Θαλάσσια Καρπάθικα Πασχαλιάτικα δώρα μέρος 1ο...

Μια ευχάριστη έκπληξη!!!

Φωτογραφία-video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Δεν θυμάμαι στα τόσα χρόνια που έρχομαι στην Κάρπαθο, στο αγαπημένο μου νησί, να έχω ταξιδέψει με νυχτερινή πτήση. Σε αυτήν την πρωτόγνωρη εμπειρία μου, προστέθηκε και η πανσέληνος του Μάρτη. Λίγο πριν προσγειωθούμε, το φως της πανσελήνου είχε κάνει την θάλασσα ασημένια. Ήταν λες και βρισκόμουν σε άλλο σύμπαν, σε κάποια άλλη περιοχή της Δημιουργίας. Μαζί με την ηρεμία του τοπίου το όλο θέαμα ήταν εξωπραγματικό. Όμως με περίμενε και μία άλλη έκπληξη. Δεν φυσούσε!!!!!! Αφού συναντήθηκα με τους γονείς μου, (αγκαλιές και φιλιά) φύγαμε για το σπίτι.

Το επόμενο πρωινό, η έκπληξη ήταν παρούσα. Η θαλάσσια είχε κολλήσει. Ήταν ευκαιρία να πάω σε κάποια μέρη τα οποία ο βοριάς τα χτυπάει συνέχεια. Αποφάσισα να πάω λίγο αργότερα και βγήκα στον κήπο να δω τι κάνει ο farmer John. Αφού άνοιξε αυλάκια, έφτιαξε τους λάκκους, έβαλε μέσα την κατσικίσια κοπριά, ανακάτεψε το χώμα με την κοπριά, φύτεψε τις αγγουριές του. Έχει ήδη φυτέψει τις κολοκυθιές, τις πιπεριές και τις μελιτζάνες του. Καθόμουν και τον παρατηρούσα με πόση αγάπη έκανε τις αγροτικές δουλειές ή μάλλον το αγροτικό του χόμπι. Κάθε φυτό το περιποιόταν λες και ήταν ένα καινούργιο του παιδί, με πολύ αγάπη και τρυφερότητα. 

                                                     Farmer John in action....

Κάποια στιγμή αφουγκράστηκα το όλο περιβάλλον. Δεν ακουγόταν τίποτα. Η απόλυτη ηρεμία!!!! Που και που κάποιο πουλάκι κελαηδούσε. Τότε ακούστηκε το παραπονεμένο βέλασμα μίας κατσίκας. Μετά σιωπή. Η απόλυτη σιωπή!!! Το μυαλό ξεκουράζεται, το πνεύμα ηρεμεί. Ήρθε και η σειρά να ταΐσουμε τα γατιά. Μαζεύτηκαν όλα γύρω από τον πατέρα μου και εκείνος τα περιποιήθηκε με απίστευτη αγάπη κι αυτά. Μπήκα μέσα στο σπίτι να δω τι κάνει μητέρα μου, η κυρα-Μιμήτσα αλλιώς!!! Έτσι την πειράζω. Την πέτυχα στο εργαστήρι της αφού είχε ζυμώσει τις παραδοσιακές Καρπάθικες κουλούρες, καθάριζε το ζυμωτήρι της. Σε λίγο σειρά θα έπαιρνε το ψωμί της οικογένειας. 

Η κυρά Μιμήτσα in action....

Ήταν καιρός να ετοιμαστώ για τη βουτιά μου. Ακόμη  και το σύμπαν συναινούσε κι αυτή την βουτιά. Τέτοια μπουνάτσα δεν μπορούσε να πήγαινε χαμένη. Ετοίμασα τα πράγματά μου, τα φόρτωσα στο αμάξι και τράβηξα για έναν βαθύ ψαρότοπο. Το πλάνο ήταν να βουτήξω στα βαθιά όσο μου το επιτρέπει ο καιρός. Έτσι κι έγινε. Κατέβηκα τον μικρό γκρεμό και ντύθηκα σε μια μικρή παραλία. Όταν όλα ήταν έτοιμα, βούτηξα. Τα νερά εδώ ήταν πιο ζεστά απ’ ότι στην Αττική. Επιφάνεια είχε 17 βαθμούς Κελσίου. Όμως ο νοτιοδυτικός άνεμος είχε τα θολώσει. Έκανα κάποιες βουτιές για να ανοίξουν τα πνευμόνια μου και τράβηξα για τον βαθύ τόπο. Από την επιφάνεια μόλις που έβλεπα τον βυθό. Έκανα πολλά πλαναρίσματα για να εντοπίσω τα καλύτερα θαλάμια. Πόντισα την σημαδούρα και βούτηξα σε μια γνωστή μου πλάκα. Όμως λίγο η θολούρα, λίγο ένας μεγάλος σκάρος με έκανε να χάσω την κυρία είσοδο της πλάκας κατά ένα μέτρο. Έτσι βρέθηκα λίγο πιο μακριά από την κύρια είσοδο. Εκεί είδα το χοντρό κεφάλι ενός ροφού, που αφού με κοίταξε απορημένος, χώθηκε μέσα στην πλάκα στα -25 μέτρα περίπου. Είχα βολή, αλλά λίγο η απόσταση, λίγο το μεγάλο ψάρι με έκαναν να μην ρίξω. Με το που στρίβει ο ροφός διακρίνω ένα άσπρο σημάδι πάνω στο  σώμα του.

«Ωχ! Είναι χτυπημένο το ψάρι και μόλις το έχασα....» σκέφτηκα. Κοιτώντας καλύτερα παρατήρησα ότι το άσπρο σημάδι ήταν το πλαϊνό του πτερύγιο και όχι σημάδι από κάποια παλιά πληγή. Αναδύθηκα ευχαριστημένος από την όλη κατάσταση. Αφού ξεκουράστηκα αρκετά προετοιμάστηκα για μια δεύτερη βουτιά. Αυτή την φορά ήξερα πως/που να βουτήξω. Πλησίασα ιδανικά την είσοδο της πλάκας. Όμως ο ροφός καθόταν λίγο πιο αριστερά από εκεί που τον περίμενα. Έτσι με πρόλαβε και πήρε δρόμο μέσα στην πλάκα. Τον ακολούθησα ήρεμα, άναψα τον φακό και μόλις το ψάρι γυρίσαμε κοιτάξει του έριξα στην μούρη. Ο ροφός τινάχτηκε  βίαια αλλά ήταν ήδη αργά. Η βέργα τον είχε πετύχει στη μύτη και του είχε βγει το πλαϊνό πτερύγιο. Τράβηξα την πετονιά της βέργας και το ψάρι ερχόταν μαχόμενο. Με καθυστέρησε λίγο η βέργα η οποία είχε σκαλώσει σε μια πέτρα. Σπρώχνοντας την λίγο μπροστά βγήκε πολύ εύκολα με το ψάρι μαζί. Πήρα τον ροφό αγκαλιά και αναδύθηκα. 

Ο βασιλιάς πιάστηκε...

Βασικά το ψάρεμα μου έχει τελειώσει. Είχα πιάσει ένα ψάρι περίπου επτά κιλών και δεν ήθελα τίποτα άλλο. Έκανα μερικά ακόμη πλανάριματα για να δω τον τόπο. Δεν κυκλοφορούσε τίποτα. Παντού νέκρα. Κατά την γνώμη μου, έφταιγε το έντονο θερμοκλινές μερικά μέτρα πριν τον πάτο. Γιαυτό και ο ροφός που έπιασα ήταυπομένος. Δεν είδα τίποτε από έ ανταν τρυπωμένος. Δεν τον είδα απ΄έξω. Αν δεν ήξερα την συγκεκριμένη πλάκα δεν θα έπιανα το ψάρι. Σ’ ένα από τα πλαναρίσματά μου είδα κάτι να τρυπώνει. Έκανα την βουτιά και όταν έφτασα στην πλάκα βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν δίκυκλο ροφό. Το ψάρι στεκόταν και με κοίταγε. Χαμογέλασα με την αθωότητα του μικρού ψαριού, τον χαιρέτησα και αναδύθηκα. Μάζεψα την σημαδούρα μου και τράβηξα  για τα ρηχά. Ψάχνοντας δεξιά και αριστερά κατάφερα να πιάσω δύο μεσαίους σαργούς. Μην έχοντας άλλη επιλογή και για να μη χάσω την υπέροχη μέρα, πήγα στο αμάξι. Εκεί αφού άλλαξα εξοπλισμό, ξεκίνησα για να ψαρέψω στα ρηχά. Υπήρχαν περισσότερα ψάρια στα ρηχά αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Τα νερά ήταν πιο ζεστά εδώ. Κάποια στιγμή καθώς κολυμπώ το μάτι μου πιάνει μια κίνηση στο βυθό. Μια πέτρα κολυμπούσε!!!

«Αυτό δεν είναι δυνατό....ν» σκέφτηκα. Άλλαξα κατεύθυνση και κινήθηκα προς την κολυμβήτρια πέτρα. Κοιτώντας καλύτερα είδα ότι ήταν μια ωραία σουπιά. Εύκολος στόχος. Σημάδεψε και την έπιασα. Μετά από λίγο έπιασα άλλη μία. Τότε είδα ένα κοπάδι από σκάρους. Τα ψάρια ήταν μεσαία, αλλά ο αρχηγός ήταν ωραίος. Έκανα ένα καρτέρι και τον έπιασα. Την ώρα που τον τακτοποιούσα κάτω τα πόδια μου ξεκολλάει άλλη μια σουπιά. Τακτοποιώ γρήγορα τον σκάρο και πιάνω και αυτήν. 

Μια από τις τρις σουπιές...

Είχα πιάσει τρεις σουπιές και τα σάλια μου έτρεχαν σκεπτόμενος το σουπιοπίλαφο ή τις σουπιές με το σπανάκι. Κάνοντας διάφορα καρτέρια έπιασα συνολικά πέντε σκάρους. Μετά πλακώθηκα στα ψαχτήρια. Έπιασα άλλους τέσσερις σαργούς αλλά δεν πρόλαβα ένα καλό λαβράκι περίπου στα δύο κιλά. Το ψάρι ήρθε από πίσω μου την ώρα που ξεψάριζα έναν σαργό. Μόλις το πήρα χαμπάρι, μαρμάρωσα. Με γρήγορες κινήσεις όπλισα πάλι το ψαροτούφεκο και γύρισα αργά προς το λαβράκι. Εκείνο έστριψε και κατευθύνθηκε προς έναν μεγάλο βράχο. Με το που μπήκε από πίσω του, όρμισα να το προλάβω. Όντος το ψάρι βγήκε από την πλευρά που περίμενα αλλά με μεγάλη ταχύτητα. Με το που με πήρε χαμπάρι εξαφανίστηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το ίδιο συνέβη και με ένα πολύ ωραίο λούτσο. Πάλι έχοντας πιάσει έναν σαργό, την ώρα που αναδύομαι πίσω από τις πέτρες, ο λούτσος πέρασε από μπροστά μου και εξαφανίστηκε.

«Μάλλον είχε έρθει να δει τι ήταν αυτό το μαύρο πράγμα που έκανε τόσο θόρυβο κάτω από την πέτρα...» σκέφτηκα. Κανένα από τα δύο ψάρια δεν τα είδα ξανά. Αφού έκανα μερικά καρτέρια, αποφάσισα να βγω. Καθώς κολυμπώ προς την παραλία, βλέπω πάνω σε μια πλάκα μια καραβίδα. Βουτώ κι ενώ την παραπλανώ με το ψαροτούφεκο, με μια αστραπιαία κίνηση την πιάνω με το δεξί μου χέρι. Κοιτώντας αυτόν τον πολύ νόστιμο μεζέ, βλέπω ότι είναι μικρή. Παίρνω μια ανάσα, βουτώ και την αφήνω στην ησυχία της μέσα σε μια σχισμή για να έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει.

Καλή συνέχεια μικρούλα...

«Αν μεγαλώσεις και σε πετύχω τότε θα έχεις διαφορετική τύχη μικρούλα μου....» της είπα  χαμογελώντας.

Το καλωσόρισμα της Καρπάθου!!!!

Γύρισα σπίτι κατάκοπος και αφού ξεκουράστηκα λίγο, άπλωσα τα ψάρια για τις ανάλογες φωτογραφίες. Αργά το απόγευμα ο farmer John μαζί με τα σύνεργά του καθάρισε όλα τα 
ψάρια. Ο ροφός ήταν 6,9 κιλά....

Ο καιρός είχε αρχίσει να φορτώνει. Ο γνωστός ΒΒΔ έκανε την εμφάνισή του στον ορίζοντα. Σιγά-σιγά είχε γίνει ένα γεμάτο εξάρι.

«Ως εδώ ήταν..... πάει η μπουνάτσα, μας τελείωσε...» σκέφτηκα. Ο γνωστός Καρπάθικος καιρός είχε κάνει την εμφάνιση του για άλλη μια φορά. Από εδώ και πέρα το ψάρεμα θα γινόταν μέσα στα κύματα;;;;

......συνεχίζεται......

Translation of the above article. 
Karpathian Sea Easter Gifts Part 1

Photo-video: Zacharias Skevofilax  

(1st picture: A pleasant surprise!!!)

I did not remember in so many years I had traveled to Karpathos, my favorite island, that I had traveled in a night flight. In this unprecedented experience, the full moon was added. Just before we landed, the moonlight had painted with silver colour the surface of the sea. It was as though I was in another Universe, somewhere else in the Creation of the Almighty. Together with the tranquility of the landscape, the whole spectacle was unreal. But another surprise was waiting for me. The strong NNW winds were absent!!!!!! After I met my parents (hugs and kisses) we drove to our home.

The next morning, the surprise was still present. The sea was motionless. It was an opportunity to go diving to some places that the NNW winds strike them all the times. I decided to go a little later and went out to the garden to see what John Farmer was doing. After opening grooves, he made the pits, put the goat's droppings, shuffled the soil with the manure, he planted his cucumbers.He had already planted his pumpkins, peppers and eggplants. I sat down and watched him with how much love he did the agricultural jobs or rather his farm hobby. Every plant was treated it as if it was a new child, with much love and affection. (2nd-6th picture: Farmer John in action...) 

At one point I concentrated by listening the outdoor environment. Silence was prevailing. The absolute peace !!!! Once in a while a birdie was singing. At that time, a goat's complaining bleat was heard. Then silence. The absolute silence !!! The mind rests, the spirit calms..... 

It was the time to feed the cats. Every cat was gathered around my father and he cared for them with incredible love once more. I went inside the house to see what my mother was doing, the madam-Mimitsa otherwise (as I called her in order to tease her)!!! I found her in her kitchen after she had prepared the traditional Karpathians buns and was cleaning her kneading machine. After a while she was going to prepare and bake our family's bread.

(7th picture: Madam Mimitsa in action...)

It was time to get ready for my new fishing adventure. Even the universe was agreeing for this dive. Such calm sea should not be missed. I prepared my stuff, I loaded it in the car and drove for a deep fishing place I was planning to dive. I parked my car and I descended the small cliff, dressed on a small beach and when I was ready, I dove. The waters here in Karpathos were much warmer than the ones in Attica. In the surface the temperature was 17 degrees Celsius. But the southwest winds had turned the sea waters a bit blurry. I dove in shallow waters to warm-up my lungs and then I swam for the deep place I had chosen. When I reached at my destination, I could barely see the sea floor from the surface. I dove and swam to cover a lot of distance in order to find the best fishing places that I knew. I dropped the rope of my buoy next to the rock I wanted to dive. But due to the blur and the sight of a big parot-fish, made me to loose the main entrance of the rock by about one meter. So I found myself a little farther from the main entrance. There I saw a big black head of a dusky grouper, who after looking at me, turned and swam under the rock that was at about -25 meters from the surface. I had a shot but the long distance and the size of the fish, made me to hesitate and I did not pressed the trigger. As the dusky grouper turned, I saw a white mark on its body.

"O no! The fish has been shut and I just lost it ... " I thought. Looking better I noticed that the white mark was its side fin and was not due to an old wound. I was relived when I realised that and emerged.  After I had relaxed for some minutes on the surface, I was ready for a second dive. But this time I knew exactly how and where to dive. I ideally approached the entrance of the rock. But the dusky grouper was a bit left than I expected it. So it turned and got into the rock. I followed it calmly, I turned on my flash light and as soon as the fish turned and looked at me, I pressed the trigger of my speargun aiming at the face of the fish. The dusky grouper tried to avoid the spear but it was too late. The spear had struck it in the nose and had come out next to the side fin. I pulled the spear and I felt the fish fighting on the other side of the spear. I was a little delayed by the spear as it had been tangled between two rocks. Pushing it a little forward came out very easily. I embraced the dusky grouper tightly and emerged. 

(8th picture: The king was caught....)

Basically my fishing trip was over. I caught a fish of about seven kilos and I did not want anything else. I did some more dives to observe the place. Nothing was swimming. Everything seemed dead. In my opinion, it was the intense thermocline few meters before the sea floor. That's why the dusky grouper I caught was under the rock. I did not see it outside. If I did not know the particular rock, I would not catch the fish. In one of my dives, I saw something moving next to another rock. I dove and when I got next to that rock, I found myself face to face with a two kilo dusky grouper. The fish stood in front of its cave and looked at me. I smiled at the innocence of the small fish, I saluted it and emerged. I picked up my buoy and swam towards the shallows. Looking into different rocks, I managed to catch two middle size sheepsheads. Since I did not want to miss the wonderful day, I went to the car. There, after I changed my gear, I started fishing in shallow waters. There were more fish in the shallows but not great ones. The waters were much warmer here. As I was swimming, my glance caught a motion on the bottom. It seemed to me that a stone was swimming !!!

"This is not possible...." I thought. I changed my direction and swam towards the swimming stone. Looking better I saw it was a nice cuttlefish. It was an easy target. He aimed and caught it. After a while I caught another one. Then I saw a school of parrot-fish. Most of the fish were medium in size, but the leader was a big one. I dove and ambushed on the seabed and caught it. As I taking care of it, under my fins there was another cuttlefish. which I caught it too.
(9th picture: One of the three cuttlefish...)

I had caught three cuttlefish and I was drooling, thinking how tasteful they would be if they were cooked with rise or with spinach. By ambushing on the seabed I caught a total of five parot-fish. Then I started searching the rocks I was interested. I managed to catch four more sheepsheads but I did not get a good sea-bass about two kilos. The fish came from behind me as I was taking care one of the sheepshead. Quickly I armed my speargun and turned slowly towards the sea bass. It turned and headed for a big rock. By the time it got behind it, I swam quickly towards the rock. The fish came out of the side I was expecting but with great speed. The moment it felt me, it disappeared towards the opposite direction. The same happened with a very nice barracuda. Again, having caught a sheepshead, as I emerged behind the rocks, the barracuda pasted in front of me and disappeared into the deep blue. 

"Probably it had come to see what was the black thing doing, that made so much noise under the stones ..." I thought. Both of them approached me closely and never saw them again. After making a few ambushes, I decided to go out. As I was swimming to the beach, I saw a crawfish on a rock. I dove and while I mislead it with the speargun, I grabbed it with a quick movement of my right hand. Looking at this very tasty creature, I realised it was too small. I took a breath, dove and left it in a slit in order to have better chances to survive. 

(10th picture: Good luck little one...)

"If we meet again in the future, your luck will be different my little one ...." I said smilingly. and got out of the water. I arrived home very tired, rested for a while and took some pictures of the entire catch. Late in the afternoon, farmer John along with his fishing kit, cleansed all the fish. The dusky grouper was 6.9 kilos.... (11th picture: The Karpathian Wellcome!!!!)

The weather had begun to change. The well-known NNW wind made its appearance on the horizon. Slowly it had reached six Beaufort in strength. 

"So that was all ..... the calm sea is history..." I thought. The well-known Carpathian weather had made its appearance once again. From now on, fishing would take place in the waves????

....to be continued....

Σταγόνες Θάλσσας και όχι μόνο #1

Ακόμη και τον χειμώνα υπάρχουν μέρες Φωτός!!!

Φωτογραφία-video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Οι θαλάσσιες σταγόνες κι όχι μόνο, αποτελούνται από μικρές ιστορίες, όπου από μόνες τους δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ολόκληρο κείμενο. Έτσι αποφάσισα να βάζω διάφορες μικρές ιστορίες μαζί για να συμπληρωθεί το κείμενο.  

#1. Το καλοκαίρι πλησίαζε στο τέλος του. Σε μερικές μέρες θα έφευγα από την αγαπημένη μου Κάρπαθο. Ο πονόδοντος και ο πυρετός με είχαν αφήσει στην ησυχία μου. Όμως ο καιρός καλά κρατούσε. Το εφτάρι ΒΒΔ σταθερό. Που να πήγαινα να ψαρέψω;;;; Είχα να βουτήξω περίπου 10 μέρες και δεν είχα όρεξη να παλεύω με τα κύματα. Αποφάσισα να πάω σε έναν κόλπο, όπου ο καιρός δεν τον πολύ-έπιανε. Θα είχε λίγη ρεστία, αλλά όχι και πολλά πράγματα. Άλλωστε, δεν ήθελα να βουτήξω και πολύ βαθιά, αλλά ούτε και να ψαρέψω για πολλές ώρες. Ντύνομαι και βουτώ στα καταγάλανα νερά της Καρπάθου. Κι όντος έτσι είναι. Τα νερά πεντακάθαρα παρ όλη την ρεστία. Καθώς κολυμπώ και χαζεύω τριγύρω. Κάποιοι λίγοι σκάροι.... Οι μεγάλοι έφευγαν έντρομοι. Οι δε λιγοστοί μεγάλοι σαργοί με το που με έπαιρναν χαμπάρι εξαφανίζονταν κάτω από τις πλάκες. Το μέρος το ξέρω πολύ καλά, αλλά οι τρυπωμένοι σαργοί είναι δάσκαλοι και χάνονται μέσα στις σχισμές. Το μέρος όμως μου έχει προσφέρει πολλές εκπλήξεις εκεί που δεν το περιμένεις. Ελπίζοντας σε μια ακόμη έκπληξη,  να σου ένας ωραίος ροφός. Το ψάρι είναι περίπου 4 κιλά σε βάθος γύρω στα 6 μέτρα. Χωρίς να τον χάσω από τα μάτια μου, ποντίζω όσο πιο ήρεμα γίνεται την σημαδούρα μου και τον πλησιάζω σιγά-σιγά. Το ψάρι ήρεμα στρίβει και τρυπώνει. Ετοιμάζομαι και βουτώ. Πλησιάζω, αλλά η τρύπα του είναι λίγο δύσκολή. Όμως καταφέρνω να τον βρω. Το ψάρι είναι λουφαγμένο στο βάθος της τρύπας και μόλις που φαίνεται.. Σημαδεύω όσο μπορώ καλύτερα και ρίχνω. Γίνεται της κακομοίρας. Θολούρα παντού. Τραβώ την βέργα, η οποία έρχεται ελαφριά και άδεια. Δεν μπορώ να δω τίποτα και ούτε να κάνω κάτι. Θα πρέπει να καθαρίσει η τρύπα και μετά βλέπουμε.... Αποφασίζω να ψαρέψω τριγύρω και να γυρίσω σε 10 λεπτά. Ψαρεύοντας το μόνο που έπιασα ήταν ένα καλό μπαρμπούνι. Γυρίζω πίσω στον ροφό απογοητευμένος.
"Ένα ψάρι βρήκα και αυτό μου ξεψάρισε..... άντε τώρα να τον ξαναβρώ...." σκέφτηκα. Αφού προετοιμάστηκα ξανα-βούτηξα στην τρύπα του χωρίς να περιμένω και πολλά πράγματα. Χτύπησε και η κάμερα πάνω στα βράχια, λίγο πριν την είσοδο.....
"Τώρα μάλιστα... Είναι που είναι τρομαγμένος ο ροφός, κάνω και φασαρία...." σκέφτηκα. Κοιτάζω μέσα και ως δια μαγείας ψάρι είναι εκεί, λουφαγμένο στο βάθος της τρύπας του. Δεν έχει χώρο να κρυφτεί!!!! Πως και δεν έφυγε;;; Σημαδεύω καλύτερα και πατώ την σκανδάλη.

Επιτέλους...

Η βέργα τραντάζεται, εγώ την πιάνω και την τραβώ σταθερά. Αυτή την φορά έρχεται βαριά. Μόλις βλέπω τον ροφό, τον αρπάζω αγκαλιά και χορεύοντας ένα σφιχτό ταγκό, ανεβαίνουμε στην επιφάνεια. Κοιτώντας καλύτερα, βλέπω ότι η πρώτη βολή τον είχε βρει χαμηλά στο πλαϊνό πτερύγιο, χωρίς να του κάνει μεγάλη ζημιά. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έφυγε κι έμεινε σε μια τρύπα που δεν μπορούσε να κρυφτεί καλά.

Άμα Θέλει να στο Δώσει......
Άμα Θέλει να στο Δώσει...... και τελείωσε το ψάρεμά μου.... Ο ροφός ζύγιζε 4,1 κιλά.

#2. Ο χειμώνας είχε αρχίσει να δείχνει τα δόντια του. Εγώ όμως έψαχνα την παρέα του. Λαβράκια, τσιπούρες, μπάφες κλπ. Έτσι ξεκίνησα για να βρω αυτά που γύρευα. Είπα να φανώ ήρωας και να βουτήξω στον Β. Ευβοϊκό. Τα νερά είχαν κρυώσει αρκετά. 14C στην επιφάνεια.  Πήγα στο μέρος που είχα προγραμματίσει και βούτηξα. Απέραντες ποσειδώνιες με σπαρμένες πίννες, πασπαλισμένες με την χρυσόσκονη της θολούρας. Αυτό που έκανε πιο δύσκολο το ψάρεμά μου ήταν τα υπόγεια ρέματα. Σε μεριές-μεριές απλά κολυμπούσα για να περάσω το μέρος λόγω της θολούρας. Τα πάντα ήταν κίτρινα, θολά. Στα πρώτα καρτέρια πήρα δύο μικρά λαβράκια. Με είχε μπερδέψει η θολούρα και βλέποντας ξαφνικά τα ψάρια  πολύ κοντά μου, τα νόμισα για πιο μεγάλα. Έκανα το λάθος κι έπιασα δύο ψάρια των 700 γρ. Μετά ξεκίνησε μια μεγάλη πορεία χωρίς να δω το παραμικρό. Που και που υπήρχε και ψιλό, αλλά τα λαβράκια άφαντα. Δεν έχω κι άλλη επιλογή και συνεχίζω το ψάρεμά μου, το κολύμπι μου μπορώ να πω για να είμαι ακριβής στην περιγραφή μου. Σε μια στιγμή καθώς παίρνω δίπλα από μια πίννα, υπήρχε κάτι το οποίο δεν ταίριαζε στο περιβάλλον. Κοιτώ καλύτερα και βλέπω ένα χταπόδι, ένα μεγάλο χταπόδι!!!

Ο λουφαγμένος γίγαντας...

Έχει λουφάξει πίσω από την πίννα και έχει γίνει ένα με το υδάτινο περιβάλλον. Αν είχα περάσει ένα μέτρο πιο μακρυά, είναι σίγουρο δεν θα το έβλεπα. Κατέβασα σκάλα στο ψαροτούφεκο, σημάδεψα και έπιασα σχετικά εύκολα ένα χταπόδι 5,2 κιλών. Προσπάθησε να φύγει, αλλά η βολή και το μαχαίρι μου του έδωσαν ένα γρήγορο τέλος.

Τον έπιασα....

Συνέχισα το ψάρεμα, χωρίς να δω τίποτε το ιδιαίτερο. Βγήκα και αφού τακτοποίησα τα ψάρια, άλλαξα και την έπεσα στο φαΐ. Μετά πήρα τον δρόμο για το σπίτι, αρκετά κουρασμένος από το κρύο περισσότερο παρά από τις βουτιές μου....πιστεύω...

Το χταπόδι και η παρέα του....

#3. Ο νοτιάς στα φόρτε του με δυνατή βροχή και μπόλικο κυματισμό. Με το που είδα το όλο θέαμα τρελάθηκα από την χαρά μου. Μύριζε λαβράκια.... Αγνόησα την βροχή και ντύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Περίμενα να περάσει ένα μεγάλο κύμα και βούτηξα. Δεν είχα προλάβει να κολυμπήσω ούτε λίγα μέτρα και η άκρη της ματιάς μου πιάνει κάτι που δεν ταιριάζει με το περιβάλλον. Κάτι πάνω στην άμμο.... Πλησιάζω και καθώς οπλίζω το ψαροτούφεκό μου, διαπιστώνω ότι μπροστά μου, παραλλαγμένη πάνω στην άμμο μια πεσκανδρίτσα.... Πλησιάζω κι άλλο, η πεσκανδρίτσα ακίνητη.

Πάνω στην άμμο....

Εύκολος στόχος. Σημαδεύω και την πετυχαίνω στο μάτι. Την τραβάω κοντά μου, αλλά με προσοχή.  Με το που την πλησιάζω, ανοίγει το χαώδες στόμα της, επιδεικνύοντας τα κοφτερά της δόντια. Τα δόντια της είναι σαν μυτερά καρφιά. Δεν μασάει, αλλάκαταπίνει ολόκληρη την λία της. Από την πάνω της πλευρά είναι παραλλαγμένη στο χρώμα της άμμου. Από κάτω είναι κάτασπρη. Έχει μια δυνατή ουρά και με δυο ισχυρά πλευρικά πτερύγια συμπληρώνουν την κινητικότητα αυτού του κυνηγού. Για την αποφύγει των εχθρών της, έχει στην πλάτη της, στο τέλος του κεφαλιού της δύο μεγάλα αγκάθια τα οποία είναι πολύ αιχμηρά και καλυμμένα με το δέρμα της. Για να γίνει και πιο επιτυχημένος σαν κυνηγός, χρησιμοποιεί και ένα κόλπο για να ξεγελάσει τα θηράματά της, πέραν της παραλλαγής. Υπάρχει λοιπόν μια κεραία, κοκάλινη και διαφανής που καταλήγει σε μια μικρή σημαία. Όταν κάποιο θήραμα περνάει, κουνάει την κεραία της και όταν το θύμα πλησιάσει αρκετά κοντά για να δει ή να φάει τον "μεζέ", ορμάει και το καταπίνει ολόκληρο. Η δίκιλη πεσκανδρίτσα είχε καταπιεί μια γλώσσα και μια σαρδελίτσα. Είχε όρεξη αλλά πήγε χορτασμένη...

Η πεσκανδρίτσα και το δόλομά της...

Μετά από πέντε ώρες ψάρεμα, μέσα στα κύματα και υπό βροχή, λίγο πριν βγω έπιασα έναν κέφαλο λίγο παραπάνω από κιλό.....

Όλα μαζί....

Άλλη μια φορά έχω δει πεσκανδρίτσα στην ανατολική Εύβοια. Κι εκείνο το ψάρι το είχα βρει στα ρηχά και μάλιστα στον αφρό. Ήταν ένα ψάρι σε μέγεθος μπαλάκι του τέννις!!!! Στα βράγχιά της υπήρχαν φυσαλίδες αέρα και το καημένο το ψαράκι δεν μπορούσε να καταδυθεί. Με το που το πλησίασα, άνοιξε το στόμα της για να μεγαλώσει το μέγεθός της και που επιτέθηκε. Κούνησε βίαια την ουρίτσα της, όσο μπορούσε, και έκανε την επίθεσή της!!!! Την πήρα απαλά στα χέρια μου, την κούνησα δεξιά-αριστερά για να φύγουν οι φυσαλίδες και την άφησα. Συνέχιζε να κρατάει το στόμα της ανοιχτό, μέχρι που κατάλαβε ότι δεν κινδύνευε και πήρε την πορεία προς τα βαθιά....

Είχε μεγάλη όρεξη....

Το φοβερό στόμα!!!

               








Translation of the above article.

Title: Sea drops and much more.... #1

(1st picture:Even during winter there is Light on Earth.)

Photo-video: Zacharias Skevofilax. 

Sea drops, and much more, consists of short stories, which can not be an entire story. So I decided to put several short stories together to complete an entire article.

#1. The end of the summer was approaching. In a few days I would leave my beloved island of Karpathos. The toothache and the high fever was gone and I was calm for few days. But the weather was holding strong. The seven beaufort of NNW winds was present. I was thinking, where should I go fishing? I did not dive for more than 10 days and I did not have the urge to fight the waves. So, I decided to go to a bay where was protected by such weather. It would have some waves, but not much. Besides, I did not want to dive very deep, nor even to fish for many hours. I got dressed and dove in the blue waters of Karpathos. The waters were crystal clear as all over the island. I started to swim looking for big fishes. There were few parrotfish.... The big ones took off when they saw me. Some big sheep-heards also disappeared under the rocks. I knew the place very well. Once they got under the rocks, none could find them. But the place had given me many unexpected surprises in the past. Hoping for such a surprise, I swam further and I saw a beautiful grouper. The fish was about 4 kilos and the sea floor was no more than 6 meters. Without losing it from my eyesight, I dropped as calmly as possible the rope which was attached to my buoy and I approached the fish very slowly. The fish calmly turned and got under a nearby rock. I dove and approached the rock, but the entrance was a bit narrow, but I managed to find it. The fish was lurking in the depth of its hole and just barely I could see it. Targeting the grouper the best way I could, I pulled the trigger. Like an explosion, the grouper's hole became blur at once. The fish tried to get rid of the shaft, shaking violently its body, stirring the sand from the sea floor of its hole. I grabbed and pulled the shaft steadily, which was not heavy, meaning that the fish had escaped. Neither I could not see anything nor do anything. I must wait for the sand to settle in order to be able to see what was going in the grouper's hole.... I decided to fish around for 10 minutes before returning. The only fish I caught was a nice goat-fish. I returned back to the grouper's hole disappointed.

"All I found was a fish and I lost it ..... I was wondering if I could get it again ..." I thought. After I prepared myself again, I dove into its hole without hoping for much. As I was approaching the entrance my underwater camera hit on a rock. 

"Oh no.... the grouper is terrified, I'm making too much noise..." I thought and looked inside. As a miracle the fish was there, lurking in the depth of its hole. There was no room to hide !!!! Why the fish did not flee??? I target the fish again and pulled the trigger. (2nd picture:At last...)

The shaft was shaking violently. I grabbed and pulled it firmly. This time the shaft was heavy. As soon as I saw the grouper, I embraced it as were dancing a tight tango, ascended to the surface. Searching its body, I saw that the first shot had stroke it low on the side fin, without causing much damage. My question was: why the grouper did not leave and stayed in a hole that could not hide well? (3rd picture: When the Almighty Wants to Provide...)

If the Almighty Wants to Provide...and my fishing adventure ended. `the grouper was 4.1 kilos.

#2. The winter had begun to show its teeth. But I was looking for its company. Sea-bass, sea-bream, mullets, etc. So I started looking for them. I decided to be a hero by diving in the north Evoikos bay. The waters had cooled enough. 14C on the surface. I drove to the area I had planned and dove. Endless posidoniae with planted pen-shells, sprinkled with the golden gleam of the blur. Τhe underground streams made my fishing adventure more difficult. In certain areas, I was just swimming to pass through due to the thick blur. On those areas everything was yellow and blurry. In the first ambushes, I caught two small sea-bass. I was tricked by the blur and when suddenly I saw the fish next to me, they gave me the impression of being bigger ones. I made the mistake and caught two 700g fish. Then started a long journey without seeing the slightest fish. In certain areas there were some smelts, but the sea-basses were absent. I did not have a choice but to continue my fishing or my swimming I could say to be more accurate of my description. As I was passing by a pen-shell my glance caught something that did blend into the environment. Looking more carefully I saw an octopus, a big octopus !!! (4th picture: The hiding giant) It was hiding behind the pen-shell and it became one with the aquatic environment. If I had pass a meter further, I would certainly not have seen it. I turned my speargun, aimed and caught easily a 5.2 kilos octopus. It tried to escaped, but my shot and with the help of my knife gave it a quick end. (5th picture: I caught it....) I continued fishing without seeing anything special. I went out, put the fishes in the cooler, changed and I started devouring the food that I brought with me. Then I took the road of return, quite tired more from the cold rather than my dives ... I believe ..(6th picture: The octopus and its company....) 

#3. The south winds was blowing strong with heavy rain and plenty of waves. When I saw the whole picture I was crazy of joy. The whole situation was smelling the sea-bass.... I ignored the rain and got dressed as fast as I could. I waited for a big wave to pass and I dove. I had not been able to swim a few meters at a quick glance, I saw something that did not blend with the environment. There was something laying on the sand .... I approached it while arming my speargun and I saw in front of me camouflaged on the seafloor an angler-fish. I got even closer but the angler-fish was still motionless.(7th picture: Camouflaged on the sea floor.) Easy target. I aimed it and the shaft stoke the angler-fish on the eye. I pull it closer to me, but with caution. As I approach the angler-fish, it opened its chaotic mouth, showing its sharp teeth. Its teeth are like pointed nails. Angler-fish do not chew their pray, but swallows it whole. The top side of the angler-fish is camouflaged in the color of sand. Its bottom is white. It has a strong tail and two strong side fins that complement this hunter's mobility. To avoid its enemies it has on the back of its head two large spines that are very sharp and covered with its skin. To become even more successful as a hunter, it also has a movement to trick its prey besides its camouflage. So there is a transparent antenna, ending in a small flag....When a prey passes, it shakes its antenna and as the victim approaches close enough to see or eat the "treat", it rushes and swallows it whole. The two kilos angler-fish had swallowed a flounder and a sardine. She had an huge appetite, I could say.... (8th picture: The angler-fish and its bait...) 

After five hours of fishing, in the waves with heavy rain, just before I went out, I caught a mullet just over a kilo.... (9th picture: All together....)

Once again, I have seen an angler-fish in eastern part of the Evia island. That fish also I had found in the shallows. It was floating in the surface of the sea and its was as big as a tennis ball !!!! There were some bubbles of air in its gills, and poor little creature could not dive. By the time I approached it, it opened its mouth to enlarge its size and attacked me. It waggled its small tale violently as much as it could, and attacked me !!!! I took it gently in my arms, I waved it right and left to remove the bubbles from its gills go and let it go. It continued to keep its mouth open until it realised that there was not any danger and descend to the deep sea .... (10th picture: All together.)
(11th picture:The incredible mouth!!!) (12th picture: It had a great appetite...)

Το μέρος του Σπυράκου

Σαν το παλιό καλό κρασί....  Οι Σπύροι κι εγώ !!!!!

Φωτογραφία- video: Ζαχαρίασ Σκευοφύλαξ.

Με τον Σπύρο τον Μαρίνη και τον Χριστοφορίδη, ξεκινήσαμε να το ψαροτούφεκο σαν ομάδα. Στην αρχή με τον Χριστιφορίδη, αλλά χρειαζόμασταν κι έναν τρίτο στην παρέα. Έτσι έφερε τον ξάδελφό του τον Μαρίνη. Μιλάμε περίπου τριάντα χρόνια πριν!!! Τέλη του 80 αρχές 90!! Μάλιστα στην αρχή ο Σρυράκος μου μιλούσε στον πληθυντικό!! Τα χρόνια πέρασαν κι ο μικρός της παρέας μας έβαλε τα γυαλιά στις βουτιές. Μας έχει αφήσει αρκετά μέτρα, μιας και βουτάει πολύ πιο βαθιά από τους δύο δασκάλους του. Εννοείται ότι χαιρόμαστε γι αυτό.....

Το τηλέφωνο χτύπησε και ήταν ο Σπυράκος: "Για σου Ζάχο, πως πάει;"

"Μια χαρά, εσύ;" απάντησα όλος απορία. 

"Θα πας για βουτιά και θα φας λαβράκια...." είπε χωρίς να μου αφήσει περιθώρια.

"ΟΚ, αλλά γιατί θα φάω και όχι θα φάμε;" του είπα...

"'Οπως θες, αλλά πρέπει να πας άμεσα. Φάνηκαν λαβράκια, όχι πολλά, αλλά αρκετά, μέχρι δύο κιλά περίπου. Τώρα που το σχολείο είναι κλειστό λόγω των εορτών, αξίζει το κόπο να πας. Βέβαια το μέρος είναι πολύ μεγάλο και θα σου πάρει πάνω 1-2 μέρες να το κολυμπήσεις μέχρι να τα βρεις...." μου είπε.

"Συνέχισε, αλλά μετά θα έρθετε σπίτι με την Μαρία να τα φάμε....." Απάντησα. 

Μου είπε το μέρος. Το ήξερα αλλά δεν το είχα και σε μεγάλη υπόληψη. Αχανής τόπος, με μεγάλους κόλπους και πολύ κολύμπι με πολλά καρτέρια.... Τα φόρτωσα λίγο πριν το μεσημέρι επειδή είχα κάτι δουλειές και όπου φύγει-φύγει. Παρόλο που ήταν χειμώνας η μέρα έμοιαζε ανοιξιάτικη. Όμως η θολούρα ήταν παρούσα. Οι τελευταίες βροχοπτώσεις τα είχαν κάνει σούπα τα νερά. Σε μεριές-μεριές απλά κολυμπούσα για να περάσω το μέρος λόγω της θολούρας. Είχαν περάσει δύο ώρες και δεν είχα δει τίποτα.

"Δεν μπορεί. Για να το λέει ο Σπυράκος, κάπου είναι τα ψάρια...." σκεφτόμουν καθώς κολυμπούσα. Όμως ο επόμενος κόλπος είχε υπόγεια νερά. Σε μερικά μέρη τα νερά ήταν παγωμένα. 10C. Μπρρρ πολύ κρύο. Σε αυτό είχαν συντελέσει και οι βροχές. Όπου υπήρχαν τα υπόγεια και παγωμένα νερά δεν κυκλοφορούσε τίποτα. Ούτε τα μικρόψαρα υπήρχαν. Μέσα στην θολούρα έριξα σε μια σκιά και έπιασα ένα λαβράκι κοντά στο κιλό. Μετά τίποτε πάλι. Λίγο πιο κάτω με γυρόφερναν κέφαλοι. Στην αρχή τους αγνόησα, περιμένοντας ότι κάτι θα τους ακολουθεί. Τίποτε. Όταν ήρθαν πάλι έριξα κι έπιασα έναν κιλίσιο κέφαλο. Ξαφνικά αισθάνομαι κάτι να με χτυπά στην πλάτη και ακούω φασαρία. Είχε αρχίσει πάλι η βροχή. Το ήρεμο χειμωνιάτικο περιβάλλον είχε ξαφνικά αλλάξει από το βουητό της δυνατής βροχής.

Τώρα μάλιστα...

"Τώρα μάλιστα... Είναι που είναι τα νερά θολά, η βροχή μας έλειπε..." σκέφτηκα. Λίγο πριν βγω είδα μουρμούρες.Έκανα ένα καρτέρι και έριξα στο μεγαλύτερο ψάρι που ήταν γύρω στα 300 γρ. Το ψάρι βυθίστηκε ενώ η βέργα προσγειώθηκε μερικά μέτρα παραπέρα. Της είχε σπάσει το κρανίο. Έπιασα την μουρμούρα και σκέφτηκα. "Άμα Θέλει να στο Δώσει..." και βγήκα. Προχώρησα λίγο πιο κάτω με το αυτοκίνητο και βούτηξα. Εδώ τα πράγματα φαίνονταν πιο θολά. Ένας ξεροπόταμος, που λόγω της βροχής έτρεχε λίγο νερό, μου έκανε τα πράγματα δύσκολα. Υπήρχε θολούρα στην επιφάνεια και στον πυθμένα!! Ο βυθός είχε αλλάξει εντελώς και ήταν στρωμένος με μύδια. Περίμενα να δω τσιπούρες. Όντως ήρθαν, αλλά ήταν μικρά ψάρια και δεν ασχολήθηκα. Σε ένα καρτέρι είδα δύο λαβράκια. Τα ψάρια νευρικά (λόγω του κρύου;;;). Όμως κατάφερα να τα φέρω πίσω και έριξα στο πιο μεγάλο που ήταν 1,3 κιλά. Το λαβράκι πετάχτηκε για να αποφύγει την βέργα, αλλά ήταν πολύ αργά.

Λίγο πιο κάτω ένα άλλο λαβράκι, λίγο πιο μικρό από το προηγούμενο με γυροφέρνει. Όταν πια πέρασε από μπροστά μου του έριξα και το έπιασα κι αυτό. "Μάλλον εδώ είναι τα ψάρια..." σκέφτηκα. Μετά από μερικά άκαρπα καρτέρια, πέφτω πάνω σε ένα μεγάλο κοπάδι αθερίνας. Βουτώ και καρτερεύω περιμένοντας να δω κάποιον κυνηγό. Τα δευτερόλεπτα περνούν και σε κάποια στιγμή το κοπάδι με τις αθερίνες φεύγει όλο μαζί για τα ρηχά. Ψάχνω να δω τον κυνηγό, ο οποίος θα πρέπει να έρχεται από πίσω μου. Γυρίζω σιγά-σιγά και ψάχνω. Στο τέλος του καρτεριού μου βλέπω μια σχεδόν στρογγυλή σκιά να αναδύεται. Μην έχοντας άλλη αναπνοή την ακολουθώ, για να συναντηθούμε στην επιφάνεια. Ένα νερό-πούλι με άσπρο κεφάλι ήταν ο κυνηγός. Με το που με αντιλήφθηκε, έκανε μια βουτιά κι εξαφανίστηκε στα θολά νερά. Έκανα ένα ακόμη καρτέρι παρατηρώντας την αθερίνα. Καθώς ψάχνω να βρω τους κυνηγούς, το βλέμμα μου πέφτει πάνω στον βυθό με τα μύδια. Ανάμεσά τους υπάρχουν κάτι "κρόσσια" που είναι στραμμένα προς τα επάνω.
"Σαν χέρια τεντωμένα προς τον ουρανό. Μάλλον θα είναι φύκια ή μήπως κάτι άλλο;" αναρωτήθηκα. Έπιασα με προσοχή και τράβηξα ένα για να το δω. Ένας μαλακός αστερίας εμφανίστηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Είχαν απλώσει τα πλοκάμια τους για να τρέφονται από το πλαγκτόν. Ήταν λες και όλοι μαζί, σε έκσταση, ατένιζαν τα Ουράνια με τα "χέρια" απλωμένα προς τα εκεί. Έμεινα άναυδος για μερικά ακόμη δευτερόλεπτα, αγνοώντας αν είχε εμφανιστεί κάποιο καλό ψάρι. Η ανάγκη μου για ανάσα με έβγαλε βίαια από το θαύμα που μόλις είχα παρατηρήσει.

Ένα ακόμη θαύμα του πλανήτη μας!!!

Βγήκα και πήγα στον επόμενο κόλπο. Αυτός ήταν μικρός και δεν μου πήρε πολύ ώρα να τον ψαρέψω. Υπήρχαν μόνο μικρά ψάρια. Την ώρα που κολυμπώ και θέλω μερικά μέτρα να βγω, από κάτω μου περνά ένα καλό λαβράκι. Κάνει να φύγει για να γυρίσει απότομα. Δεν περιμένω και πατάω την σκανδάλη, ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Του έριξα από την επιφάνεια και έπιασα το πιο μεγάλο λαβράκι της ημέρας. Ήταν 2,100 γρ.

Το μεγαλύτερο από όλα...

Όλος χαρά το παίρνω αγκαλιά και βγήκα κουρασμένος, περισσότερο από το κρύο παρά από το κολύμπι. Τουλάχιστον τα είχα βρει.....

1η μέρα...

Την έπεσα στα φαγητά και μετά από λίγο στον ύπνο. Ούτε καν κατάλαβα για πότε με πήρε. Τα μεσάνυχτα μια δυνατή μπόρα μου έκανε παρέα. Κράτησε αρκετή ώρα, αλλά εγώ κουκουλομένος και ζεστός απολάμβανα το τραγούδι της βροχής που χτυπούσε με μανία το αμάξι. Με νανούρισε όμορφα μπορώ να πω....

Με ξύπνησε το ξυπνητήρι. Σηκώθηκα βαριεστημένος. Σκέφτηκα να γυρίσω πλευρό και να συνεχίσω τον ύπνο μου. "Σήκω τεμπελχανά, σήκω..." ακούστηκε μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου. Θα ψάρευα μέχρι το μεσημέρι και μετά θα έφευγα. Φόρεσα την βρεγμένη και παγωμένη στολή μου όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Έτσι θα μετρίαζα το κρύο, μιας και θα ζεσταινόταν από το σώμα μου. Είχε συννεφιά και ένα ελαφρύ νοτιαδάκι που με χαροποίησε όταν το αντελήφθην. Στο πρώτο μου καρτέρι, που έκανα για να ανοίξουν τα πνευμόνια μου, να σου ένα καλό λαβράκι. Κάνει να φύγει και γυρίζει απότομα πίσω. Αυτό ήταν και το τελευταίο λάθος του. Έπιασα νωρίς-νωρίς ένα ψάρι 1,2 κιλά. Όλος χαρά ξαναβούτηξα. Μετά από αρκετά καρτέρια κι ενώ έχω προσγειωθεί σε ένα μέρος που μου φαινόταν καλό, πολλά μικρόψαρα με γυροφέρνουν. Τα ψαράκια τρέχουν με την παραμικρή κίνησή μου. Καθώς γυρίζω να κοιτάξω αριστερά μου, βλέπω ένα κιλίσιο λαβράκι να φεύγει πάνω από μια πλάκα. Το ψάρι είναι πολύ ήρεμο και κολυμπάει αργά. Μου δίνει έτσι την ευκαιρία να γυρίσω το ψαροτούφεκό μου και λίγο πριν χαθεί μέσα στην θολούρα, του ρίχνω και το έπιασα. Συνεχίζουμεεεεε!!! Μετά από μερικά καρτέρια, προσγειώνομαι σε κάτι πλάκες. Καθώς καρτερεύω και κοιτάω δεξιά-αριστερά, παρατηρώ στο τέλος της πλάκας, μια σκιά να τρέχει. Κοιτώντας καλύτερα, αντιλαμβάνομαι ότι είναι ένα καλό λαβράκι που σε μερικά δευτερόλεπτα θα το χάσω. Σημαδεύω όσο μπορώ καλύτερα και ρίχνω. Βλέπω σώμα του να αστράφτει στα θολά νερά, σημάδι ότι το πέτυχα. Όντος και αφού τραβώ το σχοινί, το έχω στην αγκαλιά μου. Στα επόμενα καρτέρια μου ήρθαν αρκετά λαβράκια σε μικρές ομάδες. Όμως όλα ήταν κάτω από μισό κιλό. Τα χάζεψα και προχώρησα παρακάτω. Συνέχισαν να  έρχονται να με δουν, κάνοντας κύκλους γύρω μου, μέχρι που έφτασα στον κάβο. Εκεί δεν τα ξαναείδα. Σε ένα καρτέρι, κι ενώ είμαι κριμένος για τα λαβράκια που συνήθως έρχονται από τα ρηχά, γυρίζω το κεφάλι μου αριστερά και βλέπω δύο τσιπούρες. Από εκεί που έρχονται τα ψάρια είμαι εντελώς ακάλυπτος. Δεν μπορώ να κάνω κάτι. Απλά μαρμάρωσα. Χαμήλωσα το βλέμμα μου και περίμενα την αντίδραση των ψαριών. Το προπορευόμενο ψάρι ήταν κοντά στα τρία κιλά και το δεύτερο, που έμοιαζε σαν σαρδέλα δίπλα του, πρέπει να ήταν κοντά στο κιλό. Το βλέμμα της μεγάλης τσιπούρας μου φάνηκε σαν να ήταν νευριασμένη. Με κοιτούσε αυστηρά και δεν μπήκε στο ποτέ στο βεληνεκές του όλπου μου. Κολυμπούσαν αργά και χάθηκαν στην θολούρα. Αναδύομαι αμέσως, παίρνω μια γρήγορη ανάσα, βουτώ και σέρνομαι στον βυθό  τραβώντας με τα χέρια μου για να μην κάνω πολλές κινήσεις. Μάταια όμως. Δεν τις ξαναείδα. Έκανα 2-3 καρτέρια προς τα εκεί που χάθηκαν τα ψάρια, αλλά τίποτε. Και μόνο που τις είδα μου αρκούσε. Προχώρησα παρακάτω ψαρεύοντας. Λίγο πριν βγω, σε ένα καρτέρι κι ενώ περιμένω στον βυθό, ένα καλό λαβράκι έρχεται από πίσω και δεξιά μου. Η πορεία του ψαριού είναι τέτοια που θα περάσει από μπροστά μου. Στρίβω απαλά το όπλο μου και όταν είμαι έτοιμος ρίχνω.

Το 2ο μεγαλύτερο...

Το μουλινέ σφυρίζει καθώς ξετυλίγεται γρήγορα. Σίγουρος για την βολή μου, μαζεύω το σκοινί γρήγορα και αγκαλιάζω ένα ψάρι 1,9 κιλών που είναι και το δεύτερο σε μέγεθος ψάρι.

2η μέρα.....

Χαρούμενος βγήκα και τα έβγαλα φωτογραφίες και μόλις που πρόλαβα να ντυθώ. Ξέσπασε η βροχή και εγώ μασουλώντας τα διάφορα που είχα φέρει, απολάμβανα την βροχή, που έπεφτε δυνατά πάνω στο αμάξι μου!!!

Μετά από μερικές μέρες, με τον Σπυράκο και την Μαρία, απολαύσαμε το μεγαλύτερο από τα λαβράκια.

Με την Μαρία και τον Σπύρακο...

Υ.Γ. Τα ψάρια του Σπυράκου τα βρήκα και ήταν όπως μου τα είχε πει. Δεν ήταν πολλά, αλλά ούτε και πολύ μεγάλα. Μάλλον θα πρέπει να περιμένω λίγο ακόμη για να μπουν τα μεγαλύτερα ψάρια.... αλλά  αυτό θα είναι μια άλλη ιστορία.....
 


Translation in English of the above article. 

(Picture 1: The good old days.... The two Spyros and I)

Spyros Marinis and Christoforidis and I, started spearfishing as a team. In the beginning our team was  with Christophoridis, but we also needed a third party. So he brought his cousin Marinis. This happened almost thirty years ago !!! Late 80s to early 90s !!! During our first fishing trips, Spirakos was addressing to me formally!! The years passed and Spirakos (the youngest of all) became a better diver than us. He can dive much deeper than his two teachers. Of course we are happy for him .....

The phone rang and it was Spyrakos: "Hi Zach, how are you?"

"I an fine and you?" I answered wondering....
"You will go for spearfishing and you will ended up eating sea-bass ..." he said without allowing me room for any hesitation.
"OK, but under one condition. We will eat them together..." I replied.
"As you wish, but you have to go immediately. Some sea-bass appeared, not in great numbers and the biggest ones are about two kilos. Now that the school is closed due to Christmas vacation, it is worthwhile to go. Of course the place is very big and it will take you a couple of days to swim it in order to find the fish ... "he told me.
"Continue, but then you will come home with Maria to eat them ....." I replied.

He told me about the place, I knew the place. It had many big bays and a lot of swimming was required in order to find the fish... After I finish all my businesses, I loaded my gear just before midday and I left. Although it was winter-time, the day seemed springy. I arrived at the designated place, got dressed and dove. But the blur was present. The last rainfall had made the sea as blur as a soup. At certain parts of the bay, I just swam to pass through because of the thick blur. It had been two hours and I had not seen anything worth while.

"This can not happen. Since Spyrakos told me the place, the fish should be around...." I was thinking while swimming. The next bay had underground waters. In some places the waters were frozen." 10C too cold, and the previous rains had contributed so. Where there were the underground and frozen waters there was nothing swimming, not even the small fishes. In one ambush I saw a shadow in the blurry waters. I pressed the trigger and caught a sea-bass near a kilo. After a while a school of mullets circled me. At first I ignored them, waiting for something bigger to follow them. Nothing appeared. When they came again I aimed and caught a mullet. Suddenly I felt something banging on my back followed by a noise. It was starting raining again. The quiet winter environment had suddenly changed from the hum of the heavy rain. (2nd picture: It raining again...)
"This was the only thing I did not want. The waters are already murky... Now with the rain......" I thought. Shortly before I went out I saw striped sea-breams. In the next ambush I shot the biggest fish that was around 300 grams. The fish sank while the shaft landed a few meters further. Its skull was broken. I caught the striped sea-bream and I thought. "If He Wants to give it to you ..." and I went out. I drove a little further and drove again. Here the sea seemed to be more blurred. A dry river which, because of the rain, had some running water, made it more difficult. Now there was blur on the surface and on the bottom of the sea! The sea floor had changed completely and was covered with mussels. I was expecting to see sea-breams. During my next ambush, few sea-breams appeared, but they were too small and I ignored them. After a while, in another ambush, I saw two sea-basses. The fishes were nervous (due to the cold waters?). When the fishes passed in front of me, I aimed at the largest fish that was 1.3 kilos and pulled the trigger. The sea-bass tried to avoid the shaft, but it was too late for it. Later on another sea-bass, a bit smaller than the previous one, was circling me. When it passed in front of me, I shot it and I caught it too.
"Probably I found the place. The fish are here ..." I thought. After few ambushes that I did not meet anything, I run into a large school of smelts. I dove and waited on the sea floor for any hunter to appeared. The seconds were passing and at some point the school of smelts swam quickly all together for the shallows. I was looking for the hunter. It should have come from behind me. I turned slowly and searched. At the end of my breath I saw an almost round shadow emerging. I followed it and met on the surface. A water-bird with a white head was the hunter. When it saw me, it dove and disappeared into the cloudy waters. I dove for another ambush watching the smelts. As I was looking for any hunters, my gaze felt on the sea floor with the mussels. Between the mussels there were something that looked like "threads" looking upward.
"Like hands stretched to the skies.... They probably are seaweed or are they something else?" I wondered. I caught one with caution and pulled out gently to observed it. A soft starfish appeared in front of my astonished eyes. They had stretched their tentacles to feed on the sea plankton. It was like as if they all together, were gazing ecstatically the Heavens with their "hands" stretched out. I was astonished for a few more seconds, ignoring if a fish had appeared. My need for air took me violently out of the miracle I had just noticed. (3rd picture: Another miracle in our planet)
I went out and drove to the next bay. It was a small bay and it did not take me long time to fish it. There were only small fish. While I was swimming and I needed a few meters to go out, a good sea-bass passed beneath me. The sea-bass swam away from me and before disappearing in the murky waters, turned back to me. I did not wait for a better chance and pulled the trigger of my speargun, hoping for a miracle. I shot it from the surface and caught the biggest sea bass of the day. It was 2,100 gr. (4th picture: The biggest of all...) I embraced it and I went out. I was tired more from the cold temperature of the sea than from swimming. At least I had found the fish of Spirakos. I was very hungry and ate very quickly most the provisions I had with me. Then I fell asleep. I did not even resized when it happened. At midnight a strong storm joined my sleep. It lasted for a few hours. I truly enjoyed it, since I was cozy and warm inside my car, listening to the voice of the rain hitting the car. It was a lovely lullaby..... (5th picture: Day one...)

The alarm clock woke me up early in the morning. I got up bored. I thought to go back and continue my sleep. "I get up lazy bum, get up ..." I heard a voice inside my head. I was planning to fish until noon and then I would returned home. I wore my cold wetsuit as fast as I could. By doing so, I would moderate the cold, since the wetsuit would be warmed by my body. The day was cloudy and a light southwest wind was blowing, which made me happy when I realised it. This weather is the best for sea-bass in this area. In my first dive, which I did to prepare my lungs, a nice sea-bass appeared. The fish swam away and turned unexpectedly. That was its last mistake ever. I caught a 1.2 kg fish in my first dive. After few dives I landed on the sea floor that looked good for an ambush. There were a lot of small fish surrounding me. The fishes seemed to be scared with any slightest movement of me. As I turned to look to my left, I saw a sea-bass, around a kilo, on top of a rock.The fish seemed to be very calm and swam away slowly. It gave me the needed time to turn my speargun and just before it got lost in the blur, I pulled the trigger and caught it. Oh yes, lets continue!!! After a few ambushes, I landed between some rocks. As I was looking left and right, I notice at the end of the rock a shadow was running. Focusing on it, I saw a nice sea-bass that in a few seconds it would be vanished in the blurry waters. Quickly I aimed and pulled the trigger of my speargun. In the murky waters, a silver flashing body that was shaking violently informing me that I had a successful strike. After few seconds I had it in my arms. In my next ambushes, a lot of sea-bass appeared in front of me in small groups. Unfortunately they were under half a kilo and I did not bother them. In all my ambushes they were present. They kept coming to see me, circling around me until I got to the next cape. There I did not see them again. As I dove for another ambush and expect the sea-bass would come from the shallows as usual, I turn my head to the left and see two sea-breams. I was completely uncovered, from the direction that the fish was approaching me. There was nothing I can do. I just froze. I lowered my gaze and waited for the reaction of the fish. The leading fish was close to three kilos and the second, which looked like a sardine beside it, was about a kilo. The biggest sea-bream looked at me with a very serious and nervous gaze. It stared at me and never entered in the reach of my speargun. They swam slowly and got lost in the blur. I immediately stopped my ambush and ascended to the surface, took a quick breath, dove and crawled on the sea floor, pulling my body with my hands in order to make the lest possible moves. But in vain. I did not see them again. I dove 2-3 times and hided in the sea floor towards the direction of the two sea-breams, but nothing appeard. I was very happy that I just saw such beautiful creatures. I went further and continue fishing. Shortly before I finished fishing, while waiting on the bottom, a nice sea-bass came from behind and on my right. The course of the fish was such that it would pass in front of me after few seconds. I gently turned my speargun and when I was ready I shot the fish. The reel of the speargun whistled as the rope was unwinding quickly. Being sure for my shot, I reeled in the fish quickly and embrace a sea-bream of 1.9kg which was the second largest fish I had caught in my two days adventure.
(6th picture: the 2nd biggest sea-bass)I stopped fishing and got out very happy. I took some pictures of the fish and just get dressed, before started raining heavily. In my car I enjoyed the sandwiches I had brought, while listening to the song of the rain hitting my car loudly!! (7th picture: Day two)

(8th picture: With Maria and Spirako)
Few days later, we enjoyed the largest of the sea-basses with Spyrako and Maria....

P.S. I had found the fish in the designated area that Spyrakos had told me. The fish were few and the biggest ones were about two kilos. Probably I would have to wait more days for bigger sea-bass to come closer to the shore.... but that would be another fishing adventure....