Με τον Μάρκο και την Άννα στα βαθειά... In deep waters with Marcus and Anna...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: In deep water with Marcus and Anna...

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Επιτέλους ήρθε ο Μάρκος οικογενειακός από την Αυστρία. Διάφορα θέματα τους καθυστέρησαν να έρθει και τον περίμενα πως και πως για να πάω στα πιο βαθειά. Ο καιρός αρκετά αγριεμένος κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν πολύ μακρύ κάβο, που θα μας προστάτευε από τα κύματα. Φτάσαμε, ντυθήκαμε και βουτήξαμε.. Τα νερά πεντακάθαρα, αλλά μετά τα -12μ, η θάλασσα ήταν παγωμένη. Ένα υποθαλάσσιο απαλό ρέμα τα είχε κάνει όλα κατάψυξη. Δεν κυκλοφορούσε τίποτα έξω. Ξεκινήσαμε τις βουτιές, ψάχνοντας, καρτερεύοντας... Μια καλή στείρα φάνηκε, αλλά πήρε την κατηφόρα και την χάσαμε στο μπλε. Σε μια στιγμή, βλέπω τον Μάρκο να σέρνεται στον βυθό, πλησιάζοντας ένα μεγάλο μονόπετρο στα -18μ. Περιμένει λίγο και πατάει την σκανδάλη από μεγάλη απόσταση. Τον πλησιάζω και μου λέει ότι έριξε σε έναν ροφό αλλά δεν τον πρόλαβε. Βουτάω εγώ κι όταν πλησιάζω, βλέπω τον ροφό να τρυπώνει. Αναδύομαι και του λέω τι συνέβ. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε μετά από ώρα. Όπου και να βουτήξαμε δεν είδαμε κάτι καλό. Έτσι αποφασίζω να πάρω το κοντό ψαροντούφεκο και να ψάξω λεοντόψαρα. Στην γνωστή τρύπα και μέσα στην σκιά του βράχου, υπάρχουν λεοντόψαρα. Σημαδεύω το πιο μεγάλο και του ρίχνω. 

Το μεγάλο λεοντόψαρο των 1100 γρ!!!

Πετυχαίνω το ψάρι, αλλά η βέργα καρφώνεται στον βράχο και δεν βγαίνει. Ανοίγω το μουλινέ κι αναδύομαι. Στην επόμενη βουτιά, ξεβράχωσα την βέργα και ψάρι μαζί. Ήταν ένα μεγάλο λεοντόψαρο με ορισμένη κοιλιά των 1100 γρ. Έκανα άλλες δύο βουτιές και έπιασα αλλά δύο λεοντόψαρα. 

Ένα ακόμη μεγάλο!!!

Την ώρα που τα τακτοποιούσα τα ψάρια στην σημαδούρα μου, ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει. Τα μαζεύω γρήγορα και κολύμπησα προς τον φίλο μου. Πλησιάζω και διαπιστώνω ότι έχει ρίξει σε κάτι και κρατάει τεντωμένο το σχοινί του ψαροντούφεκο στην επιφάνεια. 

"Έριξα στον ροφό από μακριά και δεν θέλω να τον κοντράρω για να μην χάσουμε το ψάρι. Κατέβα και ρίξε του...." μου λέει. Έχοντας στα χέρια μου το κοντό ψαροντούφεκο, ετοιμάζομαι και βουτάω. Πλησιάζω τον βράχο και βλέπω ότι η βέργα του Μάρκου κρατάει το ψάρι από το δέρμα του σβέρκου. Το ψάρι έχει ψευτοβραχώσει. Αν το τραβήξω το χάσαμε σίγουρα. Σημαδεύω κεφάλι και πατάω την σκανδάλη. Πετυχαίνω το ψάρι εκεί που θέλω, αλλά η βέργα μου ψευτοβραχώνει. Στην επόμενη βουτιά, φέρνουμε στην επιφάνεια το πολύτιμο τρόπαιο μας.  

Ο ροφός του Μάρκου. Το βέλος δείχνει την 1η βολή!!!

Αποφασίζουμε να βγούμε. Στον δρόμο πιάνω αλλά δύο λεοντόψαρα. Σε μια χαμηλή πλάκα, ενώ ετοιμάζομαι να βουτήξω, με προλαβαίνει ο Μάρκος.. Περιμένω να δω τι θα κάνει και ξαφνικά τον βλέπω να αφήνει το ψαροντούφεκό του και να συνεχίζει κάτω από την πλάκα. Βάζει το χέρι του μέσα στην πλάκα και πιάνει μια καλή κολοχτύπα. Όλο χαρά φτάσαμε και βγήκαμε. 

Τέλος??? όχι έχουμε επισκέπτη!!!

Βγάλαμε τις απαρέτητες φωτό, αλλά η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στους 20 πόντους νερό. Ανοίγω την υποβρύχια κάμερα και την βάζω μέσα στο νερό. Εκεί υπάρχει μια σμέρνα που μυρίστηκε το αίμα των ψαριών. Βάζοντας την κάμερα μπροστά της, δύο φορές η σμέρνα έκανε επίθεση στην κάμερα. 

Η επισκέπτρια στους 20 πόντους!!!

Όταν κατάλαβε ότι δεν τρώγεται, γύρισε και χάθηκε ανάμεσα στις πέτρες της παραλίας!!!

Την επόμενη μέρα ο καιρός έκοψε λιγάκι κι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν άλλο βαθύ τόπο. Αυτή την φορά ήρθε και η Άννα μαζί μας, η γυναίκα του Μάρκου. Ξεκίνησαμε λοιπόν ψάχνοντας τριγύρω μήπως δούμε κάτι καλό. Σε μια αψίδα που γνωρίζω, βουτάω για να δω αν υπάρχει κάποιο καλό ψάρι. Όντως υπάρχει ένα καλό λεοντόψαρο. Αλλάζω ψαροντούφεκο και το πιάνω εύκολα, 

Το 1ο της ημέρας...

Τακτοποιώντας τα ψάρι, όταν ακούω τον Μάρκο να μου φωνάζει για έναν ροφό. Τον πλησιάζω και βουτάει. Ψάχνει το μονόπετρο, αλλά δεν τον βρίσκει. Μου λέει να πάω από την άλλη. Όντως κρατώντας το κοντό ψαροντούφεκο, βουτάω και ψάχνω την πίσω πλευρά του μονόπετρου. Δεν προλαβαίνω να κάνω και πολλά, γιατί βλέπω το ψάρι να με κοιτάει. Σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Το ψάρι περνάει σουβλάκι στην βέργα και τον τραβάω εύκολα έξω. Χαρές και πανηγύρια. Μαζευόμαστε και οι τρεις μας για το ανάλογο βίντεο. 

Με τον Μάρκο...

Ο ροφός ήταν 4 κιλά. Συνεχίζουμε για να φτάσουμε στο μέρος που θέλαμε. 

Με την Άννα...

Κολυμπάμε αρκετά. Όταν φτάσαμε, βλέπω δύο ροφούς να τρέχουν. Ο μεγαλύτερος τρυπώνει και λέω στο Μάρκο που μπήκε το ψάρι. Βουτάει ο Μάρκος, πλησιάζει και ρίχνει. Ανεβαίνει στην επιφάνεια και η βέργα είναι άδεια. Τον πλησιάζω και τον ρωτάω για τον ροφό. 

"Ποιον ροφό, σε συναγρίδα έριξα, αλλά δεν την πέτυχα γιατί έτρεχε". Κατεβαίνω να δω από μια άλλη τρύπα και πιο δίπλα πετάγεται μια μεγάλη συναγρίδα. Το ψάρι είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο. Μου φαίνεται ότι είναι 7-8 κιλά. Το χάνω, αλλά όπως φεύγει με βάζει σε σκέψεις.

Ο Μάρκος και η Άννα μεσοπέλαγα!!!

"Μήπως μπήκε στην σπηλιά που είναι η κατάληξη αυτού του τόπου???" αναρωτήθηκα. Βούτηξα στα βαθειά, αλλά δεν είδα τίποτα. Έψαξα και πιο ρηχά τίποτε. Γυρίζω πίσω και βλέπω τον Μάρκο να βουτάει στην ίδια τρύπα. Πλησιάζει, τεντώνει το χέρι του και ρίχνει. Ανοίγει το μουλινέ και αναδύεται. 

"Έριξες στον ροφό?" τον ρωτάω. 

"Όχι, μια μεγάλη συναγρίδα, βούτα!!!" Ετοιμάζομαι και φεύγω για την τρύπα. Φτάνω, κοιτάζω μέσα. Είναι λίγο θολά, αλλά μπορώ να δω. Η βέργα είναι άφαντη και το σχοινί έχει πάει δεξιά κάτω από τον βράχο στα δύο περίπου μέτρα. Κοιτάζω από την διπλανή τρύπα, τίποτε. Αναδύομαι. 

Μου λέει: "Βούτηξα μήπως... και όντως η συναγρίδα ήταν μέσα. Μεγάλο ψάρι και ήταν κάθετα με την ουρά προς τα εμένα. Της έριξα όσο πιο διαγώνια μπορούσα. Με την δύναμη που έφυγε, δεν μπόρεσα να την συγκρατήσω...." 

"Αν ήταν τόσο μεγάλη όπως αυτή που είδα, δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να την συγκρατήσεις. Πολύ δυνατό ψάρι. " του απαντώ. Ο Μάρκος κρατάει το σχοινί και βάζει πίεση στο ψάρι. Σιγά-σιγά έρχεται. Ετοιμάζομαι να βουτήξω καθώς αρχίζει να φαίνεται η βέργα. Ξεκινάω την κατάδυση και η βέργα εμφανίζεται άδεια. Φάγαμε τον τόπο. Δεν είδαμε ούτε λέπι από το ψάρι. Στεναχωρημένοι πήραμε τον δρόμο του γυρισμού, ελπίζοντας ότι θα ζήσει το ψάρι.

Τέλος με 4,3 κ...

Translation of the above article.

Title: In deep water with Marcus and Anna...

Video & photos : Zacharias Skevofilax. 

Marcus and family finally arrived from Austria. Various family matters had delayed their trip, and I had been eagerly waiting for them so we could dive deeper. The weather was quite rough, so we decided to head to a long headland that would shelter us from the waves. We arrived, suited up, and dove in. The water was crystal clear, but below 12 meters, it was freezing due to a gentle underwater current. There was no sign of life around. We started making dives—searching, ambushing... A nice golden grouper (Epinephelus costae) appeared, but it headed for the depths, and we lost sight of it into the blue. At one point, I saw Marcus crawling along the seabed, approaching a large isolated rock at a depth of 18 meters. He paused briefly and pulled the trigger from a long distance away. I swam over, and he told me he had fired at a dusky grouper (Epinephelus guaza), but missed his chance. I dove down, and as I approached, I saw the dusky grouper slipping into a crevice. I surfaced and told him what had happened. We decide to head back after a while. Wherever we dove, we didn't see anything worthwhile. So, I decide to grab the short speargun and look for lionfish (Pterois volitans). There were lionfish in the familiar hole, right in the rock's shadow. I aimed at the largest one and took the shot. (1st Picture: The biggest lionfish of 1.100 gr.!!!). I hit the fish, but the spear gets wedged in the rock and won't come out. I released the reel line and surfaced. On the next dive, I freed both the spear and the fish. It was a large lionfish weighing 1,100 grams. I made two more dives and caught two more lionfish. (2nd Picture: Another big lionfish.!!!). Just as I was securing the fish to my buoy, I heard Marcus calling out to me. I quickly gathered my gear and swam toward my friend. As I approached, I realised he had speared something and was holding the speargun line taut at the surface. 

"I shot the grouper from a distance, and I don't want to put tension on the line—we might lose the fish. Dive down and take a second shot at it..." he told me. Holding the short speargun, I get ready and dove. I approached the rock and saw that Markus's spear was holding the fish only by the skin of its neck; it had wedged itself loosely into the rocks. If I pulled on it, we would definitely lose it. I aimed for the head and pulled the trigger. I hit the fish exactly where I wanted, but my spear also got wedged in the rocks. On the next dive, we brought our prized trophy to the surface. (3rd Picture: Marcus's dusky grouper. The arrow points to the first shot!!!). We decided to head back. On the way, I speared two more lionfish. At a low rock slab, just as I was getting ready to dive, Marcus had beaten me to it. I waited to see what he would do, and suddenly I saw him putting down his speargun and moving underneath the slab. He reached his hand in and grabbed a nice Mediterranean slipper lobster.(Scyllarides latus). We made our way back and got out, full of joy. (4th Picture: Done for today??? no we had a visitor!!!). We took the necessary photos, but I caught sight of some movement in about 20 centimetres of water. I turned on the underwater camera and put it into the water. There was a Mediterranean moray eel (Muraena helena) that had caught the scent of the fish's blood. When I placed the camera in front of it, the moray eel attacked the camera twice.               (5th Picture: Our visitor in about 20 centimetres of water !!!). When it realised it wasn't edible, it turned around and disappeared among the stones!!!

The next day, the weather calmed down a bit, and we decided to head to another deep-water spot. This time, Anna—Marcus’s wife—came along with us. We started by scouting the area to see if we could spot anything worthwhile. I dove down to an archway I knew to check for any good fish, and sure enough, there was a nice lionfish. I switched spearguns and easily caught it. (6th Picture: the 1st fish of the day...). I was busy sorting the catch when I heard Marcus calling out about a dusky grouper. I swam over to him, and he dove. He searched for the isolated rock formation but couldn't spot the fish, so he told me to approach from the other side. Sure enough, I grabbed the short speargun, dove, and checked the far side of the rock. I barely had time to do anything before I saw the fish staring right at me. I took aim and pulled the trigger. The spear skewered the fish, and I easily hauled it up. There was great excitement and celebration; the three of us gathered together to film the moment. (7th Picture: With Marcus...). The dusky grouper weighed 4 kilograms. We were continuing on to reach the spot we wanted. (8th Picture: With Anna...). We’ve been swimming for quite a while. When we arrived, I spotted two dusky groupers darting away. The larger one slipped into a crevice, and I pointed out to Marcus exactly where the fish went. Marcus dove down, got close, and took a shot. He surfaced, but his spear was empty. I swam over to him and asked about the dusky grouper.

"Forget the grouper—I took a shot at a snapper (Dentex dentex),  but I missed because it was moving fast..."  he explained. I dove down to check another crevice, and a large dentex suddenly darted out nearby. The fish was huge—truly massive. It looked to be about 7 or 8 kilos. I lost the sight of it, but the way it swam off left me thinking. (9th Picture: Marcus and Anna out on the open sea!!!). 

"Could the fish have gone into the cave at the end of this place?" I wondered. I dove into the deeper parts of this fishing spot but saw nothing. I searched also the shallower parts, nothing. I turned back and saw Marcus diving into that same hole. He approached, reached out his arm, and took a shot. He let our line from his reel and surfaced !!! 

"Did you shoot the dusky grouper?" I asked him.

"No, on a big dentex—dive!" I got ready and headed for the hole. I reached and looked inside. It was a bit murky, but I could see. The spear was nowhere to be found, and the line had gone off to the right, under the rock, about two meters deeper. I checked the adjacent hole—nothing. I surfaced. 

He told me: "I dove down... and sure enough, the dentex was right there. It was a big fish, positioned vertically with its tail towards me. I took a shot as diagonally as I could manage. Given the force with which it darted off, I couldn't hold onto it..."

"If it was as big as the one I saw, there wasn't the slightest chance of holding onto it. It is a very powerful fish," I reply. Marcus was holding the line, putting pressure on the fish. It was slowly coming out. I got ready to dive as the spear began to come into view. I started my descent, only to find the spear empty. We came up empty-handed. We searched the place. We didn't see so much as a single scale from the fish. Disappointed, we headed back, hoping the fish would survive. (10th & 11th Picture: Done for today with 4 kg...).