Το κράξιμο του κορμοράνου, τα λαβράκια και η χαδιάρα χειλού !!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: The cracking cormorant, sea basses and the cuddly ocellated wrasse.

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο που επιτρέπεται το ψάρεμα, (έρχεται η απαγόρευση του Μαΐου), τα φόρτωσα όλα και πήγα ένα ολοήμερο υποβρύχιο ψάρεμα εντός του νομού Αττικής. Ο κορωνοϊός έχει εισβάλει για τα καλά στην ζωή μας, μαζί με την παράνοια που τον ακολουθεί... Μεταξύ των άλλων, για ένα μεγάλο διάστημα απαγορευόταν η ερασιτεχνική αλιεία για να μην κολάσουμε τον ιό, την ώρα που θα ψαρεύουμε μόνοι μας. Κατά τα άλλα δεν κολλάει  στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα super market, στα σχολεία κλπ. Έτσι μετά από κάποια ώρα οδήγησης έφτασα εκεί που ήθελα, ετοιμάστηκα και βούτηξα. 

Σε ένα από τα πολλά καρτέρια μου, προσγειώθηκα για ακόμη μια φορά σε μια φυκιάδα και περίμενα. Τα νερά πολύ θολά με κυματισμό, ενώ τα δευτερόλεπτα περνούν βασανιστικά αργά χωρίς να αντιληφθώ το παραμικρό. 

"Ιδανικές καταστάσεις; για λαβράκια...." σκέφτηκα...." αλλά που είναι τα άτιμα???"

Για ακόμη μια φορά έκανα λάθος. Ένιωσα ότι κάποιος ήταν τριγύρω και με κοιτούσε. Γύρισα απαλά το κεφάλι μου και είδα αμέτρητα μάτια να με κοιτούν εκστασιασμένα. Μετά από λίγο κατακλύστηκα από αμέτρητα ψαράκια (αγνώστου ταυτότητας) που τα μεγαλύτερα δεν ξεπερνούσαν τους δύο πόντους. Όπου και να κοιτούσα οι λιλιπούτειοι φίλοι μου ήταν παρόντες και σε μεγάλους αριθμούς. Το κοπάδι ήρθε μπροστά μου διστακτικά στην αρχή, αλλά παρέμεινε τριγύρω μου... 

Η νέα γενιά!!!

"Το μεγαλείο της φύσης.... η νέα γενιά με περικύκλωσε...." σκέφτηκα χαμογελώντας. Αυτά τα μικροσκοπικά ψαράκια ήρθαν να με δουν και ίσως να βρουν καταφύγιο, μιας και ήμουν πολύ μεγάλος για να τους επιτεθώ. Έφυγαν όταν μου τελείωσε ο αέρας κι έπρεπε να αναδυθώ. 

Λίγο πιο κάτω βλέπω κάτι διαφορετικό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Καθώς πλησιάζω ένα ξενέρι, παρατηρώ ότι πάνω στο βραχάκι λιάζεται ένας κορμοράνος. Τον πλησιάζω όσο πιο ήρεμα κι αργά μπορώ. Το πουλί με έχει πάρει χαμπάρι, αλλά η ασύλληπτα αργή ταχύτητά μου το έχει μπερδέψει και δεν ξέρει τι να κάνει. Να μείνει ή να φύγει??? Εγώ έχω φτάσει ακριβώς από κάτω του και πλησιάζω με την υποβρύχια κάμερα ακόμη πιο κοντά, για ένα καλύτερο πλάνο. 

Ο προβληματισμένος κορμοράνος...

Ο κορμοράνος σαστισμένος οπισθοχωρεί αλλά ταυτόχρονα μου κάνει αρκετές ψεύτικες επιθέσεις, βγάζοντας βραχνές κραυγές που μόλις και ακούγονται. Εγώ από τα γέλια κοντεύω να καταπιώ νερά. Αυτό έγινε 5-6 φορές. Όταν είδε κι απόειδε ότι δεν φοβόμουν τις φαινομενικά επικίνδυνες του επιθέσεις, απογειώθηκε για άλλες παραλίες... Πάω λίγο πιο κάτω, αφού συνήλθα από τα γέλια, ξεκίνησα τα καρτέρια μου. Στο δεύτερο  καρτέρι μου ήρθε ένας ωραίος κέφαλος από τα δεξιά μου. Έκανε το λάθος και πέρασε από μπροστά μου κι έτσι έπιασα το πρώτο μου ψάρι (1,100 γρ). Δεν έχει και πολύ κίνηση. Έτσι αποφασίζω να πάω λίγο πιο βαθιά. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και καταδύομαι. Προσγειώθηκα ανάμεσα σε μεγάλες πέτρες και περίμενα. Διάφορα μικρά ψάρια εμφανίστηκαν. Εγώ έψαχνα για κάτι πιο μεγάλο. Σε μια στιγμή αντιλαμβάνομαι ένα μεγάλο κοπάδι από κεφάλους. Όμως τα ψάρια κολυμπούν πολύ πιο ψιλά σε σχέση με την θέση μου. Όταν τους αντιλαμβάνομαι, με ήδη έχουν προσπεράσει. Σημαδεύω έναν μεγάλο και ρίχνω. Ξέρω ότι η βολή μου είναι τραγική κι έτσι δεν κοντράρω καθόλου το ψάρι. Όταν εκείνο κολυμπά το αφήνω, ενώ με το που σταματά το τραβώ κοντά μου. Αυτό έγινε αρκετές φορές μέχρι να καταφέρω να πιάσω το ψάρι από την ουρά του. Όντως η βολή μου ήταν χάλια. Το ψάρι ήταν πιασμένο από μια πετσούλα χαμηλά στην κοιλιά του. Αν το είχα κοντράρει έστω και για λίγο, σίγουρα θα το είχα χάσει. Κατάφερα τελικά να πιάσω τον δεύτερο και πιο μεγάλο κέφαλο (1,800 γρ) που ήθελα για το σασίμι που ήθελα να φτιάξω. (την συνταγή θα σας την βρήκε στο τέλος του βίντεο αυτού του άρθρου.) 

Ο μεγάλος κέφαλος...

"Αρκετά με τους κεφάλους... Έχουμε όσους χρειαζόμαστε και δεν θα πιάσουμε άλλους..." είπα στον εαυτό μου. Έχω παρατηρήσει όποτε έχω αποφασίσει κάτι ανάλογο, λες και το αντιλαμβάνονται τα ανάλογα ψάρια και εμφανίζονται μπροστά μου. Έτσι και σε αυτό το ψάρεμα, ενώ κολυμπώ δίπλα σε έναν βράχο, ένας ωραίος κέφαλος έρχεται καταπάνω μου και μόνο που δεν ακούμπησε την βέργα. Χαμογέλασα και τον άφησα να φύγει χωρίς να του ρίξω. Κολυμπώ και μετά από λίγο κάνω ένα ακόμη καρτέρι. Έχω κρυφτεί μέσα σε μια μεγάλη σχισμή του βυθού. Ιδανική κρυψώνα μιας και είμαι καλυμμένος απ' όλες τις πλευρές. Περιμένω να φανεί κάτι κάλο και απολαμβάνω την παρέα από γύρους και τις καλόγριες που αιωρούνται στα μεσόνερα. Που και που στην παρέα μας έρχεται και καμιά πέρκα. Εκεί που κοντεύω να τελειώσω ένα ακόμη άπραγο καρτέρι, αντιλαμβάνομαι ότι αρκετά μακριά έρχεται μια σιλουέτα. Ευτυχώς μπορώ να κινηθώ χωρίς να με δει ο στόχος μου. Είναι ένα καλό λαβράκι αλλά κινείται στο όριο της βολής του ψαροντούφεκου. Στρίβω το ψαροντούφεκο και περιμένω την κατάλληλη στιγμή. Βλέποντας ότι το λαβράκι δεν έχει σκοπό να αλλάξει κατεύθυνση και σύντομα θα είναι εκτός βολής, σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα κι πάτησα την σκανδάλη. Όλα χάθηκαν πίσω από τον βράχο.

"Προφανώς αστοχήσαμε Ζάχο..." σκέφτηκα και κολύμπησα βαριεστημένα για να μαζέψω την βέργα μου. Με το που φτάνω στον βράχο, όπου είχε χαθεί η βέργα από το οπτικό μου πεδίο, βλέπω ένα λαβράκι να χτυπιέται. Η βολή λόγω της απόστασης είναι χαμηλά στην κοιλιά του ψαριού και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σκιστεί, έτσι όπως μάχεται το ψάρι. Ορμώ πάνω του και το πιάνω. Είναι ένα λαβράκι των 1,350 γρ. κι εγώ χοροπηδώ από την χαρά μου. Αγκαλιές, φιλιά και περιχαρής συνεχίζω το ψάρεμά μου. 

Το 1ο και τυχερό λαβράκι...

Αλλάζω τόπο και πάω σε ένα μέρος όπου το χτυπάει ο καιρός και συνήθως είναι πολύ θολό. Έτσι και ήταν. Η θάλασσα αρκετά κρύα 14^οC. Ξεκίνησα τα καρτέρια μου. Τα νερά πάνθολα. Μετά από μερικά καρτέρια εμφανίστηκαν τα πρώτα λαβράκια. Μικρά ψάρια, γεμάτα περιέργεια ήρθαν να με δουν. Κολυμπούν, φτάνουν εκεί που είμαι και την ώρα που περνούν από μπροστά μου κάνουν μια μικρά στάση για να με δουν καλύτερα και μετά εξαφανίζονται μέσα στην παχιά θολούρα. Αφού περάσουν μερικά δευτερόλεπτα ξανά-εμφανίζονται όλο νάζι και ξανά από την αρχή όλα. Χαμογέλασα με τα καμώματά τους και αναρωτήθηκα που είναι οι γονείς τους. Στο επόμενο καρτέρι πάλι τα ίδια. Όμως καθώς περνούν από μπροστά μου, το τελευταίο λαβράκι είναι μεγάλο και πιο σκούρο από τα υπόλοιπα. Έρχεται ακολουθώντας τα μικρά και κολυμπά κολλητά με τον βυθό, σαν να σέρνεται πάνω στον λασπώδη βυθό. Πάει να περάσει στα μουλωχτά από μπροστά μου, αλλά για κακή του τύχη το έχω δει και πατώ την σκανδάλη. Η βέργα σχεδόν εξ επαφής βρίσκει τον λύκο της θάλασσας στον σβέρκο ψιλά και αρχίζει η μάχη. Μετά από λίγο έχω ένα ακόμη υπέροχο λαβράκι στην αγκαλιά μου (1,500 γρ). 

Το 2ο της ημέρας...

Το τοποθετώ στην σημαδούρα μου και συνεχίζω. Στο αμέσως επόμενο καρτέρι, μου ξαναέρχονται τα λαβράκια. Τα περισσότερα είναι μικρά και κάποια μεσαία. Τα ψάρια όμως είναι πολύ νευρικά, μάλλον λόγω της προηγούμενης βολής. Εμφανίζονται μέσα στην θολούρα με ταχύτητα και ίσα που προλαβαίνω να τα δω. Παρατηρώ κάποιες λάμψεις από τα ασημένια σώματα των ψαριών καθώς απομακρύνονται. Όμως υπάρχει κι ένα μεγάλο ανάμεσά τους, αλλά λόγω της θολούρας το αντιλαμβάνομαι πάντα κατόπιν εορτής. Σιγά-σιγά τα λαβράκια ηρεμούν και παιρνούν από μπροστά μου πολύ αργά. Έτσι συνεχίζω να περιμένω μήπως το μεγάλο επιστρέψει. Όντως μετά από λίγο εμφανίζεται διπλά και από τα δεξιά μου. Έχει έρθει τόσο κοντά που δεν μπορώ να του ρίξω. Σχεδόν προσπαθεί να περάσει από κάτω από το ψαροντούφεκο. Κουνώ το ψαροντούφεκο προσπαθώντας να το εμποδίσω και να αλλάξει πορεία. Όμως περνάει κάτω από το ψαροντούφεκο, στρίβει για να φύγει κάνοντας το λάθος και περνάει μπροστά από το ψαροντούφεκο και εγώ απλώς πατώ την σκανδάλη, πιάνοντας ένα ακόμη λαβράκι των 1,300 γρ. 

Ήθελε να περάσει από κάτω από το ψαροντούφεκο!!!

"Ωραία...συνεχίζουμε...." σκέφτηκα χαμογελώντας. Προχώρησα αρκετά μακρύτερα, γιατί ήμουν σίγουρος ότι τα ψάρια θα ήταν πολύ νευρικά. Είπα να βουτήξω λίγο πιο βαθειά για να δω τι γίνεται. Καρτερεύω στα βαθειά -7,2 μ. χωρίς να δω πολλά. Τα δευτερόλεπτα περνούν κι εγώ δεν βλέπω τίποτα στην κυριολεξία. Τα νερά είναι τόσο θολά... Σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι μια σκιά να με προσπερνά. Ενστικτωδώς σημαδεύω και πατώ την σκανδάλη. Μια ασημένια φιγούρα πάλεψε για κάποια εκατοστά του δευτερολέπτου προτού χαθεί στα θολά νερά. Μαζεύω το σχοινί και πιάνω ένα ακόμη λαβράκι. Είναι το μικρότερο από όλα (1,100γρ). Αποφασίζω ότι αρκετά για σήμερα και παίρνω τον δρόμο του γυρισμού.... ψαρεύοντας. Προσγειώνομαι στην λάσπη και ενώ δεν έχουν περάσει 30' εμφανίζεται μπροστά μου ένα καλό λαβράκι. Σίγουρος για την βολή μου... αστόχησα!!! Αστόχησα στο μεγαλύτερο ψάρι που είχα δει μέχρι τώρα, σε μια πολύ εύκολη βολή, όπως γίνεται πάντα, όταν είμαι υπερβολικά σίγουρος!!! Τα έβαλα με τον εαυτό μου, όχι γιατί αστόχησα στο ψάρι, αλλά γιατί δεν έδειξα την ανάλογη ταπεινοφροσύνη, τον ανάλογο σεβασμό σε αυτό που αγαπώ τόσο πολύ. Πήγα στα ρηχά για να ξεκουραστώ, να συγκεντρωθώ. Μετά από λίγο ξαναβούτηξα στο ίδιο σημείο. Προσγειώθηκα στον βουρκώδη βυθό και περίμενα όλος περιέργεια...

"Για να δούμε θα έρθει κάτι καλό μετά την φασαρία που έκανε η άστοχη βολή μου???" αναρωτήθηκα. Στα 30' εμφανίζονται δύο λαβράκια ίδιου μεγέθους, τα οποία ήρθαν να με δουν. Σημαδεύω το πιο κοντινό από τα δύο και πατώ την σκανδάλη. Η βέργα βρίσκει το ψάρι στον σβέρκο κι εκείνο κάνει μια τούμπα και προσγειώνεται στον θολό βυθό ακίνητο. Η τέλεια βολή!!! Η άσπρη κοιλιά του είναι λες και φωτίζει αυτό το θολό και σκοτεινό τοπίο. Εκεί τελείωσε και το σημερινό ψάρεμα. Ήταν και το μεγαλύτερο ψάρι της ημέρας (1,650 γρ). 

Το μεγαλύτερο από όλα...

Ένα υπέροχο ψάρεμα είχε μόλις τελειώσει... ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Πλησίασα την παραλία για να βγω, όμως μια κίνηση μου τράβηξε την ματιά μου. Εκεί στους 50 πόντους νερού μια μικρή πράσινη -λαχανί χειλού το παίζει ψόφιος κοριός. Με το που την πλησιάζω με το γάντι μου, ξεπετάγεται και πάει λίγο πιο κάτω. Κρύβεται ή μάλλον νομίζει ότι κρύβεται ανάμεσα στα κοντά και αραιά φύκια, κυρτώνοντας το μικρούλι της σώμα. Την δεύτερη φορά που την πλησίασα δεν κουνήθηκε καθόλου. Έκπληκτος από αυτή την συμπεριφορά, πλησίασα αργά-αργά και την άγγιξα. Το μικρό ψάρι παρέμεινε στην θέση του ακίνητο!!! 

Η χαδιάρα χειλού!!!

Αποφάσισα να το χαϊδέψω πάλι όσο απαλά μπορούσα. Δεν κινήθηκε καθόλου. Συνέχισα να την χαϊδεύω, εκείνη ακίνητη. Όταν την σήκωσα απαλά πήγε να κρυφτεί πίσω από κάποια κοντά φύκια. Αφού την χάιδεψα λίγο ακόμη, την άφησα να νομίζει ότι με ξεγέλασε. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία!!! Ήταν μια από τις ομορφότερες εμπειρίες που μου έχει χαρίσει το υποβρύχιο ψάρεμα....

Βγήκα σαν τον κλέφτη για να αποφύγω τους περαστικούς, ντύθηκα και πήρα τον δρόμο της επιστροφής να προλάβω πριν ξεκινήσει η παράλογη κυκλοφοριακή απαγόρευση!!!

Translation of the above article. 

Title: The cracking cormorant, sea basses and the cuddly ocellated wrasse.

Photo-video: Zacharias Skevofilax 

The last weekend that fishing was allowed (the ban of May was approaching), I loaded everything and drove away for an all-day spearfishing expedition within the prefecture of Attica. The coronavirus has invaded our lives for good, along with the paranoia that follows it... Among other things, amateur fishing was banned for a long time so as not to spread the virus, even tough most of the times we are fishing alone. Otherwise it does not spread through the crowds in public transportation, supermarkets, schools, etc.
So after some driving time I got where I wanted, got ready and dived. In one of my many ambushes, I landed once more on some eelgrass bed (Zostera marina) and waited. The waters are very cloudy with ripples, while the seconds were passing torturously slowly without me seeing the slightest movement of a fish.
"Ideal conditions? For sea bass (Dicentrarchus labrax)..." I thought .... "but where are the fish???" 
Once more I was wrong. I felt that something was around and looking at me. I gently turned my head and saw countless eyes looking ecstatically at me. After a while I was overwhelmed by countless fish (of unknown identity) the largest of which did not exceed two centimetres. Everywhere I looked, my lilliputian friends were present in huge numbers. The herd came in front of me hesitantly at first, but remained around me..                1st Picture: (The new generation)!!!
"Nature's greatness.... the new generation is surrounding me ...." I thought smiling. These teeny-tiny fish came to see me and maybe found shelter, since I was too big to attack them. They left when I ran out of air and I had to emerge. A little further down something different that caught my attention. As I approached a rock that was just above the sea level, I noticed that a great cormorant (Phalacrocorax carbo) was sunbathing on the rock. I approached it as calmly and slowly as I could. The bird had seen me, but my inconceivably slow speed had confused it and it did not know what to do. To stay or to leave ??? I was just under the rock and approached the bird even closer with the underwater camera, for a better video shot. 2nd Picture: (The puzzled cormorant...). The bewildered cormorant retreated but at the same time made several fake attacks on me, making hoarse screams that were barely audible. I was about to swallow water out of laughter. These "attacks" happened 5-6 times. When it realised that I was not afraid of his seemingly dangerous attacks, it took off for other sea shores... It took me some time to recover from the laughter and then started my ambushes. In my second ambush two nice mullets (Mugil cephalus) appeared on my right. The closer one made the mistake of passing in front of me and so I caught my first fish (1.100 gr). I did not see much in the shallows. So I decided to dive a little deeper. I took a deep breath and dived. I landed among some large rocks and waited. Several small fish appeared, but I was looking for something bigger. At some point I saw a large school of mullets. But the fish were swimming much higher than my position. When I realised their presence, they had already passed-by me. I aimed one of the bigger ones and pulled the trigger. Knowing that was a lousy shot, I did not put any pressure at all to the fishing line. When the fish swam away, I loosened my grip and when it stoped, I pulled it close to me. This happened several times until I managed to catch the fish by its tail. My shot really sucked. The fish was caught by a piece of skin low in its abdomen. If I had fought it even for a second, I would definitely had lost it. Finally I managed to catch the second and largest mullet (1.800 gr). I needed for the sashimi I wanted to make. (The recipe will be found at the end of the video of this article).3rd Picture:(The biggest mullet...) 

"No more mullets today... I have enough in order to fix the sashimi..." I said to myself. I have noticed whenever I have decided accordingly, it seemed the fish knew my decision and parade in-front of me. This also happened in this fishing expedition... While I was swimming next to a rock, a nice mullet came towards me. The mullet almost touched the tip of the spear. I smiled and let it swam away. I swam for a while, dived and waited. I was hiding in a big crevice on the seabed. Ideal hiding place, since I was covered from all the sides. I was waiting for something good to appear, while enjoying the company of Mediterranean rainbow wrasse (Coris julis) and black damselfish (Chromis chromis) that were floating in mid waters. Every now and then a painted comber (Serranus scriba) was joining our company. As I was about to finish another unsuccessful ambush, I realised that a silhouette was approaching for far away. Fortunately I could move without my target being able to see me. It was a good size sea bass but was swimming at the limit of the range of the speargun. I turned the speargun and waited for the right moment. Seeing that the sea bass was not intended to change direction and soon it would be out of range, I aimed, as best I could and pulled the trigger. Everything was lost behind a rock. 

"Obviously we missed Zac..." I thought and swam bored to pick up my spear. As I reached the rock, where the spear was lost from my vision, I saw a sea bass fighting. The shot, due to the distance, was low in the belly of the fish and there was a great probability to free it self, as the fish continued fighting. I rushed and caught it. It was a sea bass off 1.350 gr. Hugs, kisses and happily continued my fishing. But it was time to change fishing ground. 4th Picture: (The 1st & lucky sea bass...).

So, I went to a fishing place where there were more waves and the sea was much more cloudy. The sea was quite colder than the previous fishing ground, 14^οC. I started my ambushes. After a few ambushes, the first sea bass appeared. Small fish, full of curiosity came to see me. They swam and as they pass in front of me they make a quick stop to take a closer look at me and then disappeared into the murky waters. After a few seconds, they reappeared following same pattern once more. I smiled at them and wondered where their parents were. In the next ambush the same happened. But as the small ones passed in front of me, the last sea bass was bigger and darker than the rest. It followed the little ones while swimming close to the bottom, almost crawling on the muddy bottom I could say. It tried to pass undetected in front of me, but unfortunately I had seen it and I pulled the trigger. The spear almost in contact found the sea wolf on its neck and the battle began. After a while I had another wonderful sea bass in my arms (1.500 gr). I placed it on my buoy and continued. 5th Picture: (The 2nd of the day...),  In the next ambush, the sea basses came back to me. Most were small and some were medium size fish. But the fish were very nervous, due to of the previous shot. They appeared in the blur with speed and I managed just to see them. I noticed some flashes from their silver bodies as they swam away. But there was a bigger one among them, but due to the blur I always realised its presence too late. As time passed, the sea bass calmed down and swam in front of me at a very slow speed. I kept waiting for the bigger one to return. Indeed, after a while it appeared next to me and to my right. It had approached so close that I could not shoot it. It tried to pass under the speargun. I moved the speargun trying to stop it and to change direction. But it managed and swam under the speargun. Then turned to leave making the mistake and passed in front of the speargun and I just pulled the trigger, catching another sea bass of 1.300 gr. 6th Picture: (It wanted to pass under the speargun!!!). 

"Well done... let's continue...." I thought smiling. I swam further way, because I was sure the fish would be very nervous. I decided to dive a little deeper to see what was going on. I got to -7.2 m without seeing much. The seconds passed and I did not see anything literally. The water was so cloudy... At some point I noticed a shadow was passing by. I instinctively aimed and pulled the trigger. A silver figure fought for a few fractions of a second before it was disappeared into the murky waters. I reeled in the rope and caught another sea bass. It was the smallest of all so far (1.100 gr). I decided that it was enough for today and I swam towards the shore.... fishing. I landed on the muddy bottom and in less than 30 seconds, a good size sea bass appeared in front of me. I was so sure about my shot... I missed it !!! I missed the biggest fish of the day, in a very easy shot. I missed, as always happened, when I am so sure!!! I was angry with myself, not because I missed the fish, but because I did not show the appropriate humility, the appropriate respect for what I love so much. I went to the shallows to rest, to concentrate. After a while I dived again in the same place. I landed on the muddy bottom and I was waiting full of curiosity...
"Let's see if something good will come after the fuss made by my missed shot ???" I wondered. About 30 seconds had passed and two of the same size sea basses came to see me. I aimed the closest one and pulled the trigger. The spear stroke the fish in its neck, it made a somersault and landed on the muddy bottom motionless. The perfect shot !!! Its white belly was as if illuminating this hazy and dark landscape. Today's fishing ended there. It was also the largest fish of the day (1.650 gr).              7th Picture: (The biggest sea bass...). A great fishing expedition was over... or I thought so. I approached the beach to go out, but a movement caught my eye sight. There in the depth of 50 centimetre a small green ocellated wrasse (Symphodus ocellatus) was playing dead. As I approached it with my glove, it jumped up and went a little further. It hid or rather thought that it was hiding among the short and sparse eelgrass, bending its tiny body. The second time I approached it, the small fish did not move at all. Surprised by this behaviour, I slowly approached and touched it. The small fish remained motionless!!! 8th Picture: (The cuddly ocellated wrasse!!!). I decided to caress it as gently as I could. It did not move at all !!! I decided to caress it again as gently as I could. It did not move at all. I continued to caress it. The lilliputian creature remained motionless. When I picked it up gently, it went to hide behind some short eelgrass. After stroking it a little more, I let it to think that it had fooled me and went out. It was an incredible experience !!! It was one of the most wonderful experiences that underwater fishing had given me....
I carefully went out avoiding the passing-by people, got dressed and hit the road back home before the absurd traffic ban started !!!

Όταν όλα πάνε τέλεια!!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: When everything goes perfectly!!!

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Πόσες φορές έχω πάει για ψάρεμα και έχω αστοχήσει σε ψάρια που δεν θα έπρεπε??? Πολλές φορές, αμέτρητες θα έλεγα. Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε εκείνο το ψάρεμα που όλα πήγαν απίστευτα καλά, τέλεια!!!

Πρωινό χειμωνιάτικο ξύπνημα... τι πρωτοτυπία... Το πάπλωμα πολύ βαρύ και ιδιαίτερα ζεστό. Πως να σηκωθείς??? Έξω ακουγόταν ο αέρας να λυσσομανά και το κρεβάτι φερόταν τόσοοο ελκυστικό. Βούτηξα τον εαυτό μου από τα αυτί κυριολεκτικά και με πέταξα έξω από το κρεβάτι. 

"Σήκω τεμπέλαρε, πάμε και μια βουτιά στα ειδυλλιακά παγωμένα και θολά νερά!!!" Σηκώθηκα πολύ βαριεστημένα και λίγο έλειψε να ξαναπέσω για ύπνο.... Τελικά ξεκίνησα για εκεί που είχα προγραμματίσει από την προηγούμενη μέρα. Ξέροντας ότι μπορεί να έψαχνα δικαιολογία για να μην πάω ψάρεμα χαράματα μέσα στο κρύο, είχα φορτώσει τα σύνεργα από την προηγούμενη.... Μετά από περίπου δύο ώρες οδήγηση είχα φτάσει εκεί που ήθελα. Άντε τώρα να ντυθείς στο ψιλόβροχο και στο ξεροβόρι. Σκεπτόμενος από πόσο μακριά είχα έρθει, πήρα κουράγιο και βγήκα από το αμάξι. Ο βοριάς με χτύπησε κατάμουτρα και με ξύπνησε απότομα. Για το πόσο γρήγορα ντύθηκα, ούτε κι εγώ το κατάλαβα!!! Βούτηξα στα παγωμένα νερά και με αγκάλιασε η αγαπημένη μου θολούρα. Το καταδυτικό μου ρολόι έδειξε 13^ο C!!! Πλακώθηκα στα καρτέρια, αλλά μόνο η κυρά θολούρα κυκλοφορούσε. Ούτε μικροί κέφαλοι δεν υπήρχαν. Απογοητευμένος συνέχισα τα καρτέρια μου. Πείσμωσα περισσότερο και προχώρησα πιο κάτω. Τα ίδια και χειρότερα. Τίποτε πουθενά. 

"Να έχει κύματα, θολούρα και κρύο και να μην έχει λαβράκια???" είπα τον εαυτό μου απορημένος. Πήγα λίγο πιο βαθιά και προσγειώθηκα πάνω σε μια φυκιάδα. Εκεί που περιμένω, αντιλαμβάνομαι ένα καλό χταπόδι να πέρνει δρόμο. Αν δεν το ακολουθήσω, σίγουρα θα το χάσω μέσα στην θολούρα. Κολυμπώ για να το προλάβω. Εκείνο αφήνει μελάνι στα μεσόνερα και κάθεται στην άμμο. Αν δεν το είχα δει να κάθεται, εύκολα θα μπορούσα να ακολουθήσω το σύννεφο μελάνης και να το είχα χάσει. Σημαδεύω και πιάνω ένα χταπόδι κοντά στα δύο κιλά (1.800 γρ.).  Αν δεν είχε κουνηθεί, είμαι σίγουρος ότι δεν θα το έβλεπα. Μάλλον ήταν κρυμμένο στην ίδια φυκιάδα που καρτέρεψα και ο όγκος μου το φόβισε και πήρε δρόμο, για κακή του τύχη. Με το που το πιάνω συνειδητοποιώ ότι έχει πιάσει μια μικρή καβουρομάνα. Είχε ρουφήξει όλη την σάρκα και άφησε το κέλυφός της εντελώς άδειο.

Ο μεζές πιάστηκε....

Το κρεμώ στην σημαδούρα μου και συνεχίζω. Σε ένα από τα τελευταία καρτέρια μου, αντιλαμβάνομαι κάτι να υπάρχει στα δεξιά μου. Γυρίζω σιγά-σιγά και βλέπω αυτό που ποθούσα. Όμως είναι ένα λαβράκι κοντά στο κιλό. Το ψάρι απορημένο πέρασε νωχελικά από μπροστά μου μέχρι που χάθηκε στην θολούρα. Το ρώτησα που είναι το σόι του, αλλά δεν πήρα απάντηση. Το ρώτησα για την μάνα ή τον πατέρα του, αλλά εκείνο με έγραψε κι έφυγε... 

Ο μικρούλης...

Πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Καθώς γυρνούσα πίσω, βουτούσα σε μέρη που έτυχε να τα είχα προσπεράσει. Σε ένα από αυτά, προσγειώνομαι στον αμμώδη βυθό και περιμένω. Κοντά φύκια και πετρούλες αλλά όχι κάτι σπουδαίο. Βούτηξα και περίμενα μήπως....

"Με Δοκιμάζει, δεν εξηγείται αλλιώς... Τα πάντα είναι τέλεια, αλλά που είναι τα λαβράκια οεοο?" αναρωτήθηκα. Συνέχισα να περιμένω.... όταν κάτι γυάλισε και με προσπέρασε, ερχόμενο από τα δεξιά μου. Εγώ πρόλαβα να δω δύο ψάρια να εξαφανίζονται στα θολά νερά. Ευτυχώς το ψαροντούφεκο ήταν στην σωστή μεριά. Ενστικτωδώς σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Δεν ήξερα τι είχα καταφέρει, όταν είδα την γυαλάδα από το σώμα του λαβρακιού μέσα στην θολούρα. Η βέργα είχε προλάβει τον στόχο της, αλλά που είχα πετύχει τον μοναδικό στόχο μου??? Τράβηξα κοντά το λαβράκι το οποίο μαχόταν σθεναρά. Βούτηξα πάνω στο ψάρι και το έφερα κοντά μου παίρνοντας το αγκαλιά. Η βέργα είχε βρει τον στόχο της στον σβέρκο και του βγήκε από το μάγουλο. Ευτυχώς χρησιμοποιώ δίπτερη βέργα, γιατί το ένα φτεράκι ήταν κλειστό και το ψάρι κρατιόταν μόνο το άλλο φτεράκι. Περίμενα να έχω πιάσει ένα ψάρι λίγο πάνω από κιλό, αλλά όταν το έφερα στα χέρια μου, διαπίστωσα ότι ήταν ένα λαβράκι 2,5 κιλά!!! 

2,5 κιλά!!! Αυτό μάλιστα!!!

Όλος χαρά το πήρα αγκαλιά γεμίζοντάς το φιλιά και το κρέμασα στην σημαδούρα μαζί με το χταπόδι. Η τύχη για δεύτερη φορά μου χαμογελούσε!!!

"Αυτό Ήθελε να μου το Δώσει... Τέτοια βολή με αυτό το αποτέλεσμα..." σκέφτηκα. Πέρασα τον κάβο και τράβηξα για την παραλία από όπου είχα βουτήξει. Εκεί "έκοβε" λίγο ο καιρός, αλλά κάτι μου τράβηξε την προσοχή μου. Σε μια σημαδούρα, πάνω στα σκοινιά της, υπήρχαν τρία δεμάτια με αυγά καλαμαριών. Πλησίασα προσεχτικά για να πάρω το πλάνο που ήθελα. Μπορούσα να δω τα μικρά αυγά, σαν λευκά μπαλάκια να είναι δίπλα-δίπλα. Η νέα γενιά ετοιμαζόταν να έρθει...

Η νέα γενιά καλαμαριών...

"Κοίτα το μεγαλείο της Φύσης... Πόσα άλλα δεν παίρνουμε χαμπάρι, ενώ η Ζωή σφύζει τριγύρω μας..." σκέφτηκα, απομακρύνθηκα προσεχτικά και ετοιμάστηκα να βγω. Όμως εκεί στο μισό μέτρο βάθος, η Φύση μου είχε άλλες δύο εκπλήξεις. Βλέπω έναν κάβουρα της άμμου να έχει μαζέψει τις δύο μεγάλες (για το μέγεθος του) δαγκάνες. Τον πλησίασα για να πάρω το πλάνο μου όσο πιο κοντά μπορούσα. 

Ο μακρυ-χέρης....

Επειδή με άφησε τον έπιασα απαλά, για να δείξω το μέγεθος του και τον άφησα στην άμμο. Η βιβλιογραφία λέει ότι αυτό το είδος κάβουρα έχει έρθει στην Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ. Μπορούμε να τον βρούμε μέχρι και την Σιγκαπούρη!!! 

Δεν έχω προχωρήσει ελάχιστα, όταν ανάμεσα στα κοντά φύκια, υπήρχε ένα λιλιπούτειο καπόνι, το πολύ να είχε δύο πόντους μήκος!!! Το καημένο, το μικροσκοπικό πλασματάκι, πήρε μια τέτοια τρομάρα όταν το πλησίαζα. 

Το τρομοκρατημένο μικρούλι καπόνι...

Αποφάσισα να μην το στρεσάρω κι άλλο κι έτσι βγήκα έξω. 

Βασικά τα είχα πάει πάρα πολύ καλά, δεδομένου ότι σχεδόν δεν είδα τίποτε. Μπήκα στο αμάξι και πήγα λίγο πιο κάτω. Βούτηξα αμέσως, αλλά κι εδώ τα πράγματα δεν είχαν αλλάξει και πολύ. Θολά και κρύα νερά. Όμως ο βυθός καλυπτόταν από πολλές πέτρες και αυτό έκανε τα νερά να είναι λίγο πιο καθαρά. Στο πρώτο καρτέρι προσγειώνομαι ανάμεσα σε πέτρες και περιμένω. Τα δευτερόλεπτα παιρνούν κι εγώ βαριεστημένα περιμένω. Ένας μοναχικός κέφαλος έρχεται από πίσω μου, με προσπερνά και συνεχίζει για τα βαθιά. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο κι έριξα, πιάνοντας έναν κέφαλο του κιλού (1,100 γρ.). Συνέχισα τα καρτέρια, αλλά μόνο μικρά ψάρια είδα. Καρτέρι στο καρτέρι περνούσαν οι ώρες και το ψάρεμα πλησίαζε στο τέλος του. Έκανα ένα ακόμη καρτέρι. Όμως λόγο της θολούρας δεν προσγειώθηκα σε καλό σημείο. Έτσι αποφάσισα να συρθώ και να πάω εκεί που θεωρούσα ότι θα ήταν καλύτερο για καρτέρι και να περιμένω. Έχει περάσει πάνω από ένα λεπτό, όταν από τα δεξιά μου εμφανίστηκε ένα κοπαδάκι από πέντε κεφάλους. Δεν περίμενα ότι κάτι άλλο θα φανεί, σημάδεψα το πιο μεγάλο ψάρι κι έπιασα ένα ακόμη κέφαλο του κιλού. Έκανα δύο-τρία καρτέρια κι αποφάσισα να κάνω ένα τελευταίο και να βγω. Διάλεξα ένα μέρος που μου άρεσε και βούτηξα. Προσγειώθηκα ανάμεσα στις πέτρες και περίμενα. Κάποιοι μεσαίοι σκάροι περάσαν από το πλάι μου και κάποιοι καλοί κακαρέλοι έφυγαν για τα βαθιά. Έχει περάσει κοντά ένα λεπτό χωρίς να δω τίποτα το σπουδαίο. Σέρνομαι προς την αποχή και περιμένω. Έχει καλούς κακαρέλους με τους οποίους δεν ασχολούμαι. Ψάχνω για κάτι μεγαλύτερο. Το μέρος το ξέρω καλά και γνωρίζω ότι κρατάει ωραία ψάρια. Περιμένω..... Κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι αριστερά και μακριά μου μια καλή τσιπούρα. Το ψάρι εμφανίζεται ανάμεσα από κάτι πέτρες και συνεχίζει να τσιμπολογά τα βράχια. Απ΄ότι φαίνεται δεν με έχει πάρει χαμπάρι. Η βολή είναι πολύ μακρινή για το 82αρι ψαροντούφεκο που κρατώ. Τραβώ με το χέρι μου να πλησιάσω όσο πιο κοντά μπορώ Τώρα όμως είμαι ακάλυπτος πια και το ψάρι, αν και μακριά, είναι θέμα δευτερολέπτων να αντιληφθεί την παρουσία μου. Σημαδεύω όσο πιο καλά μπορώ και πατώ την σκανδάλη. Η βολή είναι οριακή, αλλά η βέργα πλήττει τον στόχο της και η τσιπούρα αρχίζει να χτυπιέται με μεγάλη δύναμη. Μη ξέροντας πόσο καλή είναι η βολή μου, ορμώ καταπάνω στο ψάρι. Συνειδητοποιώ ότι απλώς κρέμεται από την βέργα, η οποία είναι σχεδόν ολόκληρη έξω από το ψάρι. 

Το δώρο των 1,350 γρ.!!!

Αρπάζω την τσιπούρα και την πιάνω από τα βράχια. Η τσιπούρα χτυπιέται αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Κοιτάζοντας καλύτερα, παρατηρώ ότι η βέργα έπληξε αυτό το υπέροχο ψάρι κάτω από το αριστερό πτερύγιο της κοιλιάς. Όμως η βέργα έχει σφηνώσει στον πύρο ενώ και τα δύο φτεράκια της βέργας είναι κλειστά κι έξω από το ψάρι!!!. Απλά ο πύρος είναι αυτός που κράτησε το ψάρι που ήταν 1,350 γρ. Δεν πίστευα στα μάτια μου!!!. (Αργότερα όταν καθάριζα το ψάρι, διαπίστωσα ότι το ψάρι δεν είχε καμιά άλλη πληγή, κι αν δεν ήξερα που ήταν η βολή δεν θα έβρισκα το τραύμα!!!). 

Το μεγαλύτερο.....

"Και αυτό το ψάρι Ήθελε να μου το Δώσει!!!" σκέφτηκα και ευχαριστώντας τα Ουράνια για το υπέροχό Τους δώρο βγήκα. Την τσιπούρα την φάγαμε μερικές μέρες αργότερα με την καλύτερη παρέα που μπορώ να βρω!!!.(Σταυρούλα και Σοφία.)

Translation of the above article. 

Title: When everything goes perfectly!!!

Photo-video: Zacharias Skevofilax 

How many times had I gone spearfishing and missed to catch a fish that I should not??? Many times, countless I could say. This story was dedicated to that fishing expedition, where everything went incredibly well, perfect!!!

Winter morning awakening... what an originality... The quilt was heavy and very warm. How to get up??? The wind was howling outside and the bed looked soooo attractive. I literally dragged and threw myself out of bed. 

"Get up lazy bum, let's go for a swim in the idyllic icy and cloudy waters!!!" I got up very bored and almost returned to my bed again.... Knowing that I might be looking for an excuse not to go spearfishing at dawn, I had loaded all the fishing gear in my car from the previous day.... After about two hours of driving, I had reached where I wanted to fish. I was wondering how should I wear my fishing gear in the cold and rainy morning??? Thinking about how far I had driven, I got the courage and went out of the car. The north wind hit me in to face and woke me up abruptly. I did not realised how fast I got dressed!!! I dived into the icy waters and my favourite Madam blur embraced me. My diving watch showed 13ο C!!! I started my ambushes, but only the lady blur was around. Even the small mullets (Mugil cephalus) were absent. Disappointed, I continued my ambushes and swam further down. The same s@@t and even worse. Nothing anywhere.

"There are waves, the sea waters are blurry and cold but not a single sea bass (Dicentrarchus labrax)???" I said to myself in astonishment. I went a little deeper and landed on the seaweeds. While I was waiting, I noticed a good size common octopus (Octopus vulgaris) started swimming away from me. If I did not follow it, I would definitely lose it in the blur. I began to follow it. It spitted ink in the middle waters and sat on the sandy bottom. If I had not seen it landing, I could easily have followed the cloud of ink and definitely I would lose it. I aimed and caught an octopus close to two kilos (1,800 gr.). If it hadn't moved, I'm sure I wouldn't have seen it. It was probably hidden in the same seaweeds that I was ambushing and my presence scared it and swam away, unfortunately for the octopus. As soon as I grabbed it, I realised that it had caught a small spiny spider crab (Maja squinado). It had sucked all the flesh, leaving the crab shell completely empty. (1st picture: The delicacy is caught...). I hung it on my buoy and continued. In one of my last ambushes, I realised that there was something on my right. I turned slowly and saw what I longed for. But it was a sea bass about a kilo. The fish passed lazily in front of me, looked at me surprised, until it disappeared into the blurry waters. I asked it where he was the rest of its family, but I got no answer. I asked it about its mother or father, but it never answered my question and disappeared into the murky waters...(2nd picture: The little one...). I decided to return and get out. As I was going back, I was diving in places that I happened to pass. In one of them, I landed on the bottom and waited. Short seaweeds and pebbles was covering the seafloor. I dived and waited maybe...

"The Almighty is testing me, it can't be explained otherwise... Everything is perfect, but where are the sea bass?" I wondered. I kept waiting.... when something shone and passed me, coming from my right. I managed to see two fish disappearing in the murky waters. Fortunately the speargun was aiming towards the right direction. Instinctively I aimed and pulled the trigger. I did not know what I had achieved when I saw the shine from the sea bass's body in the blur. The spear had achieved its goal, but I did not know where the spear hit the fish. I pulled towards me the sea bass which was fighting hard. I dived on the fish and brought it in my arms. The spear had found its target in the neck and came out of its cheek. Luckily I use a spear with two flaps, because one flap was closed and the fish was held only by the other flap. I expected to catch a fish a little over a kilo, but when I brought it in my hands, I found that it was a 2.5 kg sea bass!!! (3rd picture: 2.5 kilos...Now we are talking!!!). I happily took it in my arms, kissed it countless times and hung it on the buoy along with the octopus. Lady luck was smiling at me for the second time today!!! 

"This is what The Almighty wanted to give me... With such a shot...got this result..." I thought. I passed the cape and swam to the beach from where I had started. The small cape was stopping the waves and something caught my attention. On a buoy and its ropes, were three bundles of common squid eggs (Loligo vulgaris). I approached carefully to get the video I wanted. I could see the little eggs, like white balls side by side. The new generation was getting ready...(4th picture: The new generation of common squid...) 

"Look at the greatness of Nature... How many times we have no idea what is going on, while Life pulsates around us..." I thought and swam away carefully. I was getting ready to go out, but there at half a meter deep, Nature had two other surprises for me. I saw a common elbow crab (Parthenope longimanus) of the sand that has folded the two large (for its size) claws. (5th picture: The long elbow crab...) I approached it to get my video shot as close as I could. Since it let me, I grabbed it gently, to show its size and left it on the sand. The literature states that this species of crab has arrived in the Mediterranean Sea through the Suez Canal. It can find as far as Singapore !!!

I did not go far, when among the short seaweeds, there was teeny-tiny sea robin (Chelidonichthys spinosus), at most two centimetres long!!! This lilliputian creature, got so much scared as I approached it... I decided not to stress it anymore and so I went out. (6th picture: The terrified lilliputian sea robin...)

Basically my fishing expedition had gone very well so far, taking into consideration that I had not seen much. I got in the car and drove a little further down. I dived immediately, but I met the same conditions. Cloudy and cold waters. But there were a lot of stones in this fishing ground and that made the water a little clearer. At the first ambush I landed among some stones and waited. The seconds were passing and I waited bored. A lonely mullet came from behind me, passed me and continued for the deeper waters. I did not expect anything better and I shot it, catching a mullet about a kilo (1,100 gr.). I continued the ambushes, but I saw only small fish. Ambush after ambush the hours passed and the fishing expedition was coming to an end. In the next ambush, due to the blurry waters I did not land in a good spot. So I decided to crawl in order to find a better spot and waited. A minute had passed when a school of five mullets appeared to my right. I did not expect anything better to appear, so I aimed at the biggest fish and caught another mullet about a kilo. I ambushed two - three times more and decided for one more ambush, before I went out. I chose a place I liked and dived. I landed between some stones and waited. Some medium size parrotfish (Sparisoma cretense) passed by and some good size two-banded sea bream (Diplodus vulgaris) swam away for the deeper waters. A minute has passed by, without seeing anything big. I crawled forward and waited. I saw again good size two-banded sea bream but I did not deal with. I was looking for something bigger. I knew the place well and that it holds good size fish. I continued waiting..... At some point I realised a good size quilt-head (sea) bream (Sparus aurata) on my left but far away. The fish appeared among some stones and continued to nibble the rocks. Apparently it had not realised my presence. It would be a very far shot for the 82cm speargun I was holding. I pulled with my hands to get as close as I could, but I realised that I was no longer covered by the rocks and the fish, although far away, it was a matter of seconds to perceive my presence. I aimed as best as I could and pulled the trigger. The shot was marginal, but the spear hit its target and the sea bream began to fight with great force. Not knowing how good was my shot, I rushed over the fish. I realised that the fish was just hanging from the spear, which was almost entirely out of the fish.(7th picture: The gift of 1.350 gr.!!!) I grabbed the quilt-head (sea) bream and caught it from its gills. The fish continued to fight but it was too late now. Looking closer, I noticed that the spear hit this wonderful fish under the left wing of its belly. But the spear was stuck up to the dowel pin, while both flaps of the spear were closed and were outside of the flesh of the fish!!!. The dowel pin was the only reason that held the fish that was weighted 1,350 gr. I could not believe what I was seeing!!!. (Later when I was cleaning the fish, I found out that the fish had no major wound, and if I did not know where the shot was, I would not be able to find the wound!!!

"This fish also was Given by the Almighty!!!" I thought and thanking the Heavens for their wonderful gift I went out. We ate the quilt-head (sea) bream a few days later with the best company I could find !!! (Stavroula and Sofia). (8th picture: The biggest one...)

Συνάντηση ξανά με την χελώνα με τις ειδικές δεξιότητες!!!

 You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Meeting again the sea-turtle with special needs!!! 

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Ξεκίνησα πρωί-πρωί για ένα ακόμη μοναχικό ψάρεμα. Ο βοριάς κρατούσε καλά και το κρύο αρκετά τσουχτερό. Έφτασα εκεί που ήθελα, ντύθηκα και βούτηξα με μεγάλη λαχτάρα. Εννοείται ότι  λόγω καιρού η θολούρα ήταν παρούσα, αγκαλιά με την παγωνιά. Στο πρώτο κιόλας καρτέρι, ένα μεγάλο κοπάδι από γόπες μου ήρθε από πίσω. Συνήθως τα μικρόψαρα μένουν τριγύρω μου, κοιτάζοντας απορημένα, μέχρι την ανάδυσή μου. Όμως αυτό το κοπάδι δεν σταμάτησε και συνέχισε να κολυμπά προς μια κατεύθυνση. 

Οι πανικόβλητες γόπες...

Γύρισα πίσω μου αλλά δεν είδα τίποτε. Ανάδυση αμέσως, βαθιά εισπνοή και βουτιά προς την αντίθετη κατεύθυνση από όπου χάθηκαν τα μικρόψαρα. Είναι το δεύτερο καρτέρι και σε λιγότερο από ένα λεπτό, εμφανίζεται δύο σκιές μέσα στην θολούρα. Είναι δύο λαβράκια και έρχονται μπροστά μου σαν φαντάσματα μέσα από τα θολά νερά. Τα ψάρια όλο περιέργεια ήρθαν να δουν το αλλόκοτο ον που κείται μπροστά τους ακίνητο. Το προπορευόμενο, μου φάνηκε λίγο μικρότερο. Το δεύτερο ήταν αρκετά μεγαλύτερο. Αλλά πόσο μεγάλο??? Μέσα στην θολούρα έχω κάνει πολλές φορές λάθος πιάνοντας μικρά ψάρια που μου φάνηκαν μεγαλύτερα. Έτσι ολιγώρησα λιγάκι για να μην κάνω πάλι άλλο ένα ακόμη λάθος. Το ψάρι στάθηκε κορνίζα που λένε. Κατάλαβα ότι ήταν αρκετά μεγάλο σημάδεψα κι έριξα. Το λαβράκι προσπάθησε να φύγει αλλά... Όλος χαρά πήρα το 1,4 κιλών λαβράκι, ευχαριστώντας τα Ουράνια για το αναπάντεχο και γρήγορο δώρο Τους. 

Το λαβράκι πιάστηκε...

Συνέχισα τα καρτέρια μου χωρίς την ανάλογη επιτυχία. Σε κάποια στιγμή κι ενώ είμαι στο αβυσσαλέο βάθος των τριών μέτρων, αντιλαμβάνομαι ότι ακόμη πιο ρηχά κολυμπά ένα μεγάλο σαλάχι αετός. Το ψάρι περνά απτόητο χωρίς να μου δώσει την παραμικρή προσοχή, ότι κόλπα κι αν έκανα. Δεν ήθελα να του ρίξω, απλά θα ήθελα να έχω κάποιο καλύτερο πλάνο, αλλά.. Τον έχασα μέσα στην θολούρα και δεν τον ξαναείδα ποτέ τον αετό. Σε ένα καρτέρια αργότερα κι ενώ είμαι ξαπλωμένος πάνω σε μια φυκιάδα, ένα κοπάδι από μεσαίους κεφάλους με πλησιάζει. Τα ψάρια δεν φαίνεται να με έχουν πάρει χαμπάρι. Τσιμπολογούν τον αμμώδη βυθό και περνάει όλο το κοπάδι μπροστά μου. Εγώ χωμένος μέσα στα φύκια απλά παρατηρώ τα ψάρια. Δεν είναι πολύ μεγάλα, αλλά το λαβράκι που έχω πιάσει με βάζει σε σκέψεις μήπως κυκλοφορεί κάποιο άλλο λαβράκι. Όμως τα μόνα λαβράκια που είδα ήταν πολύ μικρά. Σε ένα άλλο καρτέρι κι ενώ περιμένω να εμφανιστούν ψάρια στα αριστερά μου, αισθάνομαι ότι κάτι με πλησιάζει από πίσω και δεξιά μου. Γυρίζω ολόκληρος και αντιλαμβάνομαι ότι δύο πολύ μεγάλοι κέφαλοι να φεύγουν. Σημαδεύω τον πιο κοντινό και την ώρα που στρίβει για τα βαθιά, πατώ την σκανδάλη. Η βέργα προλαβαίνει τον κέφαλο και τον περνάει σουβλάκι. Το ψάρι μη μπορώντας να κολυμπήσει και συμπαρασυρόμενο από την ορμή της βέργας, απλά ακούμπησε στον βυθό. 

Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή!!!

Περιχαρής μάζεψα τον 1,5 κιλών κέφαλο και συνέχισα το ψάρεμά μου. Στην επόμενη βουτιά κι ενώ δεν βλέπω κάτι στον ορίζοντα, αντιλαμβάνομαι μια διαφορετική παρουσία στα δεξιά μου και πιο βαθιά. Στρίβω και κολυμπώ καταπάνω του. Είναι ένας αχινός της άμμου με άσπρα αγκάθια. Μοιάζει σαν έναν ασπρομάλλη που έχει μαζέψει κι ένα φύκι για κασκόλ και για καπέλο φοράει μισό κυδώνι. Τον ανασηκώνω να τον δω και του πέφτει το καπέλο. Τον βάζω απαλά πίσω στην θέση του και του φορώ και το καπέλο του.... μην αρπάξει καμιά πούντα, κρίμα δεν είναι!!! 

Ο ασπρομάλλης αχινός !!!

Μετά από λίγο σε ένα ακόμη καρτέρι, περιμένοντας κάποιο περαστικό ψάρι, αντιλαμβάνομαι ότι από δεξιά μου έρχεται ένα ψάρι. Είναι σχεδόν αόρατο και ο σκοτεινός ουρανός το βοηθά να μην φαίνεται ακόμη πιο πολύ. Στρίβω το ψαροντούφεκο προς το ερχόμενο ψάρι και περιμένω. Τελικά ήταν ένα λαβράκι μικρό. Είναι περίπου κιλό, έρχεται καταπάνω μου, σταματά μπροστά από την βέργα, στρίβει και κολυμπώντας νωχελικά απομακρύνεται. 

"Έχει χάρη που είσαι μικρότερο απ΄ότι θέλω..." σκέφτηκα και το άφησα να φύγει. Καρτέρι στο καρτέρι δεν βρήκα τίποτε αξιόλογο κι αποφάσισα να βγω. Κάτι όμως με έτρωγε για να πάω λίγο πιο βαθιά. Αποφάσισα να ακούσω την εσωτερική μου φωνή κι ανοίχτηκα όλος περιέργεια. 

"Για να δούμε τι μου επιφυλάσσει...." Δεν έχω προλάβει να τελειώσω την σκέψη μου και τότε την είδα. Ήταν μια χελώνα Καρέτα-καρέτα. Όμως δεν ήταν μια οποιαδήποτε χελώνα. Ήταν η παλιά, τραυματισμένη φίλη μου που της έλειπε το μπροστινό αριστερό πτερύγιο. Την είχα δει πριν από δύο μήνες και το είχα περιγράψει στο άρθρο μου στα τέλη του Νοέμβρη!!! 

Μια παλιά αγαπημένη φίλη!!!

Βούτηξα και την πλησίασα αρκετές φορές, αλλά πάντα καθόμουν μακριά της. Αυτήν την φορά δεν είδα να βγαίνουν μπουρμπουλήθρες από το τραύμα της. Επίσης κολυμπούσε πολύ πιο άνετα και είχε πάρει και κάποια κιλάκια. Η ουρά της ήταν πιο χοντρή και η γενική αίσθηση ήταν ότι τα πήγαινε πολύ καλά. Χάρηκα που είδα ξανά την παλιά μου φίλη να είναι υγιείς. Αφού με αποδέχτηκε και με φοβόταν πια,  την πλησίασα. Στην δεύτερη βουτιά κοντά της, της έδωσα ένα απαλό χάδι στον σβέρκο και βγήκα έξω. Οδήγησα μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω. Είχε όμως αρκετό κόσμο η παραλία κι αποφάσισα να αφήσω την παραλλαγή που φορώ στο κεφάλι για να μην τραβήξω την προσοχή του κόσμου. Πήγα σε μια γωνιά και βούτηξα όσο πιο ήσυχα μπορούσα. Με το που πέφτω στο νερό κι ενώ δεν έχω κολυμπήσει ούτε πέντε μέτρα, μπροστά μου ένα καλό μπαρμπούνι. Το σημαδεύω και το πιάνω. Καθώς το φέρνω στα χέρια, διαπιστώνω ότι έχει δύο θαλάσσιες ψείρες πάνω του. Μια μεγάλη και μια μικρή. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι το ίδιο μπαρμπούνι που έχω περιγράψει στο άρθρο στα τέλη Ιανουαρίου παρόλο που είμαι σε διαφορετικό ψαρότοπο???. Στο επόμενο καρτέρι μου ήρθε ένα κοπάδι μεσαίοι σκάροι. Τους χάζεψα αλλά ο πιο μεγάλος ήξερε να κρατά τις απαραίτητες αποστάσεις. Καθώς περνούν τα δευτερόλεπτα, εμφανίζονται μερικοί μεγάλοι κέφαλοι. Σημαδεύω έναν από τους πιο μεγάλους και πιάνω ένα ψάρι 1,4 κιλών. 

Ο δεύτερος σήμερα..

"Φτάνει πια με τους κεφάλους.... Ας προσπαθήσουμε να πιάσουμε κάτι πιο καλό, αν Θέλει να μας το Δώσει..." είπα στον εαυτόν μου. Λες και το κατάλαβαν οι κέφαλοι και σχεδόν έκαναν παρέλαση μπροστά μου. Θα μπορούσα να είχα πιάσει 3-4 κεφάλους αν ήθελα. Εγώ επέμενα για κάτι καλύτερο. Σε ένα καρτέρι κι ενώ είμαι καλά κρυμμένος ανάμεσα σε κάτι πέτρες, διακρίνω την σιλουέτα ενός ωραίου σαργού. Το ψάρι είναι πάνω από μισό κιλό κι έρχεται καταπάνω μου. Τον σημαδεύω, αλλά δεν πατώ την σκανδάλη.

"Είπαμε για κάτι καλύτερο...." υπενθύμισα στον εαυτό μου. Με το που χάθηκε ο σαργός μέσα στην θολούρα, μετάνιωσα που δεν του έριξα. 

"Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω..." σκέφτηκα. Πλησίαζα όμως στο τέλος του ψαρότοπου και οι πιθανότητες για "κάτι καλύτερο" λιγόστευαν κατά πολύ. Πήγα λοιπόν σε ένα μέρος που το ήξερα καλά κι αποφάσισα να κάνω 2-3 καρτέρια και να βγω. Βουτώ και βυθίζομαι δίπλα σε έναν μεγάλο βράχο. Λίγο πριν την αποχή του, σταματώ και καρτερεύω. Καθώς κυλούν τα δευτερόλεπτα, από τα αριστερά μου εμφανίζεται ένα κοπαδάκι με μικρούς κακαρέλους. Χαζεύοντας τα ψαράκια, συνειδητοποιώ, ότι τα ακολουθεί μια καλή τσιπούρα. Το ψάρι ακολουθεί τους μικρούς κακαρέλους και μάλλον δεν με έχει πάρει χαμπάρι. Για κάποια δέκατα του δευτερολέπτου τα χάνω. Ευτυχώς συνέρχομαι γρήγορα, σημαδεύω και πατώ την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον στόχο της στο κέντρο και η τσιπούρα σαστισμένη κάθεται στον αμμώδη βυθό. Κρατώντας το ψαροντούφεκο και με την υποβρύχια κάμερα σε λειτουργία, κολυμπώ προς το ψάρι. Όταν με πήρε χαμπάρι, άρχισε να κολυμπά σαν τρελή, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά.

Επιτέλους, πιάστηκε η Βασίλισσα του χειμώνα!!!

Πήρα στην αγκαλιά μου το υπέροχο δώρο και ευχαριστώντας τα Ουράνια, βγήκα σαν τον κλέφτη αποφεύγοντας τους περαστικούς. Οι φωτό με όλα τα ψάρια μαζί, θα έβγαιναν στο σπίτι.

Υ.Γ. Η τσιπούρα ζύγιζε 1,2 κιλά!!!

Όλα μαζί...

Translation of the above article. 

Title: Meeting again the sea-turtle with special needs!!!

Photo-video: Zacharias Skevofilax

I started early in the morning for another lonely fishing. The north wind was holding well and it was quite cold. I arrived where I wanted to spearfish, got dressed and dived with great longing. Of course, due to the weather, the blur was present accompanied with cold sea waters. In the very first ambush, a large herd of bogue (Boops boops) approached me from behind. Usually the small fish were staying around me, staring at me in amazement, until I was emerging. But this school of fish did not stop and continued to swim towards a certain direction. (1st picture: The panicked bogues...) I turned around but saw nothing. I emerged immediately, took a deep breath and dived towards the opposite direction from where the small fish were gone. It was the second ambush and in less than a minute, two shadows appeared in the blurry waters. They were two sea-basses (Dicentrarchus labrax) and they swam in front of me like ghosts emerging through the murky waters. The fish came curiously to see the strange creature lying motionless in front of them. The first one seemed to be a little smaller. The second was much larger. But how big it was??? In blurry waters, I had made many mistakes by catching small fish that seemed bigger. So I waited a bit in order not to make another mistake once more. The fish stood in front of me showing its entire body. I realised that it was big enough, I aimed and pulled the trigger. The sea-bass tried to leave but... I gladly got into my arms the 1.4 kilos of sea-bass, thanking the Heavens for their unexpected and quick gift.          (2nd picture: The sea-bass was caught...). I continued my ambushes without the corresponding success. At some point and while I am at the abyssal depth of three meters, I realise that a big common eagle ray (Myliobatis aquila) was swimming even shallower. The fish passed fearlessly without giving me the slightest attention, no matter what tricks I pulled off my sleeve. I did not want to shoot it, I just wished to video its passing, but... I lost this amazing creature in the blur and I never saw the amazing eagle ray again. In an ambush later on and while I was lying on seaweeds, a school of middle size mullets (Mugil cephalus) approached me. The fish did not seem to realised my presence. They nibbled the sandy bottom and the whole school passed in front of me. I hid in the seaweeds, just observing them. They were not very big, but the sea-bass I had caught, made me wonder if another sea-bass was around. Unfortunately the only sea-basses I saw were very small. In another ambush and while I was expecting for any fish to appear on my left, I felt that something was approaching me from behind and to my right. I turned around and saw that two very large mullets were leaving. I aimed the nearest one and when it turned to leave for the deep, I pulled the trigger. The spear stoke the mullet and passed it like a skewer. The fish, unable to swim and pushed by the momentum of the spear, simply dropped on the sea floor. (3rd picture: Literally at the last moment...). I happily picked up the 1.5 kg mullet and continued my fishing. On the very next dive and while I did not see anything on the horizon, I felt a different presence on my right and a little deeper. I turned around and swam towards it. It was a Mediterranean sea urchin (Paracentrotus lividus)  with white thorns. It looked like a white-haired man that was wearing a seaweed as a scarf and for a hat, a half quince. I lifted it to see it but the hat fell off. I gently put it back in its place and put on its hat.... in order not catch a cold, which would be not so nice!!! (4th picture: The white-haired sea urchin!!!). A little further down, in another ambush, while waiting for a passing fish, I realised that a fish was approaching from my right. It was almost invisible and the dark sky helped it not to be seen even more. I turned the speargun towards the incoming fish and waited. It ended up being a small sea-bass. It was about a kilo, came very close, stopped in front of the spear, turned and swam lazily away. 

"You are lucky that you are smaller than I wanted..." I thought and let it swam away. Ambush after ambush I did not find anything worthwhile and decided to go out. But something was telling me to go a little deeper. I decided to listen to my inner voice and full of curiosity, swam to deeper waters.

"Let's see what is in the deeper waters...." I did not have time to finish my thought and then I saw it. It was a loggerhead sea turtle (Caretta-caretta). But it was not just any sea turtle. It was my old, injured friend who was missing its front left fin. I had seen it two months ago and I had described it in my article at the end of November!!! (5th picture: A dear old friend!!!). I dived and approached it several times, but I always stayed away from it. This time I did not see any bubbles coming out of its wound. It also swam much more comfortably and had gained some weight. Its tail was thicker and the general feeling was that the sea turtle was doing very well. After few dives the sea turtle accepted my presence and was not afraid any more. I approached it and on the second dive near it, I petted gently on its neck. I was glad to see my old friend healthy again and went out. I drove a few kilometres down. But the beach was quite crowded and so I decided to leave the camouflage I wear on my head so as not to catch people's attention. I went to a corner and dived as quietly as I could. I had not swum five meters and in front of me was a nice goatfish (Mullus surmuletus). I aimed and caught it. As I had it in my hands, I find out that it was carrying two sea lice (Caligidae) on its body. A big and a small one. Even though I was in a different fishing place, there was a high probability that it was the same goatfish that I described in the article at the end of January???. At my next ambush a school of medium parrotfish (Sparisoma cretense) approached  me, but the biggest one knew to keep the necessary distances in order to be on the safe side. As the seconds were passing by, some big mullets appeared. I aimed one of the largest one and caught a 1.4 kg fish.

(6th picture: The second mullet of the day...).

"Enough with the mullets today.... Let' s try to catch something else.... if He wants to Give it to us ..." I said to myself. It was as if the mullets read my thoughts and immediately paraded in front of me. I could have caught 3-4 more mullets if I wanted to. I insisted on something better. In an ambush and while I was well hidden among some stones, I could see the silhouette of a beautiful white sea-bream (Diplodus sargus). The fish was over half a kilo and it was swimming towards me. I aimed it, but I did not pull the trigger.

"Anyway, let's move on..." I thought. But I was approaching the end of the fishing ground and the chances for "something better" were greatly reduced. So I went to a place I knew well and decided to make 2-3 ambushes before I got out. I dived and landed next to a big rock. As the seconds went by, a flock of small two-banded sea bream (Diplodus vulgaris) appeared to my left. While looking at the fish, I realised that a good gilt-head (sea) bream (Sparus aurata) was following them, without realising my presence. For some tenths of a second I lost my focus. Luckily I got it back quickly, aimed and pulled the trigger. The spear achieved its goal and the gilt-head (sea) bream puzzled, sat on the sandy bottom. Holding the speargun with the underwater camera on, I swam towards the fish. When it saw me, it started swimming like crazy, but it was too late. (7th picture: The winter queen was caught!!!). I took the wonderful gift in my arms and thanking the Heavens, I went out, avoiding any one on the sea shore. At home, I took the necessary pictures with all the fish together. 

P.S. The gilt-head (sea) bream weighted 1.2 kilos!!!          

(8th picture: All the trophies together...)

Το μέρος του Θοδωρή....

 You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Theodore's fishing ground....

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Ο Θοδωρής κι εγώ...

"Καλησπέρα Θοδωρή, πως πάει???" τον ρώτησα στο τηλέφωνο.

"Μια χαρά Ζαχούλη, για πες?" μου απάντησε.

"Τελικά αύριο έχεις άδεια όπως μου είχες πει ή δουλεύεις???" ρώτησα γεμάτος περιέργεια.

"Δυστυχώς δουλεύω Ζαχούλη κι έτσι δεν μπορώ να πάμε για βουτιά... Εσύ τι θα κάνεις???" ρώτησε ο φίλος μου.

"Αφού εσύ δεν μπορείς, λέω να πάω για κανένα ρηχό, αλλά δεν έχω αποφασίσει που...." απάντησα.

"Γιατί δεν πας..... και μετά θα κολυμπήσεις αρκετά για να φτάσεις στις πολλές και τις μεγάλες πέτρες που πάντα έχουν θέμα...." μου είπε.

"Δεν το είχα σκεφτεί ή μάλλον δεν το είχα καθόλου υπ΄όψιν αυτό το μέρος... Σε ευχαριστώ... Θα σου πω αύριο τι έκανα. Καλό απόγευμα Θοδωρή." απάντησα.

"Θα περιμένω τηλέφωνό σου...καλό απόγευμα..." μου είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Πως και δεν είχε πάει το μυαλό μου σε αυτό το μέρος, δεν ξέρω. Η ακτογραμμή βέβαια δεν λέει και πολλά, αλλά η επιμονή του Θοδωρή.....

Χαράματα πάλι στους δρόμους. Έφτασα εκεί που ήθελα και ντύθηκα με ανυπομονησία. Δεν καταλάβαινα ούτε το κρύο. Η συζήτηση με τον φίλο μου, μου είχε έξαψη την φαντασία και το μόνο που ήθελα ήταν να βουτήξω και να δω το μέρος. Όντως μετά από μερικά λεπτά βρισκόμουν στην θάλασσα. Από πρώτη εντύπωση το μέρος δεν μου άρεσε καθόλου. Αμμουδιά παντού με δεμάτια από φύκια που και που και πολύ θολούρα. Βασικά την θολούρα την ήθελα, την αμμουδιά όμως.... Αλλά, αφού το είπε ο Θοδωρής.... έτσι θα είναι. Κάνω μια βουτιά για να ανοίξουν τα πνευμόνια μου. Κάνω μια δεύτερη και περιμένω... Να ένας κέφαλος μπροστά μου. 

"Ας τον να φύγει..." είπα στον εαυτό μου. Δεν έχει προλάβει να απομακρυνθεί κι εμφανίζεται ένα λαβράκι. Διστάζω λίγο μέχρι να καταλάβω τι μέγεθος έχει... Όταν αντιλαμβάνομαι ότι είναι καλό του ρίχνω και πιάνω ένα λαβράκι 1,2 κιλών.

Το πρώτο της ημέρας....

(Το βράδυ κοιτώντας το βίντεο, παρατηρώ ότι πιο αριστερά ερχόταν ένα μεγαλύτερο λαβράκι. Δεν το πρόσεξα ποτέ κι αν η υποβρύχια κάμερα δεν το έπιανε, δεν θα ήξερα ότι ήταν δίπλα μου). Προχωρώ πιο κάτω χωρίς να αλλάξει ο βυθός. Αμμουδιά παντού με μπαλώματα από φύκια. Καρτέρι στο καρτέρι δεν είδα και τίποτα αξιόλογο. Όμως επέμενα γιατί είχα αρκετό κολύμπι μέχρι τις πέτρες που μου εκμυστηρεύτηκε ο Θοδωρής. Σε ένα από τα πολλά καρτέρια, μου ήρθε ένας κιλίσιος κέφαλος. Ήθελα να φτιάξω σούσι κι έτσι έπιασα το δεύτερό μου ψάρι.

Ένας για το σούσι...

Τα κρέμασα στην σημαδούρα μου μιας είχα φτάσει στο τέλος του πρώτου ψαρότοπου και είχα αρκετό κολύμπι για να φτάσω στον δεύτερο. Άρχισα να κολυμπώ πολύ πιο γρήγορα και μετά από περίπου ένα τέταρτο με είκοσι λεπτά είχα περάσει τον κάβο. Εκεί ως δια μαγείας είχε αλλάξει εντελώς ο βυθός. Μεγάλες πέτρες απλώνονταν μπροστά μου, αλλά η θολούρα παρούσα κι εδώ. Στο πρώτο καρτέρι που έκανα, ένα κοπαδάκι από σκάρους εμφανίστηκε μπροστά μου. Το κοπάδι ήταν τρομαγμένο, σημάδι ότι και κάποιοι άλλοι ψαροντουφεκάδες γνώριζαν το μέρος. Κρύφτηκα όσο πιο καλά μπορούσα και περίμενα. Το κοπάδι πέρασε δυό φορές μπροστά μου, αλλά εγώ έψαχνα το μεγαλύτερο ψάρι για να συμπληρώσω το σούσι που ήθελα να φτιάξω. Όντως μετά από λίγο εμφανίστηκε στα δεξιά μου ο αρχηγός του κοπαδιού, έκανε μια βόλτα μπροστά μου. Μου έδωσε τον χρόνο να βεβαιωθώ ότι ήταν αυτός που ήθελα και έριξα πιάνοντας έναν σκάρο 510 γραμμαρίων. Τον τακτοποίησα στην σημαδούρα και συνέχισα.

Δευτερόλεπτα πριν την βολή...

"Όχι αλλά μικρά ψάρια Ζάχο, πάμε για αυτά που μου είπε ο Θοδωρής..." είπα στον εαυτό μου. Στο επόμενο καρτέρι, έχω κρυφτεί πίσω από μια μεγάλη πέτρα. Έρχονται κάτι μεσαίοι σαργοί που τους αγνοώ. Μετά από λίγο εμφανίζεται πίσω τους μια μισόκιλη τσιπούρα. Έχω βολή και αν ρίξω είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα την πιάσω. Όμως το ψάρι είναι μικρό κι εγώ απλώς ακολουθώ την πορεία της για να την έχω στο βίντεο, μέχρι που χάθηκε στο μπλε. Κολυμπώ μερικά μέτρα και ξανά καρτέρι. Τίποτα. Περνούν τα δευτερόλεπτα... τίποτα. Έχουν περάσει περί τα πενήντα δευτερόλεπτα κι εγώ λέω στον εαυτό μου να είναι υπομονετικός και τον κρατώ κάτω. Τότε βλέπω μια σκιά πάνω από τον μπροστινό αλλά μακρινό βράχο να έρχεται προς το μέρος μου. 

"Μεγάλος κέφαλος.... όχι είναι λαβράκι...." σκέφτομαι. Το ψάρι κολυμπά διαγώνια σε σχέση με εμένα και έτσι με πλησιάζει λίγο πλάγια. Εγώ μαρμαρωμένος το περιμένω. Είναι πιο ψιλά από εμένα κι έτσι είμαι πλέον ορατός στο λαβράκι. Πρέπει να μείνω ακίνητος, μήπως και μου δώσει ευκαιρία για βολή. Το λαβράκι με προσπερνά και την ώρα που λίγο στρίβει μου δίνει την ευκαιρία που έψαχνα και του ρίχνω. Η βέργα πετυχαίνει τον ασημί κυνηγό στην μέση κι εκείνος βυθίζεται σαστισμένος. Μετά από μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, αρχίζει να χτυπιέται, αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Παίρνω στα χέρια μου τον υπέροχο κυνηγό των 2,6 κιλών κι αφού του δίνω ένα γρήγορο τέλος για να μην υποφέρει κι άλλο, το γεμίζω φιλιά ζητώντας του συγνώμη για τον πόνο που του προκάλεσα. 

2,6 κιλά ασημένιος κυνηγός!!!

Όλος χαρά... βασικά το ψάρεμά μου είχε τελειώσει, αλλά μιας κι είχα κολυμπήσει τόσο πολύ στο κρύο νερό, είπα να ψαρέψω λίγο ακόμη. Περισσότερο ήθελα να δω το μέρος, που δεν το γνώριζα καθόλου. Έκανα μερικά καρτέρια. Είδα αρκετούς μεσαίους σαργούς και κάποιους καλούς κεφάλους. Ένα μεγάλο κοπάδι κεφάλων πέρασε δίπλα μου. Κάποια ψάρια ήταν αρκετά μεγάλα, αλλά πως να ρίξει κανείς... κι αν κυκλοφορεί κάτι πιο μεγάλο??? Στην  επόμενη βουτιά προσγειώνομαι ανάμεσα σε κάποιες πέτρες. Περιμένω να φανεί κάτι καλό, αλλά τίποτε. Κάποια στιγμή αισθάνομαι ότι υπάρχει κάτι στα δεξιά μου. Γυρίζω σιγά-σιγά και βλέπω ένα γουρουνόψαρο. Δεν είναι πάνω από κιλό και κουνάει τα πτερύγια του έτσι ώστε να μένει ακίνητο και με παρατηρεί. Με την τέλεια παραλλαγή του μοιάζει σαν ένα κομμάτι του βυθού. Είναι τόσο κοντά μου, που μπορώ κάλλιστα να το αγγίξω με το ψαροντούφεκο. Πάει λίγο πιο πέρα και στέκεται μετέωρο πάλι και με κοιτά. Στρίβω λίγο το ψαροντούφεκο για να έχω το πλάνο. Η κίνηση μου το τρομάζει και εξαφανίζεται στην θολούρα.   

Το μικρό γουρουνόψαρο....

Λίγο αργότερα σε μια άλλη βουτιά, σέρνομαι στον βυθό για να βρω κάποιο καλό σημείο για να κρυφτώ. Σταματώ πίσω από μια μεγάλη πέτρα και δειλά-δειλά ξεπροβάλλω. Βλέπω μια κίνηση στην αποχή, περίπου τρία μέτρα μακριά μου. Βλέπω μια ουρά να χάνεται.

"Μάλλον μεγάλος κέφαλος...." σκέφτηκα κι επικεντρώθηκα στην κίνηση που μόλις διέκρινα. Το ψάρι στρίβει κι έρχεται καταπάνω μου. Δεν είναι κέφαλος. Είναι ένα σουβλερό και μυτερό σαν μεγάλη σακοράφα ψάρι. Είναι ένας ωραίος λούτσος. Με πλησιάζει και με το που πάει να στρίψει του ρίχνω. Η βέργα βρίσκει χαμηλά αυτό τον υποβρύχιο σπρίντερ που τα δίνει όλα για να απελευθερωθεί. Ευτυχώς η βέργα τον έχει ξεπεράσει και κρέμεται δίπλα του. Ανοίγω το μουλινέ για να μην κοντράρω το ψάρι, επειδή η βολή μου είναι χαμηλή και μπορεί να σκιστεί, αλλά θέλω να το κουράσω. Όντως ο λούτσος κάνει απότομες στροφές και τούμπες, που θα τις ζήλευε και καλύτερος χορευτής-αθλητής. Εγώ ψύχραιμα χειρίζομαι το ψάρι που δεν τα παρατάει. Μέσα την θολούρα, πότε βλέπω το ψάρι να ασημίζει καθώς χτυπιέται, πότε την βέργα να γυαλίζει, καθώς την σέρνει το ψάρι. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ο λούτσος ορμά πάνω μου και με φέρνει βόλτα, μπερδεύοντας και τους δυό μας με το σκοινί του ψαροτούφεκου. Έτσι θα έχει την ευκαιρία να κοντράρει το σχοινί πάνω μου και πιθανώς να απελευθερωθεί. Για κακή του τύχη όμως, ήρθε πολύ κοντά μου και τον βουτώ από τον σβέρκο, μετά από τα βράγχια και τέλος. 

Ο δίκιλος σπρίντερ....

Τακτοποίησα το δίκιλο λούτσο και εκεί τελείωσε το ψάρεμά μου, αν και είχα πολύ χρόνο στην διάθεσή μου. Χαρούμενος κι ευχαριστώντας τα Ουράνια για τα υπέροχά Τους δώρα, δεν κατάλαβα πότε διένυσα την απόσταση κι έφτασα στο αυτοκίνητό μου. Κοίταξα να μην υπάρχει κανείς τριγύρω, άλλαξα κι έφυγα για το σπίτι. Εκεί αφού έβγαλα τις απαραίτητες φωτό καθάρισα και τα ψάρια. 

Μέχρι και καβούρια τρώει!!!

Εντύπωση μου έκανε, ότι το λαβράκι είχε καταπιεί έναν κάβουρα. Είναι η πρώτη φορά που παρατηρώ κάτι τέτοιο. Το πιο περίεργο που έχω δει σε στομάχι ψαριού, ήταν πριν από πολλά χρόνια σε ένα ανάλογο λαυράκι, είχα βρει μια σαύρα!!! 

Τα δύο μεγάλα!!!

Υ.Γ. Η βραδιά έκλεισε εξιστορώντας στον φίλο μου Θοδωρή τα τεκταινόμενα.....

Όλα μαζί...

Translation of the above article. 

Title: Theodore's fishing ground....

Photo-video: Zacharias Skevofilax

(1st Picture: Theodore & I...)

"Good evening Theodore, how are you ???" I asked him on the phone. 

"Fine Zac, how are you doing?" he answered me. 

"I am OK, are you going to take the day off tomorrow as you told me or not ???" I asked curiously. 

"Unfortunately I have to go to work Zac, so I can not go for a dive... What are you planning to do ???" my friend asked. 

"Since you are working, I might go for shallow spearfishing, but I have not decided where.... yet " I replied. 

"Why don't you go..... and then you must swim a lot to reach the many and large stones that always have an issue...." he told me. 

"I had not thought about it or I did not have this place in mind at all... Thank you... I will tell you tomorrow what I did. Good afternoon Theodore" I replied. 

"I will be waiting for your call... good afternoon..." he told me and hung up. I never thought this fishing ground..... The coastline of course does not say much, but the Theodore seemed so sure.....

At the dawn, I was driving again. I got where I wanted and got dressed impatiently. I did not even mind the cold weather. The conversation with my friend had sparked my imagination and all I wanted was to dive in and see this fishing ground. Indeed, after a few minutes I was in the sea. At first glance, I did not like the place at all. Sandy bottom everywhere with bundles of seaweeds here and there and of course lady blur was present. Basically I liked the blur, but the sandy bottom.... On the other hand, Theodore was insisting.... so it should be a great place to spearfish. I dived to worm-up my lungs. Then I dived for a second time and waited... Suddenly a mullet (Mugil cephalus) was passing by in front of me.

"Let it pass..." I said to myself. As the mullet was leaving, a sea-bass (Dicentrarchus labrax) appeared, following the mullet. I hesitate a little until I estimate its size..... As I realised that it size was good enough, I pulled the trigger and caught a sea-bass of 1.2 kilos. (2nd Picture: The first trophy of the day...) (At night, watching the video, I noticed that a larger sea bass was approaching me from my left. If the underwater camera did not catch its movement, I would not have known that it was next to me). I swam further away but the seabed was the same. Sandy bottom everywhere with patches of seaweeds. I did not see anything remarkable in my many ambushes. But I insisted, since I had along way to swim, in order to reach the stony seabed that Theodore had told me. In one of the many ambushes, a mullet, about a kilo, swam by me. I wanted to prepare sushi and so I caught my second fish. I hung it on my buoy, since I had reached the end of the first fishing spot and I had enough swimming in order to reach the second one. (3rd Picture: One for the sushi...). I started swimming much faster and after about fifteen to twenty minutes I had passed the cape. There, a miracle occurred and the seabed had completely changed. Large stones appeared in front of me, but lady blur was present here as well. In my first ambush, a school of parrotfish (Sparisoma cretense) appeared in front of me. The herd was terrified, a sign that some other spear fishermen knew the place. I hid as best I could and waited. The school of parrotfish passed in front of me twice, but I was looking for the biggest fish to add it in the sushi I wanted to make. Indeed, after a while the leader of the herd appeared to my right and swam in front of me. It gave me time to make sure it was what I wanted and so I pulled the trigger catching a 510 gram fish. I arranged it on the buoy and continued. (4th Picture: Seconds before the shot...)

"No more small fish Zac, let's go for what Theodore had told me..." I said to myself. In the next ambush, I was hidden behind a large stone. There were some middle white sea-bream (Diplodus sargus) that I ignored. After a while, a half-kilo gilt-head (sea) bream (Sparus aurata) appeared behind them. I had a shot and if I shoot it, I was almost sure I would caught it. But the fish was small and I just followed its path to have it in the video, until it disappeared into the blue. I swam a few meters further and again another ambush. Nothing. Seconds passed... nothing. About fifty seconds had passed and I told to myself to be patient holding my position, ambushing. Then I saw a shadow over the front but distant rock, swimming towards me.

"Big mullet.... no sea-bass...." I thought. The fish was swimming diagonally in relation to my position. I literally froze. The fish was swimming higher than me and so it could easily see me. I had to stay motionless, hoping for an opportunity to take a shot. The sea-bass passed me and when it turned a little, it gave me the opportunity I was looking for and I pulled the trigger. The spear stroke the silver predator in the middle and it sank puzzled. After tenths of a second, it started shaking its body violently, but it was too late. I embraced the wonderful 2.6 kilos predator and after I gave it a quick end so that it would not suffer any more, kissed many times and apologised for the pain I caused it. (5th Picture: 2.6 kilos silver predator!!!) I was full of joy. Basically my fishing expedition was over, but since I had swum so far in the cold water, I decided to fish a little more. Basically, I wanted to explore this unknown fishing ground. In the next ambushes, I saw several medium white sea-bream and some good mullets approaching. A large herd of mullets passed by me. Some of fish were big enough, but I could not risk shooting them... in case a bigger fish was in the area ??? In the next dive I landed among some stones. I was waiting something large to approach  me, but nothing appeared. At some point I felt a presence on my right. I turned slowly and saw a triggerfish (Balistes capriscus). It was not over a kilo and was swinging back and forth its fins and stayed still observing me. With its perfect variation it looked like a piece of the seabed. It was so close, that I could easily touch it with the speargun. It swam a little further standing meteoric again, looking at me. (6th Picture: The small triggerfish...). I turned the speargun a bit to get a better video shot. My movement scared it and disappeared into the blur. In another dive, I crawled on the bottom of the seabed trying to find a good spot to hide. I stopped behind a large stone and timidly emerged. I saw a movement about three meters away from me. I saw a fish tail disappearing in the blurry waters.

"Probably a big mullet...." I thought and focused on the movement I just saw. The fish turned and swam towards me. It was not a mullet. It was spiky and pointed like a big needle fish. It was a nice barracuda. It approached me and as it turned away, I pulled the trigger. The spear hit the fish low in its bely and the underwater sprinter did everything possible to free itself. Fortunately, the entire spear had passed through barracuda's body and it was hanging along its body. I freed the reel, allowing the fish to swim without any opposition, since my shot was not good and the fish could be torn and lost. I wanted the fish to be tired. Indeed, the barracuda made sharp turns and summersaults, which could be envied by the best athletes. I calmly handled the fish, that did not give up. In the blurry waters, from time to time I saw the silver fish shaking its body and the spear shinning, as the fish was dragging it along. In a desperate attempt, the barracuda rushed at me and turned around me, tangling both of us with the speargun's rope. This would give the fish the opportunity to increase the pressure on the rope and probably be released. Unfortunately for it, the barracuda came very close to me and I grabbed it first from the neck and then from its gills. Game over. (7th Picture: The two kilos sprinter...) I arranged the two kilos barracuda and at that moment my fishing expedition had ended, although I had plenty of time at my disposal. Happy and thanking the Heavens for Their wonderful gifts, I did not realised when I swam the long distance and reached to my car. I looked around so none could see me, I put on my clothes and left for home. There, after taking the necessary photos, I cleaned the fish as well. I was surprised that the sea-bass had swallowed a crab. (8th Picture: It eats crab too!!!). This was the first time I had seen such a thing. The strangest thing I had ever found in a fish's stomach, was many years ago, in a similar size sea-bass, I had found a lizard !!! (9th Picture: The two big ones!!!)

P.S. The night ended by telling my friend Theodore what happened during my fishing expedition.... (10th Picture: All the trophies together...)