Κρύο, πολύ κρύο....It was cold, too cold....

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: It was cold, too cold....

Φωτογραφία - video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Βροχές, χιόνια, καταιγίδες κτλ.... όμως το μεράκι, μεράκι. Έτσι λοιπόν για μια ακόμη φορά ξεκίνησα να πάω για ψάρεμα. Η μετεωρολογική πρόβλεψη έλεγε για βροχή με χιονόνερο, αλλά ποιος να πτοηθεί? Χαράματα λοιπόν βρέθηκα να ντύνομαι, ενώ ο βαριάς κυριολεκτικά ξύριζε. Ευτυχώς την ώρα που έβαζα την στολή δεν έβρεχε!!! Περίμενα ότι τα νερά θα ήταν θολά κι έτσι πήρα το πιο κοντό ψαροντούφεκο που είχα και δεν έπεσα έξω. Η κυρά θολούρα ήταν πιστή στο ραντεβού της. Τα νερά θολά και κρύα. 12οC έδειξε το υποβρύχιο ρολόι μου!!! Δεν έχω προλάβει να μπω και μετά δυσκολίας διακρίνω μια γνωστή σιλουέτα πάνω στην λάσπη που καλύπτει τον βυθό. Είναι και καλή σουπιά. Σημαδεύω όσο μπορώ πιο καλά και πατώ την σκανδάλη. Το αποτέλεσμα ήταν να πιάσω μεν την σουπιά, αλλά με το μελάνι της δε, έκανε τα νερά τόσο μαύρα που δεν έβλεπα ούτε την μύτη μου.

Βρε καλώς την...

Προχώρησα λίγο πιο κάτω και ξεκίνησα τα καρτέρια μου. Σε μια βουτιά, προσγιώθικα δίπλα σε κάτι κλαδιά που είχε φέρει μάλλον η κακοκαιρία των προηγουμένων ημερών. Συνήθως ανάμεσα στα κλαδιά υπάρχουν ψάρια είτε που κρύβονται από τους διώκτες τους, είτε που καρτερεύουν για κάποιο πιθανό μεζέ. Κάθισα όσο πιο απαλά μπορούσα, για να μην σηκώσω θολούρα και περίμενα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα αρκετά λαβράκια με προσπέρασαν. Τα μεγαλύτερα να ήταν το πολύ ένα κιλό, αλλά εγώ έψαχνα για πιο μεγάλα ψάρια. Δυστυχώς κανένα αξιόλογο δεν εμφανίστηκε. Ξανά καρτέρι στο ίδιο σημείο αλλά.... Πήγα λίγο πιο κάτω και βούτηξα. Εδώ υπήρχαν κάτι καλάμια που ήξερα και που στο παρελθόν είχα πιάσει ωραία ψάρια. Βούτηξα και περίμενα. Όντως μετά από λίγο μου ήρθαν κάποια λαβράκια, λίγο πιο μεγάλα από τα προηγούμενα, αλλά κι αυτά ήταν μικρότερα από αυτά που έψαχνα. Αποφάσισα να πάω λίγο βαθύτερα και βούτηξα. Προσγιώθηκα πάνω στον λασπώδη βυθό και περίμενα. Έκανα και μερικούς λαριγκισμούς για να τραβήξω την περιέργεια των ψαριών. Μετά από λίγο από πάνω και μπροστά μου εμφανήστικαν κέφαλοι. Ένας από τους πιο μεγάλους έστριψε και με πλησίασε. Ενστικτοδώς του έριξα, αλλά ήταν σαν να αστόχησα. Μέσα στην πυκνή θολούρα που επικρατούσε, δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχα καταφέρει. Δεν υπήρχε η παραμικρή αντίσταση.

"Μάλλον από το πολύ το κρύο αστοχήσαμε Ζάχοοοο..." είπα στον εαυτό μου και τράβηξα για την επιφάνεια. Βαριεστημένα μάζεψα το σχοινί για να φέρω κοντά μου την βέργα, η οποία όμως ερχόταν βαριά. Με έκπληξη διαπίστωσα, ότι δεν είχα αστοχήσει, του εναντίων. Η βολή ήταν τέλεια. Η βέργα πέτυχε τον μεγάλο κέφαλο στο δεξί πλαϊνό φτερό και του βγήκε λίγο πάνω από τα μάτια, σκοτώνοντας τον ακαριαία.

Ο πρώτος και μεγαλύτερος...

Όλος χαρά πήρα το ψάρι και το τοποθέτησα στην σημαδούρα μου. Στα επόμενα καρτέρια μου ήρθαν κέφαλοι πάλι, αλλά ήταν μικροί. Συνέχισα το ψάρεμά μου ψάχνοντας τα πολυπόθητα λαβράκια. Σε κάποιο καρτέρι και ενώ περιμένω στον έρημο βυθό, από τα δεξιά μου εμφανίστηκε ένα καλό λαβράκι. Το ψάρι ήρεμα με προσπέρασε, δείνοντάς μου όλον τον απαρέτιτο χρόνο να ετοιμαστώ. Την κατάλληλη στιγμή πάτησα την σκανδάλη και το ενάμισι κιλό λαβράκι (1,4 κ) απλά ακούμπησε πάνω στον λασπώδη βυθό. Η βέργα είχε πετύχει εγκέφαλο για δεύτερη φορά σήμερα!!! 

Να και το λαβράκι...

Το κρέμασα κι αυτό μαζί με τον κέφαλο και συνέχισα. Πλησίαζα στο τέλος του ψαρότοπου, μετά θα πήγαινα για τις φυκιάδες. Στο τελευταίο καρτέρι μου, κρύφτηκα πίσω από κάτι εξογκώματα του βυθού και περίμενα. Ένα μεγάλο κοπάδι από κεφάλους μου ήρθε. Τα ψάρια πηγαινοέρχονταν. Κάποια ήταν αρκετά μεγάλα, αλλά εγώ έψαχνα λαβράκια. Στο τέλος του καρτεριού, όταν συνειδητοποίησα ότι τα λαβράκια δεν θα εμφανιστούν, έριξα σε έναν από τους πιο μεγάλους. Αυτή την φορά η βέργα πέτυχε τον κέφαλο στο κέντρο του σώματός του και άρχισε μια υποτιπόδης μάχη. Μετά από λίγο είχα στα χέρια μου έναν κέφαλο 1,2 κ. 

Να και ο δεύτερος...

Πήγα πίσω, εκεί που είχα δει τα μικρά λαβράκια κι έκανα ένα τελευταίο καρτέρι. Κέφαλοι εμφανήστικαν αλλά εγώ έψαχνα κάτι καλύτερο. Ανάμεσα στους κεφάλους υπήρχε και μια ωραία ούγενα. Σημάδεψα και έριξα στο ψάρι, που μου είχε δώσει έναν αρκετά μεγάλο στόχο, καθώς κολυμπούσε φαρδύ-πλατύ μπροστά μου. Έπιασα μια ούγενα 800 γρ.

Αυτήν δεν την περίμενα....

"Άλλη μια βουτιά και φύγαμε για τις φυκιάδες..." είπα στον εαυτό μου. Βρήκα μια πλάκα μέσα στον βούρκο και προσγειώθηκα πάνω της. Περιμένοντας, είδα μπροστά κι αριστερά μου μια μαύρη ανεμώνη του βυθού. Γύρισα απαλά και πήρα ένα όμορφο πλάνο από αυτό το απόκοσμο αλλά συνάμα υπέροχο πλάσμα του βυθού.

Μια θανάσιμη ομορφιά!!!

Αυτός ο ρομαντισμός μου είχε σαν αποτέλεσμα να τρομάξω ένα καλό λαβράκι που ερχόταν καταπάνω μου από τα δεξιά μου. Η κίνηση μου, να γυρίσω προς το μέρος του, το έτρεψε σε φυγή μέσα στην θολούρα. Έκανα μερικά καρτέρια μήπως και αλλά.... Λίγο πριν μπω στην φυκιάδα, κάτι έπιασε η ματιά μου. Βουτώ και καρτερεύω. Δύο λαβράκια εμφανίστηκαν μπροστά μου, χωρίς να μπορώ να καταλάβω πόσο μεγάλα είναι. Τα παρατηρώ και καθώς περνάνε από μπροστά μου καταλαβαίνω ότι δεν είναι και τόσο μεγάλα, οριακά μικρότερα από ότι ήθελα. Καθώς τα κοιτώ να απομακρύνονται, αντιλαμβάνομαι ένα μεγάλο λαβράκι τα ακολουθεί από απόσταση. Γυρίζω το ψαροντούφεκο και το τελευταίο δευτερόλεπτο που ετοιμάζομαι να πατήσω την σκανδάλη το ψάρι με ένα δυνατό χτυπάμε της ουράς του, χάνεται στην πικρή θολούρα. Συνεχίζω το καρτέρι κάνοντας λαριγκισμούς, αλλά δεν φάνηκε ποτέ.... Έκανα διάφορα καρτέρια αλλά δεν είδα κάτι καλό. Ούτε κεφάλους δεν είχε. Σε ένα από τα τελευταία μου καρτέρια, οριακά ένα ψάρι κολυμπά μακριά μου. Το σχήμα του, που μόλις το διακρίνω, μου θυμίζει μουρμούρα. Το ψάρι πότε πάει δεξιά, πότε αριστερά. Τα φύκια μου δίνουν την κάλυψη που θέλω κι έτσι όταν κουνώ το ψαροντούφεκο, δεν φαίνεται να επηρεάζει το ψάρι. Ακολουθώ το ψάρι με το ψαροντούφεκο και στο τέλος του καρτεριού, η μουρμούρα στρίβει και κάνει το λάθος να έρθει λίγο πιο κοντά. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο, σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε την μουρμούρα στο κέντρο κι άρχισε να κάνει κύκλους, σημάδι ότι είχα πετύχει την σπονδυλική της στήλη. 

...να και η μουρμούρα...

Τότε αποφάσισα να βγω. Μου Είχε Δώσει πολύ περισσότερα απ' ότι περίμενα. Καθώς κολυμπώ βλέπω κάτι περίεργο ανάμεσα στα φύκια. Μια χειλού πέρνει δρόμο κι εγώ χαζεύω την όμορφη φωλιά της, που είναι κατασκευασμένη από φύκια. Από το κέντρο οι σπείρες ξεκινούν και ανοίγουν, δείχνοντας την απλή αλλά και τόσο όμορφη κατασκευή. Κάτι φάνηκε να υπάρχει στο κέντρο της φωλιάς, αλλά δεν ήθελα να πλησιάσω μήπως και κάνω κάποια ζημιά. 

Μια υπέροχη κατασκευή!!!

Κολυμπώ για να φτάσω από εκεί που βούτηξα και λίγο πριν βγω, βλέπω κάτι γνωστό. Μια μικρή σουπιά έχει κάνει την παραλλαγή της και περιμένει να περάσει ένας μεζές. Βουτώ διπλά της και την πλησιάζω. Το μέγεθός της είναι σαν το δάχτυλο μου. 

"Λες να με αφήσει να την αγγίξω???" αναρωτήθηκα. Την πλησιάζω, την ακουμπώ με το δάχτυλό μου, πέρνει δρόμο, για να πάει κανένα μέτρο πιο πέρα και ξανά-μανά τα ίδια. 

Να κι ο λουκουμάς!!!

Την άφησα στην ησυχία της και βγήκα. Άλλαξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα λόγω του κρύου, καθάρισα τα ψάρια και δρόμο για το σπίτι, απολαμβάνοντας τις λιχουδιές της Σταυρούλας.

Τέλος για σήμερα...

Translation of the above article. 

Title: It was cold, too cold....

Photo - video: Zacharias Skevofilax. 

Rains, snow, thunderstorms etc.... but who cares. So once more I went spearfishing. The meteorological forecast said it was going to rain with sleet, but who cares. So at dawn I found myself getting dressed, while the north winds was blowing cold. Fortunately, it was not raining when I put on mi underwater gear!!! I expected the water to be cloudy so I got the shortest speargun I had and I was right. Mrs. Blur was faithful to her appointment. The waters were cloudy and cold. My underwater watch showed 12οC!!! Just when I got underwater, I could barely see a familiar silhouette on the mud that covered the seabed. It was a good in size common cuttlefish (Sepia officinalis). I aimed as best as I could and pressed the trigger. As a result I caught the cuttlefish, but it spitted so much ink, that made the sea so black that I could not even see my nose. (1st picture: Wellcome...). I went a little further down and started my ambushes. In an ambush, I landed near some branches that had probably brought by the bad weather of the previous days. Usually between the branches there are fish that are either hiding from their pursuers, or that are ambushing for a possible snack. I landed as softly as I could, so as not to stir up the blur and waited. In a few seconds several sea bass (Dicentrarchus labrax) passed by me. The biggest ones were at most one kilo, but I was looking for bigger fish. Unfortunately no bigger fish appeared. I ambushed once more in the same spot but.... I went a little further down and dived. There were some reeds here that I knew and that in the past I had caught nice fish around them. I dived and waited. Indeed, after a while some sea bass appeared. They were a little bigger than the previous ones, but still they were smaller than what I was looking for. I decided to go a little deeper and dived. I approached the muddy bottom and waited. I also did some noise to catch the curiosity of the fish. After a while, mullets (Mugil cephalus) appeared in front of me. One of the biggest ones turned and approached me. I instinctively shot it, but in the dense blur that prevailed, I could not understand what I had accomplished. There was not the slightest resistance on the spear. 

"Probably because of the cold we missed Zac..." I said to myself and swam to the surface. Bored, I reeled in the rope to bring in the spear, but I realised it was heavy. I was surprised to find out that I had not failed, on the contrary. The shot was perfect. The spear stroke the big mullet on the right side and came out just above its eyes, killing the fish instantly. (2nd picture: The first and biggest...). I happily took the fish and placed it on my buoy. In the next cartridges my head came again, but they were small. I continued my fishing looking for the coveted sea bass. In an ambush and while I was waiting at the deserted seabed, a good size sea bass appeared from my right. The fish calmly passed in front of me, giving me all the necessary time to get ready. At the right moment I pulled the trigger and the one and a half kilo of sea bass (1.4 kg) just landed dead on the muddy bottom. Bull's-eye for the second time today!!! (3rd picture: And the sea bass...). I hung it along with the mullet and continued. I was approaching the end of the fishing ground, then I would go for the eelgrass bed. In my last ambush, I hid behind some bumps on the bottom and waited. A large school of mullets came towards me. The fish were coming and going. Some were big enough, but I was looking for sea bass. At the end of the ambush, when I realised that no sea bass would appear, I shot one of the biggest mullets. This time the spear stroke the mullet in the center of its body and thus a subdued battle had started. After few seconds I had a 1.2 kg mullet in my hands. (4th picture: Here is the second one...). I swam back to where I had seen the small sea basses and dived for one last ambush. Mullets appeared but I was looking for something better. Between the mullets there was a nice sharpsnout sea-bream (Diplodus putanzzo). I aimed and shot the fish, which had given me a fairly large target, as it swam in front of me. I caught a fish of 800 gr. (5th picture: I was not expecting such a trophy...)

"One more dive and we will go for the for the eelgrass bed (Zostera marina)..." I said to myself. I found a rock in the muddy sea floor and landed on it. While waiting, I saw in front of me and a little to my left a black tube-dwelling anemone (Ceriantharia) of the seabed. I turned gently and took a beautiful video-shot of this eerie but at the same time wonderful creature of the sea. (6th picture: A deadly beauty!!!). This romantic view of mine, was the reason of scaring a good size sea bass that was coming towards me from my right. As I turned my speargun towards the fish, the sea bass changed direction and got lost into the blur. I did a few more ambushes, in case, but... Just before I entered the eelgrass bed, something caught my eye. I dive and waited. Two sea bass appeared in the murky waters. But I was not able to realise how big they were. As they passed in front of me I realised that they are not so big, marginally smaller than I wanted. As I was watching them moving away, I realised a much larger sea bass was following them from a distance. I turned my speargun and the last second I was ready to pull the trigger, the fish moves its tail violently and got lost in the thick blur. I continued the ambush making several noises to attract the fish, but it never appeared.... I did several ambushes but I did not see anything.... In one of my last ambushes, a fish was swimming away from me. Its shape, which I could barely see, reminded me of a striped sea-bream (Lithognathus mormyrus). The fish was changing directions constantly. The long eelgrass bed gave me the necessary coverage, so when I turned the speargun towards the fish, it did not seem to affect the fish. I follow the fish with the speargun and at the end of the ambush, the murmur turned and made a fatal mistake, getting a little closer. I did not expect anything better, I immediately aimed as best as I could and pulled the trigger. The spear stroke the murmur in the center of its body and began to make circles around the spear, a sign that I had succeeded in hitting its spine. (7th picture: Here is the stripped sea bream...). At that point, I decided to go out. The Almighty had provided me much more than I expected. As I was swimming I saw something strange among the seaweeds. An ocellated wrasse (Symphodus ocellatus) swam away as I was staring at its beautiful nest, which is made of seaweed. Spirals started spreading from its center, revealing the simple yet so beautiful construction. Something seemed to be in the center of the nest. I decided not to get closer as I did not want to cause any damage. (8th picture: A beautiful construction!!!). Just before I get out, I saw something familiar. A small cuttlefish had made its variation and was waiting for a treat to pass. I dived next to it. Its size was as big my finger.

"Is it possible to touch it???" I wondered. I approach it, I touched it with my finger. The small cuttlefish jumped and swam away for a meter. It landed on the seabed and waited. (9th picture: The small rascal!!!). I let it alone and went out. I changed as fast as I could due to the cold weather, cleaned the fish and drove home, enjoying the delicacies of Stavroula. (10th picture: All the trophies of the day...)

Το δις εξαμαρτείν, ουκ ψαριού σοφού εστίν....

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: You fool me once shame on you, twice shame on me....

Φωτογραφία - video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Προσπάθησα να τελειώσω τις διάφορες υποχρεώσεις-δουλειές όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να πάω για μια ακόμη βουτιά. Τα κατάφερα όμως λίγο αργά κι έτσι για να μην χάσω την βουτιά, τα φόρτωσα όλα και όπου φύγει-φύγει. Έφτασα στον πιο κοντινό ψαρότοπο αργά το μεσημέρι. Είχα δεν είχα δυο ώρες πριν νυχτώσει. Ντύθηκα και βούτηξα. Τα νερά κρύα κι αρκετά θολά. Ειδικά στο κομμάτι που ο βυθός ήταν αμμώδης, τα πράγματα ήταν δύσκολα. Με το που έπεσα κι ετοιμαζόμουν, να μια ωραία σουπιά κάτω από τα πέδιλά μου. Μέχρι να οπλίσω το ψαροντούφεκο, η σουπιά άρχισε σιγά-σιγά να φεύγει. Δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί και πολύ γιατί την πρόλαβε η βέργα του ψαροντούφεκου και την έπιασα. Γέμισε ο κόσμος μελάνια... 

Μαύρισε ο τόπος...

"Καλή αρχή Ζάχο...." είπα στον εαυτό μου χαμογελώντας. Ξεκίνησα λοιπόν τα καρτέρια μου περιμένοντας να δω τα πολυπόθητα λαβράκια. Μετά από αρκετά άκαρπα καρτέρια μου ήρθαν. Ξάπλωσα στον πετρώδη βυθό και περίμενα. Οι καλόγριες μου φάνηκαν λίγο νευρικές, αλλά μπορεί να τις είχα τρομάξει κι εγώ. Ποιος ξέρει??? Στην αρχή φάνηκε να με πλησιάζει ένα κοπάδι από μεσαίους κεφάλους. Όμως ανάμεσά τους υπήρχαν διαφορετικές φιγούρες.... Λαβράκια!!! Ήταν όμως μικρά. Πήγαν δεξιά μου, μετά γύρισαν, στάθηκαν μπροστά μου, ξανά μανά τα ίδια. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεξιά μου υπήρχε ένα πιο μεγάλο. Με το που το κοίταξα, εξαφανίστηκε. 

"Καλύτερα... γιατί δεν ήταν και πολύ μεγάλο..." σκέφτηκα. Λίγο πιο κάτω σε ένα καρτέρι, κρύφτηκα σε μια σχισμή. Περίμενα και μετά από λίγο εμφανίστηκαν κέφαλοι. Τα ψάρια ήρθαν από τα ρηχά και με προσπέρασαν. Αρκετές φορές είχα βολή σε κάποιο ψάρι του κιλού, αλλά εγώ έψαχνα λαβράκια. Σχεδόν με περικύκλωσαν τα ψάρια, μιας και έρχονταν από όλες τις κατευθύνσεις. Μετά από λίγο εμφανίστηκε κι ένα μεγάλο κοπάδι από σάρπες. Κάποιες από τις σάρπες ήταν αρκετά μεγάλες.... αλλά εγώ απτόητος. Ειδικά όταν στο τέλος εμφανίστηκαν οι πιο μεγάλες, υπενθύμισα στον εαυτό μου λέγοντας: "Δεν έχουμε έρθει εδώ για σάρπες Ζάχο..." κι άφησα το κοπάδι να περάσει. Περίμενα μήπως κάτι πιο μεγάλο να τις ακολουθήσει αλλά... Πήγα λίγο πιο κάτω σε ένα καλό σημείο για καρτέρι. Βούτηξα, κρύφτηκα όσο καλύτερα μπορούσα και περίμενα. Μετά από λίγο στο βάθος εμφανίστηκαν δύο σαργοί. Ο δεύτερος ήταν ο μεγαλύτερος και με έβαλε σε πειρασμό, στον οποίο όμως δεν ενέδωσα. Ακολούθησαν κέφαλοι οι οποίοι εμφανίστηκαν από τα δεξιά μου. 

Όχι σήμερα..

Τα πρώτα ψάρια ήταν μέτρια, αλλά τα επόμενα ήταν ωραία ψάρια. Πάλι δεν ενέδωσα, περιμένοντας τα λαβράκια. Πίσω από τους κεφάλους εμφανίστηκαν δύο λαβράκια. Αγνόησα το αριστερό κι επικεντρώθηκα στο πιο μεγάλο. Το ψάρι ήρθε κατάμουτρα να με δει. Μπορούσα να του ρίξω στην μούρη, αλλά θεώρησα ότι θα ήταν καλύτερα να του ρίξω μόλις στρίψει, για να έχω μεγαλύτερο στόχο. Έστριψε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να κάνω τίποτε. Πήγε προς τα δεξιά μου και σταμάτησε. Έστριψα γρήγορα το ψαροντούφεκο, αλλά ο θόρυβος από τα παλλόμενα λάστιχα, τρόμαξαν το λαβράκι που εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού. 

Γιατί δεν έριξα???

"Α ρε Ζάχο... χάσαμε το μοναδικό αξιόλογο λαβράκι που μας ήρθε... Φύγε από εδώ και να ξανάρθουμε όσο γίνεται πιο αργά..." είπα στον εαυτό μου. Κολύμπησα κι έφυγα από το μέρος και πέρασα τον κάβο. Ο καιρός όμως χτυπούσε αυτό το μέρος κι έτσι ήταν πολύ πιο θολό. Στο πρώτο καρτέρι, κιόλας, μετά από μερικά δευτερόλεπτα μου ήρθαν δύο λαβράκια από τα δεξιά μου. Ήταν ψάρια κοντά στο κιλό και δεν ασχολήθηκα μαζί τους. Στο επόμενο καρτέρι, λίγο πιο κάτω, περιμένω μήπως.... Μια σκιά εμφανίζεται, είναι ένα λαβράκι αλλά κι αυτό μικρό. Μετά από λίγο το ακολούθησε ένας κέφαλος λίγο πιο μεγάλος από τα λαβράκι. Περίμενα λίγο μήπως..... Καθώς προχωρούσα στον βοριά, το μέρος όλο και γινόταν πιο λασπώδες. Έκανα μερικά άκαρπα καρτέρια κι αποφάσισα να γυρίσω πίσω. Όμως στο τελευταίο μου καρτέρι προσγειώθηκα σε μια πέτρα. Έμεινα εκεί μήπως, αλλά.... Βλέποντας ότι τίποτε δεν ερχόταν, έστριψα για να κινηματογραφήσω ένα υπέροχο πλάνο. Δύο πανέμορφοι σπυρογράφοι έδιναν μια άλλη εικόνα στο θολό και μουντό τοπίο. Ο έντονος κυματισμός κουνούσε τις ανοιγμένες σπύρες τους κι όμως εκείνοι παρέμεναν τόσο ήρεμοι. Έμοιαζαν σαν χορευτές μπαλέτου που απλά ακολουθούσαν τον ρυθμό των κυμάτων... Λικνίζονταν αγόγγυστα σε οποίο ρυθμό τους επέβαλε ο έντονος κυματισμός. Κοιτώντας τους, μια απίστευτη ηρεμία με περιέβαλε, καθώς θαύμαζα αυτά τα τόσο απλά όντα, που όμως, είναι με τόση Σοφία πλασμένα!!! 

Ομορφιά!!!

Πήρα τον δρόμο της επιστροφής κι αναρωτιόμουν αν θα ξαναδώ το λαβράκι. Πήγα στην περιοχή όπου είχα το λαβράκι. Βούτηξα, κρύφτηκα και περίμενα. Είχε διάφορα μικρόψαρα και σε λίγο εμφανίστηκαν και οι σάρπες. Πίσω από τις σάρπες και πιο μακριά φάνηκε η σιλουέτα που έψαχνα. Δεν ήξερα πόσο μεγάλο ήταν. Έκανα διάφορους ήχους κι έτσι τράβηξα την προσοχή του λαβρακιού. Το λαβράκι με πλησίασε πολύ αργά και καχύποπτα. Με το που μπήκε στο όριο της βολής, σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πρόλαβε το ψάρι και το έπληξε πάνω από το μάτι. Το λαβράκι χτύπησε βίαια την ουρά του, προσπαθώντας να απαλλαγεί από την βέργα. Εγώ πλησίασα ήρεμα, αλλά καθώς κοίταξα το ψάρι, παρατήρησα ότι η βέργα δεν το είχε ξεπεράσει όσο θα ήθελα. Συναγερμός... 

Το δις εξαμαρτείν...

Παρατάω τα πάντα και βουτάω πάνω στο ψάρι για να το σιγουρέψω. Το έπιασα από τα βράγχια και του έδωσα ένα γρήγορο τέλος με το μαχαίρι μου. Η βέργα το είχε πετύχει πάνω από το μάτι και περνώντας μέσα από τα σκληρά οστά του κεφαλιού, μόλις που ξεμύτισε ψιλά στον σβέρκο του ψαριού. Τα φτεράκια της βέργας κλειστά και τα δύο κι έξω από το σώμα του ψαριού!!! 

Στο τσακ...

Πήρα στην αγκαλιά μου το δίκιλο λαβράκι (1,9 κιλά), το γέμισα φιλιά ζητώντας του συγνώμη για τον πόνο που του είχα προκαλέσει. Ικανοποιημένος από την έκβαση του ψαρέματος πήρα τον δρόμο του γυρισμού, χωρίς να ψαρεύω. 

Το μεγάλο 1,9 κιλά!!!

Όμως η θάλασσα είχε άλλα πλάνα. Σε βάθος λιγότερο από 1,5 μ, μέσα σε κάτι πλάκες, μπαίνουν-βγαίνουν μελανούρια. Βουτάω και μετά από λίγο πιάνω ένα από τα πιο μεγάλα. 

... και το μελανούρι...

Την ώρα που το τακτοποιώ, η ματιά μου πιάνει μια κίνηση στην διπλανή πλάκα. Ένας ωραίος σαργός κρύβεται στην σκιά που του παρέχει η πλάκα. Βουτώ όσο πιο αθόρυβα μπορώ. Δεν έχω φακό μαζί μου, γιατί δεν περίμενα κάτι τέτοιο, οπότε προσπαθώ να δω τι γίνεται κάτω από την πλάκα η οποία είναι διαμπερής και μου παρέχει μια ελάχιστη ορατότητα. Ο σαργός κάνει το λάθος και κουνιέται φοβούμενος εμένα. Μου δίνει την μοναδική ευκαιρία και του ρίχνω. Μη ξέροντας πόσο καλή είναι η βολή μου, δεν του δίνω καθόλου χρόνο για αντίσταση και τον αρπάζω κάτω από την πλάκα. Είχα δίκιο, γιατί η βολή ήταν χαμηλά στην κοιλιά του σαργού των 430 γρ και με το σπαρτάρισμά του σίγουρα θα τον έχανα. 

... και ο σαργός...

Βγήκα, άλλαξα, καθάρισα τα ψάρια και πήρα τον γυρισμό για το σπίτι, κουρασμένος μεν, γεμάτος ζωή δε!!!

Translation of the above article. 

Title: You fool me once shame on you, twice shame on me....

Photo- video: Zacharias Skevofilax.

I tried to finish the various obligations I had, as fast as I could, in order to go for another dive. But I finished a little late and so in order not to miss the dive, I loaded everything in my car and I drove away. I arrived at the nearest fishing spot I knew, late in the afternoon. I had about two hours fishing before the sunset. I got dressed and dived. The waters were cold and quite cloudy. Especially in the part where the seabed was sandy, things were very difficult. As soon as I dived and started getting ready, under my fins there was a nice common cuttlefish (Sepia officinalis). By the time I got the speargun ready, the cuttlefish was slowly starting to swim away. It did not manage to move far away, because the spear of the speargun caught it. The cuttlefish stared spitting ink and soon the waters around me were a bit blackish...

(1st picture: The waters became a bit blackish...)

"Good start Zac...." I said to myself smiling. So I started my ambushes waiting to see the coveted sea bass (Dicentrarchus labrax). After several fruitless ambushes they came towards me. I laid down on the rocky sea floor and waited. The black damselfish (Chromis chromis) seemed a little nervous, but I might had scared them. Who knows??? At first a school of medium-sized mullets (Mugil cephalus) seemed to approach me.            (2nd picture: Not today...). But between them there were different shapes.... Sea basses!!! But they were small. They appeared to my right, then they turned, they stood in front of me, again the same movements. At some point I realized that there was a bigger one to my right. As soon as I turned and looked at it, it disappeared in a split of a second.

"Better this way... since it wasn't so big..." I thought. A little further down in an ambush, I hid in a slit. I waited and after a while mullets appeared. The fish came from the shallows and overtook me. Several times I had a shot at a fish about a kilo, but I was looking for sea bass. I was almost surrounded by fish, since they came from all directions. After a while a large school of salema porgy (Sarpa salpa)  appeared. Some of the salema porgy were quite large.... but I remained motionless. Especially when the biggest ones appeared at the end, I reminded myself saying: "We have not come here for salema porgy, Zac..." and let the school to pass. I was waiting for something bigger to follow them but... I swam a little further down to a good fishing spot for an ambush. I dived, hid as best as I could and waited. After a while in the background two white sea bream (Diplodus sargus) appeared. The second one was the biggest one and it tempted me, but I did not give in. Mullets followed which appeared from my right. The first fish to approach were mediocre, but the next ones were very nice fish. Again I did not give in and waited for sea bass. Two sea bass appeared behind the mullets. I ignored the left one and focused on the bigger one. The fish came face to face to see me. I had a shot it, but I thought it would be better to wait as soon as it turned, to have a bigger target. It turned so fast that I was not able to do anything. It went to my right and stopped. I quickly turned the speargun, but the noise from the pulsating rubbers, scared the sea bass that disappeared in the blink of an eye. (3rd picture: Why I did not pull the trigger???)

"Oh Zac... we lost the only remarkable in size sea bass that came to us... Get out of here and come back as late as possible..." I said to myself. I swam and left this fishing spot and passed the cape. But the weather was on the north part of the cape and so the sea was much more cloudy. In the first ambush, after a few seconds, two sea bass came from my right. They were close to a kilo and I did not bother them. In the next ambush, a little further down, I was waiting in case.... A shadow appeared, it was a sea bass but also small. After a while it was followed by a mullet a little bigger than the sea bass. I waited for a while..... As I was heading northern, the place was getting more and more muddy. I made some fruitless ambushes and decided to go back. But in my last ambush I landed in front of a rock. I stayed there maybe.... Seeing that nothing was coming, I turned to film something spectacular. Two beautiful Mediterranean fanworms (Sabella spallanzanii) gave a different show to the cloudy and hazy landscape.      (4th picture: Beauty!!!). The strong waves shook their opened spirals and yet they remained so calm. They looked like ballet dancers who simply followed the rhythm of the waves... They rocked along at a rhythm imposed by the intense waves. Looking at them, an incredible calmness took over me, as I admired these so simple beings, which, however, were created with so much Wisdom!!! I took the road back and I was wondering if I would see the sea bass again. I went to the area where I had seen the sea bass. I dived, hid and waited. I saw several baitfish and soon the salema porgy appeared. Behind the salema porgy and further away was the silhouette I was looking for. I did not know how big it was. I made various sounds and so I caught the sea bass's attention. The sea bass approached me very slowly and suspiciously. As soon as it entered the shooting range, I aimed as best as I could and pulled the trigger. (5th picture: I did..). The spear stroke the fish over its eye. The sea bass violently hit its tail, trying to get rid of the spear. I approached it calmly, but as I looked at the fish, I noticed that the spear had not outgrown the fish as much as I would have liked. My senses went to the maximum... I stopped what I was doing and dived on the fish to secure it. Both flaps of the spear were closed and out of the body of the fish!!! I grabbed it by the gills and gave it a quick end with my knife. The spear had succeeded hitting its target over the eye, passing through the hard bones of the skull and barely came out on the back of the fish. (6th picture: Lucky...). I took the sea bass in my arms (1.9 kg), kissed it many times and apologised to it for the pain I had caused it. Satisfied with the outcome of the fishing, I decided to get out without fishing.              (7th picture: The biggest one, 1.9 kg). But the sea had different plans. At a depth of less than 1.5 m, under some flat rocks, saddled sea-breams (Oblada melanura) were getting in and out. I dived and caught one of the biggest. (8th picture: The saddled sea-bream). As I arranged it, my gaze caught a movement on the adjacent rock. A beautiful white sea bream was hidden in the shadow provided by the rock. I dived as quietly as I could. I did not have an underwater flashlight with me, because I did not expect something like that to occur, so I try to see what happens under the rock, which had a 2nd opening at the other end and thus provided me with minimal visibility. The white sea bream made the mistake and moved in fear of me. It gave me the needed opportunity and I shot it. Not knowing how good my shot was, I grabbed it under the rock. I was right, because the shot was low in its belly and the white sea bream of 430 gr could easily get free and I would definitely lose it. (9th picture: ... and the white sea bream...). I went out, wore my cloths, cleaned the fish and returned home, tired, but full of energy!!!

Ζήτω η "τρέλα" ..... μας!!! Long live our fishing madness.....

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Long live our fishing madness.....

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Το άρθρο αυτό είναι ιδιαίτερα αφιερωμένο σε όλους τους τρελούς εραστές της θάλασσας!!! 

Το μετεωρολογικό δελτίο ανήγγειλε ότι έρχεται ο παγετός ονόματι Ελπίδα. Έτσι κι εγώ τα φόρτωσα όλα στο αμάξι και με την ελπίδα ότι τα λαβράκια θα έχουν έρθει στα ρηχά, τράβηξα για τον ψαρότοπο που είχα επιλέξει. Τα χάραμα με βρήκε να ντύνομαι με 3οC, ενώ η Ελπίδα μου έδειχνε τα δόντια της. 

Είχε λίγο κρύο!!!

Φυσούσε ένας παγωμένος βοριάς και μετά από λίγο άρχισε να πέφτει το χιόνι. Στην σκέψη μου ήρθε η μάνα μου, που αν μπορούσε να με δει θα έλεγε: 

"Τρελάθηκες παιδί μου, που πας με τέτοιο καιρό???? Θα κρυώσεις...." Χαμογέλασα... Πόσες φορές κατά το παρελθόν να έχει συμβεί αυτό??? Αμέτρητες. Βούτηξα στα κρύα νερά των 13οC. Ορατότητα αρκετά καλή μπορώ να πω. Έκανα τις βουτιές μου για να ανοίξουν τα πνευμόνια μου και ξεκίνησα τα καρτέρια. Δεν είδα τίποτα. Σε ένα από τα πολλά καρτέρια μου, προσγειώθηκα σε μια τούφα από φύκια. Τίποτα. Μπροστά μου όμως και αριστερά υπήρχε ένας σπυρογράφος. Είχε ανοίξει τα σκούρα πέταλά του και μάζευε πλαγκτόν για το πρωινό του.

Μια ακόμη θαλάσσια ομορφιά!!!

Όταν είδα ότι τίποτε δεν κυκλοφορούσε, προχώρησα για να τον έχω σε καλύτερο πλάνο. Στο τέλος της βουτιάς μου τον ακούμπησα. Με μια απαλή και ήρεμη κίνηση χώθηκε μέσα στο καλαμάκι-σπίτι του και χάθηκε από μπροστά μου... Η όλη σκηνή με γέμισε ελπίδα και αναπολώντας ανάλογες στιγμές από το παρελθόν, συνέχισα τα καρτέρια μου. Λίγο πιο κάτω, ενώ δεν έχω δει κάτι το ιδιαίτερο... αλλά μια πέτρα πάνω στον αμμώδη βυθό, μου τράβηξε την προσοχή. Πλησιάζω και βλέπω έναν κατεστραμμένο τσιμεντόλιθο. Όμως στην μια μεριά του φιλοξενούσε ένα χταπόδι. Με το ζόρι χωρούσε μέσα. Το πλησίασα για να δω πόσο μεγάλο ήταν. Έπαιξα μαζί του, το χάιδεψα και σε μια στιγμή έβγαλε ένα πλοκάμι του έξω. Το έπιασα κι εκείνο πετάχτηκε έξω. Ήταν περίπου ένα κιλό. 

Καλά-καλά δεν χωρούσε!!!

Πήρε δρόμο για τα πιο ρηχά κι εγώ απλώς το χάζευα και το ζήλευα για την ευκολία του να γλιστρά μέσα στο νερό. Συνέχισα τα καρτέρια χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Σε ένα από αυτά προσγειώνομαι στον βυθό και περιμένω. Ο καιρός έχει θολώσει αρκετά τα νερά, αλλά σιγά μην πτοηθώ. Ενώ έχει περάσει ένα λεπτό και 10'', συνειδητοποιώ ότι μπροστά μου έχει έρθει το πρώτο καλό λαβράκι. Το ψάρι ήρθε κάθετα στο καρτέρι μου, ενώ εγώ στην κοσμάρα μου ονειροπολούσα και παραλίγο να χάσω το ψάρι. Με το που στρίβει για να φύγει του ρίχνω στα πλευρά και πιάνω το πρώτο ψάρι της ημέρας που είναι 1,28 κιλά.

Το πρώτο της ημέρας....

"Πάλι καλά που βγήκαμε από τον λήθαργο αρκετά γρήγορα και δεν χάσαμε το ψάρι Ζακ..." είπα στον εαυτό μου. Στα επόμενα καρτέρια δεν είδα τίποτε κι έτσι βγήκα και οδήγησα σε έναν άλλο μέρος. Βουτούσα όπου μου άρεσε. Σε ένα καρτέρι, μου ήρθε από τα δεξιά μου ένα μεγάλο κοπάδι από γόπες. Τα ψαράκια ήταν κάπως νευρικά κι άλλαζαν συνεχώς κατεύθυνση, δείχνοντας μου ότι κάτι τα κυνηγούσε. Περίμενα αλλά δεν είδα τίποτα. 

"Δεν μπορεί, κάτι υπάρχει τριγύρω..." σκέφτηκα. Μετά την απαραίτητη ξεκούραση, βουτιά στο ίδιο σημείο. Όμως οι γόπες είχαν εξαφανιστεί. Περιμένω όσο πιο πολύ μπορώ, μήπως φανεί κάποιος κυνηγός. Μετά από λίγο, διακρίνω από τα αριστερά μου κάτι να έρχεται καταπάνω μου. Η σιλουέτα του μου θυμίζει λαβράκι και πρέπει να είναι καλό. Όντως μου ήρθε πολύ κοντά και με το που έκανε να στρίψει του έριξα. Η βέργα βρήκε τον πολυπόθητο στόχο της ψιλά στην πλάτη και το λαβράκι έπεσε στον βυθό. Αμέσως όμως άρχισε να χτυπιέται για να απαλλαγεί από την βέργα, αλλά... Ήταν ένα υπέροχο λαβράκι των 1,7 κιλών. 

Να και το μεγάλο...

Εντύπωση μου έκανε ότι είχε σημάδια στο κεφάλι του, ασημένιες βούλες. Σπάνια το έχω δει αυτό σε λαβράκια που κατά το παρελθόν έχω πιάσει. Όλος χαρά συνέχισα τα καρτέρια μου. Μετά από λίγο βρήκα ξανά στο κοπάδι με τις γόπες. Δεν ξέρω αν ήταν το ίδιο, αλλά κι αυτό αριθμούσε παρά πολλά μέλη. Αυτά όμως τα ψαράκια κολυμπούσαν όλα μαζί προς μια κατεύθυνση, σε αντίθεση με την προηγούμενη μας συνάντηση. Περίμενα κρυμμένος στο πόστο μου.... όταν κάτι φάνηκε στον ορίζοντα. Κάτι άσπρο, τριγωνικό, που μέσα στην θολούρα δεν φαινόταν καλά, πλησίαζε χωρίς να κάνει κάποια κίνηση!!! Ένα μεγάλο σαλάχι αετός, εμφανίστηκε με όλο του το μεγαλείο μπροστά μου. Κουνούσε μια φορά τα φτερά του και έρεε μέσα στο νερό για πολλά μέτρα. Έφυγα από το πόστο μου και σύρθηκα προς τον αετό. Αυτός απτόητος συνέχισε την πορεία του. Μπορούσα να δω τα μουντά χρώματά του, που όμως του έδιναν μια απόκοσμη αρχοντιά. Σκούρο λάδι χρώμα πλάτης με μουντές μπλε-σιέλ κάθετες κυματιστές γραμμές. Προς την ουρά οι γραμμές έσπαγαν λες και ο Ποιητής των Ουρανών πήρε το πινέλο Του και απλά το Ακούμπησε σε διάφορα σημεία. Η δε ουρά του λεπτή, μακριά και ήταν πάνω από 2 μέτρα. Πέρασε τόσο κοντά που τον άγγιξα με το ψαροντούφεκό μου και τότε χτύπησε τα φτερά του και χάθηκε στο βαθύ μπλε με απίστευτη ταχύτητα. Θα πρέπει να ήταν πάνω από 30 κιλά!!!

Βρε καλώς τον....

"Είσαι τυχερός φιλαράκο που δεν είναι εδώ ο Πέτρος ή δεν σε συνάντησα στην Κάρπαθο... Τα αποτελέσματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά!!!" του είπα χαμογελώντας, καθώς χανόταν στα βαθειά. Εκεί είχα φτάσει στο τέλος του ψαρότοπου και βγήκα. Πήγα με το αμάξι σε ένα άλλο μέρος, που ήθελα να δω τι γίνεται σε αυτό το μέρος που είναι μικρό. Κατά την άποψη μου, το καλό μέρος είναι περίπου καμιά πενηνταριά μέτρα. Βούτηξα και ξεκίνησα τα καρτέρια. Δύο μικρά λαβράκια μου ήρθαν, έκαναν έναν κύκλο γύρω μου κι έφυγαν. Στο επόμενο καρτέρι μια από τα ίδια. Μόνο που αυτήν την φορά ήταν ένα λαβράκι κι ένας κέφαλος μετρίου μεγέθους και πάλι και δεν ασχολείθηκα. Στο επόμενο και τελευταίο καρτέρι, ενώ περιμένω κρυμμένος πίσω από μια πέτρα, αντιλαμβάνομαι μια λάμψη από τα δεξιά μου. Γυρίζω απαλά και διαπιστώνω δύω ωραίες μπάφες να με πλησιάζουν. Άφησα την πρώτη να περάσει και σημάδεψα την δεύτερη που μου φάνηκε λίγο πιο μεγάλη. 

Και το τελευταίο...για σήμερα....

Η βέργα πέτυχε τον στόχο της στην πλάτη κι εγώ έπιασα έναν κέφαλο των 1,2 κιλών και κολύμπησα για να βγω. Στο ένα μέτρο βάθος όμως υπήρχε μια ροζ-μοβ τσούχτρα, από τις πολλές που είδα σήμερα. Παρόλο που τα μακρυά και λεπτά της πόδια ήταν κομμένα (δεν ξέρω τον λόγο), ένα τσούρμο λιλιπούτεια ψαράκια βρήκαν καταφύγιο ανάμεσα στα χοντρά της πόδια, γλιτώνοντας έτσι από επίδοξους θηρευτές. Πήρα το πλάνο που ήθελα και βγήκα. 

Τους παρέχει και προστασία!!!

Άλλαξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, γιατί ο βοριά ξύριζε και ο ήλιος είχε φορέσει καινούργια μασέλα, καθάρισα τα ψάρια και όπου φύγει-φύγει για το σπίτι. 

Υ.Γ. 1. Μόνο κάποιος που βιώνει αυτά που βίωσα σήμερα ή και στα άλλα ψάρεματά μου μπορεί να καταλάβει αυτήν την τρέλα.... και δεν την ανταλλάσσω με τίποτα....

Ααα ρε Μιλτάρα... θα μας λείψεις...

Υ.Γ. 2. Μόλις τελείωσα αυτό το άρθρο, με πληροφορήσαν ότι ο φίλος μου ο Μιλτιάδης δεν είναι πια μαζί μας. Καλό ταξίδι φίλε και αδελφέ μου. Είθε το χώμα που θα σε σκεπάζει να είναι ελαφρύ. Ποιος ξέρει Μιλτάρα, ίσως  ξανανταμώσουμε κάποτε κι εύχομαι υπό καλύτερες συνθήκες ειδικά για σένα. (Δείτε το άρθρο Άστεγα Χριστούγεννα)

Translation of the above article. 

Title: Long live our fishing madness.....

Photo- video: Zacharias Skevofilax.

This article is especially dedicated to all the crazy lovers of the sea!!! 

The weather forecast announced that the frost named Elpida (Hope) was approaching. So I loaded all my diving gear in the car and with the hope that the sea bass (Dicentrarchus labrax) would have come to the shallows, I drove for the fishing spot I had chosen. The dawn found me dressing at 3οC, while Elpida was showing me its teeth. (1st Picture: It was a bit cold!!!). An icy north wind was blowing and after a while the snow started to fall. My mother came to my mind.... if she could see me would say: 
"Are you crazy my son, where are you going with such weather???? you are going to catch a cold...." I smiled... How many times in the past this had happened??? Countless times. I dived in the cold waters of 13οC. Visibility was good enough I could say. I did several dives to worm-up my lungs and started the ambushes. I did not see anything. In one of my many ambushes, I landed on a tuft of seaweed. Nothing. But in front of me and on the left there was a Mediterranean fanworm (Sabella spallanzanii). It had spread its dark petals and was gathering plankton for its breakfast. (2nd Picture: Another sea beauty!!!). When I realised that nothing was approaching me, I proceeded it to get a better video shot. At the end of my dive I touched it. With a gentle and calm movement, it moved into its straw-house and disappeared... The whole scene filled me with hope and reminiscing some similar moments from the past, I continued my ambushes. A little further down, while I had not seen anything special... a stone on the sandy sea floor, caught my attention. I approached and saw a damaged concrete cement block. But in one side it hosted a common octopus.(Octopus vulgaris). It could barely fit in. I approached it to see how big it was. I played with it, caressed it and in an instant it stretched out one of its tentacle. I caught it and the octopus jumped out of the hole. It was about a kilo. (3rd Picture: It could !!!). It made its way to shallower waters and I just stared at it and envied it for its easiness of sliding through the water. I continued the ambushes without much success. In one of them I landed at the seabed and waited. The north winds had blurred the water a lot, but I did not mind at all. While a minute and 10'' had passed, I realised that a good size sea-bass had swam in front of me. The fish came straight to my ambush, while I was dreaming and I almost lost the fish. When it turned to leave, I shot it in the side and caught the first fish of the day which weighted 1.28 kg. (4th Picture: The first one of the day...)
"Thank God that we got out of lethargy on time and did not lose the fish Zac..." I said to myself. I did not see anything in the next ambushes and so I got out of the water and drove to another fishing spot. In an ambush, a large school of bogue (Boops boops) appeared to my right. The fish were a little nervous and were constantly changing directions, showing me that something was chasing them. I waited but saw nothing again. 
"There is a predator around..." I thought. After the necessary rest, dived again in the same spot. But the bogues had disappeared. I waited as long as I could, in case a predator might appeared. After a while, I noticed from my left something was coming at me. Its silhouette reminded me of sea bass and probably it was good in size. It really came very close to me and as it turned, I pulled the trigger. The spear found its coveted target in the back and the sea bass fell on the seabed. Immediately it started shaking to get rid of the spear, but... It was a wonderful sea bass off 1.7 kg.       (5th Picture: Here is the biggest one...). I was impressed that it had marks on its head, silver dots. I have rarely seen this in the sea bass that I have caught in the past. After a while I found again in the school of the bogues. I do not know if it was the same school of fish, but it also had countless members. But these fish were all swimming together towards one direction, unlike our previous meeting. I was waiting hidden in my post... when something appeared on the horizon. Something white, triangular and in the blurry waters. I was not able to see it clearly. It seemed that it was approaching me without making any movements!!! A large common eagle ray (Myliobatis aquila) appeared in front of me in full glory. Rarely, it fluttered its wings and was sliding in the water for long distance. I left my post and crawled towards the eagle ray. It fearlessly continued its course. I could see its hazy colours, but they gave it an eerie nobility. Its back had dark oily colour with hazy blue-light blue vertical wavy lines. Towards the tail the lines were broken as if the Poet of Heaven took His brush and simply Touched it in various places. Its tail was thin, long and was over 2 meters long. It passed by me so close that I touched it with my speargun and then he fluttered violently its wings and disappeared into the deep blue with incredible speed. It must have been over 30 kilos in weight!!! (6th Picture: Hi there...).
"You are very lucky my friend that Peter is not here or we did not met in Karpathos island... The results would have been completely different!!!" I told the eagle ray with a smile, as it got lost into the deep. At that moment, I had reached the end of this fishing grounds and so I got out. I went by car to another fishing spot, mainly because I wanted to see what was going on in this place that was small. In my opinion, the best fishing spot was about fifty meters long. I dived and started the ambushes. Two little sea bass swam towards me, made a circle around me and left. In the next ambush the same thing happened. Only this time it was a sea bass and a medium-sized mullet (Mugil cephalus) again and I did not bother them. In the next and last ambush, while waiting hidden behind a rock, I perceive a glow from my right. I turned gently and saw two nice mullets approaching me. I let the first one to pass and aimed the second one that seemed a little bigger. (7th Picture: The last one of the day...). The spear hit its target in the back and I caught a 1.2 kg mullet and swam to get out. But at the depth of about one meter, there was a pink-purple jelly fish (Pelagia noctiluca ), one of the many I had seen today. Although its long and slender tentacles were amputated (I do not know why), a school of lilliputian fish found shelter between its thick tentacles, thus escaping from any possible predators. I got the video shot I wanted and went out.    (8th Picture: Even wounded, it provided shelter!!!). I got dressed as fast as I could, because the north winds were very cold and the sun was biting, I cleaned the fish and went home.
P.S.1. Only someone who experiences what I had experienced today or in any  other fishing expeditions can understand this madness.... and I do not exchange it for anything....(9th Picture: We are going to miss you Miltara...)
P.S.2. As soon as I finished this article, I was informed that my friend Miltiadis is no longer among us. Have a good trip my friend and brother. May the earth rests lightly on you. Who knows Miltara, maybe we will meet again one day, hopefully under better conditions, especially for you. (See the article "Homeless Christmas")

Εκπλήξεις στην θολούρα... Surprises in murky waters....

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Surprises in murky waters...

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ & Σταυρούλα Παναγέα.

Το μετεωρολογικό δελτίο έλεγε ότι το απόγευμα θα άρχιζαν οι νοτιάδες. Ξεκινήσαμε με την Σταυρούλα για να προλάβω τον νοτιά και μετά να ψαρέψω μέσα στον νοτιά. Ντύθηκα, βούτηξα και τράβηξα για τα βαθειά πριν μου τα θολώσει ο καιρός. Στα βαθειά δεν βρήκα σχεδόν τίποτα. Όλα τα καρτέρια ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Σε μια στιγμή, καθώς κολυμπώ στην επιφάνεια βλέπω ένα δοχείο στο βυθό. 

"Λες???" Αναρωτήθηκα και βούτηξα. Είχα δίκιο, αλλά ο κάτοικος ήταν μικρούλης. Ένα χταπόδι, περίπου 800-900 γρ. είχε μετατρέψει το μπιτόνι σε σπίτι του. Με το που το πλησίασα άλλαξε χρώμα για να μοιάσει με τον υπόλοιπο χώρο και κόλλησε στον πάτο μένοντας ακίνητο. Το χάζεψα και το άφησα στην ησυχία του. 

Ο μικρούλης και το σπίτι του!!!

Λίγο πιο κάτω κι ενώ τα νερά αρχίζουν να θολώνουν, παρατηρώ ότι κάτι υπάρχει στον βυθό, κάτι δεν ταιριάζει στην ματιά μου. Βουτώ και βλέπω ένα ακόμη χταπόδι. Έχει κάνει παραλλαγή πάνω στην άμμο και περιμένει κάποιος μεζές να περάσει σε απόσταση βολής. Προσγειώνομαι κοντά του και το πλησιάζω με την υποβρύχια κάμερα από μπροστά, ενώ με το άλλο μου χέρι το πλησιάζω από πίσω. Εκείνο φουσκώνει για να φανεί πιο μεγάλο, μήπως και τρομάξω. Μόλις αντιλαμβάνεται το χέρι μου, πάει να φύγει αλλά το πιάνω από την κουκούλα του και το ανεβάζω στην επιφάνεια. Διαπιστώνω όμως ότι είναι το πολύ ένα κιλό. Βάζω το χέρι μου για να κολλήσει πάνω, να πάρει τις ανάσες του κι όταν είναι έτοιμο να φύγει. Όντως μετά από μερικά δευτερόλεπτα ξεκόλλησε από το χέρι μου κι αφήνοντας μπόλικο μελάνι τράβηξε για τον βυθό μάλλον χαρούμενο που ξέφυγε από τον τεράστιο διώκτη του. Όμως είχε αρχίσει να φυσά δυνατά ο νότιας. Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα, όλα είχαν γίνει πολύ θολά. Έτσι τράβηξα για τα ρηχά. Φόρεσα το βαρίδι της πλάτης και ξεκίνησα τα ρηχά καρτέρια μου. Σε ένα από τα πολλά καρτέρια προσγειώθηκα δίπλα σε κάτι πλάκες. Στην αρχή μου ήρθαν μόνο μικροί κακαρέλοι και μετά από τα δεξιά μου εμφανίστηκε ένα μεγάλο κοπάδι από γόπες. Τα ψαράκια όμως ήταν αρκετά τρομαγμένα κι έτρεχαν αλλάζοντας κατεύθυνση. Περίμενα υπομονετικά, ψάχνοντας τον κυνηγό. Μάταια όμως. Ξεκουράστηκα και αφού πήρα μια πολύ βαθειά ανάσα βούτηξα. Προσγειώθηκα λίγο πιο κάτω, αλλά αυτή την φορά ήξερα προς τα που να περιμένω τον κυνηγό. Τα ψαράκια ήταν ήρεμα στην αρχή. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα τα μελανουράκια, οι σάρπες, οι καλόγριες και οι γόπες κόλλησαν στον βυθό και απομακρυνόντουσαν από τα δεξιά μου. Γυρίζω στα δεξιά μου και μαρμαρώνω. Βλέπω τρεις μεγάλες λίτσες να με κοιτούν ακίνητες, περίπου ένα μέτρο πάνω από τον βυθό. Με τα ασημένια-γαλάζια σώματα τους αιωρούνται στο νερό. Τα ψάρια δεν με πλησιάζουν καθόλου και σιγά-σιγά απομακρύνονται προς τα βαθειά. Έκανα αμέτρητα καρτέρια, αλλά δεν τις είδα ξανά. Επέμεινα όμως χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Σε ένα από τα τελευταία καρτέρια, λίγο πριν εγκαταλείψω τον βυθό, με επισκέφθηκε μια ωραία ούγενα. Το ψάρι έμεινε ψιλά από τον βυθό και με κοιτούσε από μακριά. Είναι περίπου τέσσερα μέτρα μακριά και δεν λέει να με πλησιάσει. Μετά από λίγο όταν έκανε να στρίψει για να φύγει, πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε το ψάρι στην πλάτη και του βγήκε λίγο πιο πάνω από το κεφάλι. Η ορμή της βέργας, μαζί με το βάρος της, ανάγκασε την ούγενα να ξαπλώσει στον βυθό. 

Η ωραία ούγενα...

Μάζεψα το ψάρι από τον βυθό κι αποφάσισα να αλλάξω ψαρότοπο. Απλά γνωρίζοντας ότι για να πάω στον επόμενο κάβο έπρεπε να κολυμπήσω μια μεγάλη απόσταση με άμμο. Έτσι βγήκα, μπήκαμε στο αμάξι, οδήγησα και βούτηξα. Βρήκα τις πλάκες που έψαχνα κι άρχισα τα καρτέρια. Εδώ ήταν πιο θολά καθώς ο νοτιάς χτυπούσε περισσότερο το μέρος. Έκανα πολλά καρτέρια χωρίς να δω κάτι μεγάλο. Σε ένα καρτέρι μου ήρθε ένα μεγάλο κοπάδι με κεφάλους. Τα ψάρια ήταν νευρικά στην αρχή κι εγώ περίμενα να δω τι τους κυνηγούσε. Μετά από λίγο το κοπάδι ηρέμησε, δείχνοντας μου ότι ήταν τρομαγμένοι από την παρουσία μου. Περίμενα λίγο ακόμη κι όταν δεν είδα τίποτε άλλο, σημάδεψα έναν από τους πιο μεγάλους. Η βέργα πέτυχε το ψάρι στην σπονδυλική στήλη και ο κέφαλος έπεσε τρεμάμενος στον βυθό. Έπιασα ένα ψάρι του κιλού. Το κρέμασα στην ζώνη μου και συνέχισα. 

Ο πρώτος κέφαλος...

Ο νοτιάς δυνάμωνε κι άλλο, κάνοντας το ψάρεμά μου ακόμη πιο δύσκολο. Στο επόμενο καρτέρι και ενώ προσγειώνομαι στον βραχώδη βυθό, μόλις που διακρίνω μια μεγάλη ψαλιδωτή ουρά να χάνεται στα θολά νερά. 

"Σίγουρα λίστα και μάλλον είναι μεγάλη...." σκέφτηκα. Προχωρώ παρακάτω και βλέπω πολλές καλόγριες μαζεμένες. Βαθειά ανάσα και βουτιά. Τα ψαράκια είναι νευρικά και ο κυματισμός με κουνά αρκετά και μου αλλάζει λίγο το πόστο μου. Κοιτώ δεξιά-αριστερά και ψάχνω να δω την αιτία της νευρικότητας των μικρόψαρων. 

Τα μικρόψαρα τρελαμένα...

Καθώς γυρίζω το κεφάλι μου προς τα δεξιά, βλέπω μια λίστα να με έχει πλησιάσει από τα βαθιά. Χωρίς δεύτερη σκέψη σημάδεψα κι έριξα. Το ψάρι πέρασε στο σχοινί και από τα βίαια χτυπήματα και τις απότομες αλλαγές στην κατεύθυνση, η λίστα σχεδόν δέθηκε κόμπο με το σχοινί. Επειδή η βολή μου ήταν χαμηλά την κοιλιά της, δεν την κόντραρα καθόλου. Το ψάρι έτρεχε και άλλαζε τόσο γρήγορα κατεύθυνση, που απλά θαύμαζα αυτήν την εκπληκτική της ταχύτητα και ευελιξία της. Αλλά έτσι είναι οι λίστες.... Σιγά-σιγά την έφερα στα χέρια μου και συνειδητοποίησα ότι ήταν ένα μικρό ψάρι. Στεναχωρήθηκα, αλλά αν την άφηνα δεν θα ζούσε λόγω της πληγής... Είχα την εντύπωση ότι ήταν ένα από τα ψάρια που είχα δει νωρίτερα, αλλά είχα κάνει λάθος. 

Τελικά ο κυνηγός ήταν μικρός...

Αποφάσισα να γυρίσω ψαρεύοντας. Όπου μου άρεσε βουτούσα. Έτσι λοιπόν σε μια βουτιά, προσγειώνομαι σε έναν βράχο. Ένα τεράστιο κοπάδι από κεφάλους περνούσε από μπροστά μου. Τα ψάρια περνούσαν-περνούσαν και τελειωμό δεν είχαν. Αφού δεν είδα τίποτε άλλο, σημάδεψα ένα από τους πιο μεγάλους και πάτησα την σκανδάλη. Πέτυχα τον κέφαλο στον λαιμό και μετά από λίγο είχα στα χέρια μου έναν ακόμη ψάρι του κιλού. 

0 2ος κέφαλος...

Σε ένα από τα πολλά καρτέρια που έκανα, παρατήρησα ότι ενώ είμαι πολύ καλά κρυμμένος, όλα τα μικρόψαρα και οι κέφαλοι τρέχουν τρομαγμένοι. Ειδικά καθώς είμαι πίσω από τον βράχο, κάποια ψάρια δεν δικαιολογούν αυτόν τον φόβο. Προχωρώ λίγο μπροστά και περνάει μακριά μου ένας κατάμαυρος κορμοράνος. Με την ουρά και το κεφάλι του τεντωμένο ήταν πάνω από ένα μέτρο σε μήκος και μέσα στην θολούρα φάνταζε πελώριος. Τότε αποφάσισα να βγω. Έκανα μερικά καρτέρια ακόμη στην επιστροφή, μήπως και μου έρθουν ξανά οι λίστες αλλά... Έπιασα μια μουρμούρα και στην τελευταία βουτιά μου ήρθε ένα μεγάλο κοπάδι από κεφάλους. 

Να και η μουρμούρα...

Περίμενα να δω αν τους ακολουθεί κάτι μεγαλύτερο και τελικά έπιασα ακόμη έναν κέφαλο του κιλού. 

3ος και τελευταίος...

Με το που πλησιάζω τον μικρό κόλπο από όπου είχα βουτήξει, παρατηρώ ότι η επιφάνεια της θάλασσας είναι καλυμμένη με ότι θες. Ο νοτιάς έχει φέρει καμμένα ξύλα, καλάμια, αποκαΐδια, σακούλες, πλαστικά και ότι άλλο βάζει ο νους σου. Βγήκα με μαύρη καρδιά από το αποτρόπαιο θέαμα. 

Τα "δώρα" του νοτιά!!!

Καθάρισα τα ψάρια, αλλά ο Ποιητής των Ουρανών δεν Ήθελε να με αφήσει να φύγω με βαριά καρδιά. Η βροχή είχε σταματήσει και που και που το φως περνούσε μέσα από τα σύννεφα κάνοντας το τοπίο μαγικό. Καθώς τα άσπρα σύννεφα σκορπούσαν για μια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό η εξής εικόνα και το είπα φωναχτά να το ακούσει η αγάπη μου: 

"Ο Μεγαλοδύναμος σαν να Έχει τινάξει το τραπεζομάντηλό Του και άπλετη άχνη ζάχαρη έχει σκορπιστεί στον ουρανό!!!" Μάλιστα στο βάθος του ορίζοντα υπήρχαν χοντρές άσπρες στήλες από σύννεφα κι εγώ δεν μπόρεσα να μην πω δείχνοντας: "Εκεί ακόμη Τινάζει το τραπεζομάντιλό Του!!! Πόσο όμορφο είναι το σπίτι μας, η Γη μας, ο πλανήτης μας. Αν συνειδητοποιούσαμε ότι είμαστε καλεσμένοι σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη, ίσως να του φερόμασταν καλύτερα. Δεν μας ανοίκει, ενοίκιο πληρώνουμε..." Αυτές οι σκέψεις με γαλήνεψαν. Φάγαμε τις απίστευτες λιχουδιές που είχε φτάσει η ζουζούνια μου, θαυμάζοντας την ομορφιά της σκορπισμένης αχνής ζάχαρης και της αφρισμένης θάλασσας καθώς ο ήλιος χανόταν στον ορίζοντα. 

Μια από της αναρίθμητες ομορφιές του "σπιτιού" μας!!!

Όταν τελειώσαμε το Λουκούλειο δείπνο μας, πήραμε τον δρόμο του γυρισμού με γεμάτες τις μπαταρίες μας για ακόμη μια φορά!!!  

Translation of the above article. 

Title: Surprises in murky waters...

Photo- video: Zacharias Skevofilax & Stavroula Panagea.

The weather forecast was predicting that south winds would start blowing early in the afternoon. Stavroula and I, tried to be at sea before the change of the direction of the winds and later on to fish in the south winds. I got dressed, dived and swam for deeper waters before the sea became blurry. Deep down I found almost nothing. All my ambushes were fruitless. At one point, while I was swimming in the surface, I noticed a plastic container on the sea bed. 

"Do you think that...???" I wondered and dived. I was right, but the resident was too small. A common octopus (Octopus vulgaris), about 800-900 gr. had turned the plastic container into its home. As I approached it, the octopus changed colour and looked like the rest of the surroundings and got stuck to the bottom remaining motionless. I observed it and left it alone. (1st picture: The little one and its home!!!). A little further down and while the sea began getting blurry, I noticed that something was on the sea floor, that did not look right. I dived and saw another common octopus. It had variated on the sand and was waiting for a snack to pass-by. I landed in front of it and approached it up front with the underwater camera, while with my other hand I approached it from behind. It swelled to look bigger, hopping that would scare me. As soon as it realised my other hand, it tried to get away, but I grabbed it by its head and swam to the surface. Then I realised that it was at most one kilo. I put my hand on it so to stick on, to catch its breath and when it was ready it could leave. Indeed, after few seconds, it came off my hand while spiting plenty of ink, swam for the sandy bottom, happy that it managed to escape from its huge pursuer. But the south winds had begun to blow strongly. In less than half an hour, everything was very blurry. So I swam towards the shallows. I put on some extra weights on my back and started my shallow ambushes. In one of the many ambushes, I landed next to some rocks. At first only small two-banded sea breams (Diplodus vulgaris) came to se me and then to my right a large school of bogue (Boops boops) appeared. But the fish were quite frightened and were changing directions. I waited patiently, looking for the predator. In vain. I rested for a while and after taking a very deep breath, I dived. I landed a little further down, but this time I knew which direction the predator would come. In the beginning the baitfish were calm. After several seconds had pasted, the black damselfish (Chromis chromis), the bogue and general speaking all the bait fish swam nervously towards the bottom and moved away from my right. I turned slowly to my right and froze. I saw three big in size leerfish (Lichia amia) staring at me motionless, about a meter above the seabed. With their silver-blue bodies they floated in the water. The fish did not approach me at all and slowly moved away to deeper waters. I did countless ambushes, but I never saw them again. I continued without any result. In one of the last ambushes, just before I left the seabed, a nice sharpsnout sea-bream (Diplodus putanzzo) visited me. The fish stayed away from the bottom and was looking at me from a distance. It is about four meters away and it was not approaching me. After a while when it turned to leave, I pulled the trigger. The spear stroke the fish in the back and came out a little above its head. The momentum of the spear, together with its weight, forced the sharpsnout sea-bream to lie on the seabed. I picked it up and decided to change the fishing spot.         (2nd picture: The beautiful sharpsnout sea-bream...). Knowing that to get to the next cape, I had to swim a long distance of a sandy bottom, I got out. We got in the car, drove and I dived. I found the rocks I was looking for and started the ambushes. Here, the sea was even more cloudy as the south winds were stronger. I did a lot of ambushes without seeing anything big. In of them a large school of mullets approached me. The fish were nervous at first and I waited to see what was chasing them. After a while the mullets calmed down, showing me that they were terrified of my presence. I waited a while and even when I realised nothing else's coming, I aimed at one of the biggest mullets. The spear hit the fish in the spine and the mullet fell trembling to the seabed. The fish was about a kilo in weight (3rd picture: The first mullet...). I hung it on my belt and continued. The south winds were getting stronger, making my fishing even more difficult. At the next ambush and while I was landed on the rocky bottom, I just saw a large scissor-tail getting lost in the murky waters.

"Definitely a leerfish and probably a big one ..." I thought. As I was swimming, I saw see many black damselfish gathered. I took a deep breath and dived. The fish were nervous but the waves shook me a lot forcing me to change my ambushing spot. (4th picture: The terrified baitfish...). I looked left and right trying to see the cause of the nervousness of the bait fish. As I turned my head to the right, I saw a leerfish approaching me from the deep. Without a second thought, I aimed and pulled the trigger. The fish started violent blows and because its abrupt changes in direction, almost got tied-up with the fishing rope. Because my shot was low on its belly, I did not put any pressure on the fish at all. The fish was running and changing direction so fast that I just admired its amazing speed and agility. But this is leerfish behaviour.... Slowly I brought it in my hands and realized that it was a small fish.    (5th picture: The predator was small in size...). I felt sorry for my mistake, but if I left it free would not live because of the wound... I had the impression that it was one of the fish I had seen earlier, but I was wrong. I decided to returned. Wherever I liked the spot, I dived. So in a dive, I landed on a rock. A huge school of mullets was passing by in front of me. The fish passed by and had no end. Seeing nothing else, I aimed one of the largest one and pulled the trigger. The spear stroke the mullet in the neck and after a while I had in my hands another fish about a kilo in weight. (6th picture: The second mullet...). In one of the many ambushes I did, I noticed, while I was very well hidden, all the small fish and mullets were running scared. Especially since I was behind the rock, some fish could not justify their fear. I crawled a little forward, when a great black cormorant (Phalacrocorax carbo) passed by me. With its tail and head outstretched, it was over a meter long and in the murky waters it looked huge. At that point I decided to go out. I did a few more ambushes on the way back, maybe the leerfish would come to me again but... I caught a striped sea-bream (Lithognathus mormyrus) and in the last dive I saw a big school of mullets again. (7th picture: The striped sea-bream...). I waited to see if something bigger was following them and finally I caught another mullet about a kilo. (8th picture: Third and last one...). As I approached the small bay from where I had dived, I notice that the sea surface was covered with whatever someone could imagine. The south winds had brought burnt wood, reeds, plastic bags, ropes and whatever else comes to your mind. I got out heavy hearted because of the abominable spectacle. (9th picture: The south winds "presents"!!!). I cleaned the fish, but the Almighty did not want to let me leave with a heavy heart. The rain had stopped and here and there the light passed through the clouds making the landscape magical. As the white clouds were scattering, a a thought came to my mind and I said it out loud for my love to hear it: 

"Is is as the Almighty has shaken His tablecloth and plenty of powdered sugar has been scattered in the sky!!!" In fact, at the end of the horizon there were some thick, white columns of clouds and I could not help but point out: "There He is still Shaking His tablecloth!!! How beautiful is our house, our Earth, our planet. If we realised that we were invited to this wonderful planet, we might be better off treating it. It does not belong to us, we pay rent..." These thoughts calmed me down. We ate the incredible delicacies that my love had prepared, admiring the beauty of the scattered powdered sugar and the foamy sea, while the sun was getting lost from the horizon. (10th picture: One of the many beauties of our "home"!!!). When we finished our Loukleio dinner and with our batteries charged full once again, we returned home!!!