτηξα. Ανοίχτηκα αμέσως για να αποφύγω την δυνατή ρεστία που υπήρχε λόγω του έντονου καιρού. Αφού ετοίμασα ότι χρειαζόμουν, κοιτώντας τα σημάδια μου τράβηξα να βρω κάτι μεγάλα μονόπετρα. Όντως μετά από λίγο έφτασα στο μέρος που ήθελα. Έψαξα τις γνωστές τρύπες μήπως υπάρχει κάποιος καλός ροφός, αλλά τίποτε. Σε μια βουτιά στην σκιά του βράχου, είδα μια πίγκα. Μου φάνηκε καλή και συνέχισα την βουτιά μου. Παρατηρώντας καλύτερα, διαπίστωσα ότι ήταν ένα ψάρι του κιλού κι αφού πήρα το πλάνο που ήθελα, την άφησα ήσυχη. 

"Ίσως μια άλλη φορά...." της είπα κι αποφάσισα να ασχοληθώ με τα λεοντόψαρα που είχα είδα. Στην άλλη μεριά του μονόπετρο είχα δει τρία ψάρια. Βούτηξα και πλησίασα. Ήταν δύο έξω από τον βράχο και σημάδεψα το πιο κοντινό κι έπιασα ένα ψάρι του μισού κιλού. Το τακτοποίησα προσεκτικά, αφού του έκοψα τα επικίνδυνα αγκάθια του, βούτηξα για το 2ο. Παρόλο που είχε γίνει η βολή δίπλα του, δεν χαμπαριάζει καθόλου κι έκοβε βόλτες. Του έριξα και το έπιασα. Ήταν λίγο πιο μικρό 400 γρ. Το τακτοποίησα, αλλά την ώρα που πήγα να βουτήξω, είδα μια κίνηση μαύρου ψαριού. Οπλίζω στην 2η σκάλα και βούτηξα. Ψάχνοντας μέσα στο χαράκι, είδα ότι ο ραφάκος ήταν μικρός. Αριστερά μου όμως, ανάποδα, υπήρχε το τελευταίο λεοντόψαρο. Κατέβασα την σκάλα-δύναμη του ψαροντούφεκο και του έριξα. 

Ένα από τα πρώτα...

Έπιασα το 3ο λεοντόψαρο που ήταν 700 γρ. Ψάχνοντας μια αγαπημένη μου σχισμή, είδα έναν τροπικός αχινός με μακριά αγκάθια, να έχει σχεδόν κλείσει την είσοδο της. Τον τρύπησα και τον πέταξα έξω, προσπαθώντας να του κάνω όσο μεγαλύτερη ζημιά μπορούσα. Δυστυχώς είναι ένα ξενικό είδος που έχει κατακλείσει το νησί. Όπου μπορώ τους τρυπάω, αλλά στα βαθειά... Λες και άκουσαν τα λόγια μου και καθώς κολυμπώ για τον κάβο βλέπω έναν μεγάλο βράχο μπροστά μου. Πάνω του είχε καμιά δεκαριά τροπικούς αχινούς σε δύο ομάδες.... 

Δυστυχώς έχουμε γεμίσει με τροπικούς αχινούς με τα μακρυά αγκάθια!!!

Συνεχίζοντας, έψαξα μια ωραία πέτρα που ξέρω. Κοιτώντας μέσα, είχε μόνο μελανούρια και την κατάλληλη στιγμή πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα βρήκε τον στόχο της στον σβέρκο και βγήκε λίγο πάνω από το μάτι. 

Ένα ωραίο μελανούρι...

Μάζεψα το νόστιμο μελανούρι κι αφού το τακτοποίησα, τράβηξα για τον κάβο. Τα ρηχά μονόπετρο ήταν άδεια. Σε ένα μόνο είδα έναν ροφάκο, το πολύ κιλό και δεν ασχολήθηκα μαζί του. Καθώς κολυμπώ αντιλαμβάνομαι ότι από μεριά του κάβου με πλησιάζει ένας αετός. Είναι αρκετά μεγάλος αλλά έχει κομμένη την ουρά του. Έτσι αποφασίζω να τον ακουμπήσω αν τα καταφέρω. Φαίνεται ότι μάλλον δεν με έχει πάρει χαμπάρι. Κάνω την βουτιά και με τα ακροδάχτυλά μου τον αγγίζω. 

Κατάφερα να τον αγγίξω!!!

Με το που με αντιλαμβάνεται, χτυπάει τα φτερά του και χάθηκε με απίστευτη ταχύτητα στο μπλε. Λίγο πιο κάτω, σε μια βαθεία σχισμή που ξέρω, υπήρχε μόνο ένα λεοντόψαρο. Αφού την έψαξα καλά, ξαναβούτηξα για το ψάρι. Με το που πλησίασα, το λεοντόψαρο γύρισε να με κοιτάξει. Του έριξα ανάμεσα στα μάτια και η βέργα το πέρασε σουβλάκι που λένε. Ήταν 480 γρ. Κολυμπώντας πιο πέρα σε άλλο ένα μονόπετρο, μπαινοβγαίνει ένας μικρός ροφός. Μαζί του υπάρχουν και μελανούρια. Αγνοώ τον ροφάκο και ψάχνω για τα μελανούρια. Βουτάω και πλησιάζω την είσοδο. Κοιτάζoντας μέσα στο μονόπετρο, βλέπω ένα μεγάλο λεοντόψαρο. Έχει ανοίξει τα φτερά του για να φαίνεται τρομαχτικό και στέκεται μπροστά μου με όλο του το μεγαλείο. Ψάχνω για τα μελανούρια, τα οποία είναι άφαντα. Γυρίζω προς το λεοντόψαρο και σημαδεύοντας εγκέφαλο, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα το πέτυχε εκεί που σημάδεψα και το τράβηξα έξω χωρίς να μου φέρει την παραμικρή αντίσταση. Ήταν και το μεγαλύτερο 800 γρ. 

Το μεγαλύτερο...800 γρ.

Την ώρα που τακτοποιώ το ψάρι, είδα μια κίνηση. Βουτάω και πλησιάζω ψάχνοντας την χαμηλή σχισμή. Έχει μέσα μελανούρια και κακαρέλους, αλλά είναι μικρά. 

Ήταν όλα μικρά...

Τα άφησα στην ησυχία τους και τράβηξα για τα βαθειά. Κάνω μια βαθειά βουτιά σε γνωστό μονόπετρο. Με το που πλησιάζω, ένας καλός ροφός τρυπώνει. Μόλις ανάβω τον φακό, για να δω καλύτερα, το ψάρι τρύπωσε σηκώνοντας σύννεφα άμμου. Γυρίζω από την άλλη, όπου έχω δει δύο καλές στείρες. Την ώρα που ετοιμάζομαι να ρίξω, η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στα δεξιά μου, μέσα στην σκιά του βράχου. Γυρίζω ελαφριά το κεφάλι μου, πράγμα που δεν φαίνεται στο βίντεο, για να διαπιστώσω ότι είναι μια μικρή πίγκα. Γυρίζω πάλι προς τις στείρες, οι οποίες εκνευρισμένες εξαφανίζονται πίσω από το μονόπετρο. Απογοητευμένος αναδύομαι. Πάω στην σημαδούρα κι περιμένω 10 λεπτά. 

"Ο ροφός είναι τρομαγμένος και θα έχουμε μπλεξίματα στα βαθειά. Ας τον αφήσουμε για μια άλλη φορά και πάμε για τις στείρες..." σκέφτηκα. Αυτήν την φορά βούτηξα από την άλλη πλευρά του μονόπετρου. Πλησιάζοντας ξαναβλέπω την πίγκα που τρυπώνει. Την αγνοώ και ψάχνω τριγύρω, για να διαπιστώσω ότι μια από τις δύο στείρες είναι μπροστά μου λουφαγμένη στην γωνία του μονόπετρου. Ευθυγραμμίζομαι με τον βυθό στα -22 μ. και την ώρα που κάνει να στρίψει το ψάρι πατάω την σκανδάλη. Η στείρα περνάει στην πετονιά. Όλη η βέργα είναι έξω κοντράροντας το ψάρι. Μαζεύω γρήγορα τα μπόσικα και τραβώντας, πετάω την στείρα έξω από τον μονόπετρο. Αναδύομαι τραβώντας την στείρα μαζί μου. Φτάνω στην επιφάνεια και περνώ αγκαλιά την 1,2 κ στείρα. 

Η 1η και μικρότερη.... 1,2 κ

Ευχαριστώντας τα Ουράνια για την 2η ευκαιρία στα ψάρια, αποφάσισα να βγω. Μου ήρθε μια σκέψη να επισκεφτώ έναν πού μικρό και κοντινό τόπο. Είναι κι αυτός απάνεμος, αλλά είναι πολύ μικρός. Δεν αξίζει να τον ψαρέψει κανείς μόνο του. Κολύμπησα για να βγω, αλλά από κάπου η στολή έμπαζε κρύο. Όταν βγήκα, διαπίστωσα ότι στην δεξιά μου μασχάλη υπήρχε μια καλή τρύπα!!! Άλλαξα στολή, οδήγησα για περίπου 5 λεπτά κι έφτασα εκεί που ήθελα. Πήρα τον εξοπλισμό μου όπως ήταν και βούτηξα. Κολύμπησα περίπου 10 λεπτά κι έφτασα στο μικρό κατρακύλι. Ψάχνοντας αντιλαμβάνομαι αριστερά μου δύο στείρες. Τα ψάρια κυκλοφορούν ήρεμα. Παρατηρώ ότι αυτό που είναι λίγο πιο μακριά μου, είναι και το μεγαλύτερο. Βουτάω και το ακολουθώ. Προσπερνώ το 1ο και μικρότερο, με αποτέλεσμα να ηρεμίσει και το 2ο, το πιο μεγάλο. Η στείρα γυρίζει να με κοιτάξει, σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον στόχο της στην μέση, τραυματίζοντας και την σπονδυλική της στήλη. Τα πράγματα έγιναν πολύ εύκολα. 

Η 2η και πιο μεγάλη...1,3 κ

Μάζεψα την στείρα που ήταν λίγο πιο μεγάλη από την άλλη 1,3κ. Την βάζω με τα υπόλοιπα ψάρια και πάω να μαζέψω την σημαδούρα μου, αλλά διαπιστώνω μια έκπληξη. Ένα μικρό χταπόδι έχει αγκαλιάσει το κίτρινο βαρίδι της σημαδούρας μου. 

Αυτό δεν το περίμενα!!!

Παίζω λίγο μαζί του, το αφήνω στην ησυχία του και πήρα τον δρόμο του γυρισμού. 

Τέλος για σήμερα!!!

Τουλάχιστον, αυτήν την φορά είδα και έπιασα κάποια ωραία ψάρια.

Translation of the above article.

Title: In rough seas in deep waters...
Video & photos : Zacharias Skevofilax
(1st Picture: The Carpathian sea showing its teeth!!!)

The weather showed no signs of calming down; a strong 5–6 Beaufort NNW winds were set to blow all week long. As the days pasted by, the Sea of ​​Karpathos showed its teeth more and more. So, I decided to head to a fishing spot where a long headland provided significant shelter from the wind. I gathered my gear and drove to my destination. I suited up and dove in, immediately heading out into deeper water to avoid the big swell. After getting everything ready, I headed out to find some large, isolated rocks. Sure enough, I soon reached the spot I was looking for. I checked the usual crevices for a decent dusky grouper (Epinephelus guaza) but found nothing. During a dive in the rock's shadow, I spotted a mottled grouper  (Mycteroperca ruby). It looked like a good-sized fish, so I continued the dive. Upon closer inspection, I realised it weighed about a kilo. After getting the video shot I wanted, I left it undisturbed. 

"Maybe another time..." I said to it, and decided to focus on the lionfish (Pterois volitans) I had seen. I had spotted three fish on the other side of the isolated rock. I dove down and closed the distance. Two were hovering just off the rock; I took aim at the nearest one and landed a half-kilo fish. After carefully securing it and removing its dangerous spines, I dove for the second one. Even though a shot had just been fired right next to it, it remained completely unperturbed and kept swimming around. I took a shot and landed it, too; it was slightly smaller, weighing 400 grams. I secured it, but just as I was about to dive again, I caught a glimpse of a dark fish moving. I armed the speargun to the second notch-the strongest one and dove. Searching inside the crevice, I saw that the dusky grouper was small. To my left, however—upside down—was the last lionfish. I lowered the power of my speargun and took a shot. (2nd Picture: One of the first lionfish...). I caught the third lionfish, which weighed 700 grams. While checking a favourite crevice of mine, I saw a Long-Spine tropical Urchins (Diadema): almost blocking the entrance. I speared it and tossed it aside, trying to inflict as much damage as possible. Unfortunately, it is an invasive species that had overrun the island. I spear them whenever I can, but in deep water... It was as if they heard my thoughts; as I swam toward the headland, I saw a large rock ahead of me. It had about ten Long-Spine tropical Urchins on it, arranged in two clusters...                                      (3rd Picture: Unfortunately we are overrun by Long-Spine tropical Urchins!!!). Moving on, I checked a nice rock formation I know. Peering inside, I saw only saddled sea breams (Oblada melanura) and at the right moment, I pulled the trigger. The spear struck the back of the neck and exited just above the eye.       (4th Picture: A nice saddled sea bream...). I retrieved the tasty saddled sea bream and, after securing it, headed toward the headland. The shallow isolated rocks were empty. At only one of them did I spot a small dusky grouper—weighing a kilo at most—so I didn't bother with it. As I swam along, I noticed a common eagle ray (Myliobatis aquila) approaching me from the direction of the headland. It was quite large but had a severed tail. I decided to try and touch it, if I could; as it didn't seem to have noticed my presence yet. I dove down and touch it with my fingertips. (5th Picture: I managed to touch it!!!). The moment it sensed me, it flapped its fins and vanished into the blue at incredible speed. A little further down, in a deep crevice I knew, there was a single lionfish. After thoroughly checking the spot, I dove again for the fish. As I approached, the lionfish turned to look at me. I aimed right between its eyes, and the spear skewered it clean through. It weighed 480 grams. A bit further away, near another solitary rock formation, a small dusky grouper was darting in and out; accompanied by saddled sea bream. I ignored the small dusky grouper and looked for the saddled sea breams. Peering into the rock formation, I spot a large lionfish. It had spread its fins to look menacing and stayed before me in all its glory. I scanned the area for saddled sea breams, but they are nowhere to be found. Turning toward the lionfish, I aimed for its brain and pulled the trigger. The spear stroke exactly where I aimed, and I hauled it in without the slightest resistance; it was a large one too—800 grams.                      (6th Picture: The biggest...800 gr...). Swimming a bit further along, I spotted some movement. I dove down and approached, searching a low-lying crevice. It held saddled sea breams and two-banded sea bream (Diplodus vulgaris), but they were small. (7th Picture: They were all small...). Leaving them undisturbed, I headed for deeper water. I dove deep at a familiar isolated rock formation. As I approached, a nice dusky grouper slipped into a hole. Just as I turned on my flash light to get a better look, the fish darted into the crevice, kicking up clouds of sand. I turned the other way, where I had spotted two nice golden grouper (Epinephelus costae). Just as I was getting ready to take the shot, I caught a movement to my right, in the shadow of the rock. I turned my head slightly—though this wasn't visible in the video—and realised it was a small mottled grouper. I turned back toward the golden groupers, but spooked, they vanished behind the large rock. Disappointed, I surfaced. I headed to the buoy and waited for ten minutes.

"The dusky grouper is spooked, and things will get complicated in this depth. Let's leave it for another time and go after the golden groupers..." I thought. This time, I dove on the other side of the isolated rock formation. As I approached, I spotted the mottled grouper slipping into a crevice again. I ignored it and scanned the area, only to find one of the two golden groupers was right in front of me, tucked into the corner of the rock. I aligned myself with the seabed at a depth of -22 meters, and just as the fish started to turn, I pulled the trigger. The golden grouper was speared; the entire shaft had passed through, pinning the fish. I quickly reeled in the rope and, pulling hard, the golden grouper came out of its rocky hole. I ascended, bringing the fish up with me. Reaching the surface, I grabbed the 1.2 kg golden grouper in my arms. (8th Picture: The smaller one ...1,2 kg). Thanking the Heavens for this second chance at the fish, I decide to head out. I had the idea to visit a very small, nearby fishing spot. It was sheltered from the wind, but very small; it wasn't really worth spearfishing there on its own. I swam out, but cold water was seeping into my wetsuit somewhere. When I got out, I discovered a sizable hole in my right armpit! I changed suits, drove for about five minutes, and arrived at my intended destination. I grabbed my gear as it was and dove in. After swimming for about ten minutes, I reached a small rocky drop-off. While searching, I spotted two golden groupers to my left. The fish were swimming calmly. I noticed that the one slightly further away was the largest one. I dived down and followed it. I bypassed the first—and smaller one, which causes the second, larger fish to settle down as well. The golden grouper turned to look at me; I took aim and pulled the trigger. The spear stroke its mid-body, damaging its spine. It all went very smoothly. (9th Picture: The 2nd and biggest...1.3 kg). I retrieved the golden grouper—which is slightly larger than the other one—1.3kg-and place it with the rest of the catch, but then I came across a surprise. I went to retrieve my buoy but το discover a surprise: Α small common octopus (Octopus vulgaris) had wrapped itself around the buoy's yellow weight. (10th Picture: I didn't expect this!!!). I played with it briefly, left it be, and began to swim back.                                  (11th Picture: Done for today!!!). At least this time, I saw and caught some fine fish.