Λίτσα 6 κιλών σε ρηχά , θολά και τρικυμιώδη νερά ...6 kg leerfish in shallow, murky and stormy waters...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: 6 kg leerfish in shallow, murky and stormy waters... 

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Ξεκίνησα να πάω για ένα ακόμη ψάρεμα χαράματα και με πολύ βαρύ καιρό. Μαύρα σύννεφα είχαν σκεπάσει τον ουρανό και περίμενα από στιγμή σε στιγμή να ξεσπάσει η μπόρα. Το μόνο που ευχόμουν ήταν να προλάβω να βάλω την στολή....Τελικά πρόλαβα. Ντύθηκα και βούτηξα. Έκανε κρύο έξω και ειδικά όταν φορούσα την στολή που έπρεπε να την βρέξω για να την βάλω. 6^οC η εξωτερική θερμοκρασία, 17^οC η θερμοκρασία της θάλασσας. 

Στην αρχή σου έδινε την αίσθηση ότι ζετενόσουν, αλλά μετά όσο παίρνουμε η ώρα τα πράγματα δυσκόλευαν....Τέλος πάντων.

Η ορατότητα, παρόλο τον νοτιά αρκετά καλή. Με το που φτάνω στο σημείο που ήθελα να ψαρέψω, βλέπω κάτι αναπάντεχο. Ένας μικρός πορτοκαλής ιππόκαμπος έχει παρασυρθεί από τα κύματα και έπλεε κοντά στην επιφάνεια. Τον πηγαινοφέρνουν τα κύματα. Δεν ήθελα να τον πιάσω για να μην τον τραυματίσω. Έβαλα δίπλα του το χέρι μου, για να φανεί το μέγεθος του. Τον άφησα στην ησυχία του κι έφυγα. Έκανα πολλά καρτέρια άκαρπα. Σε ένα από αυτά, ενώ κοιτάζω προς μια κατεύθυνση, από την άλλη πλευρά, εμφανίστηκε ένα καλό λαβράκι. Δυστυχώς δεν είμαι καλυμμένος, από εκεί που φάνηκε το ψάρι. Έτσι έστριψε κάπως μακριά κι εγώ έκανα μια βολή απελπισίας. Πέτυχα όμως τον στόχο πολύ ψηλά και με το χτύπημα του ψαριού, πέταξε από πάνω του την βέργα και το έχασα. 

"Τουλάχιστον θα ζήσει..." είπα ψιλό-απογοητευμένος. Συνέχισα τα καρτέρια μου. Σε ένα από αυτά, προσγειώθηκα στον πετρώδη βυθό. Βούτηξα στην βάση ενός μεγάλου βράχου και περίμενα. Μετά από αρκετή ώρα, φάνηκε η σιλουέτα ενός λαβρακιού μέσα στην θολούρα. Προχώρησα λίγο μπροστά, αλλά πάντα καλυμμένος από τα βράχια του βυθού. Έκανα διάφορους ήχους και τράβηξα την προσοχή του. Το λαβράκι με πλησίασε πολύ. 

Το μικρό....δυστυχώς...

"Δεν μπορούσε να ήταν το προηγούμενο...αυτό είναι μικρό..." σκέφτηκα . Με κοίταξε όλο δυσπιστία, για να απομακρυνθεί, αλλά στάθηκε εντός βολής και περίμενε. Με το που άφησα το πόστο μου για να πάρω ανάσα, εξαφανίστηκε μέσα στην θολούρα. Λίγο πιο κάτω είδα μπροστά μου κάτι μεγάλους βράχους που μου έδιναν ωραία κάλυψη. Βούτηξα, σύρθηκα μπροστά και περίμενα. Από την σχισμή έβλεπα τι γινόταν, χωρίς να γίνομαι αντιληπτός. Σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένας καλός σαργός. Το ψάρι με την πλευρική του γραμμή αισθάνθηκε την παρουσία μου, αλλά δεν ήξερε τι ήμουν. Πλησίασε κάνοντας νευρικά τα γνωστά ζίκ-ζακ που κάνουν οι σαργοί. Όταν μπήκε στο πεδίο της βολής του ψαροντούγεκού μου, βγήκα λίγο πιο μπροστά κι όταν έστριψε ο σαργός πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα τον πέτυχε στον σβέρκο κι ο σαργός στριφογυρίζοντας γύρω από την βέργα, έπεσε στον βυθό. Είχα πιάσει έναν μισόκιλο σαργό. 

Επιτέλους!!!

"Πάλι καλά..." είπα στον εαυτό μου. Τον πήρα στα χέρια μου και τον φίλησα ζητώντας του συγνώμη. Έκανα πολλά άκαρπα καρτέρια. Ο καιρός έχει δυναμώσει κι άλλο. Λίγο πιο κάτω σε ένα ακόμη καρτέρι, ανάμεσα στα κύματα βλέπω πολλά μικρόψαρα. Περιμένω κρυμμένος, όταν ένα μεγάλο κοπάδι από μικρούς κεφάλους εμφανίστηκε μπροστά μου. Περιμένω να περάσουν τα ψαράκια ήρεμα, για να μην τρομάξουν οτιδήποτε υπάρχει τριγύρω. Όντως ένας καλός σαργός, ακολουθεί τους κεφάλους ήρεμος. Ο συναγερμός δεν δόθηκε από το κοπάδι κι έτσι όλα καλά. Εκμεταλεύομαι την ηρεμία, σημαδεύω τον σαργό και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα πετυχαίνει τον σαργό κοντά στην ουρά. Ο σαργός τρελαίνεται και τρέχει δεξιά-αριστερά για να απελευθερωθεί από την βέργα. Μάταια όμως και μετά από πολύ λίγο τον έχω στα χέρια μου. Είναι περίπου το ίδιο μέγεθος με τον προηγούμενο. 

Να κι ο άλλος...

Χαρούμενος πήρα τον δρόμο για τον γυρισμό. Στο γνωστό σημείο, έκανα καρτέρι περιμένοντας... Μετά από λίγο ήρθαν οι καλεσμένες μου. Το μεγάλο κοπάδι από τις μουρμούρες εμφανίστηκε με όλη του την μεγαλοπρέπεια. Τις θαύμασα για μια ακόμη φορά και φυσικά δεν πάτησα την σκανδάλη. Όταν άρχισαν να φεύγουν, έφυγα κι εγώ για την επιφάνεια. 

Η γνωστή παρέα...

Τότε ξέσπασε η αναμενόμενη καταιγίδα. Μια έντονη βροχή έπεφτε κάνοντας φασαρία. Κάποιοι κεραυνοί έπεσαν μακριά κι εγώ αποφάσισα να βγω. 

Βρέχει με το τουλούμι που λένε...

"Μάλλον πρέπει να βγω..." σκέφτηκα και κολύμπησα προς την παραλία. Λίγο πριν την έξοδο, έπεσα πάνω σε ένα τεράστιο κοπάδι από γαύρους. Μέσα στην θολούρα του έντονου νοτιά σε συνδυασμό με την καταιγίδα, χιλιάδες ψαράκια με περικύκλωσαν. Όπου και να κοιτούσα υπήρχαν ψαράκια που τσιμπολογούσαν κάτι μέσα στο νερό. 

"Δεν μπορεί... με τέτοιο κοπάδι τριγύρω μου, κάπου θα υπάρχει κάποιος κυνηγός..." σκέφτηκα. Πλακώθηκα στα καρτέρια. Τίποτα. Το κακό ήταν ότι όλο το κοπάδι έδειχνε ήρεμο. Με τα πολλά καρτέρια έφυγαν και τα ψαράκια κι εγώ τράβηξα για την παραλία.

Κάπου πρέπει να κυκλοφορεί κυνηγός!!!

"Άλλο ένα..." και μετά από λίγο "Άλλο ένα καρτέρι..." έλεγα στον εαυτό μου και βουτούσα. Τίποτα και πάλι. Είχα φτάσει στα πολύ ρηχά κι αποφάσισα ένα τελευταίο καρτέρι και να βγω. Βουτάω ανάμεσα στα βράχια και περιμένω. Ο έντονος κυματισμός με κουνάει και δεν μπορώ να σταθεροποιηθώ. Κάνω διάφορους λαριγκισμούς και περιμένω, κοιτάζοντας δεξιά-αριστερά. Σε κάποια στιγμή βλέπω τις καλόγριες να τρέχουν προς τα ρηχά. 

"Μάλλον τις τρόμαξαν τα πέδυλά μου καθώς με κουνάνε τα κύματα..." σκέφτηκα. Γυρίζω το κεφάλι μου αριστερά, βλέπω πολύ κοντά μου το κεφάλι μιας λίτσας. Μου φάνηκε μεγάλη. Μια άγρια φάτσα έχει έρθει να δει ποιος εισέβαλε στον χώρο της!!!

Με τσαμπουκά!!!

Το ψάρι πέρασε από μπροστά μου κι εγώ σήκωσα απαλά το ψαροντούφεκο και πάτησα ενστικτωδώς την σκανδάλη. Η βέργα πέτυχε την λίστα στα πλαϊνά της πτερύγια. Λόγω της κοντινής βολής, η βέργα την ξεπέρασε και το ψάρι πέρασε στο σκοινί του ψαροντούφεκου. Ξεκίνησε ένας αγκώνας για το ποιος θα επικρατήσει. 

Σέρνοντας τη βέργα!!!

Η λίστα χτυπώντας την μεγάλη ψαλιδωτή ουρά της, χάθηκε μέσα στην θολούρα. Εγώ κρατούσα το σχοινί τεντωμένο. Πότε το μάζευα κι όταν το ψάρι έτρεχε άφηνα σχοινί. Είχα και την αγωνία μην μπλέξει η βέργα στον βυθό και με την δύναμη του ψαριού, σκιστεί και το χάσω. Ευτυχώς με το μάζεμα που έκανα, η βέργα είχε πάει παράλληλα, δίπλα στο σώμα της λίτσας. Μετά από αρκετά λεπτά μάχης, κατάφερα να την πιάσω από την ουρά της, μετά από τα βράγχια κι εκεί τελείωσε η μάχη. 

Επιτέλους, ένα αίσιο τέλος!!!

Της έδωσα ένα γρήγορα τέλος και έχοντας στην αγκαλιά μου την 6κιλη λίτσα βγήκα. Δεν υπήρχε περίπτωση να ψαρέψω κι άλλο. Ευχαριστώντας τα Ουράνια για τα υπέροχά Τους δώρα και φιλώντας την λίτσα βγήκα.

Τέλος για σήμερα!!!

Υ.Γ. όταν καθάριζα την λίτσα, στο στομάχι της βρέθηκε ένας ολόκληρος γαύρος!!!

Translation of the above article.
Title: 6 kg leerfish in shallow, murky and stormy waters... 
Video & photos : Zacharias Skevofilax

I set out for another fishing trip at dawn with a very bad weather. Black clouds had covered the sky and I was expecting a downpour at any moment. All I wished was to have time to put on my wetsuit, before the rain....I finally made it. I got dressed and dived in. It was cold outside, especially when I was wearing the wetsuit that I had to wet it in order to put on. 6°C the outside temperature, 17°C sea temperature. (1st Picture: It was a bit cold...). At first, in the sea, it gave you the feeling that you were getting hot, but then as time went on things got colder... Anyway. The visibility, despite the southerly winds, was quite good. As soon as I reached the spot where I wanted to fish, I saw something unexpected. A small orange seahorse (Syngnathidae-Hippocampus) had been swept away by the waves and was floating close to the surface. The waves were carrying it back and forth. I didn't want to catch it so as not to injure it. I put my hand next to it, so that its size would be visible. I left it alone and left. I made many fruitless ambushes. In one of them, while I was looking in one direction, a good sea bass (Dicentrarchus labrax) appeared from the other side. Unfortunately, I was not covered from any rocks, from the side that the fish appeared. So it turned to leave a bit far away and I made a desperate shot. But I hit the sea bass too high in its back and with a violent movement of its body, it threw the spear off and I lost it.
"At least it'll live..." I said, slightly disappointed. I continued my dives. On one of them, I landed on the rocky bottom. I dived to the base of a large rock and waited. After a while, the silhouette of a sea bass appeared in the blur. I moved forward a little, being always covered by the rocks of the sea floor. I made various sounds and attracted its attention. The sea bass turned and came very close to me. (2nd Picture: Unfortunately it is too small..).
"Why it couldn't have been the previous one... this is small..." I thought. It looked at me in disbelief, about to move away, but it stood within range and waited. As soon as I swam towards the surface, it disappeared into the murky waters. A little further down I saw some large rocks in front of me that would gave me good cover. I dived, crawled forward and waited. From the crack I could see what was happening, without being noticed. At some point a good white sea bream (Diplodus sargus) appeared. The fish with its lateral line sensed my presence, but it didn't know what I was. It approached, making nervously the familiar zig-zags that white sea bream do. When it entered the range of my spear, I crawled forward a little and when the fish turned I pulled the trigger. The spear stroked the fish in the neck and the white sea bream, spinning around the spear, fell to the bottom. I had caught a half-kilo white sea bream. (3rd Picture: Finally!!!). 
"Well done..." I said to myself. I took it in my arms and kissed it apologizing. I made many fruitless attempts. The weather has gotten even stronger. A little further down in another attempt, between the waves I saw many baitfish. I was waiting in hiding when a large school of small grey mullets (Mugil cephalus) appeared in front of me. I waited for the school to pass calmly, so as not to scare anything around. Indeed, a good white sea bream was following the grey mullets calmly. The school did not raise an alarm, so everything was fine. I took advantage of the calmness, aimed at the white sea bream and pulled the trigger. The spear hit the fish near the tail. The white sea bream went crazy and run left and right trying to free itself from the spear. But in vain and after a very seconds I had it in my hands. It was about the same size as the previous one. (4th Picture: Here is an other one...). Happy, I decided to return. At the known  spot, I dived and waited... After a while, my guests arrived. The large school of striped sea breams (Lithognathus mormyrus) appeared in all their glory. I admired them once more and of course I didn't pull the trigger. When they started to leave, I also left for the surface. (5th Picture: The famous group...). Then the expected storm broke out. A heavy rain was falling, making a lot of noise. Some lightning struck in the distance and I decided to go out. (6th Picture: It was raining cats and dogs...).
"I should probably get out..." I thought and swam towards the beach. Just before leaving, I came across a huge school of European anchovies (Engraulis encrasicolus). In the blur of the strong southerly winds combined with the storm, thousands of small fish surrounded me. Everywhere I looked there were anchovies nibbling something in the water.
"It is not possible... with such a large school around me, there must be a predator somewhere..." I thought. I did countless ambushes. Nothing. The bad thing was that the whole school seemed calm. With my many dives, the fish left and I headed for the beach. (7th Picture: There must be a predator around!!!).
"One more..." and after a while "Another one ambush..." I said to myself and dived. Nothing again. I had reached the very shallows and decided to do one last ambush and get out. I dived between the rocks and waited. The intense waves were shaking me and I could't stabilise myself. I did various noises and waited, looking left and right. At some point I saw the black Damselfish (Chromis chromis) running towards the shallows.
"Probably my fins scared them as the waves were rocking me..." I thought. I turned my head to the left, I saw the head of a leerfish (Lichia amia) very close to me. Due to the closeness, it seemed very big to me. A wild and fearless face had come to see who had invaded its space!!! (8th Picture: The bully!!!). The fish passed in front of me and I gently raised the speargun and instinctively pulled the trigger. The spear found the leerfish on its side fins. Due to the closeness of the shot, the spear passed through it and the fish ended up into the speargun line. A tug-of-war began over who would prevail. (9th Picture: Dragging along the spear!!!). The leerfish, flapping its large scissored tail, disappeared into the blur. I kept the line taut. Sometimes I would pull it in and when the fish ran I would let go the line. I was also worried that the spear could get tangled in the bottom and with the force of the fish, it would tear and I would lose it. Luckily, as I was reeling, the spear had gone parallel to the body of the fish. After several minutes of fighting, I managed to grab it by its tail, then the gills, and that was the end of the fight. (10th Picture: Finally, a happy ending!!!). I gave it a quick end and with the 6kg leerfish in my arms I went out. There was no need to fish any more. Thanking the Heavens for Their wonderful gifts and kissing the fish I went out. (11th Picture: Done for today!!!).
P.S. When I was cleaning the leerfish, I found a whole European anchovy  in its stomach!!!