Η απόφαση για την Σίφνο πάρθηκε τελευταία στιγμή, μιας και η άδεια της Σταυρούλας άργησε να εγκριθεί. Όμως είχαμε έναν άσσο στο μανίκι μας που ακούει στο όνομα Μαρίνα Κωστίκα. Η Μαρίνα με την αδελφή της την Άννα έχουν σπίτι στο νησί κι έτσι ανέλαβε να μας βρει ένα δωμάτιο με θέα θάλασσα, αν ήταν δυνατόν. Όντως ο στόχος επιτευχθεί και ήμασταν και κοντά με τα κορίτσια. Το δωμάτιο ήταν στην περιοχή της Χρυσοπηγής και ήταν πολύ κοντά στην θάλασσα. Φτάσαμε μεσημέρι στο νησί και αφού συναντήσαμε την Μαρίνα, τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο. Το Σάββατο θα ερχόταν ο φίλος της Άννας, ο Αντώνης και έτσι η παρέα ήθελε ψαροφαγία. Άλλο που δεν ήθελα εγώ. Είχα τις πληροφορίες μου για κάποιους ψαρότοπους κι είπα να αρχίσω από τα κοντινά.
Ένας μεγάλος κάβος ήταν το πρώτο μέρος της βουτιάς. Βέβαια για να φτάσω εκεί χρειαζόταν να κολυμπήσω περίπου 45 λεπτά. Καθ΄οδόν έβαζα και τα διάφορα σημάδια σε κάποιες πέτρες που ήθελα να ψάξω στο γυρισμό. Έφτασα στον κάβο. Αρκετά μακριά μου ένας μεγάλος ροφός (περίπου 10-12 κιλά), με το που με πήρε χαμπάρι, εξαφανίστηκε κάτω από μια πλάκα.
"Το ψάρι δεν θα μείνει εκεί. Θα χωθεί μέσα στο κατρακύλι και δεν θα το βρω. Από την αντίδρασή του, φαίνεται ότι είναι γνώστης της κατάστασης...." σκέφτηκα.
Έκανα την πρώτη βουτιά και έψαξα την πλάκα. Κοίταξα και την διπλανή της, αλλά δεν βρήκα τίποτα. Με το που ξεκουράζομαι στην επιφάνεια, βλέπω έναν άλλο ροφό, 5-6 κιλών, να έρχεται από τα βαθιά, μπαίνει στην ίδια πλάκα με τον άλλον, βγαίνει και μπαίνει στο κατρακύλι του κάβου. "Μάλλον δύσκολα τα πράγματα και με αυτόν..." Σκέφτηκα.
Το βάθος είναι περίπου είκοσι μέτρα (-19,8μ). Έψαξα όπου μπορούσα να ψάξω και δεν είδα τίποτα. Τα ψάρια ήταν γνώστες του αντικειμένου και είχαν κρυφτεί πολύ καλά. Στο καλύτερο μέρος δεν τα κατάφερα. Χάρηκα πάντως που είδα και δύο καλά μαύρα. Αυτά θα κρατάνε άλλα ψάρια τριγύρω. Πήρα τον δρόμο του γυρισμού, έχοντας την σκέψη ότι έπρεπε να πιάσω ψάρια για πέντε άτομα.
Ξεκίνησα λοιπόν να ψάχνω. Είδα μια μουρμούρα καλή και έκανα ένα γρήγορο καρτέρι. Το ψάρι δεν ερχόταν κοντά κι έτσι του έριξα από μακριά και μου σχίστηκε. Την κυνήγησα γιατί ο τρόπος που κολυμπούσε ήταν λίγο περίεργος. Έδειχνε ότι η βολή είχε κάνει την ζημιά της. Όντως λίγο πιο κάτω κρύφτηκε σε μια πετρούλα και την έπιασα. Ψάχνοντας στα μέρη που είχα βάλει τα σημάδια μου έπιασα ένα μελανούρι, έναν κακαρέλο και μια πετροχειλού. Μετά όμως νέκρα. Όπου και να έψαξα δεν βρήκα τίποτα.
Το πρώτο της ημέρας....
"Δεν φτάνουν αυτά για όλους μας..." σκέφτηκα. Προχώρησα λίγο πιο κάτω και πλακώθηκα στα καρτέρια, μήπως και φανεί κάποιο ψάρι. Μετά από μερικές βουτιές μου ήρθαν σκάροι. Διάλεξα τους τρεις πιο μεγάλους και τους έπιασα.
"Αρκετά είναι αυτά. Δεν χρειαζόμαστε άλλα..." είπα στον εαυτό μου και τράβηξα για την παραλία. Όμως το μάτι μου έπιασε κάτι που δεν ταίριαζε στον βυθό. Μια πίννα ήταν πεσμένη στην άμμο και γύρω της ήταν στολισμένα μικρά κοχύλια.
"Μάλλον κάποιο μικρό χταπόδι έχει κάνει την φωλιά του...." σκέφτηκα και βούτηξα. Μέσα στην πήνα ένα μικρό χταποδάκι είχε κάνει το θαλάμι του. Ήταν όντως πολύ μικρό και πλησίασα το χέρι μου για να έχω μέτρο σύγκρισης στο υποβρύχιο πλάνο μου. Ο λιλιπούτειος φίλος μου πήγε να πεταχτεί έξω, αλλά έβαλα το χέρι μου από την άλλη μεριά και ξαναμπήκε μέσα.
Ο μικρός φίλος...στο στολισμένο σπιτάκι του...
Τον χαιρέτισα και έφυγα για την παραλία. Καθάρισα τα ψάρια και πήγα στο δωμάτιο. Εκεί πήραμε την Μαρίνα τηλέφωνο για να κανονίσουμε την ψαροφαγία.
Η μοναδική ψαριά μου....
Νωρίς το απόγευμα πήγαμε στα παιδιά. Πρώτα όμως έπρεπε να περάσουμε από την επιτροπή έγκρισης!!! Η Φλάφη και ο Νώε, τα δύο σκυλιά των παιδιών, αφού μας περιεργάστηκαν λεπτομερώς μπορώ να πω, έδωσαν την έγκρισή τους και το τσιμπούσι ξεκίνησε. Το ψήσιμο το ανέλαβε ο μετρ του είδους ο Αντώνης. Άναψε την φωτιά και όταν τα κάρβουνα ήταν έτοιμα τα βάλαμε πάνω.
Ο μετρ Αντώνης επί τω έργω...
Τα κορίτσια μας, ανέλαβαν τα υπόλοιπα. Όταν τα ψάρια ετοιμάστηκαν, ήρθαν και τα υπόλοιπα και πήραν φωτιά τα πιρούνια μας.
Τα κορίτσια και ο Νώε...
Εννοείται ότι παρόντες ήταν και οι δύο τριχωτοί φίλοι μας. Οι κουβέντες, τα αστεία και τα πειράγματα μας κράτησαν σε καλή διάθεση μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Μπορώ να πω ότι είχα μια μικρή αγωνία μήπως έπρεπε να πιάσω κανέναν ψάρι ακόμη. Στο τέλος όμως του δείπνου είχε περισσέψει ένας σκάρος, οπότε όλα καλά. Καληνυχτίσαμε τους φίλους μας, όλους, και πήγαμε για ύπνο.
...και τα πιρούνια πήραν φωτιά....
Η αιτία που το άρθρο το ονόμασα: Οδοιπορικό στην Σίφνο και όχι ένα ψάρεμα ή μια βουτιά κλπ, ήταν αυτό που μου συνέβη με το που ξύπνησα το πρωί. Ένας ισχυρός πονόδοντος, σε έναν τραπεζίτη μας άλλαξε όλα τα πλάνα. Είχα κάποιες ενοχλήσεις, αλλά δεν έδωσα και πολύ σημασία. Ήλπιζα ότι δεν θα ήταν τίποτα και μόλις γύριζα στην Αθήνα θα πήγαινα στην οδοντίατρό μου. Όμως το δόντι είχε άλλα πλάνα. Άρχιζε να πρήζεται όσο περνούσε η ώρα και ο πόνος, πόνος. Η Σταυρούλα βρήκε στο διαδίκτυο δύο οδοντιάτρους, διαλέξαμε τον έναν και φύγαμε για την Απολλωνία. Ο γιατρός το μόνο που μου έκανε, αφού έβγαλε μια ακτινογραφία,΄ήταν να μου γράψει φάρμακα. Άλλωστε δεν μπορούσε να κάνει τίποτε αν δεν ξεπρηζόταν το δόντι. Εκεί τελείωσε άδοξα το ψάρεμα στη Σίφνο.
Βουρρρ έτοιμοι για βόλτα....Στο βάθος η εκκλησία της Χρησοπηγής.....
Έτσι για μια εβδομάδα έκανα διακοπές, κυριολεκτικά διακοπές από όλες τις ασχολίες που είχα στο μυαλό μου. Το θέμα ήταν να γίνει καλά το δόντι. Γυρίσαμε όλο το νησί (όπου μπορούσαμε να πάμε με αμάξι). Η Σίφνος είναι ένα πολύ όμορφο κυκλαδο-νήσι. Τα άσπρα με στρογγυλεμένες γωνιές της σπίτια, της δίνουν ένα μοναδικό χώμα. Έχει αρκετές ωραίες παραλίες, οι οποίες όμως έχουν πάρα πολύ κόσμο. Όμως σε αρκετές παραλίες στα βόρια και στα δυτικά δεν υπάρχει πρόσβαση με αυτοκίνητο παρά μόνο με βάρκα. Ειδικά στις παραλίες του βοριά πρέπει να επιτρέπει την πρόσβαση το μελτέμι.
Ο κόσμος ασχολείται με τον τουρισμό ως επί των πλείστων και το νησί είναι "φορτωμένο" από τουρίστες σχεδόν από κάθε γωνιά της γης. Το φαγητό είναι σχεδόν παντού καλό, με μικρά "λαθάκια" τα οποία όμως δεν πολυ-νοιάζονται να τα διορθώσουν, μιας και το νησί έχει πάρα πολύ κόσμο. Ένα από αυτά τα "λαθάκια" είναι και οι τιμές που είναι αρκετά τσιμπημένες.... ειδικά στα είδη ένδυσης ήταν απρόσιτες για εμάς.
Η καταπληκτική θέα από το σπίτι της Μαρίνας και της Άννας!!!
Εννοείται ότι με τα παιδιά βρισκόμασταν μέρα παρά μέρα. Πότε στην παραλία, πότε στο σπίτι τους όπου γονατίσαμε κάτι γεμιστά την μία μέρα και κάτι ψητά μια άλλη φορά. Ένα οικογενειακό παγωτό κλαίει ακόμη για τα χαμένα του κομμάτια... πάντα όμως υπό την έγκριση της Φλάφη και του Νώε, !!!!
Για να καταλάβουμε πόσο πολύ χιούμορ έχει το σύμπαν, τις τρις τελευταίες μέρες στο νησί, βρέθηκε κάποιος φίλος της Μαρίνας με επτάμετρο φουσκωτό και ήθελε παρέα για ψαροτούφεκο!!! Κοίταξα στον γαλάζιο ουρανό και του χάρισα ένα πλατύ χαμόγελο σκεπτόμενος.... "everything happens for a reason!!!" Εννοείται ότι ούτε σκέψη για βουτιά. Αφού τα πλάνα μου δεν συμβάδιζαν με Εκείνου στην Σίφνο, συνεχίζουμε παρακάτω, προσπαθώντας να ρέω στις καταστάσεις που μου φέρνει η ΖΩΗ όσο πιο ήρεμα και ψύχραιμα γίνεται. Δεν είναι πάντα εύκολο....
Δεν ξέρω πότε θα ξαναπάμε στην Σίφνο, αλλά θα ήθελα να κάνω μια βουτιά σε μερικούς από τους ψαρότοπούς της που έχω υπό όψιν μου....
Τελικά τα κατάφερα και ξαναπήγα για μια δεύτερη βουτιά στα Κύθηρα. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο και εγώ περίμενα με ανυπομονησία τις αποσκευές μου. Ήρθε και ο Βρεττός και στήθηκε το πλάνο της βουτιάς. Ο καιρός πολύ καλός αλλά και ο καύσωνας παρών. Έτσι είπαμε για μια απογευματινή βουτιά λόγω της πολύς ζέστης. Αφού όλα ετοιμάστηκαν και ήρθε το απόγευμα, ξεκινήσαμε για τον επιλεγμένο ψαρότοπο. Μόλις φτάσαμε βουτήξαμε με ανυπομονησία. Τα μικρόψαρα σε απίστευτους αριθμούς. Ένα καλό μαγιάτικο έδωσε τα διαπιστευτήριά του και χάθηκε στο μπλε. Στο πρώτο μου καρτέρι κι ενώ κοιτώ στο μπλε, βλέπω στα δεξιά μου μια μεγάλη ούγενα. Το ψάρι όλο και με πλησιάζει. Περιμένω μήπως κι έρθει κάτι πιο μεγάλο, αλλά τίποτε. Στρίβω απαλά το μακρύ όπλο, και με το που μπαίνει διστακτικά εντός πεδίου βολής, ρίχνω. Η ούγενα έκανε να φύγει αλλά ήταν πολύ αργά. Κοιτάζω να πάρω το πλάνο καθώς ο Βρεττός την δευτερώνει, αλλά και οι δυο μας δεν είχαμε ενεργοποιήσει τις υποβρύχιες κάμερες!!! Το ψάρι είναι πάνω από κιλό, κι εμείς δεν έχουμε υποβρύχια πλάνα!!!
Η ούγενα....
Συνεχίζουμε χωρίς να δούμε κάτι καλό. Βαθύναμε κι άλλο, αλλά μετά τα -22μ. επικρατούν χειμερινές θερμοκρασίες. Κάθε φορά που αναδυόμαστε, μοιάζουμε σαν ξυλάκια παγωτού. Στα πολύ βαθιά, ο Βρεττός είδε μια μεγάλη συναγρίδα 5-6 κιλά, που τον αγνόησε εντελώς. Τα ίδια έπαθα κι εγώ με κάτι ωραίες στήρες κι έναν τρίκιλο ροφό. Σε άλλη μια βουτιά ο Βρεττός τα είδε όλα μαζί, αλλά τα ψάρια έφυγαν ακόμη πιο βαθιά.
Αποφασίσαμε να πάμε σε άλλον τόπο. Σε μια βουτιά ο Βρεττός κάτω από μια πλάκα έπιασε μια πίγκα 1,5 κιλά. Βουτιά στην βουτιά, βρήκαμε έναν 5αρη ροφό, αλλά το ψάρι δεν μας έδινε καλή βολή κι έτσι το αφήσαμε για να τον πιάσει άλλη φορά ο Βρεττός.. Λίγο πιο κάτω ο Βρεττός μου έδειξε που να κάνω καρτέρι και προς σε πια κατεύθυνση. Βουτώ και πριν ακόμη ακουμπήσω στον βυθό, αντιλαμβάνομαι δύο μεγάλες πίγκες να πηγαίνω-έρχονται στον βυθό. Με το που προσγειώνομαι, η μια πίγκα αλλάζει κατεύθυνση κι έρχεται καταπάνω μου. Περιμένω κριμένος. Το ψάρι αιωρείται απέναντί μου και μόλις έκανε να στρίψει, πάτησα την σκανδάλη.
Δευτερόλεπτα πριν την βολή...
Η βέργα βρήκε στον σβέρκο το μεγάλο ψάρι, το οποίο άρχιζε να τρέμει, σημάδι ότι η βέργα είχε κάνει το καθήκον της. Η βολή ήταν αρκετά μακρινή κι η βέργα μόλις την είχε ξεπεράσει. Ξεχνώ τα πάντα και ορμώ στο ψάρι. Το αρπάζω και αναδύομαι.
Η πίγκα πιάστηκε....
Κοιτώντας καλύτερα το ψάρι αντιλαμβάνομαι ότι αν χρησιμοποιούσα την υποβρύχια κάμερα θα είχα ένα υπέροχο πλάνο με μια τεσσάρα πίγκα....Κάναμε ακόμη μερικές βουτιές κι εκεί τελείωσε η βουτιά μας.
Όλα μαζί...
Το βράδυ, ένας πιτσιρικάς της παρέας, ο Ανδρέας περίπου 7 ετών, αφού είδε τα ψάρια κι άκουσε τις συζητήσεις μας, ρώτησε γεμάτος απορία: "Πόσο κρύα ήταν η θάλασσα στα βαθιά;"
Κι εγώ του απάντησα: "Εγώ σε μια βαθιά βουτιά μου είδα έναν πιγκουίνο να περνάει!!!" Τα μάτια του μικρού Ανδρέα άνοιξαν διάπλατα, ενώ η παρέα ξέσπασε στα γέλια.
Την επόμενη ημέρα ο καιρός είχε δυναμώσει. Έτσι πήγαμε στα υπήνεμα του βοριά. Τα φορτώσαμε και οδηγώντας φτάσαμε σε μια νότια γλίστρα. Από εκεί τραβήξαμε στα μέρη που είχε διαλέξει ο Βρεττός. Με το που πέσαμε στο νερό, ο Βρεττός βρήκε έναν εξάρι ροφό. Το ψάρι τρύπωσε σε μια πλάκα και δεν τον είδαμε ξανά. Προχωρήσαμε λίγο πιο κάτω, ψάχνοντας τα μονόπετρα. Καθώς στρίψαμε τον κάβο, εγώ τράβηξα σε ένα σήκωμα του βυθού, ενώ ο Βρεττός ήταν στα κοφτά. Ενώ πλησιάζω το τελείωμα του σηκώματος για να δω τι υπάρχει στο κοφτό του, μια συναγρίδα περνά από κάτω μου. Κρατώ ένα 82αρη οπλισμένο στην δεύτερη σκάλα και δεν έχω πολλές επιλογές. Βουτώ διαγώνια στο ψάρι, προς την κατεύθυνση που είχε πάρει. Η συναγρίδα γυρίζει και με κοιτά, χτυπά την δυνατή ουρά κι απομακρύνεται. Εγώ σταματώ να κολυμπώ και χαμηλώνω το βλέμμα μου. Το ψάρι σταματά να απομακρύνεται και με παρατηρεί. Εγώ με απαλές πεδυλιές την πλησιάζω, αποφεύγοντας να την κοιτάζω κατάματα. Όταν την έχω πλησιάσει αρκετά κοντά, το ψάρι αρχίζει να κινείται. Είναι μακρινή βολή αλλά δεν έχω επιλογή. Σημαδεύω και ρίχνω. Η βέργα βρίσκει την συναγρίδα ψιλά στην μέση. Το ψάρι τα δίνει όλα. Ανοίγω την κάμερα και προσπαθώ να τραβήξω και video. Όμως η σκέψη ότι το φτερό είναι μικρό και η βολή μακρινή, αποφασίζω να την κλείσω και να ασχοληθώ με το δώρο που μου έχει δοθεί. Το ψάρι τα δίνει όλα. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κρατώ το σκοινί τεντωμένο και να βάλω τις φωνές. Ο Βρεττός έρχεται όσο πιο γρήγορα μπορεί και δευτερώνει την συναγρίδα. Έτσι πιάσαμε ένα απίθανο ψάρι των 3,5 κιλών!!! Είναι η πρώτη συναγρίδα που πιάνω με πλανάρισμα. Βραχωμένες ή με καρτέρι έχω πιάσει αρκετές, αλλά με πλανάρισμα αυτή ήταν η πρώτη κι εύχομαι όχι η τελευταία.
Όταν σε θέλει...
Στο επόμενο κάβο μου γνέφει ο Βρεττός να περιμένω. Σέρνεται στον βυθό και φτάνει στο κοφτό, σημαδεύει και ρίχνει. Τον πλησιάζω και έχει πιάσει έναν σαργό κοντά στο 1,5 κιλών.
Ο Βρεττός με τον πολύ μεγάλο σαργό...
Παίρνω το πλάνο και συνεχίζουμε. Είχε δει τρις σαργούς κι έριξε κι έπιασε τον πιο μεγάλο. Εδώ έχει και ρέμα, οπότε η θάλασσα είναι πιο παγωμένη. Στα βαθιά έχει ελάχιστα ψάρια και ότι δούμε φεύγει για τα άπατα. Καθώς κολυμπάμε, διακρίνω μέσα στις φυκιάδες μια σκιά να κινείται. Την χάνω σε κάτι πέτρες. Κάνω νόημα στον Βρεττό και βουτώ. Το ψάρι γλιστράει ανάμεσα στις πέτρες. Μου μοιάζει για πίγκα, αλλά και μπορεί να είναι και στήρα. Την βλέπω να χάνεται πίσω από μια πλάκα. Αναδύομαι και λέω στον Βρεττό τι έχει συμβεί. Βουτάει εκεί που του λέω και τον βλέπω να ρίχνει. Τραβάει την βέργα, αλλά έρχεται άδεια. Φάγαμε τον τόπο ψάχνοντας για να την βρει ο Βρεττός από μια τρυπούλα και τελικά το έπιασε και ήταν στήρα. Η πρώτη βολή της είχε ξύσει το κρανίο. Μερικά χιλιοστά πιο κάτω και το ψάρι θα ήταν νεκρό. Ήταν μια 2,5 κιλών στήρα!
Μετά από λίγο βλέπω μπροστά μου ένα πολύ μεγάλο κοπάδι από λούτσους. Γυρίζω να δω που είναι ο Βρεττός, αλλά έχει ήδη καταδυθεί. Σέρνεται στον βυθό και πλησιάζει τα ψάρια. Τον καλύπτει ένας μεγάλος βράχος. Παίρνει θέση και περιμένει τον μεγάλο. Τα ψάρια είναι απ΄1,5 έως 2 κιλά, αλλά υπάρχει ένα πολύ μεγάλος ανάμεσά τους. Καθώς κοιτώ από την επιφάνεια, όλο το τοπίο έχει ασημίσει από τα ψάρια. Το μεγαλύτερο ψάρι δεν πλησιάζει καθόλου. Έτσι ο Βρεττό πιάνει έναν δίκιλο...
Συνεχίσαμε αλλά το τοπίο δεν άλλαξε καθόλου. Ο κυρ Μανώλης (ο βαρκάρης μας και πατέρας του Βρεττού) μας είπε ότι ήθελε σκάρους. Μιας και είχαμε ψαρέψει τον τόπο, όσο μπορούσαμε, αρχίσαμε να πιάνουμε σκάρους. Έχω πιάσει δύο, όταν ο κυρ Μανώλης έρχεται με το φουσκωτό να με πάρει, γιατί ο Βρεττός με χρειάζεται. Όταν έφτασα εκεί που ψάρευε, βλέπω το ψαροτούφεκο να είναι δίπλα από μια πλάκα.
"Να το φέρω πάνω;" ρωτάω
"Όχι, έχω χτυπήσει μια στήρα, αλλά υπάρχει μια κολοχτύπα δίπλα της....." μου λέει και του δίνω το δικό μου. Βουτάει και την πιάνει.
Ο Βρεττός με την πρώτη...
"Βούτα γιατί έχει άλλη μια κολοχτύπα..." μου λέει. Για να μην πολυλογούμε πιάσαμε τέσσερις κολοχτύπες και την στήρα που ήταν 2,3κ. Μάλιστα οι δύο τελευταίες κολοχτύπες την είχαν πέσει για να φάνε την στήρα και τις πιάσαμε πάνω στο ψάρι. Πιάσαμε σκάρους και εγώ βρήκα μελανούρια τρυπωμένα κι έπιασα ένα μισόκιλο. Καθώς κολυμπώ για να φτάσω το σκάφος, βλέπω έναν καλό λούτσο. Έχω πρώτη σκάλα στο 82αρη μου και το ψάρι είναι λίγο ανήσυχο. Το αφήνω να βαθύνει και βουτάω ήρεμα πίσω του. Με το που κάνει να στρίψει, σημαδεύω και πατώ την σκανδάλη. Πιάνω έναν λούτσο 1,4 κ. Γυρίζω στον Βρεττό και του λέω: "Αν θέλει να στο δώσει και με πρώτη σκάλα στα δίνει...."
Ο Βρεττός είδε έναν πιο μεγάλο, αλλά όσα καρτέρια και να έκανε το ψάρι δεν πλησίασε καθόλου. Εκεί τελείωσε και το ψάρεμά μας.
Κύθηρα τέλος για φέτος:;;;
Υπάρχει κι ένα καινούργιο ναυάγιο στα Κύθηρα. Πέρσι το καλοκαίρι ένα σαπιο-κάραβο από την Τουρκία μετέφερε 250 ψυχές από τα Τουρκικά παράλια για την Ιταλία. Ο ισχυρός καιρός όμως, κυριολεκτικά το πέταξε στα βράχια των Κυθήρων. Άνθρωποι με τις οικογένειές τους, με την αξιοπρέπειά τους, που προσπάθησαν να απομακρυνθούν από τον πόλεμο στην Συρία. Βγήκαν στην στεριά, βρεγμένοι όλοι, άλλαξαν και φορώντας στεγνά ρούχα, γεύτηκαν την Ελληνική φιλοξενία από τον ντόπιο πληθυσμό. Όσοι αντιλήφθηκαν το γεγονός έτρεξαν να προσφέρουν ότι μπορούσαν σε αυτές τις ταλαιπωρημένες ψυχές. Νερά και τρόφιμα μοιράστηκαν στους πρόσφυγες. Μετά οι τοπικές αρχές τους μετέφεραν στην Καλαμάτα και λέγεται ότι κατέληξαν στην Αθήνα. Ίσως είναι αυτή η μεγαλοψυχία μας απέναντι στον ανθρώπινο πόνο που μας έχει σώσει μέχρι σήμερα και δεν μας έχουν πλακώσει τα Ουράνια. Γιατί σαν λαός γενικά είμαστε για κλάματα. Κουτοπόνηροι, ποτέ δεν φταίμε, αυτούλακιδες και παντογνώστες με άποψη και με κριτική χωρίς να αφήνουμε έστω ένα μικρό περιθώριο μήπως η άποψη του άλλου είναι σωστή!!!
Επίλογος...
Η επόμενη μέρα και τελευταία μου μέρα στα Κύθηρα, μας φύλαγε και μια έκπληξη. Ένας ισχυρός ΒΒΔ 7-8 μποφόρ μας καθήλωσε στην στεριά.
Αρκετά μας έδωσε... τώρα ψαρευτική ανάπαυλα...
Η μέρα κύλισε ήρεμα κι εγώ βρήκα την ευκαιρία για λίγο περπάτημα ανάμεσα στις αναμνήσεις μου. Καθώς προχωρούσα κατά μήκος της ακτογραμμής, μικρές λιμνούλες σχηματίζονταν σε διάφορα μέρη. Μικρόψαρα όπως κεφαλόπουλα, σάρπες, κοκκοβοί καθώς και γαριδούλες και καβουράκια, είχαν βρει καταφύγιο από την μανία του καιρού. Μου ήρθαν μνήμες της παιδικής μου ηλικίας..... Καθόμουν με τις ώρες προσπαθώντας να τα πιάσω και να γεμίσω τον πολύχρωμο κουβά μου. Χρησιμοποιώντας σαν δίχτυ το καπέλο μου, προσπαθούσα να τα πιάσω και ιδιαίτερα τις μικρές γαρίδες. Αυτές θα γίνονταν το δόλωμα για κάτι μεγαλύτερο. Τις περισσότερες φορές γυρνούσα άπραγος... αλλά η ξεγνοιασιά εκείνων των καιρών με έχει αποχαιρετίσει για τα καλά. Όμως που και που, σε κάποιες στιγμές, απειροελάχιστες στιγμές, ξαναβρίσκω εκείνη την παιδική ξεγνοιασιά. Μια ξεγνοιασιά που τόσο έχουμε ανάγκη σε αυτούς τους περίεργους καιρούς, όπου η ΖΩΗ μας καλεί να γίνουμε περισσότερο Άνθρωποι αλλάζοντας το εγώ με το Εμείς.....
Στις αρχές Ιουλίου, μεταξύ των διαφόρων προβλημάτων, κατάφερα να βρω ένα long weekend (όπως το απεκάλεσε ο Βρεττός) και να πεταχτώ μέχρι τα Κύθηρα. Τα χειμωνιάτικα πλάνα ήταν να κατέβω για δέκα ημέρες, αλλά το Σύμπαν είχε άλλα στο μυαλό Του. Τελικά ξέκλεψα τέσσερις μέρες. Μπήκα στο αεροπλάνο και σε 35' ήμουν στην φιλοξενία του φίλου μου Βρεττού. Εννοείται ότι με το που έφτασα τα πλάνα της βουτιάς καταστρώθηκαν και σε δύο ώρες αργότερα βουτούσαμε. Ο καιρός δεν βοηθούσε και πολύ, αλλά ποιος νοιαζόταν; Είχε ένα 4-5 ΒΒΔ που όσο πέρναγε η ώρα ο καιρός έπεφτε. Τα φορτώσαμε όλα στο φουσκωτό του φίλου μου και όπου φύγει-φύγει. Πήγαμε στα ρηχά στην αρχή για να ανοίξουμε, αλλά δεν υπήρχε κυκλοφορούσε ψυχή. Αλλάξαμε τόπο και σε ένα γνωστό θαλάμι ο Βρεττός πήρε έναν τεσσάρι ροφό. Όλο χαρά συνεχίσαμε αλλά μας συνόδευε η απογοήτευση. Όχι επειδή δεν πιάσαμε ψάρια, αλλά επειδή δεν βλέπαμε τίποτα το σπουδαίο. Υπήρχαν πολλά μελανούρια, τα μικρόψαρα ήταν άπειρα σε ορισμένα σημεία, αλλά τίποτα μεγάλο. Καταλάβαμε τον λόγο όταν βάθυναν οι βουτιές μας. Μόλις πλησιάζεις τα -20μ. υπήρχε ένα αρκετά κρύο θερμοκλινές που μετά τα -25μ η θάλασσα ήταν παγωμένη. Αυτή πιστεύω ήταν η αιτία που δεν κυκλοφορούσε τίποτε στα βαθιά. Πήραμε και δύο στήρες του 1,5 κιλού και αποφασίσαμε να πάμε σε ένα άλλο μακρινό κομμάτι που ήξερε ο Βρεττός για κατρέρια. Προς μεγάλη μας έκπληξή δεν υπήρχε θερμοκλινές. Πλακωθήκαμε στα καρτέρια περιστοιχισμένοι από δεκάδες μικρούς λούτσους που την περισσότερη ώρα ήταν για χάζι. Όποιος βουτούσε, ολόκληρο το κοπάδι τον ακολουθούσε, δημιουργώντας μια ασημένια ουρά πίσω από τον δύτη, απαράμιλλης ομορφιάς. Έμοιαζε σαν ένα μαύρο κομήτη με μια μακριά ασημένια ουρά. Μια ουρά ζωντανή που κουνιόταν και άλλαζε σχήμα όταν και όπως ήθελε. Σε κάποια στιγμή το κοπάδι των λούτσων έγινε ένα με ένα κοπάδι από μανάλια (μικρά μαγιάτικα) και το όλο θέαμα με έκανε να μην θέλω να βουτήξω, παρά να κάθομαι και να χαζεύω αυτό τον ζωντανό θαλάσσιο πίνακα. Όπου πήγαινε το κοπάδι, τα μικρόψαρα εξαφανίζονταν έντρομα. Καρτέρι στο καρτέρι ο Βρεττός έπιασε έναν ωραίο σηκιό που πλησίαζε τα δύο κιλά. Εγώ δεν τα πήγαινα και τόσο καλά. Είχα αστοχήσει σε μια τρίκιλη συναγρίδα και μου είχε σκιστεί μια πολύ ωραία στήρα. Το δειλινό πλησίαζε και αποφασίσαμε να κάνουμε μια-δυο βουτιές και να φύγουμε. Άλλωστε η κούραση είχε αρχίσει να εμφανίζεται δειλά-δειλά. Σε ένα καρτέρι και ενώ κοιτάζω το βαθύ μπλε, αισθάνομαι κάτι να πλησιάζει από τα αριστερά μου. Γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω μια κατάμαυρη με καμπούρα πίγκα να έρχεται του σκοτωμού καταπάνω μου. Στρίβω το μακρύ ψαροτούφεκο όσο πιο γρήγορα και ήρεμα μπορώ, σημαδεύω και ρίχνω την ώρα που κάνει να στρίψει. Το ψάρι χτυπιέται και με απίστευτη ταχύτητα πάει και χώνεται λίγο παρακάτω σε κάτι πλάκες. Ανοίγω το μουλινέ και αναδύομαι. Με την μια βουτάει ο Βρεττός, αλλά γυρίζει άπραγος γιατί η πίγκα τα έχει θολώσει όλα. Περιμένουμε αρκετά λεπτά και βουτάω. Έχει τρυπώσει στα -25,4μ και φαίνεται ελάχιστα η ουρά της. Η βέργα είναι όλη έξω, το ψάρι έχει περάσει στην πετονιά και έχει χωθεί προς τα επάνω χωρίς να φαίνεται καθόλου. Ούτε λόγος για δεύτερη βολή. Το ανησυχητικό είναι ότι δεν ξέρω τι βολή έχω κάνει και σκέφτομαι μην σκιστεί και το χάσουμε και αυτό. Τραβάω λίγο την πετονιά αλλά τίποτα. Τα ίδια και ο Βρεττός. Αποφασίζουμε να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια ο καθένας μας και αν δεν βγει το ψάρι, να το δέσουμε σε ένα μπαλόνι και να πάμε το πρωί. Αφού πήρα τις απαραίτητες ανάσες και ηρέμησα, βούτηξα για να δω τι γίνεται. Από κάτω δεν φαίνεται ούτε η ουρά της τώρα. "Την πατήσαμε..." σκέφτηκα και πριν αναδυθώ έριξα μια ματιά από την πάνω πλευρά που δεν είχαμε δει τίποτα μέχρι τώρα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Κοιτάζω καλύτερα και βλέπω όλο το κεφάλι της. Σημαδεύω και της ρίχνω ανάμεσα στα μάτια και αναδύομαι. Λέω στον Βρεττό να κόψει το πρώτο σκοινί και το ψάρι θα βγει από την πάνω μεριά. Στην επόμενη βουτιά του Βρεττού, πήραμε στα χέρια μας την τριάρα πίγκα. Ήταν κατάμαυρη και είχε και μια καμπούρα που δεν την έχουμε ξαναδεί σε άλλη πίγκα. Εκεί τελείωσε και το σημερινό μας ψάρεμα. Κουρασμένοι από την πολύωρη προσπάθεια αλλά και γεμάτοι εμπειρίες πήραμε το δρόμο για τον γυρισμό. Αφού τακτοποιήσαμε τα πάντα, πέσαμε με ορμή πάνω σε μια "άτυχη" μακαρονάδα, που δεν κατάλαβε από που έχανε τα πολλά μέλη της. Το βράδυ παραδόθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα αμαχητί....
Την επόμενη μέρα ο καιρός είχε αγριέψει πάρα πολύ. Ένας ισχυρός ΒΒΔ της τάξεως των 6-7 μποφόρ μας απέτρεψε να πάμε για ψάρεμα. Έτσι κοιτάξαμε τον εξοπλισμό μας, να φτιαχτούν οι βέργες, να κολληθούν όπου χρειαζόταν οι στολές κτλ. Φυσικά δεν έλειψε και ο φοβερός αγώνας τάβλι μεταξύ του Βρεττού και του Νίκου. Ο αγώνας ήταν αμείλικτος και από τις δύο αντιπάλους. Την ώρα που δινόταν ο φοβερός αγώνας, ο Δημήτρης και η Νάγια (τα παιδιά του Νίκου και της Τίνας) αψηφώντας τον καιρό πήγαν στον μικρό μόλο για ένα ντουζ θα το έλεγα. Τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη πάνω στο μικρό μόλο και πιτσιλούσαν τα πάντα σε μια απόσταση περίπου 8-10 μέτρα. Καθόμουν και κοιτούσα τα δύο παιδιά, που όλο χαρά, να απολαμβάνουν κάτι που για εμάς τους μεγάλους θεωρείτο αδιανόητο!!!
Θαλάσσιο φυσικό ντουζ!!!
"Πόσα όμορφα πράγματα χάνεις γιατί έχεις βάλει μια στείρα ενήλικη λογική στην ζωή σου;;;" αναρωτήθηκα...
Το ματς ξεκίνησε το πρωί...
Οι δυνατές φωνές των δύο "μονομάχων" με επανέφερε.... Το σκορ "άλλαζε" χέρια καθώς τα παιχνίδια κράτησαν αρκετές ώρες με κάποιες καταπαύσεις πυρός, όπως για φαΐ, για μπάνιο στην παραλία (όπου και εκεί παίχτηκε ένα ματσάκι) για να τελειώσει το βράδυ υπό το φως του φακού όπως βλέπετε στην φωτογραφία....
....και τελείωσε το βράδυ!!!
Όμως ο καιρός και την επομένη, δεν έλεγε να κοπάσει και για να μην χάσουμε το ψάρεμα και αυτήν την ημέρα, αποφασίσαμε να πάνε στα νότια όπου δεν χτυπάει ο καιρός. Εκεί όμως δεν μπορούμε να πάμε με το σκάφος, αλλά κολυμπιτό. Η θάλασσα ήταν όντως κόλα και η ομορφιά του τοπίου, όπως είναι ολόκληρη η χώρα μας ήταν απερίγραπτη. Ο βυθός εδώ ήταν σπαρμένος με απίστευτα και αμέτρητα μονόπετρα. Δυστυχώς ήταν παρόν και το έντονο θερμοκλινές στα -22μ. Αυτό είχε σαν συνέπεια ότι δεν κυκλοφορούσε τίποτα. Κολυμπήσαμε μια μεγάλη απόσταση χωρίς να δούμε κάτι αξιόλογο. Καναδυό σαργοί που εξαφανίστηκαν έντρομοι ήταν τα μόνα αξιόλογα ψάρια που είδαμε. Αποφασίσαμε με τον Βρεττό να πάμε στο καλύτερό του μέρος και να βγούμε. Όντος φτάσαμε και αφού ετοιμάστηκε ο Βρεττός βούτηξε. Έψαξε την πλάκα που ήταν άδεια και την ώρα που ετοιμαζόταν να αναδυθεί ένας ροφός αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Ο ροφός ενώ δεν φαινόταν αποφάσισε να πάρει δρόμο με αποτέλεσμα να του ρίξει ο Βρεττός και το ψάρι να χωθεί σε μια σχισμή στα -25μ. Μετά από λίγη ώρα έγινε και μια δεύτερη βολή για να σιγουρεύουμε το ψάρι. Αφού ξεκουραστήκαμε ήταν η σειρά μου να βουτήξω. Πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα. Έφτασα στο ψάρι και προσπάθησα να το τραβήξω έξω. Μάταια όμως. Ο ροφός ούτε που κουνήθηκε. Επειδή όμως δεν ήταν πολύ βαθιά μέσα στην σχισμή, έβαλα το χέρι μου και τον ψηλάφισα και όταν κατάλαβα τι είχε συμβεί, έσπρωξα κάτω το ψάρι και το τράβηξα πίσω. Ο έξάρης ροφός πετάχτηκε έξω, στην προσπάθειά του να απελευθερωθεί, με αποτέλεσμα να ανεβεί στην επιφάνεια με ευκολία. Πήραμε τον δρόμο για τον γυρισμό και πιάσαμε σε άλλες δύο πλάκες δύο καλές στείρες. Αποφασίσαμε να πιάσουμε σκάρους για να τους φάμε όλοι μαζί. Καρτέρι στο καρτέρι πιάσαμε καμιά δεκαριά σκάρους και τους φάγαμε το βράδυ σε ένα γερό παρεϊστικο τσιμπούσι.
Για κολυμπιτό δεν τα πήγαμε και άσχημα...
Την τελευταία μέρα έφευγα το απόγευμα. Έτσι προλαβαίναμε για μια πρωινή βουτιά. Ο καιρός είχε κόψει αρκετά. Πήγαμε στα γνωστά βαθιά μέρη, αλλά το έντονο θερμοκλινές τα είχε κάνει όλα μαντάρα. Αποφασίσαμε να ψάξουμε στα πιο ρηχά. Και εκεί ήταν τα πάντα νεκρά. Λίγο πριν τον γνωστό κάβο μου λέει ο Βρεττός να ψάξουμε ένα σχετικά ρηχό μονόπετρο. Το ρέμα όμως ήταν πολύ ισχυρό και έτσι είχαμε ευκαιρία για μια βουτιά μόνο την φορά. Αν χρειαζόμασταν δεύτερη θα έπρεπε να έρθει το φουσκωτό να μας πάρει και να μας αφήσει πιο πέρα για να μας φέρει το ρέμα εκεί που θέλαμε κ.ο.κ. Έτσι κι έγινε. Βουτάει ο Βρεττός, προχωράει στο κέντρο της πλάκας, αφήνει την πιο βαθύτερη σχισμή και κοιτάει στο κέντρο και ψηλά της πλάκας. Ευθυγραμμίζει το ψαροτούφεκο και ρίχνει. Τραβάει αλλά η βέργα δεν έρχεται. Αναδύεται και μου λέει: "Μια στήρα και θα βγει εύκολα"..... Έρχεται το φουσκωτό μας πάει πιο πάνω και βουτάει πάλι ο Βρεττός και βγάζει από την πλάκα έναν εξάρι ροφό, κεραυνοβολημένο στο κεφάλι.
"Surprise!!!" μου λέει γελώντας. "Πόση μεγάλη διαφορά κάνει όταν γνωρίζεις τον τόπο τόσο καλά. Ο Βρεττός ήξερε που να κοιτάξει, αγνόησε το ωραίο χαράκι (όπως φαινόταν από την επιφάνεια) και πήγε εκεί που ήξερε ότι θα καθόταν το ψάρι!!!" σκέφτηκα. Δίνουμε το ψάρι στο σκάφος και συνεχίζουμε. Τι ωραία που είναι να σε πηγαίνει το ρέμα!!! Αισθάνθηκα σαν τους μεγάλους τόνους που δεν φαίνεται να κουνάνε την ουρά τους και όμως ταξιδεύουν στο βαθύ μπλε. Μόλις περάσαμε τον κάβο το ρέμα έσπασε και αρχίσαμε το κολύμπι. Βουτιά στην βουτιά πιάσαμε μια ωραία στήρα. Αλλά πάλι δεν υπήρχε τίποτε. Έτσι αποφασίσαμε να πάμε αλλού. Σε μια βαθιά βουτιά μου -27,1μ ένας ροφός 8 κιλών κάνει σαν τον τρελό, τρέχοντας μέσα σε μια συστάδα από πέτρες. Προσπαθώ να ταιριάξω το όπλο, αλλά το ψάρι δεν με αφήνει, για να τρυπώσει ένα μέτρο πιο βαθιά. Αναδύομαι και λέω στον Βρεττό: "Ο ροφός είναι γύρω στα οκτώ κιλά και έχει μπει στην τελευταία πέτρα. Μαζί του υπάρχει και ένας χαζός δίκιλος. Προσπάθησε να πάρεις το μεγάλο ψάρι..." Μετά από λίγο βουτάει ο Βρεττός και μόλις που τον διακρίνω από την επιφάνεια. Αναδύεται και έχει πιάσει τον δίκιλο και μου λέει: "Το μεγάλο ψάρι με το που πλησίαζα έφυγε για τα πιο βαθιά. Έψαξα τις καλύτερες πέτρες που ξέρω και το μόνο που βρήκα ήταν ο δίκιλος..." "Καλά έκανες..." του απάντησα. Κάναμε δυο-τρις βουτιές ακόμη και φύγαμε. Η ώρα είχε περάσει και εγώ έπρεπε να ετοιμαστώ για την επιστροφή στην Αθήνα. Τι να κάνουμε, ίσως μια άλλη φορά να τα καταφέρω να μείνω πιο πολύ σε αυτό το υπέροχο νησί με την ωραία του παρέα....
Κύθηρα τέλος για φέτος;;;
Υ.Γ. Το κακό είναι ότι κράσαρε ο υπολογιστής του Βρεττού και χάσαμε τα video και τις φωτογραφίες του είχαμε περάσει μέσα του. Μόνο ότι είχα στο κινητό μου σώθηκε.
Οι φωτογραφίες του Βρεττού είναι ενώ εγώ έχω φύγει, έπιασε μεταξύ των άλλων, τα δύο μαύρα της φωτογραφίας. Ο μεγάλος ροφός ήταν 14 κιλά και πιάστηκε στα -31μ, ενώ ο "μικρός των 10 κιλών" πιάστηκε στα -28μ. Καθόλου άσχημα θα έλεγα.
Άλλο άρθρο ήθελα να ανεβάσω, αλλά λόγω των γεγονότων αυτό πήρε την καλοκαιρινή πρωτιά!!!
Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε παραπονεθεί για τις τσούχτρες στην θάλασσα. Στα χρόνια που ψαρεύω έχω έρθει αντιμέτωπος αρκετές φορές με αυτούς τους οργανισμούς και πάντα έφευγα ηττημένος ή μάλλον τσιμπημένος. Μάλιστα θεωρούσα σαν την χειρότερη μου εμπειρία μια φορά που έπεσα πάνω σε πολλές τσούχτρες στην Κάρπαθο. Όμως εκείνη η συνάντηση ήταν πολύ light, σε σχέση με αυτό που μου συνέβη πρόσφατα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή τους.
Ξύπνησα από τα άγρια χαράματα για να είμαι το ξημέρωμα εκεί που ήθελα. Όλα είχαν φορτωθεί από βραδύς για ένα διήμερο ψάρεμα, με αλλαγή στους τόπους. Θα ψάρευα και βαθιά και ρηχά. Αυτό ήταν το πλάνο, στο μυαλό μου τουλάχιστον. Στον δρόμο και λίγο πριν φτάσω θυμήθηκα κάποιους γνωστούς που έλεγαν ότι πέρυσι ο Κορινθιακός ήταν γεμάτος από τσούχτρες. "Λες να τις βρω κι εγώ;;;..." αναρωτήθηκα.
Καθώς κατεβαίνω στην παραλία όπου θα ντυνόμουν.... μένω άναυδος. Έχει παντού, μα παντού τσούχτρες. "Δεν σκεφτόσουν κανένα μεγάλο μαγιάτικο... αντί για τις τσούχτρες..." είπα φωναχτά στον εαυτό μου εκνευρισμένος. Τι να έκανα; να έφευγα; είχα κάνει τόσα χιλιόμετρα και ξύπνησα από τα άγρια χαράματα για να είμαι εκεί. Σε μεριές-μεριές οι τσουχτρες ήταν τόσο πολλές που δεν φαινόταν ο βυθός. Ένα μοβ-μπορντό πράγμα απλωνόταν που.... Μετά από μερικές σκέψεις βρήκα τρόπο να βουτήξω. Ντύθηκα και ξεκίνησε η Οδύσσειά μου, μέχρι να βγω στα ανοιχτά, όπου επικρατούσε ελάχιστος κυματισμός και ήλπιζα ότι θα τις είχε παρασύρει. Δεν έβαλα το κεφάλι μου στο νερό. Απλά ενεργοποίησα την υποβρύχια κάμερα και κολύμπησα σαν σκύλος με το κεφάλι έξω. Όταν έφτασα στο σημείο που νόμιζα ότι ήταν καλύτερα τα πράγματα, άρχισα να ετοιμάζω το ψαροτούφεκο. Βάζω το κεφάλι μου στο νερό και κοιτάω να δω τι γίνεται. Τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα, αλλά υπήρχαν ακόμη πολλές τσούχτρες. Ανοίχτηκα κι άλλο. Τώρα υπήρχαν ελάχιστες. Ξεκίνησα να οπλίζω όταν αισθάνθηκα τα καυτά της πόδια στα χείλη μου. Πετάχτηκα έξω από το νερό, απομακρύνοντας βίαια την τσούχτρα, ενώ το έντονο κάψιμο εξακολουθούσα να το αισθάνομαι. Μετά από λίγο αισθανόμουν το πάνω χείλος μου να πρήζεται. "Ωραία, τώρα θα μοιάζω σαν Αφρικανός. Ούτως ή άλλως εκεί γεννήθηκα..." είπα χαμογελώντας για να ελαφρύνω την κατάσταση. Μου πήρε πάνω από μισή ώρα να ηρεμήσω και να καθαρίσω τον υπόλοιπο εξοπλισμό μου από τα διάφορα απομεινάρια των τσουχτρών, και τράβηξα για τον κάβο.
Με το που έφτασα, παρατήρησα ότι στα διάφορα κολπάκια του κάβου είχε μαζευτεί το τσουχτρο-σόι σε μεγάλους αριθμούς. Πόντισα την σημαδούρα και ξεκίνησα το ψάρεμα. Που να ηρεμήσω όμως. Δεν έβγαιναν οι χρόνοι που ήθελα, γιατί σκεφτόμουν τις τσούχτρες. Σε μια στιγμή που έχω καταφέρει να ψιλό-ηρεμήσω και ετοιμάζομαι για βουτιά, αισθάνομαι ένα κάψιμο χαμηλά στο αριστερό μου μάγουλο. Μια καφέ τσούχτρα, όχι μεγαλύτερη από ένα ευρώ, έχει κολλήσει πάνω μου. Καταλαβαίνεται τι έγινε. Όταν απαλλάχτηκα από αυτήν, κάποια άλλα πόδια με άγγιξαν πλάι στο πρόσωπο με την ανάλογη καυτή επαφή. Άντε τώρα να ψαρέψεις...Όσο ήμουν αγχωμένος, παρατήρησα ότι ο χρόνος ξεκούρασης ανάμεσα στις βουτιές έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και εγώ δεν είχα προλάβει να ξεκουραστώ ή να χαλαρώσω...
Τελικά ανοίχτηκα όσο μπορούσα και με την βοήθεια του ρέματος, άρχισα να κάνω κάποιες καλές βουτιές. Πάντα όμως στην ανάδυση κοιτούσα μήπως καμιά καυτή παρουσία με πλησίαζε. Όσον αφορά το ψάρεμα δεν είδα και πολλά πράγματα. Υπήρχαν κάποιες περιπτώσεις που θα μπορούσα να είχα πιάσει κάποιο καλό σαργό, αλλά είχα έρθει για κάτι πιο μεγάλο. Με την σκέψη μήπως και φανεί κάτι καλύτερο, δεν έριξα κι έχασα τον σαργό, αλλά και τίποτα δεν φάνηκε τελικά. Τα νερά περιέργως ήταν πάρα πολύ θολά. Είναι θολός ο Κορινθιακός, τουλάχιστον εκεί που τον ψαρεύω, αλλά σήμερα το είχε παρακάνει με την θολούρα του.
Σε ένα καρτέρι μου ήρθε ένας μεγάλος λούτσος. Έδωσε τα διαπιστευτήριά του αλλά κάθισε να με παρατηρεί από μακριά, χωρίς να πλησιάσει καθόλου και σιγά-σιγά χάθηκε μέσα στην θολούρα. Οι βουτιές συνεχίζονται χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Που και που οι σαργοί με επιτηρούν από μακριά, ίσα που φαίνονται, αλλά δεν με πλησιάζουν. Τα μικρόψαρα, που ως επί των πλείστων είναι καλόγριες και γόπες, απολαμβάνουν την έλλειψη των κυνηγών που ψάχνω εγώ. Έτσι αρχίζω σιγά-σιγά να απολαμβάνω αυτό που ήρθα να κάνω και η ηρεμία να αρχίζει να με κατακλύζει. Αγκαλιά με τον βυθό, απολαμβάνω την ηρεμία, την μοναξιά μου, παρατηρώντας τον βυθό και τις πολλαπλές εκφάνσεις του. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά πόσες φορές έχω έρθει σε αυτό το μέρος. 1000, 2000 φορές;;; Δεν ξέρω. Ποτέ μα ποτέ δύο φορές δεν είναι ίδιες, όπως και σε κάθε άλλο ψαρότοπο που έχω ψαρέψει.... Όμως αυτό που παραμένει το ίδιο, με μικρές διακυμάνσεις, είναι η ηρεμία της μοναξιάς που μου δίνει τόσο απλόχερα ο βυθός, η θάλασσα. Ενώ κάνω αυτές τις σκέψεις και απολαμβάνω την μοναξιά μου, τα μικρόψαρα κάνουν ένα πολύ μεγάλο σπάσιμο για πρώτη φορά, ειδοποιώντας με ότι έρχονται κυνηγοί και μάλλον είναι τονοειδή. Κοιτάζω καλύτερα και μέσα σε δευτερόλεπτα τα ρίκια είναι μπροστά μου. Το κοπάδι είναι μεγάλο. Μπορεί να αποτελείται και από 100 ψάρια. Ήδη τα πρώτα ψάρια με έχουν προσπεράσει. Το κοπάδι βουτά λίγο πιο βαθιά για να δει τι είναι αυτό το μεγάλο πράγμα πάνω στο βράχο που βγάζει τους παράξενους ήχους. Βλέπω τα πίσω, γυρίζω λίγο το ψαροτούφεκό μου και περιμένω κάποιο που έχω βάλει στο μάτι. Με το που μπαίνει στο βεληνεκές, σημαδεύω και ρίχνω. Η βέργα το πετυχαίνει ψηλά στην πλάτη κι αρχίζει ένα ξέφρενος αγώνας. Το ρίκι να προσπαθεί να απαλλαγεί από την βέργα, κι εγώ να προλάβω να το πιάσω πριν ξεψαρίσει. Το τρελοκομείο, το ρίκι, με φέρνει βόλτες κι άλλες φορές βουτάει στα βαθιά κι άλλες τρέχει για τα ρηχά. Για να μην έχω δυσάρεστες εξελίξεις, με το που έρχεται κοντά μου, τραβώ στο σχοινί και το πιάνω. Τα δίνει όλα κουνώντας την ουρά του με απίστευτη δύναμη, αλλά είναι πολύ αργά γι αυτό.
Το ρίκι πιάστηκε....
Το ταχτοποιώ στην σημαδούρα μου και ξεκουράζομαι αναπολώντας την μάχη.
Ο καιρός έχει φρεσκάρει και οι ορδές με τις τσούχτρες ταξιδεύουν με τα κύματα. Δεν έχουν όμως σταματημό. Όσες και να παρασύρουν τα κύματα, άλλες τόσες εμφανίζονται.
"Το μαγιάτικο που λέγαμε;;;...." ρώτησα του ουρανό από πάνω μου χαμογελώντας.
Ξεκίνησα πάλι τις βουτιές... Ήμουν περίπου +4 ώρες στην θάλασσα, όταν αποφάσισα να πάω αλλού για βουτιά. Θα έβγαινα και θα οδηγούσα για κάπου πιο μακριά. Αποφάσισα να κάνω δύο τελευταίες βουτιές, όσο γίνεται πιο μεγάλες. Ηρέμησα αρκετά και όταν αισθάνθηκα έτοιμος, πήρα μια πολύ βαθιά ανάσα και βούτηξα. Προσγειώθηκα πιο βαθιά, απ΄ότι συνήθως και περίμενα μήπως....Τα δευτερόλεπτα κυλούν κι εγώ κοιτάω πότε δεξιά, πότε αριστερά, αλλά τίποτε. Ξαφνικά τα μικρόψαρα κάνουν δύο διαφορετικά σπασίματα το ένα μετά το άλλο. "Αυτό είναι σπάσιμο για μαγιάτικα... αλλά από που έρχονται και σε τι βάθος είναι;;;.." αναρωτήθηκα. Κοιτάζω δεξιά μου τίποτα. Κοιτάζω αριστερά μου και ένα μεγάλο μαγιάτικο με κοιτά απορημένο με ανοιχτό το στόμα του. Χαμηλώνω την ματιά μου. Δεν χρειάζεται να κουνήσω το ψαροτούφεκο γιατί είναι εκεί που το θέλω. Το χαμήλωμα της ματιάς μου, χαλάρωσε το ψάρι, το οποίο αποφάσισε να περάσει από μπροστά μου.
Ο πρίγκιπας ήρθε.....
Το σημαδεύω στο πλαϊνό φτερό και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα βρήκε τον πρίγκιπα των θαλασσών εκεί που ήθελα. Το μαγιάτικο χτύπησε την μεγάλη του ουρά και η θάλασσα γέμισε μπουρμπουλήθρες, διασπώντας το οξυγόνο από΄το νερό, καθώς έφευγε για τα βαθιά ο μεγάλος κυνηγός. Ανοίγω το μουλινέ και βγαίνω στην επιφάνεια, ελέγχοντας το ψάρι με το σκοινί μου. Δεν του αφήνω και πολλά περιθώρια και το τραβώ με δύναμη για να μην μου μπλεχτεί στον απύθμενο βυθό. Από το ζόρισμα το ψάρι ανεβαίνει στα ρηχά. Η βέργα που μέχρι τότε το είχε σχεδόν περάσει, γλιστρά μέσα από την πληγή και το μεγάλο ψάρι είναι στο σκοινί μου. Με το σκορτάσρισμά του και το δικό μου τράβηγμα, η βέργα είναι όλη παράλληλη με το σώμα του ψαριού, λειτουργώντας σαν ένα τεράστιο φτεράκι στην κόντρα μου με το ψάρι. Βλέποντας την εξέλιξη που είναι υπέρ μου και έχοντας εμπιστοσύνη στα εργαλεία μου (καινούργια σκοινιά, πετονιά και κλιψάκια) κόντραρα περισσότερο το μεγάλο ψάρι, το οποίο με βούλιαξε δύο φορές. Το μάζεψα με σταθερές χεριές. Σε δύο πολύ δυνατά σκορτσαρίσματα άφησα λίγο σκοινί, για να το μαζέψω αμέσως. Μετά από λίγο το ψάρι ήρθε κοντά μου και το άρπαξα από την ουρά. Κούνησε βίαια την ουρά του και μου έφυγε από τα χέρια. Ήταν τόση η δύναμή, που δεν μπόρεσα να το συγκρατήσω κι ας το κρατούσα με τα δύο μου χέρια. Τράβηξα πάλι το σκοινί μου και όταν ήρθε κοντά μου το έπιασα από τα βράγχια.
Το μαχαίρι έδωσε το τέλος στον μεγάλο κυνηγό και εγώ αφού τον φίλησα ζητώντας του συγνώμη, ευχαρίστησα τα Ουράνια πολλάκις για το εκπληκτικό Τους δώρο.
Αγκαλιά με τον πρίγκιπα...
Ποιος να πάει να ψαρέψει αλλού;;;; Ούτε που σκέφτηκα για την δεύτερη βουτιά που είχα αποφασίσει. Τακτοποίησα το ψάρι στη σημαδούρα και μετά μάζεψα το ψαροτούφεκό μου. Στο σημείο που το ψάρι τινάχτηκε με την βέργα πάνω του μετά την βολή, η 7,2 χιλιοστών βέργα μου είχε στραβώσει!!!
Αλλά ποιος νοιάζεται; Τα μάζεψα και πήρα τον δρόμο για τον γυρισμό. Όμως, υπήρχε ένα ακόμη πρόβλημα να περάσω. Το ραντεβού με τις πολυάριθμες τσούχτρες. Όταν πλησίασα τον κόλπο κολύμπησα ανάσκελα και λίγο πριν την ακτή σαν τον σκύλο με το κεφάλι μου έξω. Ευτυχώς δεν είχα καμία καυτή επαφή. Βγήκα στην παραλίτσα, όπου έβγαλα κάποιες φωτογραφίες.
!!!!!
Τα φόρτωσα όλα και ο Γολγοθάς της ανάβασης είχε ξεκινήσει..... Αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Ανέβηκα τον γκρεμό πολύ γρήγορα. Από την χαρά μου δεν κατάλαβα την κούρασή μου, μέχρι που κάθισα στο κάθισμα του οδηγού κι εκεί τα είδα όλα. Οδήγησα αργά και περίμενα την καλή μου. Αφού έγινε ο χαμός, ξεκίνησε το φιλετάρισμα των 18,860 κιλών και το ρίκι που ήταν 1,840 κιλά.. ....Τα κάρβουνα ετοιμάζονται !!!!
Θα καούν τα κάρβουνα!!!
Υ.Γ. 1ο Το μαγιάτικο ήταν εντελώς νηστικό, σε αντίθεση με το ρίκι που είχε φάει του σκασμού ψιλή σαρδέλα!!!
Υ.Γ. 2ο Η βέργα είχε στραβώσει πολύ περίεργα προς το τέλος της. Εγώ δεν νομίζω ότι θα τα κατάφερνα να την ισιώσω. Πήγα λοιπόν και βρήκα τον Ανδρέα Κωστανάσιο στο κατάστημα που συνεργάζεται, αυτόν τον, μεταξύ των άλλων, ψαροντούφεκο-μάστορα, και μου την έφτιαξε, λες και ήταν καινούργια. Παρεμπιπτόντως, ο Ανδρέας έκδωσε πρόσφατα ένα βιβλίο με τον τίτλο "Στο Εργαστήρι του Ψαροκυνηγού" όπου μέσα παρουσιάζει ιδέες, πατέντες, τεχνικές για το πως κανείς μπορεί να βελτώσει τον εξοπλισμό του. Είναι βασισμένο στην πολύχρονη εμπειρία του στο ψαροντούφεκο. Κατά την γνώμη μου, ήταν κάτι που έλειπε από τον χώρο και όσοι ασχολούνται με το ψαροντούφεκο πρέπει να το αποκτήσουν.....
Κοίταξα τον ουρανό που ήταν πολύ βαρύς. "Η καταιγίδα πλησιάζει..." σκέφτηκα.
Βούτηξα και προσγειώθηκα στον ρηχό βυθό. Η θολούρα δεν μου επέτρεπε να μπορώ να βλέπω και πολύ μακριά. Έτσι έκανα υπομονή μήπως φανεί κάτι καλό... ή κάποια καινούργια εμπειρία. Μετά από λίγο φάνηκε ένα πολύ μεγάλο κοπάδι από γαύρους. Τα θολά νερά απέκτησαν μια ζωντανή λάμψη έλεγα. Οι γαύροι (τα ψάρια και όχι οι οπαδοί του θρύλου) έπαιζαν μαζί μου καθώς έτρωγαν το πλαγκτόν. Όλο το κοπάδι σαν ένα σώμα, πότε βυθιζόταν και πότε αναδύονταν προς την επιφάνεια, κάνοντας τα θολά νερά να αστράφτουν. Υπήρχε μια αρμονία στον ξέφρενο χορό των ψαριών. Παρόλο που είναι μεμονωμένα μέλη, όλα μαζί έκαναν τις ίδιες κινήσεις, λες και ήταν μέρος ενός μπαλέτου ή κάποιος τενόρος να συντόνιζε αυτό το μπουλούκι σε ένα καλοδουλεμένο σύνολο. Σε κάθε κίνηση του κοπαδιού η θολούρα άστραφτε. Είχα ξεχάσει το ψάρεμα και αποσβολωμένος από την μαγεία της στιγμής, παρατηρούσα τους χορευτές στον ξέφρενο ρυθμό τους. Μόνο όταν με προσπέρασε το κοπάδι βγήκα από την έκστασή μου. Τα κοπάδια των γαύρων μετά από το λίκνισμά τους στην επιφάνεια ή στον βυθό, μου έκαναν αρκετές φορές ντου. Με το που με πλησίαζαν και καταλάβαιναν ότι ήμουν ένα ξένο σώμα στον χώρο τους, τα κοπάδια χωρίζονταν στα δύο, σαν ένα ασημένιο θαλάσσιο ύφασμα που σκιζόταν πολύ εύκολα από ένα αόρατο ψαλίδι. Περίμενα μήπως κάτι μεγάλο και νόστιμο να ακολουθεί τους γαύρους, αλλά μάταια.....
Χορεύοντας με τους γαύρους..
Αυτό συνέβη άλλες τέσσερις φορές. Την τρίτη φορά, μετά τα ψαράκια, φάνηκε ένα μικρό για εμένα λαβράκι και δεν το πείραξα. Την τέταρτη φορά όμως, ο κυνηγός ήταν καλός σε μέγεθος. Το λαβράκι στάθηκε μακριά μου, καχύποπτα και με κοιτούσε. Είχε απλώσει το ασημένιο κορμί του μέσα στην θολούρα, γλιστρώντας απαλά μέσα στο νερό, παρατηρώντας αυτό το άγνωστο αντικείμενο που κείτονταν κρυμμένο ανάμεσα στα φύκια και που έβγαζε παράξενους ήχους. Όση ησυχία και να κάνω, όσο ήρεμος και να είμαι, οι παλμοί της καρδιάς μου πάντα θα ακούγονται από τα ψάρια. Το λαβράκι είχε κάνει το λάθος να μου δώσει τον χρόνο να προετοιμαστώ για μια μακρινή βολή μέσα στην θολούρα. Είχα αρκετά δευτερόλεπτα στην διάθεσή μου και όταν ήμουν έτοιμος, έριξα στον υπέροχο κυνηγό. Η βέργα του ψαροτούφεκου πήγε αστραπιαία εκεί που σημάδεψα και το κιλίσιο λαβράκι (1,2 κιλά) απλά βούλιαξε. Τράβηξα την πετονιά και πήρα στα χέρια μου ένα υπέροχο δώρο της φύσης.
Φίλησα τον ασημένιο λύκο της θάλασσας και ζητώντας του συγνώμη, τον κρέμασα στην ζώνη μου για να συνεχίσω το ψάρεμά μου.
Ο γαυροφάγος...
Λίγο πιο κάτω, ανάμεσα στα φύκια κάτι περίεργο μου τράβηξε την προσοχή μου. Μια μικρή χειλού, έχει φτιάξει την φωλιά της και την έχει στολίσει με διάφορα κοχυλάκια. Η φωλιά είναι φτιαγμένη κατά κύριο λόγο από φύκια. Έχει και μια μικρή είσοδο από την μια πλευρά. Δεν γνωρίζω αν έχει εναποθέσει και τα αυγά της εκεί μέσα, αλλά δεν ήθελα να το μάθω αυτό, γιατί θα χρειαζόταν να καταστρέψω αυτό το απλό μεν αλλά εκπληκτικό δε για μένα κατασκεύασμα. Καθώς πλησιάζω για να πάρω ένα καλό πλάνο, η μικρή χειλού φεύγει για να με παρασύρει πιο πέρα κάνοντας ότι είναι πληγωμένη. Κολυμπάει λες και δεν μπορεί να πάει μακριά. Αγνοώντας εγώ το ψαράκι, παίρνω το πλάνο που θέλω. Βλέποντας ότι το κόλπο δεν έπιασε, η χειλού επιστρέφει με απίστευτη ταχύτητα κοντά στην φωλιά της, κρατώντας όμως απόσταση ασφαλείας από τον μαύρο και τεράστιο εισβολέα. Το χρώμα και το χτίσιμο της φωλιάς ήταν τέτοιο που δύσκολα θα μπορούσε να την βρει ένας πιθανός εχθρός της χειλούς. Της χαμογέλασα και απομακρύνθηκα οπισθοχωρώντας για να μην καταστρέψω την φωλιά με τα πέδιλα μου μιας και το βάθος ήταν αμελητέο. Σίγουρα αν κολυμπούσα πάνω από την φωλιά, όλο και κάποια ζημιά θα έκαναν τα πέδιλά μου από την σχηματιζόμενη δύνη της προώθησής μου.
Η χειλού και το σπίτι της!!!
Άφησα στην ησυχία της την μικρή χειλού και συνέχισα το ψάρεμά μου. Λίγο πιο κάτω, πάνω στην άμμο και στα λιγοστά φύκια, νάσου ένα χταπόδι, λίγο πιο μικρό από κιλό. Αυτός ο καταπληκτικός χαμαιλέων του βυθού είχε μοιάσει όχι μόνο στα χρώματα αλλά και στα εξογκώματα του βυθού. Είναι εκπληκτικό πως μπορεί να μεταμορφώνεται τόσο τέλια. Όσο ήμουν μακριά του, παρέμενε καμουφλαρισμένο και ακίνητο. Δεν μου έδινε σημασία. Όμως παρατήρησα ότι η προσοχή του ήταν στραμμένη προς την άλλη κατεύθυνση. Μόλις το πλησίασα λίγο, τέντωσε το σώμα του και αφού μου πέταξε μελάνι, τράπηκε σε φυγή.
Ένας χαμαιλέων σε όλο του το μεγαλείο έτοιμος για να την κάνει!!!
Δεν ήθελα να το πιάσω γιατί ήταν μικρό, αλλά αυτό που με παραξένεψε ήταν, τι έβλεπε; Πλησίασα πολύ σιγά με προσοχή προς το μέρος που κοιτούσε. Περιεργάστηκα σπιθαμή προς σπιθαμή το μέρος, όταν τελικά διέκρινα με πολύ δυσκολία τον στόχο του χταποδιού. Ένας μικρός κάβουρας με τέλεια παραλλαγή που έκανε τον ψόφιο κοριό ανάμεσα στα φύκια του βυθού. Όση ώρα παρατηρούσα το χταπόδι και μετά τον ίδιο, ο μικρός κάβουρας παρέμενε εντελώς ακίνητος.
Ο τυχερός κάβουρας καμουφλαρισμένος !!!
"Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν δεν επενέβαινα εγώ.... Μάλλον θα είχες γίνει το γεύμα του χταποδιού...αλλά είναι η τυχερή σου μέρα απ΄ότι φαίνεται..."του είπα.... χαμογελώντας και συνέχισα την πορεία μου.
Μην έχοντας άλλο μέρος να ψαρέψω, γιατί ξεκινούσε μια μεγάλη περιοχή με άμμο μόνο, βγήκα, πήγα στο αμάξι και τράβηξα για έναν κοντινό ψαρότοπο. Είχαν δεν είχαν περάσει 30 λεπτά όταν ξαναβουτούσα. Ανοίχτηκα για να βρω τα σημάδια μου, αλλά μάταια. Ο δυνατός νοτιάς, μαζί με την βροχή τα είχε θολώσει όλα. Έτσι ανοίχτηκα για να αποφύγω την απίστευτη θολούρα. Στα -12μ. τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα. Πλακώθηκα στα καρτέρια, περιμένοντας να δω κάτι καλό. Μάταια όμως. Τίποτε δεν φάνηκε. Προχώρησα λίγο παρακάτω και μου ήρθε ένα κοπάδι από κέφαλους. Σημάδεψα έναν από τους πιο μεγάλους και έπιασα ένα ψάρι κοντά στα δύο κιλά (1,6). Καθώς το φέρνω κοντά μου τραβώντας την πετονιά της βέργας, παρατηρώ ότι του λείπει ένα κομμάτι από την πλάτη του. Η πληγή είναι φρέσκια. Τακτοποιώ όσο πιο γρήγορα μπορώ τον κέφαλο και πλακώνομαι στα καρτέρια.
Η δαγκωματιά!!!
Οι κέφαλοι αρκετές φορές περνούσαν πολύ κοντά μου. Ποιος όμως να ρίξει; Η πληγή φαινόταν να την είχε κάνει κάποιο γοφάρι και για να δαγκώσει τόσο μεγάλο κέφαλο, ποιος ξέρει πόσο μεγάλο ήταν το γοφάρι. Για την επόμενη μια ώρα έψαχνα να βρω το φταίχτη της πληγής, αλλά.... Πήρα τον δρόμο του γυρισμού και έπιασα δύο κεφάλους κιλίσιους καθώς έβγαινα.
Ο καιρός όλο και δυνάμωνε. Είχα χρόνο στην διάθεσή μου, αλλά δεν είχα και πολύ διάθεση για ψάρεμα. Άλλωστε είχα πάλι μαζέψει ένα κάρο εμπειρίες και αυτό μου έφτανε. Ντύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα με την συνοδεία του ψιλόβροχου. Μετά από λίγο και ενώ απολάμβανα τα εδέσματα της Σταυρούλας μου, ξέσπασε η μπόρα. Χώθηκα μέσα στο μπουφάν μου και απόλαυσα την φασαρία της βροχής. Πόσο μου αρέσει να ακούω την βροχή να πέφτει!!! Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε το φαινόμενο, γιατί εγώ ξύπνησα μια ώρα αργότερα..... και πήρα τον δρόμο του γυρισμού.....
Υ.Γ. Αυτή η θαλάσσια περιπέτεία μου συνέβη τον Απρίλιο και όχι τώρα που απαγορεύεται το ψαροτούφεκο. Εξάλλου σε λίγες μέρες ο Μάης μας αποχαιρετά και το ψάρεμα θα ξεκινήσει πάλι.....
