Είπα να πρωτοτυπήσω και για μια ακόμη φορά ξύπνησα χαράματα. Ο εξοπλισμός ήταν φορτωμένος από βραδύς στο αυτοκίνητο και περίμενε. Η μέρα προβλεπόταν υπέροχη και εγώ αισθανόμουν πολύ καλά. Πριν από δύο μέρες ενώ ξεκίνησα να πάω για βουτιά, κάτι με έτρωγε και δεν πήγα. Σήμερα όμως όλα ήταν τέλεια. Η διάθεσή μου στα ύψη. Οδήγησα και έφτασα στον Σαρωνικό, μόλις είχε χαράξει. Το πλάνο ήταν να βουτήξω όλη την ημέρα. Ήταν οι τελευταίες μέρες πριν την απαγόρευση του Μάη και ήθελα να περάσω σχεδόν όλη την ημέρα στην θάλασσα. Έτσι τουλάχιστον σχεδίαζα....αλλά χωρίς τον ξενοδόχο. Είχε ένα πολύ ελαφρύ βοριαδάκι, όλα ήταν τέλεια, όλα ήρεμα. Ντύθηκα γρήγορα, ανυπόμονα μπορώ να πω και τράβηξα για τον κάβο που ήταν καμιά 300αρια μέτρα μακριά. Θυμήθηκα όμως κάτι μονόπετρα, καμιά πενηνταριά μέτρα μπροστά μου και είπα να κάνω καμιά βουτιά πάνω τους. Τα μονόπετρα σχηματίζουν μεταξύ τους ωραίες σχισμές. Πολλά χρόνια πριν παίρναμε καμιά τσιπούρα ή σαργό στα χαράκια ή στις σπηλίτσες που σχηματίζονται με τον Σπύρο (Μαρίνη). Το βάθος κυμαίνεται από -12 έως -17μ. Τα νερά ψιλοθολά, αλλά μια χαρά θα έλεγα. Ξέρω που είναι η καλύτερη κρυψώνα και φυσικά εκεί έγινε η πρώτη βουτιά. Μπαίνω σιγά-σιγά στο βαθύ άνοιγμα και αμέσως έρχεται κατά πάνω μου μια μεσαία ούγενα. Το ψάρι είχε τάσεις αυτοκτονίας, αλλά για καλή του τύχη εγώ δεν είχα όρεξη για κάτι μικρό. Ήρθε σχεδόν πάνω στην βέργα, κοντοστάθηκε και όταν συνειδητοποίησε τι ήμουν εξαφανίστηκε. Γέλασα και κοίταξα πιο βαθιά μέσα στο άνοιγμα. Περιεργάστηκα το όλο μέρος αλλά δεν είδα τίποτα πιο μεγάλο από την παλαβή ούγενα. Βγαίνοντας έριξα μια ματιά προς τα βαθιά μήπως.... και είδα συναγρίδες!!! Μου φάνηκαν δίκιλες και έπαιζαν λίγο πιο βαθιά. Ανέβηκα ήρεμα στην επιφάνεια και πήρα το πιο μακρύ ψαροτούφεκο που είχα. Από την φούρια μου, ξέχασα να βάλω την υποβρύχια κάμερα στο 95άρι μου. Χαλάρωσα και βούτηξα. Οι συναγρίδες ήταν εκεί, αλλά δεν πλησίαζαν. Έκανα μια δεύτερη βουτιά στο τελείωμα των πετρών και περίμενα. Μετά από ένα περίπου λεπτό, ήρθαν δύο μικρές. Πίσω ακολουθούσαν 3-4 ψάρια. Μερικά ήταν πιο μεγάλα. Περίμενα και όταν κεφάλωσε ένα από τα πιο μεγάλα το σημάδεψα. Αυτή η αρχόντισσα πλησίαζε αργά-αργά δείχνοντάς μου τα μεγάλα δόντια της. Με το που έκανε να στρίψει, στα τρία πέτρα περίπου, σημάδεψα τον σβέρκο της και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πήγε εκεί που ήθελα, και η βασίλισσα τινάχτηκε με αστραπιαία ταχύτητα. Άνοιξα το μουλινέ και αναδύθηκα. Το ψάρι πήγε για τα βαθιά, αλλά μην έχοντας που να χωθεί γύρισε και με απίστευτη ταχύτητα χώθηκε κάτω από ένα μονόπετρο. ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!!! Τραβάω κοντά μου την σημαδούρα και έχοντας πάντα τεντωμένο το σκοινί, το κρεμάω στην σημαδούρα. Παίρνω το 82άρι μου, το οπλίζω και εγώ δεν ξέρω πως με τέτοια ταχύτητα, γεμίζω τα πνευμόνια μου αέρα και βουτάω. Όλα γίνονται μηχανικά χωρίς πολύ σκέψη και ευτυχώς θέτω σε λειτουργία ασυναίσθητα την υποβρύχια κάμερα. Ακολουθώ το σκοινί από το ψάροτούφεκο που έκανα την βολή και όταν φτάνω στον πάτο βλέπω την ουρά του ψαριού. Η βέργα τραντάζεται που και που, καθώς χτυπιέται η βασίλισσα για να απελευθερωθεί. Χωρίς πολλά-πολλά πηγαίνω από την άλλη μεριά που υποτίθεται είναι το κεφάλι της. Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα, γιατί η συναγρίδα σκίζεται εύκολα και.... Έχει ένα άνοιγμα και κοιτώντας με προσοχή βλέπω το κεφάλι της. Σημαδεύω εγκέφαλο και όλα τελειώνουν κατ΄εχήν.
Βραχομένη..
Ανάδυση. Χαλαρώνω από την αδρεναλίνη και μετά από λίγο βουτάω για να εκτιμήσω την κατάσταση. Το ψάρι είναι νεκρό, αλλά δεν βγαίνει. Το εμποδίζουν οι δύο βέργες. Η πρώτη βολή έχει κάνει μια μεγάλη πληγή στον σβέρκο της και αποφασίζω να βγάλω αυτή την βέργα. Βγαίνει με σχετική ευκολία, πάω από την άλλη και τραβάω το ψάρι έξω.
Η 1η...
Αγκαλιές-φιλιά, αλλά καθώς ανεβαίνω το μάτι μου πιάνει μια γνωστή κίνηση, καμιά δεκαριά μέτρα πιο πέρα, στο επόμενο μονόπετρο. Ένα αρκετά μεγάλο μαύρο (ροφοειδές) με κοιτάει κουνώντας τα πλαϊνά του πτερύγια. Μαρμαρώνω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αναδύομαι χωρίς να κουνώ το παραμικρό, φροντίζοντας να μην χάσω από την ματιά μου το μαύρο. Ευτυχώς η σημαδούρα είναι δίπλα και κρεμάω την συναγρίδα. Βλέποντας συνέχεια το ψάρι, ξεψαρίζω την συναγρίδα, κάτι που όταν το συνειδητοποίησα αργότερα, εξεπλάγην με τον εαυτό μου, για το πόσο γρήγορα κατάφερα να βγάλω την βέργα μέσα από το κρανίο της συναγρίδας!!! Άλλες φορές δεν βγαίνει, αλλά τώρα με το ζόρι να τα κάνω όλα γρήγορα τα κατάφερα σχεδόν χωρίς να κοιτώ την βέργα. Οπλίζω το ψαροτούφεκο και κολυμπώ προς το ψάρι, που συνεχίζει να με παρακολουθεί. Το βάθος είναι περίπου -17μ. Καθώς πλησιάζω το μεγάλο μαύρο αρχίζει να γλιστράει προς το μονόπετρο. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και βουτάω. Το μεγάλο μαύρο στρίβει και μπαίνει μέσα στο μονόπετρο, σηκώνοντας μπόλικη άμμο. Γνωρίζοντας την σχισμή που μπήκε, κοιτάω από την άλλη πλευρά, μήπως το ψάρι βγει και το χάσω. Η συνέχεια της σχισμής που μπήκε είναι μια μεγάλη σπηλιά, που τελειώνει σε "κεφαλοτύρι". Αν μπει εκεί μέσα το ψάρι μάλλον το έχω χάσει. Δεν φάνηκε τίποτα και έτσι υπέθεσα ότι παρέμεινε μέσα στην αρχική σχισμή. Πλησιάζω όσο πιο ήσυχα μπορώ. Αν γινόταν να σταματήσω τους χτύπους της καρδιάς μου, θα το έκανα. Ευτυχώς είμαι αρκετά ήρεμος και οι χτύποι της καρδιάς μου είναι φυσιολογικοί. Πλησιάζω και κοιτώ μέσα στην θολούρα. Το ψάρι είναι εκεί και έχει λουφάξει σε μια μεριά. Σημαδεύω κεφάλι και ρίχνω. Ο χαμός!!! Πετάω το όπλο πίσω και προσπαθώ να τραβήξω έξω το μεγάλο μαύρο. Αδύνατον!!! Παίρνω το ψαροτούφεκο και ανοίγοντας το μουλινέ φτάνω στην επιφάνεια, κρατώντας πάντα το σκοινί τεντωμένο. Το κρεμάω στην σημαδούρα και παίρνω ένα άλλο 82άρι. Συνήθως δεν το έχω μαζί μου, αλλά σήμερα κάτι με έτρωγε από το πρωί να το πάρω. Κάνω αρκετές βουτιές, αλλά τα πάντα είναι θολά. Αφήνω να περάσουν αρκετά λεπτά, και βουτάω πάλι. Πλησιάζω και κοιτάζω για σημάδια μέσα στην θολούρα. Βλέπω το μεγάλο κεφάλι του. Το ψάρι προσπαθεί να τρυπώσει, αλλά η βέργα το κοντράρει και δεν μπορεί να πάει πιο βαθιά στην σχισμή. Διακρίνω τα μάτια του και ρίχνω μια βολή ανάμεσα τους. Το ψάρι κουνιέται με αποτέλεσμα η βολή να πάει λίγο πιο ψιλά από ότι σημάδευα, αλλά είναι εξίσου θανατηφόρα. Τραβάω τις δύο βέργες και έρχομαι αντιμέτωπος με μια μεγάλη σφυρίδα. Αγκαλιές φιλία!!!!!
Η 2η....
Είναι μόλις μιάμιση ώρα από τότε που βούτηξα και το ψάρεμα τελείωσε. Μπορεί παρακάτω να έχει κι άλλα ψάρια, αλλά ποιος νοιάζεται.... Μου Έδωσε δύο υπέροχα στολίδια σε μηδαμινό χρόνο. Ας μην είμαι αχάριστος. Σπάνια έχω κάνει τόσο καλή ψαριά σε τόσο λίγο χρόνο. Χοροπηδώντας στην επιφάνεια της θάλασσας, γύρισα πίσω. Όμως χρειάστηκε να βολοδέρνω στο νερό για κανένα τέταρτο, γιατί είχε έρθει ένας με μηχανάκι και περίμενα να φύγει. Όταν συνέβη αυτό, βγήκα, πήγα κάπου απόμερα, έβγαλα τις φωτογραφίες και έβαλα τα ψάρια στο ψυγείο πάγου.
Χαλάρωσα και άρχισα να βγάζω της στολή. Τότε εμφανίστηκε ένας ψαροτουφεκάς ή μάλλον χταποδάς όπως μου είπε. Μιλήσαμε και με ρώτησε αν έπιασα τίποτε και γιατί φεύγω τόσο νωρίς. Του απάντησα ότι δεν βρήκα κάτι και ότι δεν αισθάνομαι και τόσο καλά. Χαιρετηστίκαμε και όπου φύγει-φύγει. Ευχαριστώντας τα Ουράνια για τα δώρα Του, πήγα σπίτι. Όταν είδε η Σταυρούλα τα ψάρια χοροπηδούσαμε μαζί!!! Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και ξεκίνησε ο ευχάριστος Γολγοθάς του να τα καθαρίσω και να κόψω φέτες την σφυρίδα.
Θα καούν τα κάρβουνα soon!!! Η σφυρίδα ήταν 10,800 γρ. και η συναγρίδα 4,670 γρ.
...και οι δύο μαζί....
Υ.Γ. Επειδή κάποιοι "φίλοι" μου την λένε: Τι προπόνηση κάνεις τον Μάη; Μήπως απλά πλατσουρίζεις και μας λες ότι κάτι κάνεις, και άλλα τέτοια....... Παραθέτω τις δύο παρακάτω φωτογραφίες από το καταδυτικό μου ρολόι ως απάντηση....
Όλη η εβδομάδα είχε πολύ τρέξιμο. Να διορθώσω τα γραπτά, να βγάλω την βαθμολογία του τετραμήνου, να τελειώσω τα ψώνια κλπ. Τέλος ήρθε η ημέρα αναχώρησης για την Κάρπαθο!!! Το καράβι έκανε τα δικά του και έφτασε στο νησί στις 21:00, μετά από 27 ώρες ταξίδι!!! Να ξεφορτώσω, να ετοιμάσω τα πάντα, τελικά έπεσα για ύπνο τα μεσάνυχτα.
Η θάλασσα όμως ήταν κολλημένη. Πως να μην πάει για βουτιά κανείς; Ξύπνησα χαράματα, αλλά η μέση μου με ενοχλούσε από τα χτεσινά σούρτα-φέρτα. Έτσι αναγκαστικά μόνο για ρηχά μπορούσα να πάω. Τα φόρτωσα όλα και έφυγα μόλις είχε ξημερώσει. Πήγα στον πιο αγαπημένο μου ρηχό ψαρότοπο. Μια απίστευτη γαλήνη ήταν απλωμένη παντού. Ακόμη και η θάλασσα δεν κουνιόταν. Ντύθηκα και βούτηξα με ανυπομονησία. Ορατότητα καλή και 18C η θερμοκρασία της θάλασσας. Όλα έδειχναν ότι το καλοκαίρι κατέφθανε. Προχώρησα και άρχισα τα καρτέρια. Πολλά μικρά ψάρια σχεδόν σε κάθε βουτιά. Καθώς κολυμπώ βλέπω μια σουπιά. Βουτάω, σημαδεύω και από την πολύ σιγουριά μου αστόχησα. Οπλίζω γρήγορα με το ένα μάτι πάνω στην σουπιά. Σίγουρα είχα αλληθωρίσει. Σημαδεύω από την επιφάνεια και πιάνω μια ωραία σουπιά.
Το 1ο μου Καρπάθικο τρόπαιο...
Συνέχισα μέχρι που είδα έναν καλό σαργό να τρυπώνει. Βουτάω ήρεμα και πιάνω έναν μισόκιλο σαργό. Την ώρα που ετοιμάζω το ψαροτούφεκό μου, βλέπω έναν ακόμη σαργό να τρέχει προς τα ρηχά. Από πίσω εγώ αφήνοντας αρκετή απόσταση από το ψάρι, μήπως και αυτό τρυπώσει. Έχω φτάσει στο απύθμενο βάθος των 70..... εκατοστών!!! Ναι καλά διαβάσατε. Στους 70 πόντους νερό χάνω τον σαργό, δεν ξέρω που μπήκε. Τεντώνω το χέρι μου και ακουμπώ τον βυθό. Κοιτάζω μπροστά και έχω έρθει πολύ πιο πλάγια και ρηχότερα από ότι είχα σκοπό να πάω. Όμως είναι πολύ αργά, γιατί καμιά 15αρια μέτρα μπροστά μου έχει τρία λαβράκια. Κάθονται στην σκιά της πλάκας που ήθελα να ψαρέψω. Όμως είμαι ακάλυπτος. Τραβάω λίγο με το χέρι μου και κινούμαι ανεπαίσθητα. Τα λαβράκια με παίρνουν χαμπάρι και αρχίζουν να κινούνται νευρικά. Το μικρότερο (περίπου ένα κιλό) κάνει να έρθει προς εμένα, αλλά αλλάζει πορεία αμέσως. Έχει μια πέτρα που προεξέχει περισσότερο από τις υπόλοιπες μπροστά μου. Πολύ απαλά στουλάω και φτάνω πίσω της, μήπως καταφέρω να κρυφτώ. Με καλύπτει ελάχιστα. Τότε το μεγαλύτερο ψάρι έρχεται αργά προς το μέρος μου. Εγώ είμαι στην επιφάνεια και περιμένω ακίνητος. Ακόμη και η αναπνοή μου δεν ακούγεται. Το ψάρι πλησιάζει κι άλλο. Η αγωνία μου μεγαλώνει με κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Εγώ σημαδεύω και περιμένω όσο πιο ακίνητος μπορώ. Το ψάρι πλησιάζει κι άλλο, σημαδεύω κεφάλι και πατώ την σκανδάλη. Ο μεγάλος κυνηγός προλαβαίνει και στρίβει, αλλά η βέργα τον πετυχαίνει στα πλαϊνά πτερύγιά του. Με απίστευτη ταχύτητα, παρότι χτυπημένο, το ψάρι χάνεται πίσω από την πλάκα που καθόταν. Ορμάω καταπάνω του ακολουθώντας το σκοινί, χωρίς να το τραβάω με δύναμη. Το σκοινί χάνεται πίσω από μια πλάκα και δεν τραντάζεται πια. "Το έχασα;;; ξεψάρισε;;;" ήταν κάποιες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου. Με το που φτάνω στην πλάκα, βλέπω μια μεγάλη ουρά να προεξέχει μέσα σε μια τρύπα, που αρκετές φορές έχω πάρει κάποια μικρά μαύρα. Πιάνω το λαβράκι και το τραβάω απαλά έξω. Το ψάρι χτυπιέται αλλά είναι ήδη πολύ αργά. Του δίνω ένα γρήγορο τέλος και ζητώντας του συγνώμη το γεμίζω φιλιά.
Ο υπέροχος κυνηγός πιάστηκε!!!
Το ψάρεμα βασικά έχει ήδη τελειώσει, αλλά λέω να συνεχίσω λίγο ακόμη. Ο βυθός είναι στρωμένος με πέτρες. Κάνω καρτέρια αλλά τα μεγαλύτερα ψάρια δεν πλησιάζουν. Έχει βλέπεται πολύ καλή ορατότητα. Όμως παρατήρησα ότι οι μεγαλύτεροι σαργοί τρύπωναν όπου είχε βαθιές κρυψώνες. Έτσι έπιασα άλλους τρεις έξω-έξω. Ο ποιο μεγάλος ήταν 830 γρ κρυμμένος σε 50 πόντους νερό!
Ο ποιο μεγάλος...
Έπιασα και έναν κέφαλο του κιλού σε ένα καρτέρι. Καθώς αποφασίζω να γυρίσω βλέπω μια σκιά πάνω στην άμμο. Ένας λούτσος κάθεται διαγώνια και κουνάει τα πλαϊνά του πτερύγια. Δεν έχω και πολλά περιθώρια, γιατί η στάση του ψαριού δείχνει ότι είναι νευρικό. Με το που βουτάω πάνω του εξαφανίστηκε. Καθώς πλησιάζω να βγω, βλέπω έναν μισόκιλο σαργό να τρυπώνει. Βουτάω αθόρυβα και βλέπω και μια σφυρίδα!!!Το ψάρι είναι μόλις 300-400 γρ.
Ένας ωραίος ακόμη...
Προσπαθώ να σημαδέψω τον σαργό, χωρίς να τραυματίσω την σφυριδούλα. Έτσι κι έγινε. Έπιασα τον σαργό, αλλά είμαι σίγουρος ότι η σφυριδούλα τα είδε όλα. Πήγα σπίτι όπου έβγαλα τις φωτό που ήθελα υπό τις επευφημίες των γονιών μου. Το λαβράκι ήταν 2,680 γρ!
Όλα μαζί...
Την επομένη σκόπευα να πάω σε έναν άλλον αγαπημένο μου τόπο, αλλά βαθύ. Όμως λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Ένας ισχυρός δυτικός με καθήλωσε στο σπίτι. Δεν είχε καθόλου αέρα αλλά είχε ισχυρό βουβό κύμα. Έτσι ήταν ώρα για αγροτικές εργασίες και όχι μόνο. Υπό τις οδηγίες του farmer John, επιθεωρήσαμε τις ντοματιές και φτιάξαμε τις φούστες τους. Έτσι ονομάζει ο πατέρας μου τα πλαστικά που έχει βάλει τριγύρω από τα φυτά του.
Οι φούστες του farmer John!!!
Ποτίσαμε τα διάφορα και έκοψα τις λίγες αλλά πεντανόστημες φράουλες. Εννοείται ότι δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο σπίτι. Πλύσιμο στον κήπο και τις περιδρόμιασα. Σειρά πήραν οι παπάγιες. Αφού τις περιποιήθηκα υπό την καθοδήγηση του farmer John πάντοτε, έκοψα τις πιο ώριμες, και φροντίσαμε τις κουκιές, τα παντζάρια και τα κρεμμυδάκια. Βγάλαμε αρκετά μαρούλια και ανοίχτηκε ένα αυλάκι για να υποδεχθεί τις μελλοντικές μπάμιες.
Οι παπάγιες....
Ταΐσαμε τα δώδεκα, ζωή να έχουν τα γατιά και ο farmer John, έγινε fisherman John για να καθαρίσει τα ψάρια. Η κυρά Μιμίτσα, όπως πειράζω την μάνα μου, αφού μου έδειξε με καμάρι την ιπτάμενη απλώστρα της και το πως λειτουργεί. Με περίσσιο καμάρι μου είπε ότι οι γάτες δεν μπορούν τώρα πια να φτάσουν την μπουγάδα της.
Η πατέντα..
Μετά πήρε τις αγκινάρες και αποφάσισε να κάνει την λαμπαδηδρόμο για την επικείμενη Ολυμπιάδα του Ρίο...... και η μέρα πέρασε απλά, όμορφα και πάνω απ' όλα ήρεμα.
Η λαμπαδηδρόμος
Με άλλα λόγια, η Άνοιξη στην εξοχή σε όλο της το μεγαλείο. Όμως πάλι λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο.
Η επόμενη μέρα μας υποδέχθηκε με έναν ισχυρό ΒΒΔ 6-7 μποφόρ. Είναι ο πιο συνήθης καιρός της Καρπάθου και το Καρπάθιο πέλαγος όταν φουρτουνιάσει δεν αστειεύεται. Τι να έκανα; Να έχανα και αυτή την βουτιά; Ούτε να το σκέφτομαι δεν ήθελα. Έτσι μάζεψα τα κουράγιο μου και τράβηξα για κάπου που να έκοβε ο καιρός. Βρήκα μια γνωστή παραλία που έχω να πάω χρόνια.
Όταν το Καρπάθιο δεν αστειεύεται...
Βούτηξα και τράβηξα για τον κάβο. Θυμήθηκα γιατί έχω τόσα χρόνια να ψαρέψω εκεί. Επειδή είναι κάπως υπήνεμα ψαρεύεται πολύ. Πέραν από μια ωραία γλώσσα και τρεις μεσαίους σκάρους, δεν έπιασα τίποτε άλλο. Είδα και δύο τρίκιλους ροφούς, αλλά με είδαν και εκείνοι και δεν τους ξαναείδα. Ειδικά ο πρώτος ήταν τόσο ήρεμος που ακόμη δεν κατάλαβα που μπήκε αυτό το ψάρι. Χώθηκε κάτω από τα πόδια μου σε μια πλάκα και δεν τον ξαναείδα ποτέ. Ο δεύτερος έτρεχε σαν τρελός, ενώ ο τρίτος ήταν το πολύ μέχρι 1,5 κιλά και στεκόταν μπροστά στην βέργα μου σαν χαζός. Φυσικά τον χάζεψα και δεν τον πείραξα. Έτσι άπραγος πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Όμως λίγο πριν βγω και σε βάθος 6-7 μ. βλέπω μια ωραία και βαθιά σχισμή. "Αν κάτι κρατάει η περιοχή θα είναι εδώ μέσα..." σκέφτηκα. Πήρα μια ανάσα και βούτηξα για να δω μήπως υπάρχει κάποιος σαργός ή αν ήμουν τυχερός κανένα ροφόπουλο. Τρυπώνω όσο πιο μέσα μπορώ και ψάχνω με τον φακό, όταν.... Στο βάθος φαίνονται δύο μεγάλες κεραίες και δεν έχω ανοίξει την υποβρύχια κάμερα. Την ενεργοποιώ αμέσως, σημαδεύω και ρίχνω. Τραβάω κοντά μου τον αστακό και αναδύομαι όλος χαρά. Όμως έχω περάσει κάτω από τον βράχο και βγήκα πιο μπροστά, με αποτέλεσμα να έχει μπερδέψει το σκοινί της σημαδούρας. Έτσι αφήνω το βαρίδι με το σκοινί να πέσει και εγώ φεύγω για την επιφάνεια. Αμ δε... Το σκοινί από το ψαροτούφεκο έχει και αυτό μπερδευτεί. Έχει δεθεί κόμπο με αυτό της σημαδούρας!!! Έτσι αφήνω τον αστακό, ανοίγω το μουλινέ και αναδύομαι. Ευτυχώς η βολή είναι πολύ καλή και δεν κινδυνεύω να χάσω το υπερπολύτιμό μου λάφυρο. Βουτάω τα πιάνω όλα μαζί και στην επιφάνεια πάλι. Εκεί αφού σιγούρεψα τον αστακό (1,620γρ), βάλθηκα να λύσω τον γόρδιο δεσμό μου. Πως δέθηκε κόμπο το σκοινί του ψαροτούφεκου με αυτό της σημαδούρας, ακόμη δεν μπορώ να το καταλάβω...
Ο νόστιμος μουστακαλής
Βγήκα έξω, έβγαλα τις φωτό που ήθελα και έφυγα για το σπίτι πετώντας από την χαρά μου. Όταν τον είδαν οι γονείς....
Την επομένη ο καιρός κάπως έκοψε. Τράβηξα κι εγώ για τα βαθιά. Ήταν θολά όμως και με δυσκολία έβλεπα τον βυθό. Έψαξα όλες τις καλές πλάκες και στην καλύτερη έπιασα ένα ωραίο μελανούρι. Άρχισα τις μεσόνερες βουτιές ψάχνοντας τον βυθό. Σε μια βουτιά είδα έναν ροφό 6-7 κιλά να τρυπώνει με ταχύτητα σε μια πλάκα. Δεν τον ξαναείδα... Παραδίπλα είδα μια φάτσα να με κοιτά. Αναδύομαι και μετά από μια σύντομη ξεκούραση βουτάω πάλι. Το βάθος είναι περίπου-24μ. Πλησιάζω και με το που μπαίνω στην αρνητική πλευστότητα σταματάω κάθε κίνηση. Αυτό εξιτάρει ακόμη περισσότερο τον ροφό, που βγαίνει πιο έξω για να με δει. Σημαδεύω και όλο τον πλησιάζω. Μπαίνω εντός βολής αλλά το ψάρι μου επιτρέπει να πλησιάσω κι άλλο. Μόλις κάνει πως κλείνει τα πτερύγιά του (σημάδι ότι ετοιμάζεται να φύγει και θα φύγει γρήγορα) πατάω την σκανδάλη. Η βέργα εμποδίζει το ψάρι να χωθεί και εγώ τον παίρνω αγκαλιά και βγαίνω. Είναι ένας ροφός 2,7 κιλά. Ο καιρός όμως άρχισε να φορτώνει και εγώ δεν ήθελα να με βρει τόσο ανοιχτά.
Όχι πως θα ψάρευα κι άλλο... Λίγο πριν βγω βρήκα τρία σαλάχια. Τα δύο πρώτα ήταν μικρά, αλλά το τρίτο πρέπει να ήταν 6-8 κιλά. Βούτηξα και στα τρία και πήρα τα πλάνα που ήθελα. Μάλιστα τα δύο είχαν και κομμένες ουρές. Κάποιοι ψαράδες τα είχαν πιάσει μικρά και τους έκοψαν τις ουρές για να μπορέσουν να τα βγάλουν από τα εργαλεία τους. Τα χαιρέτισα και έφυγα.
Όπου φύγει-φύγει...
Την επόμενη μέρα πρωί-πρωί πήγα το αμάξι στο λιμάνι και το έστειλα για τον Πειραιά. Εγώ θα πετούσα το μεσημέρι. Η θάλασσα ήταν κόλα!!! Έπιασε και μια καλή βροχή. Έτσι με αποχαιρέτισε η Κάρπαθος. Υπήρχε παντού μια απίστευτη ηρεμία. Η Κάρπαθος μύριζε υπέροχα λόγω της βροχής. Δεν ακουγόταν ο παραμικρός θόρυβος. Κάθισα στο μπαλκόνι να απολαύσω αυτό το υπέροχο δώρο. Αισθάνθηκα πολύ τυχερός που ήμουν παρόν σε αυτή την τόσο απλή αλλά μαγική εμπειρία...
Πόσο θα ήθελα να ήμουν με την βροχή μέσα στην θάλασσα...
Ξύπνησα άλλη μια φορά χαράματα και τράβηξα σε έναν γνωστό ψαρότοπο......
Ο καιρός ήταν πολύ βαρύς. Με το που ντύθηκα, ξέσπασε η μπόρα. Κράτησε μόνο δέκα λεπτά, αρκετά όμως να θολώσουν τα πάντα στην επιφάνεια της θάλασσας. Κολύμπησα και έφτασα στον κάβο. Πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα. Κάτω από την επιφάνεια επικρατούσε μια απίστευτη ηρεμία. Το σκούρο χρώμα του ουρανού αντανακλούσε στην θάλασσα δίνοντας της ένα σκούρο μπλε-γρι χρώμα. Τα πάντα ήταν ήρεμα και μελαγχολικά. Βέβαια η φύση δεν είναι μελαγχολική. Είναι τα δικά μας συναισθήματα που της προσδίδουν αυτά το χαρακτηριστικό.
Βούτηξα και καρτέρεψα. Τίποτε που ήθελα δεν εμφανιζόταν. Τότε άκουσα ένα περίεργο βουητό. Προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν και από που ερχόταν. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τίποτε, γιατί δεν έμοιαζε με κανένα γνωστό θόρυβο. Αποφάσισα να σταματήσω το καρτέρι και να αναδυθώ. Όσο πλησίαζα την επιφάνεια ο θόρυβος μεγάλωνε. Κοίταξα προς τα επάνω και τότε κατάλαβα τι συνέβαινε. Χοντρές σταγόνες έπεφταν πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Όταν βγήκα, αισθάνθηκα στις σταγόνες που με χτυπούσαν με μανία. Ο άνεμος είχε δυναμώσει και αυτός. Τα πάντα είχαν γίνει σκοτεινά, λες και ερχόταν η νύχτα, ενώ η ώρα ήταν μόλις 10:20 πμ.
Η καταιγίδα....
Μέσα σε αυτόν τον χαλασμό, αφού ηρέμησα, πήρα μια ανάσα και βούτηξα. Ως δια μαγείας ο χαλασμός εξαφανίστηκε. Το μόνο που έμεινε ήταν εκείνο το βουητό της βροχής. Πότε-πότε άστραφτε, με τα μπουμπουνητά να ακολουθούν κατά πόδας τις λάμψεις. Το βαθύ μπλε άστραφτε από τους κεραυνούς, δίνοντας ένα εξωπραγματικό χρώμα στο μουντό μπλε-γκρι της θάλασσας. Είχαν περάσει περίπου τρις ώρες χωρίς να δω τίποτα το ιδιαίτερο. Η καταιγίδα όλο και με πλησίαζε. Εγώ απτόητος συνέχιζα να καρτερεύω. Σε μια στιγμή και ενώ είμαι στο βυθό τα πάντα άστραψαν, όλα έγιναν φωτεινά για κάποια εκατοστά του δευτερολέπτου. "Ωχ!!! Ετοιμάσου για κάτι μεγάλο..." πρόλαβα και σκέφτηκα πριν ο εκκωφαντικός ήχος του κεραυνού ξεσπάσει και τρέψει τα πάντα σε φυγή. Ούτε οι καλόγριες δεν είχαν μείνει. Όλο το ψιλό είχε εξαφανιστεί!!!
Αποφάσισα να φύγω και να πάω αλλού, για ένα διαφορετικό ψάρεμα. Τακτοποίησα τα ψαρικά μου στο αμάξι (χωρίς να βγάλω την στολή), οδήγησα για περίπου μια ώρα. Έφτασα εκεί που ήθελα και ετοιμάστηκα να βουτήξω. Φοτρώθηκα πολλά βαρίδια, πήρα το κοντό μου όπλο και ξεκίνησα για τα ρηχά καρτέρια. Η θάλασσα κι εδώ ήταν θολή, αλλά τουλάχιστον δεν έβρεχε.
Καλώς την, την αγάπη μου... (την θολούρα)
Δεν με πολύ-ενδιέφερε η θολούρα και πλακώθηκα στις βουτιές. Υπήρχαν απίστευτα μεγάλα κοπάδια από γαύρους, τα όποια σε κάθε καρτέρι λικνίζονταν από πάνω μου.
"Δεν μπορεί κάτι θα έρθει να τους κυνηγήσει...." σκέφτηκα. Μάταια περίμενα να δω κάποιον κυνηγό. Μου έρχονταν μεσαίες μουρμούρες, κέφαλοι, μικρά λαβράκια... αλλά εγώ απτόητος. Είχαν περάσει δύο ακόμη ώρες χωρίς να ρίξω. Αποφάσισα να αλλάξω τακτική. Έτσι όταν έβλεπα κάποια σκιά που μου άρεσε, έριχνα. Η τακτική αυτή μου απέφερε 4 κεφάλους και ένα 600αρι λαβράκι. Μάλιστα τους δύο μεγάλους Ήθελε να μου τους δώσει. Τον πρώτο τον έπιασα στην ουρά, ενώ τον δεύτερο από την πλαϊνή του πέτσα.
Τα δύο....
Στεναχωρήθηκα για το μικρό λαβράκι και είπα να μην ρίχνω σε ότι μου φαίνεται καλό. Στο επόμενο καρτέρι ολιγώρησα σε μια σκιά, μέχρι να βεβαιωθώ για πόσο μεγάλο ψάρι επρόκειτο..... έχασα μια κιλίσια τσιπούρα. Μετά από μερικές βουτιές είδα άλλη μια σκιά τσιπούρας. Την ώρα που έφευγε το ψάρι έριξα και έπιασα μια 400αρα τσιπούρα.
Είχα βαθύνει πιο πολύ (-12μ.) από ότι
.....τυχερά....
συνήθως όταν ψαρεύω στα ρηχά, μήπως και δω κάτι καλό. Βρίσκω μια από τις γνωστές πλάκες μου και σέρνομαι πάνω της. Συνήθως στο τέλος της κάνει τα ψάρια. Όντος έτσι κι έγινε. Με το που ξάπλωσα στο τελείωμά της, μου ήρθε ένα τεράστιο κοπάδι από κιλίσιους κεφάλους περίπου μπορεί και 500 ψάρια. Το οπτικό μου πεδίο γέμισε με κεφάλους. Ένα φανταστικό θέαμα που πολύ δύσκολα περιγράφεται. Κάποια από τα ψάρια σχεδόν ακουμπούν πάνω στην βέργα μου. Όσες βουτιές και να έκανα το ίδιο θέαμα αντίκριζα. Μετά από τις πρώτες βουτιές, τα ψάρια είχαν ηρεμήσει τόσο πολύ, που κάποια τρίβονταν πάνω μου!!! Ποίος να ρίξει; Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό μου αυτή η σκέψη. Ήθελα να μείνω όσο μπορούσα, εκστασιασμένος από το υπέροχο δώρο της Φύσης. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που πραγματικά χαίρομαι να είμαι ψαροτουφεκάς!!! Το μόνο που με διέκοπτε, ήταν η ανάγκη για αέρα. Έκανα πάνω από δέκα βουτιές, χαζεύοντας τους κεφάλους.
....τα λόγια είναι περιττά...
Βαθιά μέσα μου παρατήρησα ότι περίμενα μήπως φανεί κάποιο γοφάρι ή μεγάλο λαβράκι για να κυνηγήσει τους κεφάλους. Δεν ήρθε τίποτα και αποφάσισα να βγω. Λίγο πριν βγω μια χειλού στα χρώματα του Παναθηναϊκού ήρθε να με δει. Πήρα το πλάνο που ήθελα και βγήκα.
Η βαζελο-χειλού!!!
Πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Πέτρο και μου είπε ότι ήταν εκεί κοντά. Μπήκα στο αμάξι και πήγα να τον βρω. Με το που έφτασα καθάριζε ένα υπέροχο λαβράκι περίπου 2,5 κιλά. Πιάσαμε την κουβέντα και μου έδειξε που το είχε πιάσει με πετονιά.
"Έχει πολλά ψάρια, βούτα!!!" μου λέει.
"Μα ψαρεύεις εσύ......" απάντησα.
"Εγώ έπιασα αυτό που ήθελα. Εξάλλου θα πάω για τονάκια...." μου είπε και πήγε καμιά 50αρια μέτρα πιο κάτω, με το καλάμι του. Ξέχασα την κούρασή μου και βούτηξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Προχώρησα λίγο και έκανα την πρώτη βουτιά. Η θάλασσα πολύ θολή αλλά ποιος νοιαζόταν. Δεν έχει περάσει ένα λεπτό και νάσου 3-4 λαβράκια. Σημαδεύω το πρώτο και πιάνω ένα 1,3 κιλών..
Το 1ο γρήγορο...
Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Όλος χαρά ετοιμάζομαι και βουτάω λίγα μέτρα πιο κάτω. Ένα κοπάδι μουρμούρες, αρκετά καλές μου ήρθαν.
"Δεν έχουμε έρθει για αυτά τα ψάρια.." μου είπα. Περίμενα μέσα στην θολούρα και από τα πλάγια μου πέρασε να με δει γρήγορα ένα μεγάλο γοφάρι. Περίμενα να περάσει από μπροστά μου, σημάδεψα κέντρο και χτύπησα τον ωραίο κυνηγό. Το ψάρι τινάχτηκε και άρχισε μια απίστευτη μάχη. Καθώς παλεύω να το πιάσω παρατηρώ ότι το ένα φτεράκι της βέργας έχει κλείσει. Αν το ψάρι συνεχίσει να χτυπιέται μπορεί να σκιστεί πιο πολύ και να μου φύγει. Βουτάω πάνω του και το πιάνω από την ουρά. Ο μεγάλος κυνηγός χτυπάει με δύναμη την ουρά του και μου φεύγει από το χέρι!!! Πανικός. Παίρνω μια κοφτή ανάσα και βουτάω πάνω του. Αυτή την φορά πιάνω την βέργα και από τις δύο μεριές και αναδύομαι. Βάζω το χέρι μου μέσα στα βράχια του και παίρνω στην αγκαλιά μου έναν λύκο της θάλασσας 3,1 κιλών (προσέχοντας τα δόντια του τα οποία δεν αστειεύονται όταν κλείσουν).
Το 2ο και μεγαλύτερο...
Από την χαρά μου, που στην πρώτη βουτιά έπιασα το λαβράκι, είχα ξεχάσει να ανοίξω την υποβρύχια κάμερά μου. Έτσι έχασα ένα πολύ ωραίο πλάνο. Αφού το τακτοποίησα βούτηξα για τρίτη φορά, λίγο πιο κάτω. Μετά από λίγο πιάνω άλλο ένα λαβράκι, λίγο πιο μικρό από το προηγούμενο. Δεν πίστευα αυτό που συνέβαινε. Τρις βουτιές και τρία υπέροχα ψάρια. Νάναι καλά ο φίλος μου ο Πέτρος. Καθώς έπεφτε ο ήλιος, η ορατότητα όλο και περιοριζόταν, έκανα μια τέταρτη και τελευταία βουτιά. Μετά βίας έβλεπα την μύτη της βέργας μου. Έριξα σε μια σκιά και έπιασα ένα ωραίο λαβράκι 1,4 κιλών και αποφάσισα να βγω έξω. Τέσσερα στα τέσσερα, σε λιγότερο από μισή ώρα!!!!!!!
Το τελευταίο μεγάλο... λίγο πριν την νύχτα!!!
Συνολικά...
Το ψάρεμα είχε πάει πολύ καλύτερα από ότι περίμενα. Ψάρευα όλη την ημέρα.... και στις τέσσερις τελευταίες βουτιές μου Έδωσε τα δώρα της ημέρας!!!
Ήρθε ο Πέτρος και βγάλαμε φωτογραφίες στα κρυφά για να μην μας δουν κάποιοι ψαράδες που ήταν λίγο πιο κάτω. Ο Πέτρος είχε πιάσει καμιά δεκαριά μικρά τονάκια με ψεύτικο δόλωμα. Τον ευχαρίστησα για ακόμη μια φορά και αφού τακτοποίησα τα πράγματά μου, πήρα τον δρόμο του γυρισμού, πανευτυχής από την όλη εμπειρία. Το βράδυ έπεσα στην αγκαλιά της Σταυρούλας, αλλά την είχε προλάβει ο Μορφέας. Για το πόσο γρήγορα με πήρε ο ύπνος....
Άλλο ένα πρωινό με βρήκε στον δρόμο για τον Β. Ευβοϊκό. Έφτασα στο μέρος που ήθελα, αλλά ο καιρός δεν μου επέτρεπε να βουτήξω. Είχε πολύ κυματισμό και όλα είχαν γίνει καφέ. Όμως το μεγαλείο της Φύσης ήθελε να με χαιρετήσει, παρόλο που δεν μου επέτρεψε να βουτήξω. Έχοντας κάνει ανθοδοχείο έναν σκουριασμένο σωλήνα, επέτρεψε σε ένα στάχυ να φυτρώσει, στολίζοντάς τον ταυτόχρονο. Την όλη πανδαισία ομόρφυναν με την παρουσία τους δύο σαλιγκάρια.....
Αποφάσισα να πάω αλλού. Πήγα σε δύο-τρία μέρη, αλλά δεν κυκλοφορούσε τίποτα. Κολύμπησα για δύο ώρες χωρίς να δω κάτι καλό. Τότε μου ήρθε μια "τρελή" ιδέα. Γιατί να μην βουτήξω στο ποτάμι; Βέβαια όταν λέμε ποτάμι μην νομίζετε για κάτι μεγάλο. Είναι βασικά ένας ξεροπόταμος που κυλάει λίγο νερό. Η θάλασσα μπαίνει αρκετά βαθιά στην στεριά και σώζει την ξεραΐλα. Τον χειμώνα με τις βροχές έχω δει να κυλάει αρκετό νερό. Άλλαξα πορεία και τράβηξα για το ποτάμι. Κατά το παρελθόν, έχω έρθει αρκετές φορές σε αυτό το σημείο, αλλά πάντα ήταν πολύ θολό. Έφτασα και βούτηξα με ανυπομονησία. Όμως αυτή την φορά το ποτάμι μου έκανε την χάρη.
Στο ποτάμι έξω-έξω...
Μην νομίζετε ότι είχε και μεγάλη ορατότητα. Με το ζόρι έβλεπα στα 2 μ περίπου. Όμως αυτό μου αρκούσε. Πήγα στα καλάμια που ήταν στα ρηχά μήπως και υπήρχε τίποτα. Πολλά μικρά λαβράκια και κεφαλόπουλα. με τα οποία δεν ασχολήθηκα. Προχώρησα προς το βάθος του ποταμού, αλλά η θολούρα με απέτρεψε από την πορεία μου. Αποφάσισα να τραβήξω για την εκβολή του στην θάλασσα. Μετά από λίγο βλέπω ένα μπλε καβούρι να τρυπώνει μέσα σε κάτι πλατιά φύκια. Εύκολος στόχος. Το να τα χτυπήσει κανείς είναι πολύ εύκολο, αρκεί να μπορείς να τα δεις. Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν τα καρφώσει κανείς γιατί έχουν μεγάλες και πολύ δυνατές δαγκάνες. Τις κουνάνε με απίστευτη ταχύτητα και επειδή είναι πολύ μακρές, φτάνουν σχεδόν από όπου και να το πιάσεις... Έπιασα το καβούρι και το μυαλό μου το είχε μαγειρέψει κιόλας με μακαρόνια. Αφού κατάφερα να το τακτοποιήσω, δεν έχω κολυμπήσει πέντε μέτρα και νάσου άλλο ένα. Το πιάνω κι αυτό και η μακαρονάδα όλο και πλησιάζει!!!
Η μακαρονάδα ετοιμάζεται....
Χαρούμενος προχώρησα λίγο πιο κάτω. Τότε η θολούρα έκανε την εμφάνισή της πιο πυκνή. Στο πρώτο καρτέρι έπιασα μια καλή μουρμούρα.
Η μουρμούρα...
Όμως είχαν αρχίσει να εμφανίζονται κλαδιά και ξύλα που είχαν παρασυρθεί όταν το ποτάμι ήταν φουσκωμένο από τις βροχές. Προσέχοντας, γιατί δεν ήξερα τι θα βρω μπροστά μου, βούτηξα. Καθώς πλησίαζα τον βυθό, να σου ένα δένδρο!!! Ένα πλατάνι υπάρχει στον βυθό, μαζί με καμιά δεκαριά καλάμια!!! Πλησίασα με προσοχή και καρτέρεψα μέσα στην θολούρα. Έριξα και μια γρήγορη ματιά, μήπως υπήρχε κανένα κλαδί ή πετονιά, για να μην μπλέξω και κινδυνέψω. Όταν είδα ότι όλα ήταν καλά, χαλάρωσα και καρτέρεψα. Μετά από λίγο φάνηκε μια μικρή τσιπούρα. Χάζεψα το όμορφο ψάρι και το παρατήρησα να χάνεται στα βαθιά.
"Δεν μπορεί, κάτι καλό θα έρθει. Το δένδρο πρέπει να κρατάει ψάρια σε αυτή την ερημιά..." σκέφτηκα και ξαναβούτηξα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, με πλησίασε ένα κοπάδι από λαβράκια. Τα προπορευόμενα ψάρια ήταν μικρά, το τελευταίο όμως ήταν το πιο μεγάλο. Κούνησα το ψαροτούφεκο για να το σημαδέψω και το κοπάδι τράπηκε σε φυγή.
"Θα ξανάρθει..." σκέφτηκα και περίμενα. Όντως μετά από μερικά δευτερόλεπτα φάνηκε το πιο μεγάλο ψάρι. Δεν ξέρω αν ήταν το ίδιο, αλλά ήταν του ιδίου μεγέθους. Σημάδεψα και έριξα στο κιλίσιο λαβράκι. Το ψάρι τινάχτηκε και μπερδεύτηκε στα κλαδιά του δένδρου. Έκλεισα την υποβρύχια κάμερά μου και σιγά-σιγά προσπάθησα να ξεμπλέξω τον υπέροχο κυνηγό. Οι κινήσεις μου έπρεπε να είναι απαλές, γιατί η λάσπη από τον βυθό σε κάθε κίνησή μου σηκωνόταν και δεν έβλεπα την μύτη μου. Κατάφερα να το ξεμπλέξω και το πήρα αγκαλιά φιλώντας το.
Το "ποταμίσιο"λαβράκι...
Έκανα άλλες δύο βουτιές στο δένδρο, αλλά δεν ήρθε τίποτα. Λίγο πιο κάτω σε ένα καρτέρι έπιασα άλλη μια καλή μουρμούρα. Οι βουτιές συνεχίζονταν η μια μετά την άλλη, όταν είδα μια σκιά. Από την κίνηση του ψαριού κατάλαβα ότι ήταν λαβράκι. Σημάδεψα μέσα στην θολούρα, όσο καλύτερα μπορούσα και πάτησα την σκανδάλη. Το λαβράκι τινάχτηκε αλλά η βολή μου ήταν καλή. Μετά από λίγο έπιασα άλλο ένα κιλίσιο λαβράκι. Λίγο πιο κάτω ενώ προσγειώνομαι στον βυθό, μπροστά υπάρχουν μια μαύρη και μια άσπρη ανεμώνη του βυθού δίπλα-δίπλα. Ξέχασα το ψάρεμα και χάζεψα το υπέροχο θέαμα όσο μπορούσα.
Στην Φύση δεν υπάρχει η έννοια του ρατσισμού!!!
"Στην Φύση δεν χωράει ο ρατσισμός!!! Το άσπρο και το μαύρο συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία!!!" σκέφτηκα. Αφού πήρα το πλάνο που ήθελα, αποφάσισα να βγω. Πλησιάζοντας προς την παραλία, με υποδέχεται μια μεγάλη φυκιάδα σπαρμένη από πολλές πίνες. Καθώς κολυμπώ βλέπω το μουστάκι του Ποσειδώνα.
Το μουστάκι του Ποσειδώνα...
Μέσα σε μια νεκρή πίννα έχει κάνει την φωλιά της μια ανεμώνη. Ο κυματισμός κουνάει τα πλοκάμια της, εκείνη προσπαθεί μήπως και πιάσει κάτι που περνάει για να τραφεί. Λίγο πιο κάτω μια πρασινοκίτρινη σαλιάρα (ψάρι) έχει κάνει και αυτή την φωλιά της σε άλλη μια νεκρή πίννα.
Η σαλιάρα και το σπίτι της...
"Παρατήρησε πως η Πανσοφία της Φύσης χρησιμοποιεί τον θάνατο ενός οργανισμού, για να δώσει ζωή σε κάποιον άλλον οργανισμό!!!" είπα στον εαυτό μου.
Οι ζοχοί.....
Εκεί τελείωσε και το ψάρεμά μου. Βγαίνοντας βρήκα ζοχούς!!! Μάζεψα μια σακούλα. Είναι γλυκά χόρτα και θα συνοδέψουν το λαβράκι μια χαρά. Από ψαρευτικής άποψης μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν και πολύ πετυχημένο. Αλλά από εμπειρίες ήταν πολύ πλούσιο.
Πανευτυχής μεν, κουρασμένος δε πήρα τον δρόμο του γυρισμού...
ΥΓ. Σήμερα κατάφερα να πάω στον Β. Ευβοϊκό γιατί δεν υπήρχαν πια τα μπλόκα των αγροτών. Φυσικά για κάποια θέματα έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται. Αλλά το να διεκδικείς το δίκιο σου χωρίς να υπολογίζεις κανέναν άλλον, αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα. Αυτό είναι που μας έχει πάει τόσο πίσω. Ο καθένας για την πάρτη του. Ας κάνω εγώ το δικό μου και δεν πάνε να καούν όλοι οι άλλοι!!! Στην συλλογική συνειδητότητα σαν λαός παίρνουμε μηδέν. Μας έχουν φανατίσει και δεν βλέπουμε ούτε την μύτη μας. Μας έχουν χωρίσει σε διάφορα στρατόπεδα (πολιτικά, αθλητικά κλπ) και είμαστε τόσο φανατισμένοι που δεν μπορούμε να διακρίνουμε το σωστό. Και όταν έρχονται οι δυσκολίες, φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από εμάς τους ίδιους. Πρέπει να φτάσουμε στον πάτο για να βάλουμε μυαλό;;;;; Όμως στις δυστυχίες άλλων λαών είμαστε μπροστάρηδες. Εκεί βλέπουμε το μεγαλείο του να είσαι Έλληνας. Παρ όλη την πολυετή οικονομική κρίση, μέσα από το υστέρημά μας, είμαστε η μόνη χώρα που εθελοντικά βοηθάει τόσο πολύ τους πρόσφυγες του πολέμου ή τους μετανάστες. Αν αυτό το μεγαλείο της Ελληνικής Ψυχής το δείχνανε και για την χώρα μας, τότε τίποτε και κανένας δεν θα μας έφτανε. Γιατί στο εξωτερικό να διαπρέπουν οι επιστήμονές μας και όχι και στην Ελλάδα μας; Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του πλανήτη. Μήπως έχει έρθει η ώρα να σκεφτούμε την Ελλαδάρα μας, τον 'πλησίον' μας και όχι τον μικροσκοπικό εαυτούλη μας μόνο;;;;... Και επειδή οι καιροί είναι πονηροί και ο χρόνος έχει συμπιεστεί και περνάει πολύ πιο γρήγορα, είναι καιρός ο καθένας μας να αναλάβει τις ευθύνες του.....
Ο χειμώνας δειλά-δειλά κάνει αισθητή την παρουσία του. Αν και οι προβλέψεις των ειδικών κατά την διάρκεια του μηνός Οκτωβρίου ήταν δυσοίωνες, μιλώντας για πολύ κρύο, μέχρι στιγμής (Φεβρουάριος) αυτό δεν έχει συμβεί. Έτσι λοιπόν ένα Σάββατο πρωί τράβηξα για τα αγαπημένα λαβρακο-σημεία στον Σαρωνικό. Ο καιρός λίγο μουντός, συννεφιασμένος με αραιή ηλιοφάνεια που και που. Ο ελαφρύς νοτιάς με έκανε να μου τρέχουν τα σάλια μπορώ να πω. Η ημέρα μύριζε λαβράκια. Αφού ετοιμάστηκα τράβηξα για εκεί που ήθελα και όταν ετοιμάστηκα βούτηξα. Τα νερά φυσικά λόγω του νοτιά ήταν θολά. Η θερμοκρασία των νερών 14C. Αυτή ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, γιατί τα περίμενα πολύ πιο κρύα, όχι και πως είναι ζεστά!!! Έκανα τα πρώτα καρτέρια χωρίς να δω τίποτα. Ανοίχτηκα και τράβηξα για τις πλάκες που γνωρίζω. Σε μια βουτιά μου ήρθε ένα 700αρι λαβράκι. Παρέμεινα ακίνητος και το ψάρι στάθηκε, σχεδόν ακούμπησε την βέργα. Για να γυρίσει απότομα και να εξαφανιστεί από το οπτικό μου πεδίο. Είχε και ένα γδάρσιμο στον σβέρκο του, μάλλον από κάποια βολή από ψαροτούφεκο. Καλό είναι βέβαια να μην χτυπάμε τα μικρά ψάρια. Έτσι το άφησα να φύγει χαμογελώντας για την αφέλειά του, παρόλο που δεν είχα πιάσει τίποτα μέχρι τότε. Λίγο πιο κάτω πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα. Το μέρος το ξέρω καλά και ξέρω προς τα που να καρτερεύω. Δεν έχουν περάσει 40" και μου έρχονται τέσσερα λαβράκια από την αντίθετη πλευρά που κοιτάω!!! Στρίβω όσο πιο απαλά το ψαροτούφεκο και προλαβαίνω να ρίξω στο πιο μεγάλο που ερχόταν τελευταίο. Το λαβράκι πετάχτηκε προσπαθώντας να αποφύγει την βολή, αλλά ήταν πολύ αργά. Η βέργα το βρήκε λίγο μετά την μέση και σε μερικά δευτερόλεπτα είχαν όλα τελειώσει. Είχα πιάσει ένα λαβράκι πάνω από κιλό (1,3κ).
Το πρώτο των 1,3 κιλών.
Παρόλο που ήξερα ότι θα έχει λαβράκια, δεν περίμενα τόσο γρήγορα ότι θα έπιανα το πρώτο μου. Στην πρώτη σοβαρή βουτιά είχα και την επιτυχία που τόσο ήθελα. Γεμάτος χαρά προχώρησα λίγο πιο κάτω και καρτέρεψα, χωρίς επιτυχία. Και ποιος νοιάζεται; Έφτασα σε ένα σημείο όπου οι πλάκες έχουν σπάσει και έχει δημιουργηθεί μια τρύπα σε ένα επίπεδο τοπίο. Μου αρέσουν ιδιαίτερα τέτοια σημεία, γιατί μένω αθέατος από όλες τις πλευρές. Σε τέτοια σημεία μαζεύονται και πολλά μικρόψαρα, διότι μπορούν να κρυφτούν από τους εχθρούς τους ανάμεσα στα διάφορα χαράκια. Η ορατότητα ήταν κπως καλύτερη επειδή έχει περισσότερες πέτρες αυτό το σημείο. Αφού ηρέμησα αρκετά πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα. Σκοπός μου ήταν να κάνω ένα όσο πιο μεγάλο καρτέρι μπορούσα. Υπολόγιζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, που λέει και ο λαός μας. Σε 35" και από τα πολύ πλάγια εμφανίστηκε ένα κιλίσιο λαβράκι. Χώθηκα όσο πιο πολύ μπορούσα μέσα στην τρύπα. Το ψάρι ήξερε ότι κάτι ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσε να δει τι. Παρέμεινα ακίνητος και αυτό κέντρισε ακόμη περισσότερο την περιέργεια του ψαριού. Έστριψε και ήρθε σχεδόν καταπάνω μου. Δεν περίμενα τίποτε περισσότερο και τράβηξα την σκανδάλη. Το λαβράκι χτυπήθηκε κοντά στον σβέρκο. Τινάχτηκε και προσπάθησε να τρυπώσει σε μια πέτρα. Όταν δεν τα κατάφερε, χώθηκε σε μια τρύπα αλλά και αυτή η προσπάθειά του ήταν μάταιη. Το φίλησα και αυτό όπως και το πρώτο και ζητώντας του συγνώμη το κρέμασα στην ψαροβελώνα μου.
Συνέχισα το ψάρεμά μου και σε κάποια βουτιά μου εμφανίστηκαν κιλίσιοι κέφαλοι. Μετά από λίγο μου ήρθε ένα πολύ μεγάλο κοπάδι από καλές σάρπες. Η αντίδρασή μου ήταν η ίδια. Τις αγνόησα και αυτές. Το ψάρεμα συνεχίστηκε χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο μέχρι που έφτασα στον κάβο, όπου θα τελείωνε και η βουτιά σε αυτό το μέρος. Ο κάβος κάνει ένα πολύ ρηχό πλάτωμα, όπου εκεί τρέφονται συνήθως οι κυνηγοί που ψάχνω. Το βάθος δεν ξεπερνά το 1 με 1,5 μέτρα. Λίγο πιο ανοιχτά, υπάρχει ένας παππούς σε μια βαρκούλα και ψαρεύει χταπόδια. Μάλιστα εκείνη την στιγμή έπιασε ένα. Πήρα μια ανάσα και βούτηξα. Περίμενα υπομονετικά και καθώς κοιτούσα δεξιά-αριστερά, παρατήρησα τρία λαβράκια να μου έρχονται από πίσω, από τα βαθιά. Μπορεί να τα είχε επηρεάσει το πιάσιμο του χταποδιού που εγώ δεν του είχα δώσει την απαραίτητη σημασία. Τα δύο πρώτα, με το που με είδαν εξαφανίστηκαν. Το τρίτο και μικρότερο με πλησίασε κι άλλο από τα πλάγια. Έστριψα ολόκληρος και την ώρα που σημάδευα, ένα κύμα με έσπρωξε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γλιστρήσει το χέρι μου και να χάσω το πιάσιμό μου στα βράχια. Μην έχοντας άλλη επιλογή, την ώρα που έφευγε το ψάρι έκανα μια βολή απελπισίας. Φυσικά αστόχησα. Έβαλα τα γέλια με την όλη φάση. "Μακάρι να υπήρχε κάποιος και να είχε τραβήξει σε video την όλη φάση... Τι γέλια θα είχα κάνει από την κωμικοτραγική μου στάση..." σκέφτηκα και συνέχισα να γελάω. Αφού συνήλθα, ετοιμάστηκα και βούτηξα για άλλη μια φορά. Χώθηκα ανάμεσα σε κάτι πέτρες. Καθώς ψάχνω, συνειδητοποιώ ότι δίπλα μου σε μισό μέτρο, από την άλλη πλευρά της πέτρας, υπάρχει μια μεγάλη τσιπούρα. Βλέπω την ράχη της. Στρίβω σιγά-σιγά το όπλο μου, αλλά ένα κύμα με κουνάει πάλι. Το αποτέλεσμα ήταν το όπλο να χτυπήσει στην πέτρα και η τσιπούρα με με πάρει χαμπάρι. Πετάγεται στα ανοιχτά και κάθεται εκτός βολής και με παρατηρεί. Είναι ένα εκπληκτικά όμορφο ψάρι (όπως όλες οι τσιπούρες). Το ασημένιο της κορμί, το κόκκινο πίσω από τα μάγουλά της, το σκούρο φρύδι της και πολλά άλλα.... Της χαμογέλασα καθώς χανόταν από το οπτικό μου πεδίο. Θα προτιμούσα να την έχω πιάσει, αλλά και μόνο που την είδα από τόσο κοντά μου φτάνει.... Λίγο πριν βγω, έκανα μια τελευταία βουτιά. Είδα ένα μεγάλο κοπάδι από μικρούς κεφάλους και περίμενα να δω μήπως τους ακολουθεί κάτι. Μετά από λίγο εμφανίστηκε ένας κυνηγός. Αυτή την φορά μου είχε έρθει από εκεί που τον περίμενα. Όταν μπήκε στο πεδίο βολής του έριξα και το πέτυχα στην μέση.
Το 3ο των 1,6 κιλών...
Το λαβράκι προσπάθησε να μπλέξει το σκοινί στις πέτρες, μήπως και τα καταφέρει να ξεφύγει. Μάταια όμως. Το παίρνω αγκαλιά και αποφασίζω να βγω. Αντί όμως να γυρίσω από το ίδιο μέρος είπα να ανοιχτώ λόγο για να συντομεύσω και την έξοδό μου. Την ώρα που είμαι πάνω από την αμμουδιά και δεν περιμένω να δω κάτι καλό, κάτι που δεν ταιριάζει στην άμμο τραβάει το βλέμμα μου.
Δεν λέγεται τυχαία ο χαμαιλέων του βυθού...
Βουτάω και βλέπω ένα χταποδάκι. Έχει γίνει ένα με το περιβάλλον. Όχι μόνο στα χρώματα αλλά και στην υφή. Το έσπρωξα με την υποβρύχια κάμερα, αλλά αυτό απτόητο. Το χαϊδεύω, το σηκώνω λίγο από τον βυθό, αυτό χαμπάρι. Παίζω μαζί του μέχρι που αποφασίζει να μου αντισταθεί. Εκνευρισμένο φουσκώνει και δεν κάνει πίσω. Εγώ συνεχίζω να το χαϊδεύω. Έχει μαζέψει τις άκρες των πλοκαμιών του σε σπειροειδές σχήμα, αλλά δεν κάνει πίσω. Τα μαζεύει έτσι για να μην του τα αρπάζουν τα διάφορα μικρόψαρα όπως οι πέρκες και οι χάνοι. Εγώ συνεχίζω και εκείνο αποφασίζει να φύγει. Το παίρνω στο κατόπι μέχρι που γίνεται ένα πάλι με το περιβάλλον. Αυτή την φορά έχει κολλήσει σε μια πέτρα. Το γαργαλώ για να αλλάξει χρώμα και να φανεί στην κάμερα. Μόλις τα καταφέρνω το αφήνω στην ησυχία του και φεύγω. Εκεί τελείωσε και η βουτιά σε εκείνο το μέρος. Βγήκα, τακτοποίησα τα ψάρια και πήγα λίγο πιο κάτω.
Δυστυχώς ο καιρός έπεσε εντελώς και η θάλασσα είχε γίνει γιαούρτη. Τα σύννεφα είχαν δώσει την θέση τους σε έναν καταγάλανο ουρανό. Βουτάω και συνειδητοποιώ ότι υπάρχει και άλλος ψαριτουφεκάς. Τον πλησιάζω να δω τι κάνει. Τον χαιρετώ και διαπιστώνω ότι ψαρεύει χταπόδια. Κρατάει ένα καμάκι και ψάχνει για τα χταπόδια. Φοράει μόνο ένα σακάκι κατάδυσης. Από κάτω έχει μόνο το μαγιό του!!! Συνεχίζω και πάω πιο κάτω. Παρ όλες τις προσπάθειές μου δεν βλέπω κάτι καλό. Έχει μόνο μικρά ψάρια. Σε ένα όμως καρτέρι ένα καλό λαβράκι μου ήρθε στην πλάτη. Γυρίζω ολόκληρος και ρίχνω λίγο πριν εξαφανιστεί μέσα στην θολούρα. Δεν ξέρω το αποτέλεσμα, αλλά από το τράβηγμα του σκοινιού κατάλαβα ότι το είχα πετύχει. Μην ξέροντας τι βολή είχα κάνει, άφησα το ψαροτούφεκο να πλέει και όρμηξα πάνω στο λάφυρό μου. Και ευτυχώς το έκανα γιατί είχε πιαστεί ίσα-ίσα από μια πετσούλα λίγο πριν την ουράς του.
Ήθελε να μου το Δώσει...(1,7κ)
Αποφασίζω να τελειώσω την βουτιά μου κάνοντας έναν κύκλο για να αποφύγω τον φίλο χταποδά. Καθώς κολυμπώ βλέπω ένα καπόνι. Είναι ένα περίεργο πλάσμα που διαθέτει και φτερά όπως και το χελιδονόψαρο. Ναι καλά διαβάσατε. Τα δύο πλαϊνά του πτερύγια είναι πολύ μεγάλα και σε περιπτώσεις μεταναστεύσεως ή κινδύνου το βοηθούν να κάνει πολύ μεγάλα άλματα έξω από το νερό που μοιάζει σαν να πετάει. Τα άλματα μπορεί να φτάσουν πάνω από 50 μέτρα! Τα δε φτερά του είναι στρογγυλά και στολισμένα στις άκρες τους με ένα υπέροχο μπλε χρώμα. Λες και ο Ποιητής των Ουρανών Ανέλαβε χρέη μανικιουρίστας και του Έκανε γαλλικό μανικιούρ!!! Μάλιστα το περίεργο αυτό πλάσμα έχει και έξι πόδια (τρία από κάθε πλευρά), μπροστά από τα πλαϊνά πτερύγιά του, που του επιτρέπουν να περπατά στον βυθό καθώς ψάχνει για τροφή. Βούτηξα πάνω στο μικρό καπόνι, πήρα το πλάνο που ήθελα και αφού το ευχαρίστησα τράβηξα για την ακτή.
Ο πρωταθλητής των πτήσεων!!!
Βγαίνω έξω και εκείνη τη στιγμή ακούω.
"Λαβρακας!!!" Γυρίζω και βλέπω τον χταποδά να βγαίνει.
"Είσαι ήρωας,.... δεν κρυώνεις;" τον ρώτησα.
"Έχω δύο παντελόνια στο αμάξι, αλλά είδα ότι η ημέρα είναι ωραία και είπα να μην το φορέσω. Όντος είναι μια ωραία μέρα και δεν κρύωσα καθόλου. Δεν βρήκα τίποτε σπουδαίο σήμερα. Μόνο δύο χταποδάκια για τον μεζέ έπιασα." μου απάντησε.
Βγαίνει έξω, βγάζει την στολή του και βλέπω έναν παππού +80 χρονών!!! Μένω κόκκαλο. Αφού ντυθήκαμε του έπιασα την κουβέντα. Τον έλεγαν Δημήτρη Ζ.... Ήταν τόσο ήρεμος. Μιλήσαμε βασικά για την θάλασσα και το ψάρεμα. Ψαρεύει τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα. Έχει με κάποιους φίλους και μια βαρκούλα και πάνε στα νησάκια της Βούλας-Γλυφάδας για ψάρεμα, όταν το επιτρέψει ο καιρός.
"Καθετή, κανένα διχτάκι ή παραγάδι;" ρώτησα.
Με κοίταξε απορημένος και μου απάντησε: "Όχι βέβαια, μόνο ψαροτούφεκο..." και έμεινα κάγκελο για δεύτερη φορά. Χαιρετηθήκαμε και πήγα λίγο πιο κάτω για να βγάλω μια γρήγορη φωτογραφία τα ψάρια, πριν τα δει κανείς.
Όταν τελείωσαν όλα, μια σκέψη τρύπωσε στο μυαλό μου.:"Λες να είμαι κι εγώ έτσι όταν πατήσω τα ογδόντα;;;... αν ζω μέχρι τότε;;;" αναρωτήθηκα...
"Λες να συνάντησα το μελλοντικό μου alter ego????"!!!!
Χαλάρωσα και άρχισα να βγάζω της στολή. Τότε εμφανίστηκε ένας ψαροτουφεκάς ή μάλλον χταποδάς όπως μου είπε. Μιλήσαμε και με ρώτησε αν έπιασα τίποτε και γιατί φεύγω τόσο νωρίς. Του απάντησα ότι δεν βρήκα κάτι και ότι δεν αισθάνομαι και τόσο καλά. Χαιρετηστίκαμε και όπου φύγει-φύγει. Ευχαριστώντας τα Ουράνια για τα δώρα Του, πήγα σπίτι. Όταν είδε η Σταυρούλα τα ψάρια χοροπηδούσαμε μαζί!!! Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και ξεκίνησε ο ευχάριστος Γολγοθάς του να τα καθαρίσω και να κόψω φέτες την σφυρίδα.
