Σκωτία... Ένα αναπάντεχο ταξίδι...

Title: Scotland...An unexpected journey...
You may find this article in English at the end of the Greek version.

Φωτογραφία-video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ, Σοφία Σκευοφύλακα, Gosia Kubalczyk & Federica Chiti.

Λόγω των αναπάντεχων καταστάσεων, τα Πασχαλινά άρθρα της Καρπάθου θα τα διαβάσετε στην επόμενη ανάρτησή μου....  

Το ραντεβού είχε κλειστεί αρκετές εβδομάδες πριν. Μόλις έγινε γνωστό πότε θα γίνει το δείπνο, άρχισαν και οι προετοιμασίες. Το πλάνο ήταν ότι θα πήγαινα με την Σταυρούλα, επίσημοι καλεσμένοι, στο δείπνο που θα παρέθετε η πρόεδρος του Dundee Student Association, που δεν ήταν άλλη από την Σοφία. Όμως οι επερχόμενες εκλογές μας χάλασαν τα σχέδια. Ένα μήνα πριν τις εκλογές αναστάλθηκαν όλες οι άδειες των δημοσίων υπαλλήλων, όπως γίνεται σε κάθε εκλογές, κι έτσι η Σταυρούλα έμεινε πίσω. Δυστυχώς έπρεπε να πάω μόνος μου. Έτσι την δεύτερη πρόσκληση για το δείπνο, πήρε η μητέρα της Σοφίας. Μετά από μια τετράωρη πτήση έφτασα αργά το βράδυ, στο Εδιμβούργο κι από εκεί ήρθε και με πήρε η Σοφία, για να καταλήξουμε στο Dundee.

Γεια σου Σκωτία...

Το επόμενο πρωινό, είχε αρκετό τρέξιμο μέχρι να είναι όλα έτοιμα.Έπεσαν πολλές χειραψίες μιας και δεν ήξεραν τον μπαμπά της προέδρου κι όλοι ήθελαν να με γνωρίσουν. Τελικά η μεγάλη στιγμή ήρθε και όλοι μαζί προσήλθαμε στην αίθουσα. Εκεί η απαστράπτουσα πρόεδρος μας καλωσόρισε και καθίσαμε στις θέσεις μας, οπότε ξεκίνησε το δείπνο. Περίπου 110 καλεσμένοι, που ήταν εξέχουσες προσωπικότητες του πανεπιστημίου Dundee για το 2019, είτε λόγω θέσεις, είτε λόγω επιτευγμάτων τους κατά την ακαδημαϊκή χρονιά ήταν παρόντες. Όταν είχαμε τελειώσει με το φαγητό μας, ξεκίνησε και το κυρίως μενού της βραδιάς. Η Σοφία σηκώθηκε και έβγαλε τον λόγο της. (Το πρωί την ίδιας ημέρας μου τον είχε διαβάσει. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Το άτιμο για παιδί, μου είχε κρύψει ένα κομμάτι από τον λόγο της.). Έτσι λοιπόν ενώ ξεκίνησε όπως ήξερα τον λόγο της, ευχαριστώντας έναν-έναν ονομαστικώς τους συνεργάτες της, μίλησε για το τι κατάφεραν όλοι μαζί, τονίζοντας ιδιαίτερα την ομαδική προσπάθεια όλων, το γύρισε ευχαριστώντας τον πατέρα της, την μητέρα της και την Σταυρούλα....

Μαζί με τον βασιλικό...

Έμεινα άναυδος, άφωνος και συγκινημένος. Καθώς συνέχιζε την ομιλία της, παρατήρησα τον εαυτόν μου πολύ υπερήφανο, κατασυγκινημένο να κάθομαι στην σκιά της προέδρου και ταυτόχρονα κόρης μου. Έκλεισε τον λόγο της καταχειροκροτούμενη από όλους τους παρόντες που χειροκροτούσαν όρθιοι.... Κατόπιν πήρε την σκυτάλη ο γενικός γραμματέας του πανεπιστημίου του Dundee Dr.. Jim McGeorge, όπου αφού επαίνεσε την πρόεδρο και το επιτελείο της, λέγοντας τέτοιες επιτυχίες δεν έχουν επιτευχθεί κατά το παρελθόν (1ο στην Σκωτία στο student experience (σε τέσσερις διαφορετικούς τομείς) καθώς  και 2ο, 4ο, 7ο και 10ο στην Μεγάλη Βρετανία), Κλείνοντας μας ανακοίνωσε τα τελευταία αποτελέσματα της έρευνας σε όλο τον κόσμο μεταξύ 189 πανεπιστημίων στο International Student Barometer, είπε ότι στους ομίλους και στους αθλητικούς ομίλους το Dundee κατάφερε και βγήκε πρώτο στον κόσμο!!! Μετά σειρά είχαν οι αντιπρόεδροι. Ένας - ένας οι αντιπρόεδροι αφού έβγαλαν τους λόγους τους, βράβευσαν ο καθένας στον τομέα τους τους καλύτερους φοιτητές και συλλόγους. Στο τέλος  κάλεσαν πάνω στο βήμα την Σοφία και όλοι μαζί έγιναν μια αγκαλιά, δείχνοντας και έμπρακτα ότι ήταν πραγματικά μια δεμένη και καλοκουρδισμένη δυνατή ομάδα. Της έδωσαν μια υπέροχη ανθοδέσμη και ένα δώρο. Η βραδιά έκλεισε όταν η Σοφία μας κάλεσε όλους να βγούμε στον ειδικά διαμορφωμένο διάδρομο, όπου υπήρχε μια προβολή έκπληξη για όλη την ομάδα της. Αυτό βοήθησε στο να καθαριστεί η αίθουσα όπου θα συνεχιζόταν το πάρτι και ο χορός. Με το που τελείωσε η προβολή βγήκαν και οι φωτογραφίες και όλοι μαζί πήγαμε στην αίθουσα για το γλέντι. Ήταν ήδη πολύ αργά ή μάλλον πολύ νωρίς το πρωί, εγώ αποχαιρέτησα και άφησα τους υπόλοιπους να το γλεντήσουν. Τόπο στα νιάτα που λέμε....

From left to right Olaf Postola, Rachel McAulay, Toni McKinney, Craig Reoch, Joely Nicol, Scott Quinn, Sophia Skevofylaka, Claire Hartley, Charlie Kleboe-Rogers, Gosia Kubalczyk, Craig Brown and in the front Stewart Squire and David Gardener. Missing from the picture Katherine Anderson.
 Dundee University Student Association Executive Team!!!

Το V&A and Discovery.

Το επόμενο μεσημέρι πήγαμε μια βόλτα στο Dundee κατά μήκος του ποταμού για να δούμε τα αξιοθέατα. Πήγαμε στο V&A του Dundee όπου απέξω υπάρχει και το ιστιοφόρο Discovery.



Και τα δύο είναι από τα πιο υπέροχα στολίδια της πόλης. Μετά περπατήσαμε και φτάσαμε στο μουσείο McManus.

Το μουσείο McManus.

Και τι δεν είχε μέσα. Ήταν λες κι έκανες ένα ταξίδι στον χρόνο και στον πολιτισμό. Από τους προϊστορικούς ανθρώπους της περιοχής μέχρι την σημερινή εποχή. Άλλο ένα μέρος που ο επισκέπτης στο Dundee δεν πρέπει να το χάσει. Στο τέλος της ημέρας καταλήξαμε στο να δούμε το End game, Avengers της Marvel....

Το Dundee πανοραμικά...

Βέβαια όπως ξέρετε το blog μου δεν είναι για κοινωνικές συνευρέσεις, όσο σπουδαίες και αν είναι. Άλλωστε το λέει και ο τίτλος του: " Πάμε για ψάρεμα....". Έτσι δεν θα μπορούσε να λείψει και το στοιχείο της θάλασσας ή του νερού γενικά από αυτή την περιγραφή. Την επομένη το πρωί πήραμε το τραίνο, η Σοφία, η κολλητή της Gosia κι εγώ για το North Queensferry. 

Τα καταπράσινα κι όχι μόνο λιβάδια...

Περάσαμε από τα καταπράσινα και όχι μόνο λιβάδια της Σκοτίας και σε λιγότερο από μια ώρα φτάσαμε εκεί που θέλαμε, στο Deep Sea World. Είναι ένα ενυδρείο που έχει διάφορα είδη ψαριών, φόκιες, φίδια κλπ. Το μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από μια δεξαμενή όπου από κάτω της περνάει ένα τούνελ από γυαλί για να  μπορεί ο επισκέπτης να δει τα ψάρια να κολυμπούν από πάνω και δίπλα σου. Μέσα στην κυρίως δεξαμενή υπήρχαν πολλά λαβράκια, κάποια ψάρια ήταν περίπου 10 κιλά χωρίς υπερβολή, τσιπούρες, διάφορα είδη σαλαχιών, κέφαλοι, σκουμπριά και φυσικά καρχαρίες. Υπήρχαν μικροί καρχαρίες σκυλιόρινος ο σκυλούλης (γνωστός και ως σκυλοψαράκι, κουτάβι και γάτος)  (με τις γνωστές βούλες στο δέρμα του) και επτά μεγάλοι καρχαρίες τίγρεις άμμου. Για αυτούς είχαμε έρθει. Πήγαμε εκεί που κανόνισε η Σοφία να πάμε και μετά από μια σύντομη κουβέντα με τους υπεύθυνους ετοιμαστήκαμε. Θα ρωτάτε τι;;; Μα τι άλλο από το να βουτήξουμε με μπουκάλες. Ο εκπαιδευτής μας λεγόταν Maciek. Ήρεμα μας εξήγησε με λεπτομέρειες τα πάντα. Μετά πλησιάζαμε στην πισίνα όπου θα βάζαμε τις στολές μας. Μαζί μας ήταν κι ένας Σκωτσέζος ονόματι Andy. Χαιρετηθήκαμε και ξεκινήσαμε. Όμως ένας καρχαρίας σκυλιόρινος ο σκυλούλης μας επισκέφθηκε. Ο Maciek μας είπε ότι μπορούσαμε να τον χαϊδέψουμε και μικρός καρχαρίας όλο νάζι έκανε πως δεν του άρεσε, αλλά όλο και γύριζε πίσω για ένα χαδάκι ακόμη!!! Ντυθήκαμε με στεγανές στολές. Νοστάλγησα την ελαστικότητα των στολών μου. Αυτή ήταν πολύ σκληρή κι αισθανόμουν σαν αστροναύτης. Φορέσαμε και τις μπουκάλες κι εκεί μας έκανε ένα γρήγορο μάθημα με διάφορες απαραίτητες ασκήσεις ο Maciek για να έχουμε μια ασφαλή κατάδυση. Προχωρήσαμε στην πλατφόρμα κατάδυσης και ο Maciek ζήτησε έναν εθελοντή για να καταδυθεί πρώτος. Φυσικά πήγα εγώ, μετά η Σοφία και τέλος ο Andy.  Την παρέα έκλεινε μια άλλη εκπαιδεύτρια η Kate. Μας είχε προειδοποιήσει o Maciek ότι με το που θα ακομπούσαμε στο βυθό, θα μαζεύονταν οι μεγάλοι καρχαρίες γιατί θα νόμιζαν ότι θα τους ταΐζαμε. Έτσι κι έγινε. Με το που βούτηξα ο Maciek μου είπε να περιμένω τους υπόλοιπους και ενεργοποίησα την υποβρύχια κάμερά μου. Ήρθαν δυο δίμετροι καρχαρίες τίγρης άμμου και έφυγαν κολυμπώντας ήρεμοι. Κοιτάζοντας δεξιά-αριστερά για να πάρω κάποια καλά πλάνα, παρατήρησα αριστερά και μακριά μου μια μεγάλη σκιά να πλησιάζει. Ταυτόχρονα η Σοφία που είχε κατέβει μου έδειχνε να κοιτάξω επάνω. Εκείνη την στιγμή περνούσε ένας ακόμη υπέροχα μεγάλος καρχαρίας τίγρης άμμου. Τράβηξα το πλάνο και γύρισα προς τα αριστερά μου, να δω την σκιά που πλησίαζε. 

Η Τίνκερβελ & εγώ....

Ένας ακόμη μεγάλος καρχαρίας πέρασε δίπλα μου, και κοιτώντας προς την μεριά της σκιάς,αντί για την σκιά, ήταν πια ευδιάκριτη η παρουσία ενός πολύ μεγάλου ψαριού. Ήταν ο μεγαλύτερος καρχαρίας τίγρης άμμου ονόματι Τίνκερβελ (από το παραμύθι με τον Πίτερ Παν). Η Τίνκερβελ έχει μήκος 3,2 μέτρα και ζυγίζει περίπου 200 κιλά. Πλησίασε αρκετά, αλλά δυστυχώς έστριψε αρκετά μακριά μας. Γυρίζω να δω από την άλλη μεριά να δω πως είναι η Σοφία, κι ένας ακόμη καρχαρίας περνά από δίπλα μου. Δεν έχουν περάσει τα τρία πρώτα λεπτά και όλοι οι μεγάλοι καρχαρίες τίγρεις άμμου ήρθαν κοντά να μας υποδεχτούν. Σαλάχια κολυμπούν γύρω μας, κέφαλοι μας κοιτάζουν, αλλά τα λαβράκια στέκονται μακριά. Οι καρχαρίες σκυλιόρινος ο σκυλούλης περνούν δίπλα μας και πολλές φορές ανάμεσα από τα πόδια μας. Οι διάφοροι επισκέπτες μας κοιτούν μέσα από το τούνελ αποσβολωμένοι. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι μας θεωρούν τρελούς. Όλα αυτά υπό την άγρυπνη ματιά του Maciek και της Kate ρωτώντας μας αν όλα είναι καλά με την νοηματική γλώσσα των δυτών και εξετάζοντας τα επίπεδα αέρα μέσα στις μπουκάλες του καθενός μας αρκετά συχνά. Οι καρχαρίες περνούσαν κι εγώ γύρισα να δω πως είναι η Σοφία. 

Όλη η παρέα μαζί. Από τα δεξιά προς αριστερά. Ο Maciek, εγώ, η Σοφία, η Kate & ο Andy.

Εκείνη μου έστελνε καρδούλες ενώνοντας τα χέρια της. Όλα καλά λοιπόν. Εστιαζόμουν σε έναν καρχαρία και δεν έβλεπα τους άλλους μέχρι που περνούσαν από μπροστά μας. Ήμουν εκστασιασμένος από το μεγαλείο αυτών των πλασμάτων. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω καρχαρίες ενώ κολυμπώ, τόσο κοντά. Μια φορά έχω δει σε ένα ψάρεμα και αφού έκανε έναν κύκλο από κάτω μας και βαθιά, ίσα που φαινόταν το περίγραμμά του, και εξαφανίστηκε. Ο Maciek μας κάνει σήμα να προχωρήσουμε. Καθώς προχωράμε στον βυθό, μεταξύ των άλλων ψαριών, υπάρχουν τρις καρχαρίες στα δεξιά μας και άλλοι δύο μπροστά μας. Ένας άλλος καρχαρίας τίγρης άμμου αποφασίζει να περάσει ανάμεσα σε εμένα και τον Maciek ψάχνοντας για κάποιο σνακ;;; Η συμπεριφορά του μου φάνηκε διαφορετική από όσους είχα δει μέχρι τότε. Απομακρυνθήκαμε ο ένας από τον άλλον, αφήνοντας χώρο στην αυτού μεγαλειότητα του, να περάσει. Έκανε έναν κύκλο και απομακρύνθηκε. 

Ήθελε να περάσει.... δίπλα μας!!!

Είχαμε φτάσει στα μισά της υπέροχης διαδρομής και ο Maciek πήδηξε κάποια βράχια για να γυρίσουμε από την άλλη μεριά του ενυδρείου, όπως μας είχε πει κατά την διάρκεια της  εκπαίδευσής μας. Μου έκανε νόημα να περιμένω γιατί περνούσε ένας ακόμη καρχαρίας τίγρης άμμου, ακολουθούμενος από ένα σαλάχι. Μετά περίμενα να δούμε τι θα έκανε ένας άλλος καρχαρίας που ήταν στην πλάτη του Maciek. Μόλις άλλαξε πορεία πέρασα εγώ, αλλά η Σοφία ο Andy και Kate, έπρεπε να περιμένουν γιατί εμφανίστηκε ένας από τους πιο μεγάλους καρχαρίες τίγρης άμμου, δείχνοντας όλο του το μεγαλείο. Μόλις απομακρύνθηκε πέρασαν και οι υπόλοιποι, αλλά πάλι έπρεπε να περιμένουμε γιατί εμφανίστηκε ένας άλλος ευμεγέθης καρχαρίας τίγρης άμμου  ακολοθούμενος από έναν πιο μεγάλο ακόμη. 

"Ήρθαν να μας αποχαιρετίσουν... " σκέφτηκα και προχώρησα στο σκοινί από όπου είχαμε  καταδυθεί πριν από είκοσι λεπτά. Όλα αυτά συνέβησαν υπό το άγρυπνο βλέμμα της άψογης φωτογράφο μας Gosia, που μας έβγαλε τις εκπληκτικές φωτογραφίες και άλλης μιας εκπαιδεύτριας της Kirsty.  

Η φωτογράφος μας Gosia με την Σοφία και στο βάθος....

Ανεβαίνω και την ώρα που είμαι πάνω στην πλατφόρμα και έχω βγάλει την μάσκα, με ρωτά η Kate. "Πως ήταν η κατάδυση;"

"Εκπληκτική εμπειρία, πάμε άλλον ένα γύρο;;; " της είπα χαμογελώντας. Καθώς γυρίζω να δω τι κάνουν οι υπόλοιποι, δύο καρχαρίες τίγρης άμμου κολυμπούν πάνω από τους υπόλοιπους. Ενεργοποιώ την υποβρύχια κάμερά μου, βάζω το χέρι μέσα στο νερό και παίρνω το πλάνο όσο πιο καλύτερα μπορώ. Μετά από λίγο ανεβαίνει η Σοφία, o Andy και ο Maciek

.  

Βιώσαμε μια απίστευτη εμπειρία ζωής, χάρις στην άψογη επαγγελματική κατάρτιση του προσωπικού του Deep Sea World. και ειδικά του Maciek και της Kate. Επίσης ευχαριστήσαμε τους Kirsty.και Chris που ήταν και αυτοί άψογοι στα καθήκοντά τους. Στο τέλος μαζί με την βεβαίωση της βουτιάς μας έδωσαν σαν δώρο από ένα δόντι καρχαρία τίργη άμμου στον καθένα μας.

Το δώρο: Μικρό αλλά πολύ πολύτιμο!!!

Έτσι τελείωσε το αναπάντεχο ταξίδι στο Dundee. Σβήστηκε ένα από τα πράγματα που είχαμε να κάνουμε,στην λίστα με την Σοφία  σε αυτή την ζωή. Σειρά τώρα έχει η κατάδυση με τον υπέροχο και μεγάλο λευκό καρχαρία!!! 

Η Αθήνα από ψηλά στην επιστροφή !!!

Translation of the above article.

Title: Scotland...An unexpected journey...

Photo-video: Zacharias Skevofilax, Sophia Skevofylaka, Gosia Kubalczyk & Federica Chiti.

Due to unexpected situations, the Easter-fishing articles in the island of Karpathos will be posted later on ....
The appointment was set several weeks ago. As soon as it was known when dinner would take place, the preparations began. The plan was that Stavroula and I, as official guests, to be present at the dinner that would be provided by the president of Dundee Student Association, which was Sofia Skevofylaka, my daughter.

But the upcoming elections in Greece changed our plans. One month before the election, all civil servants' vacation time off were suspended, as is the case in every election in Greece, so Stavroula stayed behind. Unfortunately I had to travel alone.So the second invitation for the dinner, was used by the mother of Sophia. After a four-hour flight, I arrived late at night in Edinburgh and Sofia picked me up and ended up in Dundee. 

(1st picture: Hallo Scotland...)
The next morning, everybody was busy preparing things, until everything was ready. I met a lot of people, since they wanted to meet the president's dad. Eventually the great moment had come and we all gathered in a beautiful decorated hall. There, the glamorous president welcomed us and we sat in our seats and the dinner was served. Approximately 110 VIP of Dundee University were invited, either because of positions they were holding at the university or due to their achievements during this academic year.
When we had finished with our dinner, the main event of the evening started. Sophia stood up and started her speech. (The morning of the same day, I had read her entire speech, at least I thought so, but this little rascal had hidden some parts of her speech.)
So she started, as I expected to start, thanking one-by-one her associates. She talked about what they had accomplished all together, highlighting the group effort of everyone, and changed her speech thanking to her father, mother and Stavroula ... I was speechless and moved. As she continued her speech, I noticed myself very proud, moved sitting in the shadow that the president, my daughter was casting. She finished her speech and all the attendants stood-up applauding her... Then the general secretary of the University of Dundee Dr. Jim McGeorge spoke, praising the president and her staff, saying such successes have not been achieved in the past (1st in Scotland in student experience (in four different areas) as well as 2nd, 4th, 7th and 10th in Great Britain), Closing his speech, Dr. Jim McGeorge announced the latest results of an international survey among 189 universities at the International Student Barometer, that in clubs and athletic clubs Dundee managed and came out first in the world !!! 
Then it was the turn of the vice-presidents to address their speeches. One by one, the vice-presidents spoke and each of them awarded the best students, administrators and clubs in the area of their expertise.. At the end, they called on Sofia and they all became one big hug, showing in fact that they were really a well-efficient working strong team. They gave her a lovely bouquet and a gift. Then Sophia called us all to go to the specially decorated corridor where there was a surprise video for the whole team. This video provided the needed time to clean up the hall where the party would take place. When the video was ended, it was time for pictures. Then it was time for parting and dancing. It was already too late for me or rather I could say too early in the next morning. I said goodbye to everyone and let the younger generation to have fun.
(2nd picture: I felt much taller...)
( 3rd picture: From left to right Olaf Postola, Rachel McAulay, Toni McKinney, Craig Reoch, Joely Nicol, Scott Quinn, Sophia Skevofylaka, Claire Hartley, Charlie Kleboe-Rogers, Gosia Kubalczyk, Craig Brown and in the front Stewart Squire and David Gardener. Missing from the picture Katherine Anderson.

Dundee University Student Association Executive Team!!!)
The next afternoon we went for a walk in Dundee along the river to see the sights. We went to Dundee's V&A, where near by was the sailboat Discovery. Both are among the most beautiful sights of the city. (4th picture: Dundee's V&A and the Discovery). Then we walked in to the McManus Museum. It was though as you were making a journey through time and culture. From the prehistoric people of the region to the present day. Another place that a visitor of Dundee should not miss. (5th picture: The McManus Museum ). Finally we ended up watching the movie End Game, Avengers of Marvel .... 

(6th picture: A panoramic view of Dundee....)
But as you know my blog is not about social connections, no matter how great or important they are. Besides, this is also said by its title: "Apnea spearfinig with..." So it was not possible not to mention the element of water or the sea in general in this description. The next morning we took the train, Sofia, Gosia and I for North Queensferry. 

(7th picture: The Scottish meadows' not necessarily green...) We passed the green and colourful Scottish meadows and in less than an hour we arrived where we wanted, at Deep Sea World. It is an aquarium that has various kinds of fish, seals, snakes etc. The biggest attraction is the main tank where a glass tunnel passes under it, allowing the visitor to see the fish swimming above and next to you. Inside the main tank there were a lot of sea bass. (Dicentrarchus labrax), some fish were about 10 kilos without exaggeration, gilt-head (sea) bream (Sparus aurata), various kinds of sting rays, mullets. (Mugil cephalus), mackerel (Scomber scombrus) and of course sharks. There were small spotted catsharks (Scyliorhinus canicula) (with the well-known spots on their skin) and seven big sand tiger sharks ( Carcharias taurus).They were the main attraction. We went to meet the personnel of the aquarium and after a brief conversation we were ready. You would probably ask for what ??? To scuba dive in the main tank, what else!!!
Our trainer was called Maciek. He calmly explained everything to us in detail. Then we approached the pool where we would put on our uniforms. Together with me and Sophia there was a Scotsman named Andy. We shook hands and started to get dressed. But a small spotted catshark visited us. Maciek told us that we could pet it and the small shark seamed that it did not like and swam away. Then returned immediately for more. This happened 3-4 times before it despaired in the main tank !!! We dressed up with dry suits. I missed my elastic underwater suits in Greece. This dry suit was very tough, not elastic as I used to and I felt like an astronaut. We also wore scuba tanks, had a quick lesson with Maciek and did all the necessary exercises in order to have a safe dive. We went to the diving platform and Maciek asked a volunteer to dive first. Of course I went, then Sophia and finally Andy. The last member of this team was another trainer called Kate. Maciek had warned us that when we were reaching the bottom, the big sharks would be gathering around us because they would think we were going to feed them. So it happened. The moment I dove, Maciek told me to wait for the others and I activated my underwater camera. Two sand tiger sharks, about two metres long each approached us and they left swimming calmly. Looking left and right to get some good video shots, I noticed on my left and several meters away a great shadow approaching slowly. At the same time Sophia had submerged next to me, pointed at me to look up. At that moment, another great sand tiger shark was passing. I video its passing and turned to my left to see the approaching shadow. But instead of the shadow, the presence of a very big fish was clearly visible. It was the biggest sand tiger shark called TinkerBell (from the fairy tale with Peter Pan). TinkerBell is about 3.2 meters long and weighs about 200 kilos. (8th picture: TinkerBell & me...) She came closer, but unfortunately she turned away far enough. I turned to see how Sophia was doing, and another sand tiger shark was passing by beside us. Not even three minutes had passed and all the big sand tiger sharks had come close enough to welcome us. Sting-rays were swimming around us, mullets were staring at us, but the sea basses were staying far away. The small spotted catsharks were passing by very close and many times between our legs. Several visitors were looking at us through the glass tunnel astonished. I'm pretty sure most of them though we were crazy. All of these were happening under the watchful eyes of Maciek and Kate. They were asking us if everything was OK using the diver's sign language and were looking at the air levels in each of our scuba tanks quite often. The sand tiger sharks were passing, and I turned to see how Sofia was doing. 
(9th picture: All together, From right to left: Maciek, myself, Sophia, Kate & Andy). 
Sophia was sending me hearts joining her hands. All right, then. When I was concentrating on a shark and did not see the others until they had passed by us. I was ecstatic by the greatness of these beautiful creatures. It was the first time I had ever seen sharks so close, while I was swimming.  Once I've seen a shark in a fishing expedition and after it made a circle below but much deeper than us, it disappeared, I could barely see its figure, as it circled us.
Maciek signalled us to move forward. As we were moving on the bottom, among the other fish, there were three sand tiger sharks on our right and two others in front of us. Another sand tiger shark decided to pass between me and Maciek, maybe looking for some snack ??? Its behaviour seemed different to what I had experienced so far. We moved away from each other, leaving space for its greatness, to pass. It swam making a circle and then moved away. (10th picture: It wanted to pass... between us !!!). We had reached halfway through our wonderful journey and Maciek jumped some rocks, in order to return back on the other side of the aquarium, as he had told us earlier, during our training. He signalled to me to wait, since another sand tiger shark was coming, followed by a sting ray. Then we were waiting to see what another shark was going to do that was behind Maciek. As soon as it changed its direction, I passed over the rocks, but Sophia, Andy and Kate had to wait for one of the largest sand tiger sharks appeared, showing all its greatness. As soon as it passed, the rest of the team passed over the rocks, but again we had to wait for another big sand tiger shark appeared, followed by a larger one.
"They came to say goodbye to us ..." I thought and walked to the rope from where we had started our dive, twenty minutes ago. All this happened under the watchful eye of Kirsty (another trainer) and our impeccable photographer Gosia, (who took the wonderful pictures that you see). (11th picture: Our photographer Gosia with Sophia and far behind...)

I emerged, got on the platform and I took off my mask, when Kate asked. "How was the dive?" "Amazing experience, lets go for another round?" I said to her swilling. As I turned to see what the rest of the team was doing, two sand tiger sharks were swimming above the other divers. I activated my underwater camera, put my hand in the water and tried to video the sharks' passing, as best I could. After a while, Sofia, Andy and Maciek got also on the platform. We had experienced an incredible life experience, thanks to the excellent and professional training of Deep Sea World staff. and especially Maciek and Kate. We also thanked Kirsty and Chris who were also impeccable in their duties. At the end, along with the confirmation for the scuba diving, the trainers gave us, as a gift, a sand tiger shark's tooth, to each one of us. (12th picture: The gift: Small but very precious!!!)

The unexpected trip to Dundee had ended. One of the things that Sophia and I have to do in this life, has been erased from our list. Next one is: the diving with the wonderful great white shark !!! (13th picture: Athens from up above, as I returned home!!!) 

Ένα ψάρεμα όλο εκπλήξεις.....

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Φωτογραφία-video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Επιτέλους ξημέρωσε......ώρα για βουτιά

Μετά από ένα μεγάλο αγχωτικό διάστημα, επιτέλους τελείωσαν επιτυχώς τα οικογενειακά-ιατρικά τρεχάματα (δόξα τον Θεό), είπα να πάω για ένα πολύωρο ψάρεμα Σαββάτου, να ξεδώσω. Έτσι τα φόρτωσα στο αυτοκίνητο και νωρίς τα χαράματα πήρα τον δρόμο για τον Σαρωνικό. Σε δύο μέρη που ήθελα να ξεκινήσω την βουτιά μου, ήταν ήδη κατειλημμένα από άλλους ψαροτουφεκάδες. Έφτασα στο τρίτο μέρος και με το που ντύθηκα, εμφανίστηκαν άλλοι δύο ψαροτουφεκάδες. Βούτηξα αμέσως με λαχτάρα και άρχισα να ψαρεύω. Μέχρι να ντυθούν, εγώ θα είχα απομακρυνθεί και θα ψάρευα επιτέλους μόνος αυτόν τον αχανή ψαρότοπο. Η θολούρα παρούσα εννοείται. Ο χτεσινός νοτιάς τα είχε θολώσει όλα. Έκανα κάποιες γρήγορες βουτιές για να ανοίξουν τα πνευμόνια μου και ξεκίνησα το ψάρεμά μου. Ήθελα απλώς να κολυμπήσω, να ηρεμήσω και να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν με πολύ-ένοιαζε αν θα έπιανα κάποια ψάρια. Το βασικό ήταν ότι βουτούσα... Δεν έχω κολυμπήσει καμιά εικοσαριά μέτρα και βρίσκω έναν κακαρέλο ψόφιο μεν, αλλά φρέσκο δε. Κοιτώντας καλύτερα βλέπω ότι το καμένο το ψαράκι είχε πιαστεί σε μια πετονιά. Δεν ξέρω πως κατάφερε να την κόψει, αλλά το όλο εγχείρημα μάλλον του στοίχισε την ζωή του. Κοιτάζω και βλέπω έναν ψαρά στην παραλία με καλάμια. Πιάνω το ψάρι και του το πάω. Ήταν όντως δική του η πετονιά. Με ευχαρίστησε και εγώ συνέχισα την πορεία μου. Στο πρώτο σοβαρό καρτέρι μου, μετά από ένα λεπτό και κάτι δευτερόλεπτα, πέρασε από μπροστά μου ένας κιλίσιος κέφαλος. Το ψάρι ήταν μόνο του κι έτσι δεν αναρωτιόμουν αν το ακολουθούσε κάτι μεγαλύτερο και του έριξα. Ο κέφαλος σπαρτάρισε προσπαθώντας να απαλλαγεί από την βέργα και να τρυπώσει κάτω από έναν βράχο, αλλά δεν τον άφησα. Αφού τον τακτοποίησα, συνέχισα τα καρτέρια μου. Σε ένα από αυτά πέρασαν δύο κέφαλοι από πάνω μου. Μέχρι να τα πάρω χαμπάρι, τα ψάρια ήταν εκτός βολής. Γυρίζοντας λίγο να δω προς την κατεύθυνση απ' 'οπου είχαν έρθει τα δύο ψάρια, συνειδητοποιώ ότι τα ακολουθεί ένα κοπάδι. Οι δύο πρώτοι κέφαλοι φαίνεται να ήταν οι προπομποί του κοπαδιού. Περιμένω κι ενώ το κοπάδι είναι εκτός βολής, ένας κάνει το λάθος και με πλησιάζει. Δεν περιμένω τίποτε περισσότερο και του ρίχνω πιάνοντας έτσι τον δεύτερο μου κέφαλο, ο οποίος ήταν λίγο πιο μεγάλος από τον πρώτο. 

"Καλά τα πάμε Ζάχο..." είπα χαμογελώντας στον εαυτό μου. Τα καρτέρια συνεχίζονταν και εγώ απολάμβανα την ηρεμία και την απόλυτη γαλήνη του βυθού. Πουθενά δεν ακουγόταν το παραμικρό. Μόνο το μουρμουρητό της θάλασσας. σαν να μου έκανε παράπονα ότι την ξέχασα για κάποιο καιρό. (Άλλο που δεν ήθελα...) Είχα φτάσει στον κάβο και στο πρώτο μεγάλο καρτέρι μου ήρθε οριακά και διστακτικά ένας μεσαίος σαργός. Δεν είδα τίποτε άλλο κι έτσι επικεντρώθηκα πάνω του. Το ψάρι με πλησίασε κάνοντας τα γνωστά ζικ-ζακ, που κάνουν οι σαργοί όταν είναι νευρικοί. Μόλις έστριψε και είχα κάπως καλύτερο στόχο του έριξα αν και ήταν αρκετά μακρυά. Έπιασα έναν μεσαίο σαργό 370 γρ.

"Πάλι καλά..." είπα και κολύμπησα για να περάσω τον κάβο. Όμως ένας άλλος ψαροτουφεκάς ερχόταν από την άλλη μεριά ταυ  κάβου. Τα μάζεψα και βγήκα. Δεν υπήρχε λόγος να ψαρέψω το μέρος που είχε ήδη άλλους τρις ψαροτουφεκάδες. Μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα σε έναν κοντινό μεν, αλλά μικρό κόλπο. Ευτυχώς δεν ήταν κανένας  άλλος εκεί. Βούτηξα και ξεκίνησα τα καρτέρια μου. Σε ένα από αυτά και ενώ έχει περάσει μόνο μισό λεπτό, μου ήρθε ψιλά ένα λαβράκι. Με περιεργάστηκε και την ώρα που έστριβε για να φύγει του έριξα και έπιασα το πρώτο λαβράκι της ημέρας. Ήταν ένα ψάρι 1,3 κιλών.

Το πρώτο!!!

Όλος χαρά μάζεψα το πολύτιμο τρόπαιό μου και συνέχισα το ψάρεμα. Όμως ο κόλπος τέλειωσε χωρίς να δω τίποτε άλλο. Βγαίνω έξω, αμάξι στον επόμενο. Αυτός ήταν λίγο πιο μεγάλος κόλπος και στην άλλη άκρη του υπήρχε μια σημαδούρα ψαροτουφεκά. Βούτηξα αμέσως και ξεκίνησα τα καρτέρια, για να προλάβω πριν με πλησιάσει ο άλλος ψαροτουφεκάς. Σε ένα από τα καρτέρια μου έχω κρυφτεί πολύ καλά ανάμεσα σε κάτι σπασμένες πλάκες. Στα είκοσι δευτερόλεπτα, διακρίνω μέσα στην θολούρα μια ασημένια σκιά να πλησιάζει. Από την κίνησή της καταλαβαίνω ότι πρόκειται για λαβράκι. Το ψάρι κολυμπά προς τα δεξιά μου, αλλά μόλις με αντιλαμβάνεται, στρίβει κι  έρχεται καταπάνω μου. Σημαδεύω και του ρίχνω κατάμουτρα. Προλαβαίνει να στρίψει, αλλά η βέργα το βρίσκει στα πλαϊνά του πτερύγια. Έπιασα ένα ψάρι 1,2 κιλών και περιχαρής συνεχίζω.

Το δεύτερο!!!

Μετά από μερικά καρτέρια, έχω πλησιάσει τον άλλον ψαριοτουφεκά και είναι η ώρα να φύγω και από εδώ. Δεν υπάρχει λόγος να ψαρέψω το μέρος που είχε ψαρέψει εκείνος, γιατί είμαι σίγουρος ότι ο τόπος είναι τρομαγμένος και τα λιγοστά καλά ψάρια την έχουν κάνει. Στο αμάξι πάλι. Όμως όπου και να πήγα είχε άλλους και ψάρευαν. Υπάρχει ένα κατρακύλι που δεν είχε ψαράδες..... 

"Ή το έχουν ψαρέψει... ή είμαι τυχερός ,,,," σκέφτηκα και βούτηξα. Δεν είχε και σπουδαία πράγματα, αλλά δεν είχα κι άλλη επιλογή. Καρτέρι στο καρτέρι έφτασα και στην αποχή που ήταν στα -8 μέτρα. Οριακό βάθος για τα τόσα πολλά κιλά που φορούσα (18 κιλά). Ξεκουράστηκα αρκετά και βούτηξα. Λίγο πιο μακριά εμφανίστηκαν κάτι καλοί σαργοί. Σέρνομαι στον βυθό, όταν αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχω ενεργοποιήσει την υποβρύχια κάμερά μου. Την ενεργοποιώ και περιμένω καρτερεύοντας. Ανάμεσα στους σαργούς υπάρχει και μια μεγαλύτερη ασημένια πλατιά φιγούρα. Είναι μια ωραία τσιπούρα στην οποία συγκεντρώνομαι, αγνοώντας τους σαργούς παρόλο που κάποιοι είναι και πιο κοντά μου. Η τσιπούρα με πλησιάζει καχύποπτα και μπαίνει στο πεδίο βολής. Περιμένω να στρίψει για να έχω μεγαλύτερο στόχο και πατώ την σκανδάλη. Η βολή είναι μακρινή. Η τσιπούρα προλαβαίνει να στρίψει για να φύγει, αλλά η βέργα την προλαβαίνει. Την περνάει σουβλάκι και το ψάρι βυθίζεται μη μπορώντας να κολυμπήσει. Ενθουσιασμένος βουτώ πάνω στο ψάρι και το φέρνω στην επιφάνεια. Είναι μια ωραία τσιπούρα 880 γρ.

Να και η ομορφιά...

Το ψάρεμα μου έχει πάει υπερβολικά καλά. Χαρούμενος τα μαζεύω για να βγω. Για να κάνω την ζωή μου πιο εύκολη, αποφασίζω να βγω από την μικρή παραλία που έχει άμμο αντί να περπατώ πάνω στα βράχια. Όμως το σύμπαν είχε άλλα σχέδια στο μυαλό του. Καθώς κολυμπώ προς την παραλία, χωρίς να έχω όρεξη για ακόμη μια-δυο βουτιές, η ματιά μου πιάνει μια γνωστή σιλουέτα πάνω στον αμμώδη βυθό. Μια ωραία πεσκανδρίτσα παραλλαγμένη κάνει το καρτέρι της. Εύκολος στόχος. Το δύσκολο είναι να την δεις. Έχω πιάσει άλλη μια φορά, πριν από δυο χρόνια. Αυτή φαίνεται να είναι λίγο πιο μεγάλη. Σημαδεύω πάνω από το μάτι της και πιάνω μια δίκιλη πεσκανδρίτσα.

Αν έχεις τύχη διάβαινε...

Ποιος να το περίμενε τόσα ψάρια στον πολύ-ψαρεμένο Σαρωνικό;;;. Σχεδόν χοροπηδώντας βγήκα. Άλλαξα κι έβγαλα μερικές γρήγορες φωτογραφίες και όπου φύγει-φύγει. Βρήκα ένα μέρος που δεν είχε κόσμο και καθάρισα τα ψάρια. Η πεσκανδρίτσα είχε καταπιεί μια σάλπα περίπου 250 γρ. Μάλιστα ήταν διπλωμένη, γιατί αλλιώς δεν χωρούσε στο στομάχι της!!!

Όλα μαζί!!!

Είχε μεγάλη όρεξη...

Όμως κάτι με έτρωγε μέσα μου για ένα κοντινό ψαρότοπο που είχα πολύ καιρό να τον ψαρέψω. Έτσι στα μαύρα χαράματα της επόμενης μέρας (Κυριακή), σε συνδυασμό με την βροχή, με βρήκα να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου για μια γρήγορη πρωινή βουτιά. Με τα πολλά τα κατάφερα και την ώρα που χάραζε ήμουν μέσα στο νερό. Στα πρώτα καρτέρια δεν είδα τίποτε καλό. Μετά από λίγο μου ήρθε ένα κοπάδι κέφαλοι. Κάποια από τα ψάρια ήταν αρκετά καλά. Ένα μεγάλο ήρθε αρκετά κοντά. Σήκωσα το ψαροτούφεκο προς τον κέφαλο, αλλά συγρατήθηκα. Άλλωστε είχα πιάσει αρκετά ψάρια χτες. Σήμερα έψαχνα κάτι πιο μεγάλο. Χαμήλωσα το ψαροτούφεκο, αφήνω τα ψάρια να περάσουν και συνεχίζω το καρτέρι μου. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα, ενώ κοιτώ προς τα αριστερά μου και γυρίζω το κεφάλι μου προς τα δεξιά, βλέπω δίπλα μου ένα μεγάλο λαβράκι. Το ψάρι είχε έρθει από τα δεξιά μου την ώρα που κοιτούσα αριστερά μου, με συνέπεια να μην το πάρω χαμπάρι πιο νωρίς. Πέρασε αργά-αργά από μπροστά μου και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα βρήκε τον μεγάλο κυνηγό στον σβέρκο. Η βολή ήταν τόσο κοντινή, που όλη η βέργα πέρασε μέσα από το ψάρι. Το λαβράκι προσπάθησε να φύγει σέρνοντας την βέργα, χωρίς επιτυχία και καθώς μάζευα το σχοινί, ακούμπησε πάνω στον βυθό κατάκοπο.

Λίγο πριν το τέλος...

Το πήρα αγκαλιά, το γέμισα φιλιά και ευχαριστώντας τα Ουράνια για το υπέροχο δώρο Τους, βγήκα στην παραλία σχεδόν περπατώντας πάνω στην θάλασσα!!! Αυτό μάλλον ήταν το τελευταίο λαβρακο-ψάρεμα αυτής της σεζόν.
Το λαβράκι ζύγιζε 3,34 κιλά....

Τίτλοι τέλους....

!!!

Υ.Γ. Ήταν ένα ψάρεμα όλο εκπλήξεις. Η Ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Όπως λέει και το τραγούδι: "Δανεικά είναι στο κάτω-κάτω...".
Καλό ταξίδι αγαπητέ κυρ. Λευτέρη. Είθε να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει...
(κούφα σοι χθὼν ἐπάνωθε πέσοι, Ευριπίδης : Άλκηστις)

Translation of the above article.

Title: A spearfishing trip full of surprises...

Photo-video: Zacharias Skevofilax. 

1st picture: (At last the sunrise.... time for fishing )

After a long and stressful time, my family's medical problems had ended (Thank God). I decided to go for a long- fishing trip on a Saturday, to relax. So I loaded my gears into the car and early at dawn, I hit the road towards the Saronic Gulf. The first two fishing places I wanted to start my dives, were already occupied by other fishermen. I drove further away to another place and got dressed as fast as I could. Just as I entered the sea, two fishermen appeared. I dove immediately with craving and started fishing. By the time they would get dressed, I would be far enough to fish alone this vast fishing ground. The sea was blurry as I was expecting it to be. Yesterday's southern winds were responsible for the blurry wasters. I made some quick dives to worm-up my lungs and started my fishing. I just wanted to swim, to calm down and relaxed myself. I did not really care if I was going to catch some fish. The main thing was that I was diving ... I had not swim more that twenty meters and I find a dead two-banded sea-bream (Diplodus sargus) that looked fresh. Looking closer I saw that the poor creature was caught on a fishing line. I did not know how it managed to cut the line off, but it seemed its struggle probably costed its life. I looked and saw a fisherman on the beach with fishing rods. I took the small fish and gave it to him. It was his broken fishing line. He thanked me and I continued my course. In my first serious ambush, after a minute and a few seconds, a mullet (Mugil cephalus) swam by me. The fish was alone, so I did not wonder if it was followed by something bigger and so I shot it. The mullet tried to get rid of the spear by getting under a rock, but I did not let it to do so and I caught my first fish which was about a kilo. After I put it on my fish-hanger, I continued my ambushes. In one of them, two mullets passed over me. By the time I realised their presence, the fish were out of my reach. Turning my head to the direction where the two fish came, I saw that a school of fish was following them. The first two mullets seemed to be the precursors of the school. I maintained my position hidden on the sea floor, while the entire school of the mullets was out of the range of my speargun. At that moment, one mullet made its final mistake and came closer towards me. I did not expect anything more and I pressed the trigger, catching my second mullet, which was a bit bigger than the first one.

"So far so good, Zac..." I said to myself smiling. My ambushes continued, and I was enjoying the tranquility and absolute serenity of the seabed. Everything was so quiet and calm. Only the murmur of the sea I could hear. as if it was complaining to me that I forgot it for some time. (Another excuse for more diving....). I had reached the cape and in my first very long ambush, a middle size white sea-bream (Diplodus sargus) approaching me reluctantly. I did not see anything else so I focused on it. The fish approached me by making the known zigzags, as white sea-breams do when they are nervous. As it turned and I had a somewhat better target, I press the trigger, even though it was quite far away. I caught a medium white sea-bream of 370 gr. 

"Well done ..." I said and swam to pass the cape. But another spear-fisherman was swimming towards me, from the other side of the cape. I turned and got out. There was no reason to fish the part of the fishing ground that already had been fished by three other divers. I returned to my car and drove to a nearby small bay. Luckily there was no one else there. I dove and started my ambushes. In one of them, and while only half a minute has passed, a sea-bass (Dicentrarchus labrax) swam over me. It looked at me and as it turned to leave, I shot it and I caught the first sea-bass of the day. It was a 1.3 kg fish.

(2nd picture: The first sea-bass!!!) 

Full of joy, I collected my precious trophy and continue fishing. But the fishing ground ended without seeing anything else. I got out and drove to the next. This was a little bigger bay and at the far end, there was a fishing buoy. I dove immediately and started my ambushes before the other spear-fisherman approached me. In one of my ambushes, I had been hiding very well between some broken rocks. Only twenty seconds had passed, when I saw a silver shadow approaching me in the blurry waters. From its movements, I realised that it was a sea-bass. The fish was swimming to my right, but as soon as it realised my presence, it turned and came over me. I aimed at its face and pulled the trigger. It managed to turn, but the spear hit it on its side fins. I caught a fish of 1.2 kilos and continued fishing joyfully. 

(3rd picture: The second sea-bass ). After few more ambushes, I had approached the other spear-fisherman and it was time to leave this place as well. There was no reason to fish the place that he had fished, because I was sure that the few large fishes of this place would be terrified and gone. Once again in the car. But wherever I went, there were other fishermen. But a near-by rocky bay there were no one else ....

"Either someone had fished already this small place.... or I'm lucky ,,,, " I thought and dove. I did not expect great things, but on the other hand, I did not have any other choice.After few ambushes I had reached the end of the rocky bottom, that was at -8 meters. This was a marginal depth for me, since I was wearing too many kilos (18 kilos for the shallow ambushes). I rested enough on the surface of the sea and dove. After a while, some good size white sea-breams appeared far away. I crawled on the bottom towards the fish, when I realised that I had not activated my underwater camera. I activated it and waited for the fish. Among the white sea-breams, there was a larger and wider silver figure. It is a beautiful gilt-head sea-bream (Sparus aurata) which attracted my attention, ignoring the white sea-bream, even though some of them were much closer to me. The gilt-head sea-bream was approaching me suspiciously while entering my firing range. I waited for the fish to turn, in order to have a much larger target and pulled the trigger. It was a shot of a marginal distance. The gilt-head sea-bream managed to turn in order to escape from the spear, but it was too late. The spear stroke the fish and passed through its body, like a kebab, preventing the fish to swim. Excited I dove over the fish and brought it to the surface. It is a beautiful gilt-head sea-bream of 880 gr. (4th picture: It's a beauty...) My fishing expedition had gone unexpectedly well. It was time to get out. To make my life easier, I decide to get out from a small sandy beach, instead of walking on the rocks. But the Universe had other plans in its mind. As I was swimming to the beach without wanting to fish any more, my eyes caught a familiar silhouette on the sandy bottom. A beautiful anglerfish (Lophius piscatorius) disguised, was ambushing, looking for prey. Easy target. The difficult thing is to realise its presence. I had caught once more, two years ago. This one seemed to be a bit bigger. I aimed over its eye and caught a two kilos anglerfish. (5th picture: If you are lucky....). Not even in my wild dreams, I did not expect to catch so many fish in the over-fished Saronic bay. I changed and took some quick pictures and I was gone. I found a place that did not have people and I cleaned the fish. The angler-fish had swallowed a salema porgy (Sarpa salpa) about 250g. It was folded, otherwise it would not fit in the anglerfish's stomach !!! 

(6th picture: All the fishes together !!!) (7th picture: It had a great appetite...) 

But something inside was telling me to dive in a nearby fishing area, that I had not fished it for a long time. So, the next morning, early at Sunday's dawn under heavy rain, I found myself trying to convince me for a quick morning dive. Finally I drag myself out of the bed and by sunrise I was diving. During the first ambushes, I saw only small fish. After a while, a school of mullets approached my ambush. Some of the fish were pretty big in size. One of the bigger ones swam close by me. I lifted the speargun, aiming the mullet, but I did not pull the trigger. I had caught enough fish yesterday. Today I was looking for something bigger. I lowered the speargun, letting the fish to pass and I continued my ambush. After few more seconds, while I was looking to my left, as I turned my head to the right, I saw a big sea bass beside me. The fish had come from my right side, while I was looking to my left, so I did not realised its presence sooner. It swam slowly in front of me and at the right moment I just pulled the trigger. The spear stroke the big hunter on its neck. The shot was so close, that the whole spear had passed through the fish. The sea bass attempted to escape by dragging along the spear without success, and as I reeled in the rope, it sat down on the sea floor exhausted. (8th picture: Just before the end...) I embraced it, kissed it many times and thanked the Heavens for their wonderful gift, I went out almost walking on the sea !!! This was probably the last sea-bass fishing for this season. 
(9th picture: The end...) (10th picture: !!!)

The sea-bass weighted 3.34 kilos...

P.S. It was a fishing expedition full of surprises. Life has its ups and downs. As the song says: "Everything happens for a reason...." 

Rest in peace dear Mr. Lefteris. May the earth rests lightly on you.. Euripides : Alcestis.

Το λάθος, το τρόπαιο, η αστοχία και άλλα...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Ψαρεύοντας μέσα στο Φως!!!

Φωτογραφία-video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Για άλλη μια φορά, μέσα στο καταχείμωνο πήγα για μια γρήγορη βουτιά. Περίμενα τα νερά να ήταν θολά, αλλά τα βρήκα πιο θολά από ότι νόμιζα. Βούτηξα και ξεκίνησα τα καρτέρια μου αμέσως. Σε περίπου τρις ώρες θα νύχτωνε, οπό έπρεπε να βιαστώ. Αφού έκανα μερικά καρτέρια για να ζεσταθούν τα πνευμόνια μου, προχώρησα στα γνωστά μου μέρη και πλακώθηκα στα καρτέρια. Σε ένα από αυτά, νιώθω ότι κάτι είναι πίσω μου, στην πλάτη μου. Γυρίζω όσο πιο ήρεμα μπορώ και βλέπω τέσσερις πλατιές σκιές.

"Μεγάλες ψαλίδες...." σκέφτηκα. Έστρεψα το ψαροτούφεκο προς τον πιο κοντινό στόχο και πάτησα την σκανδάλη. Το χτυπημένο ψάρι άρχισε να παλεύει, ενώ τα υπόλοιπα εξαφανίστηκαν μέσα στην θολούρα. Η ψαλίδα χτυπιόταν αρκετά, αλλά επειδή ήταν καλή η βολή μου, τράβηξα το ψάρι γρήγορα κοντά μου. Δυστυχώς είχα κάνει λάθος. Δεν ήταν μεγάλη ψαλίδα, αλλά μια μικρή λίτσα του κιλού. Αν είχα καταλάβει ότι ήταν λίτσα τέτοιου μεγέθους, δεν υπήρχε περίπτωση να έριχνα σε ένα τόσο μικρό ψάρι. Όμως η βολή μου ήταν καίρια και δεν θα ζούσε αν την άφηνα να φύγει. Στεναχωρήθηκα για το μικρό ψάρι, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.

Το λάθος μου...

Την κρέμασα στην ζώνη μου και προχώρησα παρακάτω. Στο επόμενο καρτέρι, έχω χωθεί μέσα σε μια σχισμή. Το καρτέρι μου είναι σχεδόν τέλειο μπορώ να πω. Είμαι πολύ καλά κρυμμένος και έχω πανοραμική θέα. Τα δευτερόλεπτα περνούν και στο βάθος περνάει με αρκετή ταχύτητα μια καλή λίτσα, περίπου 5-6 κιλά. Μάλλον ήταν με το προηγούμενο κοπάδι και δεν την είχα δει. Το ψάρι δεν με πλησίασε καθόλου, που σημαίνει ότι είχε πρόσφατα τρομάξει. Έκανα το λάθος και το πλήρωσα. Ελπίζοντας μήπως και γυρίσει το ψάρι παραμένω κρυμμένος κάνοντας απαλούς θορύβους για να προκαλέσω την περιέργειά του. Όμως συνειδητοποιώ, ότι την ακολουθεί ένα μεγάλο λαβράκι, πιο κοντά σε εμένα. Το ψάρι είναι οριακά στην βολή μου και απομακρύνεται. Σημαδεύω ενστικτωδώς και πατώ την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον στόχο της, παίρνει κάποιο σχοινί από το μουλινέ μου και μετά η απόλυτη ακινησία. Το σχοινί είναι εντελώς ακίνητο. Τίποτε δεν το τραβάει, ούτε χτυπιέται στην άλλη άκρη, που δεν φαίνεται λόγω της θολούρας!!!

"Μάλλον δεν το κράτησε και ξεψάρισε...." σκέφτηκα απογοητευμένος. Κολυμπώ νωχελικά για να μαζέψω την βέργα μου.... όταν βλέπω το ψάρι στον θολό βυθό. Η βέργα το έχει βρει πίσω στην πλάτη και του έχει βγει κάτω από το στόμα. Αυτό είχε σαν συνέπεια να μην μπορεί να κολυμπήσει!!! Βουτώ και πιάνω την βέργα και παρατηρώ ότι δεν έχουν βγει τα φτεράκια. Σπρώχνω την βέργα για να ξεπεράσει και να σιγουρέψω το ψάρι. Έχω πιάσει ένα μεγάλο λαβράκι 3,3 κιλά και είμαι πανευτυχής.

Ένα όμορφο θήραμα!!!

Το φέρνω κοντά μου, εκείνο χτυπιέται αλλά είναι ήδη πολύ αργά. Του δίνω ένα γρήγορο τέλος για να μην ταλαιπωρείται επιπλέον και το γεμίζω φιλιά. Έχω φτάσει και στο τέλος του ψαρότοπου αλλά και επειδή σε λίγο θα σκοτεινιάσει, χρειάζεται να πάρω μια γρήγορη απόφαση. Να μείνω ή να αλλάξω τόπο; Κάνω ένα τελευταίο καρτέρι πριν γυρίσω πίσω. Δεν περιμένω να δω ή να πιάσω κάποιο ψάρι. Καθώς προσγειώνομαι στον βυθό και καρτερεύω, παρατηρώ αριστερά μου πολλά ψαράκια είναι μαζεμένα γύρω από μια πέτρα. 

"Κάτι υπάρχει εκεί μέσα και πρέπει να είναι μεγάλο..." σκέφτηκα. Μετά από λίγο ξεπροβάλει μια μεγάλη σμέρνα. Το ψάρι βγαίνει όλο έξω από την πέτρα και προχωράει. Βρίσκω την ευκαιρία να την ακολουθήσω, κινηματογραφώντας την. Με παίρνει χαμπάρι και μαρμαρώνει στην μέση του πουθενά. Την πλησιάζω και παίρνω το πλάνο που θέλω. Η σμέρνα με ανοιχτό το στόμα με παρατηρεί, δείχνοντάς μου τα πολυάριθμα δόντια της. Αναδύομαι και κρατιέμαι από έναν βράχο μπροστά από την σμέρνα.

Το μεγάλο θαλάσσιο φίδι!!!

Η μύτη της βέργας σχεδόν ακουμπά το ψάρι. Εκείνη με κοιτά σαστισμένη. Είναι μια σμέρνα περίπου 2-3 κιλών. Με κοιτάζει αποσβολωμένη χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Είμαι σίγουρος ότι σκεφτόταν ότι την έχει πατήσει, αν αυτό το μεγάλο και μαύρο ον αποφασίσει να της επιτεθεί!!! Όταν μου τελείωνε ο αέρας μου και αναδύθηκα, η σμέρνα με όπισθεν προσπάθησε να μπει κάτω από μια πλάκα. Μη μπορώντας να βρει μια τρύπα με την ουρά της, έστριψε και χώθηκε κάτω από την πρώτη πλάκα που βρήκε. Κολύμπησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, έφτασα στο αμάξι μου και έφυγα για τον διπλανό κόλπο. Με το που έφτασα βούτηξα αμέσως και ξεκίνησα τα καρτέρια. Οι βουτιές συνεχίζονταν να είναι μεγάλες και εγώ άρχιζα να κρυώνω (13°C) λόγω των πολλών και μεγάλων καρτεριών. Στα περισσότερα καρτέρια έβλεπα μόνο μικρά ψάρια. Σε ένα από αυτά και ενώ έχω χωθεί ανάμεσα από δύο πλάκες. Μετά από περίπου ενάμισι λεπτό παραμονής στον βυθό, εμφανίστηκε ένας καλός σαργός. Το ψάρι έρχεται από κάπως μακριά. Κάνει νευρικές κινήσεις, αλλά πλησιάζει όλο περιέργεια για να δει τι είναι αυτό που δεν ταιριάζει με το όλο τοπίο. Έρχεται καταπάνω μου κι εγώ με απαλές κινήσεις διορθώνω την σκόπευσή μου. Με το που μπαίνει στον πεδίο βολής και κάνει να στρίψει, του ρίχνω. Η βέργα προλαβαίνει και βρίσκει τον σαργό στο σώμα του, λίγο πριν την ουρά. Έχω πιάσει έναν μισόκιλο σαργό (430 γρ).

....

Τον τακτοποιώ και συνεχίζω. Λίγο πιο κάτω σε ένα άλλο καρτέρι, δεν βλέπω τίποτα το ιδιαίτερο. Περιμένω κοιτάζοντας πότε δεξιά πότε αριστερά. Τα δευτερόλεπτα περνούν αλλά τίποτε. Έχει περάσει ένα λεπτό και σαράντα περίπου δευτερόλεπτα, όταν παρατηρώ μπροστά μου τις καλόγριες να μπαίνουν στην πλάκα τρομαγμένες.
"Κάτι πλησιάζει, αλλά από που έρχεται;;;;" αναρωτιέμαι. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου μια μεγάλη τσιπούρα. Έρχεται γρήγορα καταπάνω μου. Φοβούμενος να μην στρίψει ξαφνικά και εξαφανιστεί, πατώ την σκανδάλη και φυσικά αστόχησα.

Κι όμως αστόχησα...

Δεν έδειξα την κατάλληλη ψυχραιμία, με αποτέλεσμα να μην σημαδέψω σωστά κι έχασα ένα υπέροχο ψάρι. Πέτυχα τον σαργό που ήταν πολύ πιο μικρός στόχος και έχασα τον μεγάλο.... Αυτά έχει το ψάρεμα. Μάζεψα τα κουράγια μου και πήγα στον κάβο βαριεστημένος για 2-3 καρτέρια και να βγω. Δεν περίμενα να δω και σπουδαία πράγματα. Στο πρώτο καρτέρι, ήταν τέτοια η γωνία του ήλιου, που λες και ψάρευα μέσα στο φως!!! Το όλο σκηνικό μου έδωσε μια υπέροχη ηρεμία, καθώς εκστασιασμένος κοιτούσα αυτό το απαράμιλλης ομορφιάς καθημερινό θαύμα. Στο επόμενο και τελευταίο σημερινό καρτέρι και ενώ δεν έχει περάσει μισό λεπτό, οι καλόγριες τρομαγμένες κρύφτηκαν. Η όλη τους κίνηση μου έδειχνε ότι κάτι πλησίαζε από τα αριστερά μου. Όντως ένα αρκετά μεγάλο κοπάδι από κεφάλους εμφανίστηκε. Όμως στην άκρη του κοπαδιού υπήρχαν και δύο τσιπούρες. Εγώ δύο κατάφερα να δω μέσα στην θολούρα. Σημάδεψα την πιο κοντινή κι έριξα μια οριακή βολή απελπισίας. Μέσα στην θολούρα δεν είδα τι είχα καταφέρει.
"Μάλλον δεν έπρεπε να της ρίξω..." σκέφτηκα και πήγα προς τον βράχο που είχε καταλήξει η βέργα μου. Έκπληκτος η τσιπούρα ήταν εκεί.

Το τυχερό...

Εκεί τελείωσε και το σημερινό μου ψάρεμα, το οποίο είχε πάει αναπάντεχα πολύ καλά μπορώ να πω, παρ όλη την αστοχία μου!!! Λίγο πριν βγω, βρήκα μια μικρή πεσκανδρίτσα. Εννοείται δεν την πείραξα, αλλά αντιθέτως προσπάθησα να την ταΐσω. Βρήκα ένα ψάρι μισοφαγωμένο, έκοψα ένα κομμάτι και το έβαλα σε ένα πλαστικό καλαμάκι. Την πλησίασα κάνοντας το καλαμάκι για να φανεί ότι είναι ζωντανό το κομμάτι του ψαριού. Η μικρή πεσκανδρίτσα δεν ήθελε να φάει. Έμοιαζε ταλαιπωρημένο ψάρι, λες και είχε ξεφύγει από κάποιο δίχτυ ή κάποιος την πέταξε στην θάλασσα. Της άφησα το κομμάτι του ψαριού δίπλα της και βγήκα....

....




Translation of the above article.

Title: The mistake, the trophy, the miss and more.... 
Photo-video: Zacharias Skevofilax.

1st picture: (Fishing with in the Light!!!)

Once again, in the middle of the winter, I went for a quick dive. I expected the water to be blurry, but I found it more blurred than I thought. I dove and started my ambushes right away. In about three hours the day light it would be gone, so I had to be in a hurry. After making some dives, to warm my lungs, I went to my well-known places and started fishing by ambushing and looking for some good size fish. In an ambush, I felt a presence behind me, on my back. I turned as calmly as I could and saw four broad shadows.

"Large blue butterfish (Stromateus fiatola)... " I thought. I turned my speargun toward the nearest target and pulled the trigger. The fish with the spear on it, began to struggle, while the rest of the flock disappeared into the blur. The fish was struggling hard enough, but since my shot was very good, I pulled quickly the fish near me. Unfortunately I was wrong. It was not a big blue butterfish but a small lichia (Lichia amia) about a kilo. If I knew that it was a lichia of such size, there was no way I would shoot such a small fish. But my shot was fatal and the fish would not live if I let it free. I felt sorry for catching such a small fish, but I could not do anything else. (2nd picture: My mistake...)  I hung it on my belt and swam further away. On the next ambush, I crawled between two rocks and waited. My ambush was almost perfect, I could say. I was very well hidden while having a panoramic view. The seconds were passing, and far enough a good size lichia, about 5-6 kilos, passed very quickly far away from me. It was probably part of the previous flock and I did not realise its presence. The fish did not approach me at all, which meant it was scared recently. The previous shot was a mistake and I paid its price. Hoping that the fish could turn around, I remained hidden, making gentle noises to provoke its curiosity. But then I realised that a big sea bass (Dicentrarchus labrax) was following the lichia, but much closer to me. The fish was marginally with-in the range of my speargun and it was swimming away. I instinctively aimed and pressed the trigger. The spear stroke its target, the fish took some rope from my reel and then the absolute immobility. The rope of the reel was completely immobile. Nothing was pulling it and I did not feel any vibrations at the other end. I could not see anything due to the blurry waters!!!

"Probably the spear did not hold it and got away .... " I thought. Disappointed I swam lazily to pick-up my spear ... when I saw the fish on the cloudy sea floor. The spear had stroke it on its back and it had come out under its mouth. As a result the fish could not swim!!! I dove and grabbed the spear when I realised that the spear-tip was still in the fish. I pushed the spear to secure the big fish. I've caught a 3.3 kilos sea bass and I was full of joy. (3rd picture: A beautiful prey!!!) I embraced it, while the sea bass was strangling to get free, but it was already too late. At that moment, I had arrived at the end of the fishing ground and I needed to reach a quick decision, if I should stop fishing or to continue in another fishing place near-by, before it got dark. I dove for one last ambush before I turned back. I did not expect to see or catch any fish. As I landed on the bottom and ambushed, I noticed my left many small fishes were gathered around a stone. 

"Something big is under that rock... " I thought. After few seconds a big mediterranean moray eel (Muraena helena) in front of me. The fish came out of the rock and started swimming away from me. This was a great opportunity to film the moray eel. By the time it realised my presence, it froze in the middle of nowhere, waiting to see what I was going to do. I was approaching it calmly while filming this beautiful creature. The moray eel was observing me, while showing me its numerous teeth. I emerged in order to change the angle of my filming, while I found a grip on a rock in front and above the fish. ( 4th picture: The big sea snake!!!) The tip of my spear almost was touching the fish's nose. This 2 to 3 kilos moray eel was looking without knowing what to do. I'm sure it was thinking that it was in a big trouble, if this big and black creature decided to attack it!!! When I was out of air, I left my grip and emerged in the surface of the sea, while the moray eel was trying with its tale to find a rock to get under it and hide.Being unable to find a hole with its tail, the fish turned and swam under the first rock it found. I swam as fast as I could, I got to my car and drove for the next bay. By the time I arrived, I dove immediately and started fishing. I was beginning to feel the coldness of the sea (13°C) due to the many and long and underwater ambushes. Most of the times, I only saw small fish. In one of these ambushes, I managed to hide well between two flat rocks. A minute and a half had passed while waiting hidden, when a size good white sea bream (Diplodus sargus) appeared. The fish was coming towards me from some distance. It was swimming nervously, but approached in full curiosity to see what was the black thing that did not blend well with the landscape. With gentle moves, corrected my aim. At the moment it entered the firing distance, I pulled the trigger. The spear advanced with great speed and stoke the white sea bream just before its tail. I caught a half-kilo white sea bream (430 g). (5th picture: ....) I put it on my fishing hanger and continued. A little further down on another ambush, I was looking around to see if there was any big pray. Seconds were passing with out finding anything worth catching. A minute and forty seconds had passed, when the black damselfish (Chromis chromis) in front of me, entered terrified a rock on the sea floor.

"Something big is approaching, but from which direction????" I wonder and looked around. Suddenly I saw a nice gilt-head (sea) bream (Sparus aurata) in front of me. The fish was approaching me very quickly. Fearing that suddenly it would turn around and it would disappear in the blurry waters, I pressed the trigger and of course I missed. (6th picture: I managed to miss...) I lost my temper, so I did not aim correctly and lost a wonderful fish. I hit the white sea bream that was a much smaller target and missed the bigger one.... Oh well, such is life... Disappointed from my miss, I found the courage and swam to the nearby cape, for 2-3 ambushes before I finished fishing. I did not expect to see anything special. I dove and landed on the sea bed, but the angle of the sun was such, that it looked like as if I was fishing in the light!!!. The whole scene filled me with a wonderful tranquility, as I was in ecstasy, looking at this unparalleled beauty of everyday's miracle. The next ambush was the last one for today's fishing. Once again I landed on the sea floor, with in the first 30 seconds, the black damselfish swam terrified under the rocks of the sea bed. Their movement showed me that something was approaching from my left. Indeed, a large school of mullets (Mugil cephalus) appeared swimming fast. But at the edge of the school of mullets there were two gilt-head (sea) bream. At least I managed to see two in the blurry waters. I aimed at the closest one and I pressed the trigger. It was a marginal shot of despair. Due to the blurry waters I was not able to see the results of
my action.
"Probably it would had been better if I did not pulled the trigger....." I thought and swam towards the rock that my spear had landed. I was shocked when I saw that the gilt-head (sea) bream was there,
( 7th picture: The lucky shot...) At that moment, today's spearfishing expedition had ended, which was unexpectedly successful I could say, even though I did manage to miss the big gilt-head (sea) bream!!! Shortly before I went out, I found a small anglerfish (Lophius piscatorius). I found a fish half-eaten, I cut a piece from it and put it on a plastic straw. I approached it by swinging the straw from left to right, in order to resemble that the piece of fish was alive. The small anglerfish refused to eat. It looked like as if it had escaped from a fishing net or someone threw it back into the sea. I left the piece of the fish next to it and went out....

Λαβράκια και ο αδηφάγος αστερίας!!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Κι όμως είναι στην καρδιά του χειμώνα!!!

Φωτογραφία-video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Μετά τα πολλά κρύα, ο καιρός μαλάκωσε λόγω των νοτιάδων. Έτσι με την πρώτη ευκαιρία, ένα απόγευμα πετάχτηκα για ένα το πολύ δίωρο ψάρεμα, σε έναν κοντινό ψαρότοπο. Τα είχα φορτώσει όλα στο αμάξι και με το που σχόλασα, τράβηξα για το μέρος που ήθελα. Ο καιρός είχε αλλάξει και από καθαρός νοτιάς είχε γυρίσει σε ΝΝΔ. Δεν πτοήθηκα και ντύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Τα νερά κρύα 14°C και όχι τόσο θολά όσο περίμενα να τα βρω. Έκανα μερικά καρτέρια για να ανοίξουν τα πνευμόνια μου, και προχώρησα στα μέρη που ήξερα αλλά ήλπιζα ότι μπορεί να έχει ψάρια. Τα δύο πρώτα καρτέρια δεν είδα τίποτα. Στο επόμενο και ενώ έχω κρυφτεί καλά, στο βάθος εμφανίστηκε ένα μικρό λαβράκι, συνοδευόμενο από κεφάλους. Το μικρό ψάρι ήρθε να δει τι ήταν αυτό το κρυμμένο πλάσμα. Ήρθε κοντά, σχεδόν άγγιξε την βέργα μου, έστριψε, για να μπει πάλι μέσα στο κοπάδι με τους κεφάλους. Ένας από τους κεφάλους ήταν αρκετά καλός και ενώ άρχιζα να πιέζω την σκανδάλη, αποφάσισα ότι είχα έρθει για κάτι καλύτερο ή μεγαλύτερο. Κάτι μέσα μου, μου έλεγε να μην του ρίξω!!! Η κίνηση του ψαροτούφεκου και η ολιγωρία μου, έτρεψαν τα ψάρια σε φυγή.  

"Αν είναι να πιάσουμε κάτι, ας είναι μεγάλο, Ας μην πιάσουμε κεφάλους σήμερα, εκτός κι αν είναι πολύ μεγάλοι..." είπα μέσα μου. Λες και άκουσαν την σκέψη μου και στα επόμενα καρτέρια εμφανίστηκαν μπροστά μου κοπάδια από κεφάλους. Κάποια κοπάδια ήταν πολυάριθμα. Τα περισσότερα ψάρια ήταν του κιλού. Απλώς τα παρατηρούσα και προσπαθούσα να πάρω τα πλάνα που ήθελα. Σε κάποιες στιγμές, έπιασα τον εαυτό μου να πιέζει την σκανδάλη. Με το που το συνειδητοποιούσα, χαλάρωνα το σφίξιμο της σκανδάλης και άφησα τα ψάρια να περάσουν ανενόχλητα. Συνέχισα το ψάρεμά μου χωρίς πολύ επιτυχία. Τα καρτέρια συνεχίζονταν χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο. Πολλά μικρά ψάρια τριγύρω μου και άρχιζα να αμφιβάλω για την απόφασή μου να μην πιάσω κάποιον κιλίσιο κέφαλο. Έτσι έκανα τις βουτιές μου με ηρεμία, απολαμβάνοντας το ψάρεμά μου. Οι χρόνοι παραμονής στον βυθό άρχιζαν να γίνονται μεγάλοι και εγώ παρατηρούσα τον εαυτόν μου. Πρόσεχα να είναι οι μυς μου χαλαροί. Πότε-πότε συνειδητοποιούσα κάποιον μυ να είναι σφιγμένος ενώ δεν χρειαζόταν. Τον χαλάρωνα και έψαχνα τους υπόλοιπους. Όταν χαλάρωνα αρκετά άκουγα τους καρδιακούς μου παλμούς. Μέσα στην απόλυτη ηρεμία της θάλασσας, χαλαρωμένος στον βυθό, το μόνο που άκουγα ήταν την καρδιά μου. Αγόγγυστα να δουλεύει χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι, χωρίς να μπορώ να επέμβω, χωρίς να έχω τον έλεγχό της. 

"Άλλος τα Ορίζει αυτά Ζάχοοοο, Άλλος!!!" είπα στον εαυτό μου. Σιγά- σιγά οι σφυγμοί έπεφταν καθώς μεγάλωναν οι παραμονές μου στον βυθό. Οι σφυγμοί έπεφταν....Έτσι έφτασα σε ένα άπλωμα. Στο παρελθόν είχα πάρει κάποια καλά ψάρια σε αυτό το σημείο. Εκεί υπήρχε και ένα μεγάλο κοπάδι από γαύρους. Μου έκανε εντύπωση ότι όλο το κοπάδι ήταν στην επιφάνεια της θάλασσας. 

"Μπορεί να σταθούμε τυχεροί.... Λες;;;;" σκέφτηκα. Αφού ηρέμησα και προετοιμάστηκα, πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα. Κρύφτηκα όσο μπορούσα καλύτερα και περίμενα. Πέρασε ένας καλός αλλά μοναχικός κέφαλος.
"Α!! ρε τυχεράκια.... σήμερα..." του είπα χαμογελώντας, καθώς αναδυόμουν. Βουτιά ξανά, καλό κρύψιμο και υπομονή. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα, φάνηκε μια ασημένια σιλουέτα στο βάθος. Μετά άλλες δύο φιγούρες ακολουθούσαν το προπορευόμενο ψάρι. Το πρώτο και το τρίτο ήταν τα μεγάλα. Όχι πως το μεσαίο δεν ήταν καλό. Αν ήταν μόνο του, σίγουρο θα του έριχνα. Τα ψάρια κολυμπούσαν ψιλά, κοντά στην επιφάνεια, μάλλον είχαν βάλει στο μάτι τους γαύρους. Το προπορευόμενο λαβράκι με το που με είδε, έστριψε και κράτησε απόσταση ασφαλείας, χωρίς να εξαφανιστεί. Το δεύτερο, το πιο "μικρό", ήρθε καταπάνω μου. Βλέποντας ότι το ακολουθούσε ένα μεγαλύτερο, το αγνόησα και το άφησα να περάσει. Το ψάρι, ήρθε κοντά μου, με παρατήρησε κι έστριψε να φύγει ήρεμα. Η όλη του πορεία, έκανε το μεγαλύτερο ψάρι να το ακολουθήσει ήρεμα. Είχα βολή, αλλά ήθελα να την σιγουρέψω, μιας και ήταν η μοναδική ευκαιρία που είχα μέχρι τώρα. Με το που έκανε να στρίψει, του έριξα στον σβέρκο.

Η βολή...

Το λαβράκι σπαρτάρισε, προσπαθώντας να απαλλαγεί από την βέργα. Δεν κατάφερα να το σκοτώσω ακαριαία και έτσι το σπαρτάρισμα του τρόμαξε το υπόλοιπο κοπάδι που εξαφανίστηκε. Εγώ είδα μόνο τρία ψάρια, αλλά στο βίντεο το βράδυ είδα οκτώ!!! Το μάζεψα γρήγορα κοντά μου, δίνοντας του ένα γρήγορο τέλος, αλλά γεμίζοντάς το φιλιά. Εκεί που δεν περίμενα να πιάσω κάποιο αξιόλογο ψάρι, μου Έδωσε ένα τρίκιλο λαβράκι (2,810 γρ.).

Το μικρό!!!

Όλος χαρά, αφού τακτοποίησα το λαβράκι συνέχισα τα καρτέρια. Δεν περίμενα να δω κάποιο ψάρι μετά από την όλη φασαρία και προχώρησα παρακάτω. Ένα μικρό χταπόδι μου απόσπασε για λίγο την προσοχή, αλλά καθώς τρύπωνε το άφησα στην ησυχία του. Λίγο πριν το τέλος του ψαρότοπου, έφτασα σε κάτι γνωστές πλάκες. Έκανα ένα καρτέρι και περίμενα. Είχε περάσει ένα λεπτό και κάποια δευτερόλεπτα χωρίς φανεί κάποιο ψάρι να έρχεται πάνω από τις πλάκες. Καθώς περιμένω κοιτώντας δεξιά-αριστερά, παρατηρώ μια μεγάλη ασημί σιλουέτα να έρχεται από αρκετά μακριά, αλλά από τα δεξιά μου. Έχω όλο τον χρόνο να γυρίσω αργά το ψαροτούφεκο και να περιμένω το ψάρι. Όντως έτσι κι έγινε. Το λαβράκι με πλησιάζει όλο περιέργεια να δει τι είμαι.

Το πλησίασμα...

Αυτό ήταν και το λάθος του. Ο στόχος ήταν μεγάλος και στο κατάλληλο ύψος. Δεν περιμένω να στρίψει και του έριξα κατάμουτρα. Η βέργα το βρήκε λίγο πίσω από το μάτι και το λαβράκι απλά βούλιαξε!!!

Το μεγάλο!!!

Δεν πίστευα στα μάτια μου. Την προηγούμενη εβδομάδα ψάρεψα όλη την ημέρα και δεν είδα ένα ψάρι της προκοπής, και σήμερα σε λιγότερο από δύο ώρες έχω πιάσει δύο υπέροχα ψάρια. Το δεύτερο ήταν πιο μεγάλο από ότι το πρώτο (3,190 γρ). Τι να ψαρέψω κι άλλο. Όλος χαρά πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Που και που έκανα κάποιο καρτέρι, αλλά δεν είδα τίποτε και δεν με ένοιαζε. Όμως μερικά μέτρα πριν βγω, κάτι τράβηξε το βλέμμα μου. Πάνω σε μια πέτρα ένας μεγάλος αστερίας κάτι έχει αρπάξει ή μάλλον κάτι έχει κουκουλώσει. Ενεργοποιώ την υποβρύχια κάμερά μου και βουτώ, Πλησιάζω και ξεκολλώ τρία από τα πόδια του από τον βράχο, για να δω τι σκαρώνει. Έχω φτάσει στην πιο κατάλληλη στιγμή. Είναι η στιγμή που καταβροχθίζει ένα στρείδι. Με τα ισχυρά του πόδια έχει ανοίξει το στρείδι τόσο, ώστε με το στόμα του που βρίσκεται στο κέντρο του, στην ένωση των ποδιών του, ρουφάει το θύμα του.

Την ώρα της μάσας!!!

Τον άφησα να συνεχίσει το δείπνο του και βγήκα. Το έχω δει αρκετές φορές σε ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση, αλλά ποτέ ζωντανά στην θάλασσα μπροστά μου. Αφού άλλαξα καθάρισα τα ψάρια, ένα τσιμπούσι είναι στα σκαριά με τους κολλητούς. 

Τέλος για σήμερα...

Υ.Γ. 1. Το μέρος το ξαναψάρεψα χωρίς επιτυχία μετά από μερικές μέρες. Έψαξα και βρήκα το στρείδι που έμοιαζε άθικτο. Είχε μια μικρή σχισμή στην άκρη των χειλιών του και έμοιαζε άθικτο. Το πλησίασα και δεν κινήθηκε καθόλου. Κάτι δεν πήγαινε καλά.... Προσπάθησα να το ανοίξω, αλλά δεν τα κατάφερα. Χρησιμοποίησα το καταδυτικό μου μαχαίρι σαν μοχλό και το άνοιξα. Ο αστερίας είχε ρουφήξει στην κυριολεξία όλη την σάρκα του στρειδιού, αφήνοντας μόνο τον μυ που ανοιγοκλείνει το κέλυφός του στρειδιού!!!

2. Το μεγάλο λαβράκι το φάγαμε με την Μαρία και τον Σπύρο. Από την παρέα όμως έλειπαν η Μαρία και ο Μιχάλης, που λόγω ενός απρόσμενου γεγονότος δεν παρευρέθηκαν στο τσιμπούσι... Δεν πειράζει μια άλλη φορά...

 

Το μεγάλο!!!

Λάβετε θέσεις....

Translation of the above article.

Title: Sea bass and the voracious star-fish!!!

Photo-video: Zacharias Skevofilax.
1st picture: ( We are still in the middle of winter!!!)

After many days of cold weather, the weather softened because of the south winds. So at the first opportunity, one afternoon I went for a maximum of two hours spearfishing, at a nearby fishing ground. I had loaded all my gears in the car and after finishing with my responsibilities, I drove to the place I wanted. Meanwhile the weather had changed, and from south winds to NNW winds. I did not mind at all this change and geared up as fast as I could. The sea temperature was 14 ° C and the sea was not as blurred as I expected to find it. I did a few ambushes in order to worm-up my lungs, and I swam to the area I was hoping to find some fish. In the first two ambushes I did not see anything. In the next one, while I was hiding well between the rocks of the seafloor, a small sea bass (Dicentrarchus labrax), accompanied by a school of mullets. (Mugil cephalus), appeared a bit further away. The sea bass swam directly towards me, to observe what this hidden creature was doing. It came very close, almost touched the tip of my spear, turned and got back into the school of the mullets. One of the mullets was a good size fish and while I was starting to press the trigger of the speargun, I decided I had come to catch something better or bigger. Something inside myself, it was telling me not to shoot it!!! The movement of the speargun and my hesitation, allowed the fish to swim away.

"If I am to catch something, let it be big. Let's not catch any mullets today, unless they are very big..." I said to myself. As if they were listening to my thoughts, and in the next ambush, there were flocks of mullets in front of me. Some flocks were numerous. Most fish were about a kilo. I just looked at them and tried to get the video shots I wanted. At some moments, I caught myself squeezing the trigger of the speargun. By realising it, I eased the pressure off the trigger and let the fish to pass-by undisturbed. I continued my fishing without much success. The ambushes continued without seeing anything special. There were many small fish around and I was beginning to doubt my decision not to catch mullets. So I continued my dives and enjoyed my fishing. Dive after dive, I managed to hold my breath longer and started observing myself. I was looking for my muscles to be relaxed. From time to time I was realising that a muscle was tightened unnecessarily. I relaxed it and searched for another. When I had relaxed enough, I was hearing my heart beats. In the absolute tranquility of the sea, being relaxed on the sea floor, all I was hearing was my heart. It was working unstoppably. Nether I had any ability to intervene, or any control over it. 

"Someone else Defines These Zach, SOMEONE ELSE!!!" I said to myself. Slowly my heart pulses slowed down as my stays on the sea floor became longer... Then I reached a place where the sea floor was covered with large flat stones. In the past I had caught some good fish here. I noticed a large flock of sand smelts (Atherina hepsetus) near the surface of the sea.

"We may get lucky .... Who knows?" I thought. After I calmed down and got ready, I took a deep breath and dove. I was hidden behind some rocks as best as I could and waited. A good size but lonely mullet passed by. 

"You are lucky .... today ..." I told the mullet, smiling while emerging. I dove again, hiding and waited. Several seconds had passed and a silver silhouette appeared in the background. Two more figures followed the leading fish. The first fish and the third one, were the bigger ones. Not that the middle one was a small one. If it was alone, I would definitely shoot it. The fish were swimming very close to the surface, probably they were after the sand smelts. When the leading sea bass realised my presence, turned and kept a safe distance. The second fish, the "smallest" one, came over me. Seeing that it was being followed by a bigger one, I ignored it and let it pass. The fish came close to me, looked at me, turned and swam away calmly. This behaviour made the following bigger fish to approached me calmly too. I had a shot but I wanted to make sure it would be successful since it was the only chance I had so far. The big sea bass came closer, turned to swim away when I pressed the trigger. The spear stroke the fish on its neck. (2nd picture: The shooting.....) The sea bass struggled, trying to get rid of the spear. I did not manage to kill it instantly and so its struggle scared away the rest of the fish. I saw only three fish, but the video later on showed me eight sea basses!!! I reeled in the sea bass quickly, giving it a quick end and kissed many times. Even though, I did not expect to catch any fish, He Gave me a three-kilogram sea bass (2.810 g). (3rd picture: The smaller one!!!). Full of joy, after I had put the sea bass on my fishing holder, I continued the ambushes. I did not expect to see any other fish after the fight with sea bass so I swam further away. A small octopus got my attention for a while, but as it was gone under a rock, I swan even further. Shortly before the end of the fishing ground, I reached some flat rocks that I knew from past fishing expeditions. I dove, ambushed and waited. A minute and a some seconds had passed, without any fish coming over the flat rocks. As I was looking around, I noticed on my right a large, silvery silhouette coming towards me, from far away. I had plenty of time to slowly turn the speargun towards the fish and waited for it. The sea bass was approaching with curiosity trying to realise what was Ι. (4th picture: The approaching...) That was its last mistake. The sea bass was a big target and at the right height. I do not let it to turn and I shut it directly on its face. The spear stroke it just behind the eye and the sea bass just sank !!! (5th picture: The big one !!!).I could not believe what I was seeing. Last week I was fishing all day and did not see a fish worth catching, and today in less than two hours I caught two wonderful fish. The second was bigger than the first (3,190 g). I did not want to fish any more. Full of joy, I started swimming towards my car. Once in a while I dove and waited, but I did not see anything and did not care. But a few meters before I went out of the sea, my eyes caught something different. On a stone, a great starfish had grabbed something or rather had hooded something, in order to be more precise in my description. I activate my underwater camera and dove, I approached and unsoldered three of its legs from the rock to see what it was doing. I had arrived at the most appropriate time. It was the moment that it was devouring an oyster. With his powerful legs, it had opened the oyster just enough, so that with its mouth, which is located in the centre of its legs, was sucking its victim's flesh. ( 6th picture: Eating time!!!). I let it to continue its dinner and I went out. I have seen this incident several times on TV documentaries but never live in the sea. I changed, cleaned the fish and a dinner was set with our friends. (7th picture: It is over for today...)

P.S. 1. I visited the same fishing grounds without success after a few days. I searched and found the oyster that looked intact. He had a small slit at the edge of its shell and looked intact. I approached and it did not move at all. Something was not going well ... I tried to open it, but I could n't. I used my diving knife as a lever and opened it. The starfish had literally sucked all the flesh of the oyster, leaving only the muscle that closes the shells of the oyster !!!

2. The big sea bass was eaten with Maria and Spyros. But from our the company Maria and Mike,were missing who, due to an unexpected event, did not attend the feast... It does not matter, there will be another time ...

(8th picture: The big one!!!), (9th picture: Get ready...)