Καλοκαιρινά λαβράκια κι άλλα ψάρια...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Summer time sea basses and more.... 

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Οι νερόμπομπες του Πασειδώνα!!!

Αν και μέσα του Ιούνη, η θάλασσα ήταν ακόμη κρύα. Έτσι μια καθημερινή που δεν υπήρχαν επαγγελματικές υποχρεώσεις, αποφάσισα να πάω για λαβράκια. Με λίγα λόγια: ρηχά καρτέρια σε θολά νερά. Χαράματα βρέθηκα σε έναν αγαπητό λαβρακότοπο να ψαρεύω. Φυσούσε ένας απαλός νοτιάς που όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε κι εγώ χαιρόμουν. Με το που βούτηξα, ένας κέφαλος του κιλού είναι από κάτω και πλάγια από εμένα βόσκοντας. Με παίρνει χαμπάρι κι αρχίζει να κολυμπά.

"Ή τώρα ή ποτέ..." είπα στον εαυτό μου, σημάδεψα κι έριξα. Πέτυχα τον εν κίνηση κέφαλο από την επιφάνεια!!! Όλος χαρά τον τακτοποίησα στην σημαδούρα μου και συνέχισα. Δεν έχω προλάβει να τακτοποιήσω τον κέφαλο και μπροστά μου μια ούγενα κόβει βόλτες στον βυθό. Το ψάρι με έχει πάρει χαμπάρι και αρχίζει τα ζιγκ-ζαγκ νευρικό αλλά όχι φοβισμένο. Δεν βουτώ, γιατί θα φύγει. Παραμένω στην επιφάνεια περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Με το που στρίβει και μου δίνει λίγο μεγαλύτερο στόχο, ρίχνω και πιάνω το δεύτερό μου ψάρι, από την επιφάνεια!!! Χωρίς καν να βουτήξω έχω ήδη πιάσει δύο ψάρια!!!

"Πολύ καλά πάμε Ζάχοοοο...λες να μην υπάρχει η θολούρα???" είπα στον εαυτό μου όλος χαρά. Όμως το επιφανειακό ψάρεμα είχε λάβει τέλος. Έτσι ξεκίνησα τα καρτέρια μου. Μετά από λίγο σε ένα καρτέρι με πήρε στην αγκαλιά της. Ήταν η αγαπημένη μου φίλη μαντάμ θολούρα, που τόσο καρτερικά με περιμένει να βρεθούμε!!! Χαμένος μέσα στις σκέψεις μου και την μοναξιά μου, παρατήρησα μια γνωστή σιλουέτα. Ήταν μια ωραία ούγενα, αλλά δεν έλεγε να πλησιάσει. Σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα κι έριξα σε αυτό το φάντασμα της θολούρας. Η βέργα καρφώθηκε στο κέντρο του στόχου κι εγώ είχα πιάσει το τρίτο μου ψάρι.  

Η μεγάλη ούγενα...

Καθώς έχω φτάσει στην φυκιάδα που είχα σκοπό να ψαρέψω, εμφανίστηκε μπροστά μου ένα τεράστιο κοπάδι από ψιλή σαρδέλα.

"Εδώ είμαστε.....και τώρα έχουν σειρά τα λαβράκια..." σκέφτηκα. Έκανα ένα καρτέρι και περίμενα. Μετά από λίγο εμφανίστηκαν τα λαβράκια. Ήταν όμως όλα μικρά. Μάλλον μικρότερα από ότι ήθελα και δεν τα ενόχλησα. Ξανά βουτιά και καρτέρι εκεί που είναι το ψιλό (ψιλή σαρδέλα). Όντως τα ψαράκια ήρθαν και πάλι. Στο βάθος εμφανίστηκαν δύο ωραίες ούγενες, αλλά εγώ έψαχνα κάτι πιο μεγάλο. Μετά από λίγο το κοπάδι της ψιλής σαρδέλας έφυγε πανικοβλημένο, σημάδι ότι κάτι πλησιάζει από την αντίθετη πλευρά. Όντως ένα καλό λαβράκι ήρθε να με επιθεωρήσει. Στάθηκε μπροστά μου κάνοντας τον στόχο μου αρκετά μεγάλο με αποτέλεσμα να πιάσω ένα ψάρι 1,3 κιλών. Είχα πιάσει αυτό που έψαχνα. 

Το 1ο της ημέρας...

"Μάλλον θα πρέπει να κυκλοφορούν κι άλλα...." σκέφτηκα. Καρτέρι στο καρτέρι δεν είδα κάτι μεγάλο και είχα φτάσει στο τέλος της πρώτης φυκιάδας. Γνωρίζοντας καλά το μέρος συνέχισα να κολυμπώ. Εδώ κάνει ένα κόψιμο ο λασπώδης βυθός και κρατά πότε-πότε κάποια ψάρια πάνω στο κόψιμο. Έτσι έκανα ένα καρτέρι και περίμενα. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα εμφανίστηκε ένα κοπάδι με μουρμούρες. Τα ψάρια όμως δεν ήρθαν κολυμπώντας κοντά στον βυθό, αλλά με επιθεωρούσαν από τα μεσόνερα. Κάποια ψάρια ήταν αρκετά μεγάλα και μου τράβηξαν την προσοχή. Σημάδεψα ένα από τα μεγαλύτερα κι έτσι έπιασα την πρώτη μουρμούρα της ημέρας. 

Η 1η μουρμούρα της ημέρας...

Καρτέρι στο καρτέρι έπιασα άλλες δύο μουρμούρες και αποφάσισα να βγω. Καθώς κολυμπώ για την στεριά, βλέπω τον βυθό στρωμένο με μικρά μπαλόνια,- νερόμπομπες θα έλεγα. Κάποιο είδος μεδουσοειδές, σε σχήμα μικρού μπαλονιού να κείται στον βυθό. Ήταν πολυάριθμα και σε ομάδες. 

"Μάλλον τα εγγόνια του Ποσειδώνα ετοιμάζονται για νεροπόλεμο με αυτές τις νερόμπομπες...." σκέφτηκα χαμογελώντας. Ήταν πρώτη φορά που παρατηρώ ένα τέτοιο φαινόμενο. Τράβηξα το βίντεο που ήθελα και βγήκα Πήγα στο αμάξι κι οδήγησα πιο κάτω και βούτηξα ξανά. Κι εδώ ο βυθός ήταν λασπώδης. Βούτηξα ψάχνοντας ένα από τα μέρη που κρατάνε ψάρια. Σύρθηκα στον βυθό διαβάζοντας τα σημάδια μου. Βρήκα το μέρος που έψαχνα και απλά περίμενα. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα, ένα λαβράκι πετάχτηκε μπροστά μου μέσα από την πυκνή θολούρα. Ήταν αρκετά μεγάλο κι εγώ προσπάθησα να ακολουθήσω την πορεία του με το ψαροτούφεκό μου. Μόλις έκοψε ταχύτητα, για δέκατα του δευτερολέπτου, του έριξα, σχεδόν εξ επαφής. Το ψάρι χάθηκε μέσα στην πυκνή θολούρα. Σίγουρος για την βολή μου, μάζεψα γρήγορα το σχοινί του ψαροτούφεκου, όπου στο τέλος μαζί με την βέργα φάνηκε ένα δίκιλο λαβράκι (1,8 κιλά). 

Το μεγαλύτερο!!!

Όλος χαρά πήρα το υπέροχο ψάρι αγκαλιά και το γέμισα φιλιά. Έκανα αρκετά καρτέρια και τελικά μου ήρθε ένα μεγάλο κοπάδι από κεφάλους. Τα ψάρια κολυμπούσαν στην επιφάνεια και μόλις ένιωσαν την παρουσία μου, βούτηξαν για να δουν τι ήταν αυτό το πράγμα ακουμπισμένο στον βυθό. Κάποια από τα ψάρια ήταν αρκετά μεγάλα. Συγκράτησα τον εαυτό μου, γιατί αυτήν την φορά έψαχνα κάτι πιο μεγάλο. 

"Λες να τους ακολουθεί κανένα γοφάρι???" αναρωτήθηκα και συνέχισα να περιμένω. Όντως στο τέλος του κοπαδιού υπήρχε ένας κυνηγός. Δεν ήταν όμως γοφάρι αλλά λαβράκι. Δεν με χάλασε καθόλου κι όταν με πλησίασε του έριξα. Εξαφανίστηκε μέσα στα θολά νερά, αλλά όπως χτυπιόταν για να ελευθερωθεί, η ασημένια του φιγούρα άστραφτε, φωτίζοντας το μουντό και θολό τοπίο. Το μάζεψα γρήγορα το 1,4 κιλών πολύτιμο λάφυρό μου. 

Ένα ακόμη...

Είχα όμως αρχίσει να κουράζομαι. Είχαν περάσει σχεδόν πέντε ώρες ψαρεύοντας, και η πείνα μεν η κούραση δε, είχαν αρχίσει να απαιτούν τα θέλω τους. Έτσι αποφάσισα να βγω ψαρεύοντας. Σε ένα καρτέρι και ενώ ψάχνω μέσα στην θολούρα κάποιο ψάρι, αντιλαμβάνομαι την παρουσία ενός αρκετά μεγάλου ψαριού ακριβώς στο όριο της θολούρας. Το ψάρι έρχεται καταπάνω μου καλυμμένο από το πυκνό πέπλο της θολούρας, αλλά για κακή του τύχη το έχω πάρει χαμπάρι. Έχω γίνει στήλη άλατος. Δεν κουνώ ούτε το βλέμμα μου. Εκείνο καχύποπτα πλησιάζει αργά-αργά. Όταν είμαι σίγουρος πατώ την σκανδάλη. Η βέργα πλήττει τον υπέροχο κυνηγό πάνω από το μάτι του και το 1,3 κιλών λαβράκι απλά βυθίστηκε μέσα στην θολούρα. 

Το άτυχο λαβράκι...

Όλος χαρά το μαζεύω κι αυτό κι αποφασίζω να βγω. Καθώς όμως κολυμπώ για την παραλία με κυκλώνουν κέφαλοι. 

"Άντε άλλο ένα...." είπα στον εαυτό. μου. Προσγειώθηκα στον βυθό και περίμενα. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα εμφανίστηκαν οι κέφαλοι. Στην αρχή διστακτικοί και μακριά, αλλά όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα το κοπάδι με πλησίασε κάνοντας κύκλους γύρω μου. Εγώ έψαχνα ανάμεσά τους κάποιον κυνηγό. Μετά από λίγο φάνηκε ένα λαβράκι να κολυμπά ανάμεσα στους κεφάλους. Η πορεία του ψαριού μου έδειχνε ότι δεν θα πλησίαζε κι έτσι σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα έφυγε με απίστευτη ταχύτητα κι έπληξε τον κυνηγό στην πλάτη και του βγήκε πίσω από το μάτι και πριν το συνειδητοποιήσω  το λαβράκι που απλά βούλιαξε. Δεν πίστευα στα μάτια μου τι είχα καταφέρει. 

Το τελευταίο...

Κολυμπώντας για να βγω έκανα μερικά καρτέρια αλλά δεν είδα τίποτα που να ήθελα να πιάσω. Καθώς πλησιάζω την παραλία, διαπιστώνω ότι ένα μεγάλο σαλάχι έχει κρυφτεί ανάμεσα στα φύκια. Πολύ εύκολος στόχος, αλλά ήμουν υπέρ-ευχαριστημένος με τόσα ψάρια που είχα πιάσει. Μπορούσα άνετα να του ρίξω από την επιφάνεια.Έκανα μια βουτιά μπροστά του για να πάρω το πλάνο που ήθελα. Το μεγάλο σαλάχι αμέσως πετάχτηκε κι εξαφανίστηκε μέσα στην θολούρα...

"Πολλά μας Έδωσε σήμερα Ζάχοοο...." είπα στον εαυτό μου κι ετοιμάστηκα να βγω χαρούμενος. Όμως Εκείνος Είχε άλλα πλάνα!!! Ανάμεσα στα πρώτα φύκια της παραλίας και σε βάθος περίπου μισό μέτρο να μια ωραία σουπιά. Την πιάνω και την ώρα που την βάζω στην ψαροβελόνα μου, νάσου άλλη μια. Την πιάνω κι αυτήν και βγήκα χωρίς να ψάξω άλλο....

"Αρκετά ....." είπα στον εαυτό μου. Κοίταξα μήπως υπήρχε κανείς στην παραλία. Ευτυχώς ήμουν μόνος μου. Έβγαλα τις φωτογραφίες που ήθελα, καθάρισα τα ψάρια. Εκείνη την στιγμή ήρθε ο φίλος μου ο Πέτρος. Του έδειξα τα ψάρια και τα είπαμε. Όταν του είπα για το σαλάχι και σε τι βάθος το βρήκα, μου έβαλε τις φωνές που άφησα ένα τόσο ωραίο μεζέ να φύγει. Του υποσχέθηκα ότι το επόμενο θα το μοιραστούμε. Δώσαμε ραντεβού, αποχαιρετιστήκαμε και πήρα τον δρόμο του γυρισμού, μασουλώντας τους υπέροχους μεζέδες της Σταυρούλας. Ήταν τόσο νόστιμοι....

Όλα μαζί...

Translation of the above article. 

Title: Summer time sea bass and more.... 

Photo-video: Zacharias Skevofilax

(1st picture: Poseidon's water-balloons ???)

Although in June, the sea was still cold. So one day that I had no professional obligations, I decided to go for sea bass (Dicentrarchus labrax). In short: shallow ambushes in murky waters. At dawn I found myself in a lovely sea bass fishing place. A gentle south wind was blowing that was getting stronger as time went on that made me even happier. As soon as I dove, underneath me, a mullet (Mugil cephalus) about one kilo was grazing. As soon as it realised my presence it started swimming.

"Either now or never ..." I said to myself, aimed and pulled the trigger. I shot the moving mullet from the surface !!! I happily arranged it on my buoy and continued. By the time I arranged the mullet, in front of me there was an sharpsnout sea-bream (Diplodus putanzzo) swimming on the bottom. Once again, as it realised my presence it started swimming doing zigzags, showing that it was nervous but not scared. I did not dive, because the fish would swam away. I stayed on the surface waiting for the right moment. As soon as it turned and I had a bigger target, I pulled the trigger and caught my second fish, from the surface !!! Without even diving I had already caught two fish !!!

"Very well done Zac ...Maybe today the waters are not blurry ??"  I said to myself with all joy. But the fishing from the surface was over. So I started my ambushes. After a while in an ambush she took me in her arms. She was my favourite friend madam blur, who was so eagerly waited for me to meet her!!! Lost in my thoughts and in my loneliness, I noticed a familiar silhouette. It was a beautiful sharpsnout sea-bream, but it did not approach me. I aimed as best as I could and pulled the trigger to this ghost of blur. The spear found its target in the center and so I caught my third fish. As I reached the seaweeds that I was looking for, a huge herd of small sardines appeared in front of me.

(2nd picture: The largest sharpsnout sea-bream....)

"Here we are ..... and now it's seabass time... " I thought. I dove and waited. After a while seabasses appeared. But they were all small. Probably smaller than I wanted and I did not bother them. Diving again and ambushing where the small sardine was. Indeed the fish came again. In the background appeared two nice sharpsnout sea-bream, but I was looking for something bigger. A really good seabass came to inspect me. It stood in front of me providing me with a big enough target and so I caught a 1.3 kg fish. I caught what I was looking for.

(3rd picture: The fist one of the day...)

"Probably there are more ..." I thought. Ambush after ambush I did not see anything big and I had reached the end of the first seaweeds. Knowing the place well, I continued swimming. Here the muddy seabed had a steep slope and sometimes holds fish by the edge of the slope. So I dove and waited. After several seconds a herd of striped sea-bream (Lithognathus mormyrus) appeared. The fish, however, did not come swimming near the bottom, but they inspected me from midwater. Some fish were big enough and caught my attention. I aimed at one of the biggest and so I caught the first striped sea-bream of the day. 

(4th picture: The first striped sea-bream of the day...) Ambush after ambush I managed to catch two more striped sea-breams and decided to go out. As I swam towards the shore, I saw that the seabed was covered with small balloons, - I should say water-balloons.  A type of jellyfish, in the shape of a small balloon, lying on the bottom. They were numerous and in groups.

"Poseidon's grandchildren are probably ready for a water-balloon fight ..." I thought with a smile. It was the first time I had noticed such a phenomenon. I took the video I wanted and got out. I went to my car and drove several kilometres and dove again. Here, too, the seabed was muddy. I dove looking for one of the places that holds fish. I crawled to the bottom looking for my marks. I found the place I was looking for and waited. After a few seconds, a sea bass swam in front of me through the thick blur. It was big enough and I tried to follow its path with my speargun. As soon as it stopped, for tenths of a second, I shot at a very close range. The fish was lost in the dense blur. Confident of my shot, I quickly reeled in the speargun's rope and along with the rod, a two kilo sea bass (1.8 kg) appeared. (5th picture: The biggest sea bass!!!). I happily took the wonderful fish in my arms and kissed it several times. I made several ambushes and finally a large school of mullets swam towards me. The fish were swimming on the surface and as soon as they felt my presence, they dove to see what was lying on the bottom. Some of the fish were quite large. I controlled myself not to shoot any mullet no mater how big they were, because this time I was looking for something bigger.

"Maybe a bluefish (Temnodom saltator) will follow them ???" I wondered and kept waiting. Indeed, at the end of the herd there was a predator. But it was not a bluefish but a seabass. I did not mind at all and when it approached me I shot it. The seabass disappeared into the murky waters, but as it was fighting to free itself, his silver body shone, illuminating the hazy and murky landscape. I quickly picked up my 1.4 kg precious trophy. (6th picture: One more...) But I was starting to get tired. I was fishing for almost five hours. My hunger and tiredness were demanding to be fulfilled. So I decided to go out. In an ambush and while I was looking for some fish in the blur, on my way out, I realised  the presence of a fairly large fish right on the edge of the blur. The fish swam towards me, covered by the bitter veil of blur, but it was unlucky  because I saw it. I remained in my position as motionless as I could.I do not even look at it. The suspicious fish was slowly approaching me. When I was sure I pressed the trigger. The spear hits the wonderful hunter above his eye and the 1.3 kg seabass just sank into the blur. 

(7th picture: The unlucky sea bass...) I decide to go out, but as I was swimming towards the beach I was surrounded by mullets.

"One more .... " I said to myself. I landed on the bottom and waited. After several seconds the mullets appeared. At first they stayed far away, but as the seconds passed the herd approached me making circles around me. I was looking for a predator. After a while, a sea bass appeared swimming among the mullets. The course of the fish showed me that it would not approach me, so I aimed as best as I could and pressed the trigger. The spear left at incredible speed and stroke the sea bass on its back and got out behind its eye. Before I realised what had happened  the seabass was sinking. I could not believe in my eyes what I had accomplished. (8th picture: The last one for today...) I continued swimming towards the beach, when I saw a stingray (Myliobatoidei) hidden among the seaweeds. Very easy target, but I was very pleased with so many fish I had caught. I could easily shot it from the surface. I dove in front of it to get the video I wanted. The big stingray jumped out its hide-out and disappeared into the blur ...

"The Almighty provided us a lot of fish today, Zac..." I said to myself and I prepared to get out. But He had other plans too!!! Among the first seaweeds of the beach and at a depth of about half a meter there was a nice common cuttlefish (Sepia officinalis). I caught it and the moment I put it on my fish-hunger, I saw another one. I caught it too and went out without looking for anything else ....

"Enough ....." I said to myself. I looked around to see if anyone was on the beach. Fortunately I was alone. I took the photos I wanted, cleaned the fish. At that moment my friend Petros came. I showed him the fish and we talked about them. When I told him about the big sting ray and how deep I found it, he shouted at me that I let such a delicacy to go away. I promise him that the next one we would share the next sting ray I would see. We schedule the next fishing trip, we said goodbye and I took the road back home, chewing on the wonderful appetisers of Stavroula. They were so delicious ...(9th picture: All together....)

Πρώτη μέρα ελευθερίας!!!

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: First day of Freedom!!!

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Μια ομορφιά στο Φως!!!

Ο απότομος και βαθύς κάβος με κοίταξε και μου είπε " Θα βουτήξει εδώ ή θα πας στον ρηχό κόλπο με την θολούρα???"

Τον κοίταξα και απάντησα: "Θα έρθω σε εσένα... αλλά χρειάζομαι να αλλάξω εξοπλισμό...."

Πήρα το μακρύ ψαροτούφεκο, την μεγάλη σημαδούρα, έβαλα ένα δεύτερο όπλο πάνω της και τράβηξα για τον κάβο. Με το που έφτασα διαπίστωσα ότι το ρέμα ήταν πολύ δυνατό. Ένα ήπιο ποτάμι θα το χαρακτήριζα  Μετά τα 17-20 μέτρα υπήρχε ένα έντονο και παγωμένο θερμοκλινές μαζί με αρκετή θολούρα. Έκανα αρκετές βουτιές χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Το ρέμα με παρέσερνε, αλλά δεν είδα και κανένα καλό ψάρι. Σε μια βουτιά κάποιοι μικροί κακαρέλοι εμφανίστηκαν πολύ διστακτικοί.....

"Πάμε να φύγουμε από εδώ ....κινδυνεύουμε να πνιγούμε"... είπα στον εαυτό μου και κολύμπησα για τα ρηχά.

"Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη...." άκουσα να μου λέει ο βαθύς κάβος.

Τον αγνόησα και συνέχισα να κολυμπώ πολύ βαριεστημένα μπορώ να πω. Σε ένα σημείο έχουν μαζευτεί πολλές καλόγριες. Είναι σε μπουλούκι και νευρικές. Αποφάσισα να κάνω ένα ακόμη καρτέρι. Βούτηξα τόσο βαριεστημένα και προσγειώθηκα στο απίστευτο βάθος των -5.4 μέτρων. Ήταν τόση η βαρεμάρα μου που ούτε την υποβρύχια κάμερά μου δεν ενεργοποίησα. Δεν έχω προλάβει καλά-καλά να κρυφτώ πίσω από μια πέτρα, όταν δύο λίτσες εμφανίστηκαν μπροστά μου. Το προπορευόμενο ψάρι είναι και το πιο μεγάλο. Μέχρι να συνέλθω έχει απομακρυνθεί αρκετά. Συμαδεύω και ρίχνω. Η βέργα πλήττει την λίτσα ψιλά στην πλάτη και αρχίζει ένας τρελός χορός  Το ψάρι προσπαθεί να απαλλαγεί από την βέργα κι εγώ κρατώ το σκοινί τεντωμένο όποτε χρειάζεται. Ξέροντας ότι η βολή μου δεν ήταν καλή (αν και οριακή), όποτε το ψάρι τρέχει χαλαρώνω το τέντωμα του σχοινιού. Μετά από λίγο τραβώ απαλά την κουρασμένη λίτσα προς το μέρος μου. Τότε εκείνη κάνει μια απότομη στροφή τυλίγοντας το σώμα της με την πετονιά, κοντράροντας την βέργα. Συνειδητοποιώ ότι μια-δυο φορές να το κάνει θα σκιστεί. Ορμώ πάνω και προσπαθώ να την πιάσω από την ουρά. Η λίτσα αντιστέκεται σθεναρά, παλεύοντας να απελευθερωθεί. Είναι εκπληκτικό πόσο γρήγορα αλλάζει κατευθύνσεις  αν και πληγωμένη - κουρασμένη, προσπαθώντας να με αποφύγει. Με τα πολλά την πιάνω από την ουρά. Παρόλο που είναι ένα ψάρι μόλις 3.5 κιλών, με ταρακουνά απίστευτα. Τελικά κατάφερα και την πιάνω από τα βράγχια και με το μαχαίρι έδωσα ένα γρήγορο τέλος. 

Η λίτσα...

Δεν έχω όμως το πλάνο της βολής γιατί δεν πίστεψα σε αυτό που άκουσα....

Τότε ακούστηκε το βροντερό γέλιο του κάβου και να μου λέει: "Χαχαχα, δεν τελειώσαμε ακόμη...."

Αυτή η φράση με έβαλε σε σκέψεις.

"Τι θέλει να μου πει???" αναρωτήθηκα  Έκανα μερικά βαθιά καρτέρια αλλά τίποτα. Άλλαξα στρατηγική και πήρα το κοντό ψαροτούφεκο. Έψαξα όποια πέτρα μου άρεσε χωρίς κάποια επιτυχία. Όμως σε μια από αυτές υπήρχαν καλόγριες μαζεμένες στην είσοδο της πέτρας.

"Κάτι υπάρχει εδώ...." σκέφτηκα. Βουτώ και βλέπω ένα μεγάλο χταπόδι να έχει αράξει. Συμαδεύω και του ρίχνω. αντιστάθηκε για λίγο, αλλά επειδή η βολή ήταν πολύ καλή, το πήρα σχετικά γρήγορα στα χέρια μου. Ήταν ένα χταπόδι 2.5 κιλών. 

Ένα ωραίο χταπόδι....

Καθώς κρεμώ το χταπόδι στην σημαδούρα μου, αρχίζει ένα θανατηφόρο αγκάλιασμα  Το χταπόδι νεκρό μεν, αλλά το πολύπλοκο νευρικό του σύστημα εν δράσει, άρπαξε την λίτσα και δεν την άφηνε!!!. 

Τότε μου ήρθε μια ιδέα. Να κάνω καρτέρια ρηχότερα από το βάθος του θερμοκλινούς. Αλλαγή όπλου, σημαδούρας και στρατηγικής  Βγήκα, τακτοποίησα στο ψυγείο τα τρόπαια μου. Πήρα το 82αρι μου που το έχω για τα ρηχά καρτέρια μου. Σε μια βουτιά και ενώ σέρνομαι στον βυθό, με το που ξεπροβάλλω από έναν βράχο, έρχομαι αντιμέτωπος με ένα κοπάδι κεφάλων. Τα ψάρια είναι αρκετά μεγάλα. Περιμένω λίγο μήπως φανεί κάτι καλύτερο. Τα ψάρια αντιλαμβάνονται την παρουσία μου και σιγά-σιγά αποχωρούν  Ρίχνω σε έναν από τους τελευταίους και πιάνω ένα ψάρι πάνω από κιλό. (1,2 ).  

Δευτερόλεπτα πριν την βολή...

Καρτέρι στο καρτέρι πιάνω και δύο ούγενες.  

Η πρώτη και μεγαλύτερη...

Πηγαίνω λίγο πιο βαθιά. Στα τελευταία μου καρτέρια είχα ακούσει το τραγούδι των σηκιών. Έψαχνα να τους βρω.. Όντως σε μια βουτιά στο όριο του θερμοκλινούς, τους βρήκα. Ένα κοπάδι από καμιά δεκαριά ψάρια να εωρούνται λίγο πάνω από τον βυθό, προστατευμένοι από την θολούρα του κρύου νερού. Σέρνομαι όσο πιο απαλά μπορώ να τα πλησιάσω. Κάποια από τα ψάρια ήρθαν να δουν τι είναι αυτό που πλησίαζε. Ένας από τους μεγάλους με κοίταξε, δείχνοντας μου όλα του τα υπέροχα χρώματά του. Δεν ήθελα κάτι καλύτερο και έριξα στον μεγάλο σηκιό. Ο σηκιός εξαφανίστηκε στα σκοτεινά νερά  αλλά μαζεύοντας το σχοινί του ψαροτούφεκου, το ψάρι εμφανίστηκε πάνω στην βέργα μου. Είχα πιάσει ένα ψάρι 1,5 κιλών. 

Ο μεγάλος σηκιός!!!

Τα υπόλοιπα εξαφανίστηκαν κι δεν τα ξαναείδα ποτέ, όσες προσπάθειες κι αν έκανα. Βουτιά στην βουτιά δεν είδα ένα καλό ψάρι. Αλλαγή στρατηγικής  Αποχαιρέτησα ευχαριστώντας τον κάβο και τράβηξα για τον θολό κόλπο. 

"Θα τα ξαναπούμε... σύντομα !!!" τον άκουσα να μου λέει. Τον ευχαρίστησα για άλλη μια φορά και βγήκα. Φόρεσα την παραλλαγή στο κεφάλι μου, έβαλα το βαρίδι πλάτης και ξεκίνησα τα ρηχά καρτέρια μέσα στην θολούρα. Έπιασα δύο μουρμούρες κι έναν ακόμη κέφαλο στα γρήγορα. 

"Φτάνει πια με τους κεφάλους..,.ας ψάξουμε για λαβράκια..." είπα στον εαυτό μου. Σε μια μεριά της λασπώδης παραλίας είδα κάτι περίεργο στον βυθό. Κάτι είχε κρυφτεί κάτω από την άμμο.

 

Μπορείτε να δείτε τι είναι????

Το σχήμα του τον είχε προδώσει  Σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Ένας μεγάλος μπλε κάβουρας εμφανίστηκε στην βέργα μου. 

Τώρα τον βλέπετε!!!

Τον τακτοποίησα, αλλά κάτι δίπλα του μου τράβηξε την περιέργεια  Ήταν μια άσπρη ανεμώνη του βυθού. Αυτό το υπέροχο πλάσμα είχε ανοίξει τα πλοκάμια της και περίμενε να περάσει το μενού  Χάζεψα αρκετά την ομορφιά της και συνέχισα τις βουτιές μου. Λίγο πιο κάτω μια μικρή τσιπούρα είναι ξαπλωμένη πάνω στον βυθό. Την πλησιάζω και διαπιστώνω ότι το μικρό ψάρι είχε πιαστεί σε μια πετονιά που είχε μπερδευτεί σε ένα κλαδί  Μη μπορώντας να απελευθερωθεί,, η τσιπούρα ψόφησε  Όμως ο θάνατος της δεν πήγε χαμένος. Η πλευρά που ακουμπούσε στον βυθό είχε φαγωθεί από τους κεροσκόπους του βυθού !!!

Είχα αρχίσει να κουράζομαι. Αποφάσισα να πάω σε ένα γνωστό μου μέρος και να βγω. Άλλωστε μου Είχε Δώσει πολλά περισσότερα από ότι περίμενα. βυθίστηκα μέσα στην θολούρα. Εδώ το ρέμα είχε θολώσει τον βυθό και την επιφάνεια, αφήνοντας καθαρό το ενδιάμεσο κομμάτι της θάλασσας  βούτηξα και καρτέρεψα, προσέχοντας να προσγειωθώ όσο πιο απαλά μπορούσα στον λασπώδη βυθό. Μετά από λίγο με περικύκλωσαν λαβράκια. Κoπαδιαστά έρχονταν κι έφευγαν. Όλα τους μικρά και κάποια μεσαία ψάρια. Εγώ έψαχνα για τα πιο μεγάλα. Εντύπωση μου έκανε που τα μικρά λαβράκια έρχονταν να δουν την μύτη της βέργας. Η βέργα μάλλον γυάλιζε μέσα στην θολούρα κι εκείνα νομίζοντας ότι είναι κάποιο ψαράκι έρχονταν μπας και πάρουν κάποιον μεζέ. Βλέποντας ότι δεν υπάρχει κάτι μεγάλο, κολύμπησα για να βγω. Κάτι όμως μου έλεγε να κάνω μια βουτιά στην φυκιάδα της παραλίας. Όντως βούτηξα, ξάπλωσα πάνω στα φύκια και περίμενα. Μετά από λίγο φάνηκε αχνά μια γνωστή σιλουέτα  Έκανε να φύγει για να γυρίσει απότομα...Χωρίς δεύτερη σκέψη πάτησα την σκανδάλη. Το λαβράκι απλά έπεσε στα φύκια. Η άσπρη του κοιλιά φαινόταν εύκολα μέσα στην θολούρα. 

Το τελευταίο για σήμερα...

Γεμάτος χαρά πήρα το λαβράκι των 1,4 κιλών και βγήκα. Έβγαλα τις φωτογραφίες που ήθελα, χωρίς να με δει κανείς, καθάρισα τα ψάρια και με την αίσθηση της Ελευθερίας να απλώνεται παντού, πήρα τον δρόμο για τον γυρισμό....

Όλα μαζί...

Translation of the above article. 

Title: First day of Freedom!!!

Photo-video: Zacharias Skevofilax

(1st pictured: Beauty in the Light!!!)

The deep and steep cape looked at me and said: "Are you going to dive here or you will dive to the shallow bay with the blurry waters???" 

I looked at it and replied: "I will come towards you....but I need to change my diving gear first...."

I took the longest speargun, the big buoy, put a second speargun on it and swam towards the cape. When I arrived I realised that the stream was very strong. It was like swimming in a mild river. After 17-20 meters deep, there was a strong and icy thermocline with a lot of blur. I dove several times without seeing anything. The stream was sweeping me away, but I didn't see any good fish. In a dive some small two-banded sea bream (Diplodus vulgaris) appeared and they were very reluctant to approach me ....

"Let's get out of here ... we're in danger of drowning "... I said to myself and swam for the shallows.

"We're not done yet ..." I heard the deep cape telling me.

I ignored it and continuing swimming with a very bored pace I could say. At one point many black damselfish (Chromis chromis) had gathered around and they were nervous too. I decided to dive and ambush. I dove and ambushed at the incredible depth of-5.4 meters. I was so bored that I did not activate the underwater camera. As soon as I landed behind a rock, two leerfish (Lichia amia)  appeared in front of me. The leading fish was the largest one. By the time I pulled myself together, the leading fish was almost out of range. I aimed as fast as I could and pulled the trigger. The spear stroke the leerfish on the top of its back and a crazy dance began. The fish tried to get rid of the spear while I was trying to keep the fishing rope stretched whenever needed. Knowing that my shot was not good (albeit marginal), whenever the fish was running, I loosen my grip. After a while I gently pulled the tired leerfish towards me. Then it makes a sharp turn, wrapping its body with the fishing line, using as leverage the spear. I realised that with one or two more turns it would tear its back and the fish could free itself. I dove immediately and tried to catch it by the tail. The leerfish was strongly fighting to free itself. I was amazed how quickly it changed directions, albeit wounded — tired, trying to avoid me. Finally, I catch it by the tail. Although it was a fish only 3.5 kg, it shook me unbelievably. Eventually I managed to catch it by the gills and with the use of my diving knife I gave it a quick end. (2nd picture: the leerfish...) Unfortunately, I don't video the shot because I didn't believe what I heard.... At that moment, I heard the thunderous laughter of the cape telling me: "Hahaha, we did not finish yet....

"This phrase made me think:"What did the cape want to tell me???" I wondered. I did some deep ambushes but saw nothing. I changed my strategy and got the short speargun. I searched any rocks I liked without much success. But in one of them, there were black damselfish gathered at the entrance of a flat rock.

"There's something here ..." I thought. I dove, approached the entrance carefully and saw a big common octopus (Octopus vulgaris) resting. I aimed and pulled the trigger. It resisted for a while, but due to the very good shot, I pulled it out of the flat rock relatively quickly. It was a 2.5 kg octopus. (3rd picture: A nice octopus...) As I hang the octopus on my buoy, a deadly embracement started. The octopus was dead, but with its complex nervous system in action, grabbed the leerfish with its tentacles!!! At that time an idea came to me, to fish shallower than the thermocline. I changed my strategy once more. I went out, arranged my trophies in the fridge. I got my 82 cm speargun, which I use for shallow ambushes. On a dive and while crawling at the bottom, as I was emerging behind a rock, I came across a herd of mullets (Mugil cephalus). The fish were quite big. I waited for something better to appear. The fish realised my presence and slowly started to swim away. I aimed and shot one of the last ones and caught a fish over a kilo. (1,2).                 (4th picture: Just before the shot...). Later on I caught two sharp-snout sea-bream (Diplodus putanzzo)  too.                 (5th picture: The first one was the biggest....) I started fishing a little deeper. The main reason was in some of my last ambushes, I had heard the song of the corvina (Sciaena umbra). So I was looking to find them... After a while, in a dive at the limit of the thermocline, I found them. A flock of about a dozen fish, floating just above the bottom, hiding in the blurry cold water. I crawled as gently as I could to get close to them. Some of the fish came to see what was approaching. One of the biggest fish looked at me, turned, showing me all its wonderful colours  I didn't expect a better chance and I pulled the trigger aiming at the big corvina. The fish disappeared in the murky waters and as Ι reeled in the fishing line, the fish appeared on the spear. I caught a 1.5 kg fish.(6th picture: The big corvina!!!). The rest disappeared and I never saw them again, no matter how hard I tried. Dive after dive I did not see any good fish. Changing strategy again. I goodbye thanking the cape and swam towards the blurry and sandy bay.                                          

"We'll meet again.... soon !!!" I heard the cape telling me. I thanked it once more and left. I put the known variation on my head, the extra weight on my back and started the shallow ambushes in the blurry waters. I caught two striped sea-bream (Lithognathus mormyrus) and another mullet quickly.

"Enough with the mullets ..., let's look for sea bass ..." I said to myself. On the muddy beach I saw something strange at the seafloor. (7th picture: Can you see it???) Something was hidden under the sand. Its shape had betrayed it. I aimed and pulled the trigger. A big blue crab  (Callinectes sapidus) appeared on my spear. (8th picture: Now you can see it!!!). I put it on my fish hanger, but something next to him attracted my curiosity. It was a white tube-dwelling anemone (Ceriantharia.) on the seabed. This wonderful being had opened its tentacles and was waiting for the menu to pass by. I spent several seconds admiring its beauty and then continued my dives. A little further down a small gilt-head (sea) bream (Sparus aurata) was lying on the seafloor. I approach it and found that the small fish was caught in a fishing line that was tangled on a tree branch. Unable to free itself, the small gilt-head (sea) bream died. But its death was not in vain. The side of the fish that was resting on the seabed had been eaten by the speculators of the seabed !!!. I was starting to get tired. I decided to go to a fishing ground I knew and finish there my fishing expedition. After all, the All-mighty had given me much more than I expected. I dove in the blur. Here the under water stream had clouded the seabed and the surface, leaving clear the intermediate part of the sea. I dove and ambushed, carefully landing as gentle as I could on the muddy bottom. After a while, sea basses (Dicentrarchus labrax) surrounded me. They came and went in groups. All were small and some medium size fish. I was looking for the bigger ones. I was impressed by the little sea basses, that came to see the tip of the spear. It was probably shone in the blur and they might thought that it was a fish, and came for an easy meal. Since there was nothing big to catch, I swam to get out. But something was telling me to dive one last time at the edge of the seaweeds. So I ambushed among the seaweed and waited. After a while, a well-known silhouette appeared faintly on the horizon. The fish swam away but turned around and approached me... Without a second thought I pulled the trigger. The sea bass just fell into the seaweed. Its white belly could be easily seen in the blurry waters. (9th picture: The last one for today...). Full of joy, I embraced the 1.4 kg sea bass and went out. I took the necessary photos, without anyone seeing me, cleaned the fish and with the feeling of Freedom spreading everywhere, I drove back home.... (10th picture: All together....)

Ακριβώς πριν την κορωναϊκή απαγόρευση....

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Just before the Coronavirus traffic ban...

Φωτογραφία -  video: Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ  

Το πράγμα έδειχνε ότι πάμε σε απαγόρευση της κυκλοφορίας που μάλλον θα κρατούσε πολύ. Τρομολαγνεία όσο δεν παίρνει από τα μέσα ενημέρωσης. Έτσι αποφάσισα να πάω για ένα ψάρεμα, έστω την ύστατη στιγμή στον αγαπητό μου Β. Ευβοϊκό. Στα διόδια είχε λίγη κίνηση. Όχι λόγο του συνωστισμού, αλλά γιατί δεν υπήρχε ανθρώπινο δυναμικό να εξυπηρετήσει. Αν ήθελες να περάσεις ή πλήρωνες στα μηχανήματα με μετρητά ή κάρτα ή αν είχες το πάσο πέρναγες άνετα. Υπήρχαν βέβαια κάποιοι υπάλληλοι των διοδίων που σε πλησίαζαν αν υπήρχε πρόβλημα. Το βράδυ όταν γύρισα, σχεδόν όλα τα κανάλια τηλεόρασης έδειχναν τις ουρές στα διόδια. Κανένα όμως δεν άνοιγε την κάμερα για να φανεί το όλο πλάνο. Είχαν επικεντρώσει τον φανό της κάμερας πάνω στα κισέ των διοδίων κι έδειχναν πόοοοοσοοοο αργούσαν να περάσουν τα πολλά αυτοκίνητα. Ουδεμία λέξη για την παντελή έλλειψη προσωπικού. Τρομολαγνεία και υπερβολή μαζί!!!

Αλλά ας γυρίσουμε στην ιστορία μας. Έφυγα λοιπόν χαράματα και έφτασα μετά από δύο ώρες οδήγησης εκεί που ήθελα. Ντύθηκα και βούτηξα. Ξεκίνησα τα καρτέρια μου σε έναν πετρώδη βυθό. Η έντονη ρεστία με ανάγκαζε να κρατιέμαι από τις διάφορες πέτρες όσο πιο δυνατά μπορούσα. Μικρόψαρα υπήρχαν σχεδόν σε κάθε βουτιά μου. Κάποιοι ευμεγέθης σαργοί φάνηκαν, αλλά με το που με πήραν χαμπάρι εξαφανίστηκαν στο μπλε. Καρτέρι στο καρτέρι συνέχισα το μοναχικό μου ψάρεμα. Καλό είναι να ψαρεύουμε σε ζευγάρια, αλλά το ψάρεμα του λαβρακιού, δυστυχώς είναι μοναχικό. Έτσι στην παγωμένη μοναξιά μου οι ώρες περνούσαν αργά, πολύ αργά χωρίς να δω κάτι καλό. Κρυμμένος ανάμεσα στις πέτρες του βυθού, περίμενα την έκπληξη, η οποία δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Σε ένα καρτέρι έχω ξαπλώσει ανάμεσα στα καφέ-κίτρινα φύκια απολαμβάνοντας το όμορφο τοπίο. Ένας υπέροχος θαλάσσιος κήπος απλωνόταν  μπροστά μου, όσο έβλεπαν τα μάτια μου. Ενώ εκστασιασμένος χαζεύω αυτήν την ομορφιά, κάτι φάνηκε να πλησιάζει από τα δεξιά μου. Ήταν ένα μεγάλο κοπάδι από σάρπες. Ήρθαν με μεγάλη επιφύλαξη, σκορπίσαν κάποια στιγμή για να γυρίσει όλο το κοπάδι και να έρθει μπροστά μου. Με τις χρυσαφένιες τους γραμμές έκαναν το τοπίο να μοιάζει ακόμη πιο ειδυλλιακό. Ανάμεσα υπήρχαν αρκετά μεγάλα του είδους ψάρια...

"Δεν έχουμε έρθει για σάλπες.....Ζάχο....Μπορεί να ακολουθεί κάτι πιο μεγάλο..." είπα στον εαυτό μου και δεν πάτησα την σκανδάλη. Μάταια όμως. Συνέχισα τα καρτέρια μου και σε ένα από αυτά μου ήρθαν μικροί κακαρέλοι. Όπως ήμουν κρυμμένος ανάμεσα στα φύκια, παρατήρησα ότι κάτι πιο μεγάλο ήταν μαζί τους. Ήταν μια ούγενα που ακολουθούσε το κοπάδι των κακαρέλων. Σημάδεψα κι έπιασα το πρώτο ψάρι της ημέρας.

Το 1ο της ημέρας...

"Πάλι καλά και η ούγενα καλή είναι...." σκέφτηκα. Προχώρησα κι άλλο χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο. Στο τέλος του τόπου οι πλάκες του βυθού ήταν πολύ λιγότερες. Σκέφτηκα να κάνω μερικά καρτέρια και να βγω. Προσγειώθηκα στον βυθό και περίμενα. Τα δευτερόλεπτα αργούν να περάσουν κι εγώ είμαι αγκαλιά με την παγωμένη θαλάσσια μοναξιά μου. Εντύπωση μου έκαναν τα διάφορα μικρόψαρα. Ήταν νευρικά και πολύ κοντά στα βράχια του βυθού. Σκέφτηκα ότι  εγώ είμαι η αιτία. Όμως αυτό συνήθως κρατά μερικά δευτερόλεπτα. Τα μικρόψαρα όμως εδώ δεν ξεκολλούν από τα βράχια κι αυτό με βάζει σε σκέψεις. 

"Μήπως.....????" αναρωτήθηκα... Τότε αισθάνθηκα ότι κάτι με πλησιάζει. Γύρισα προς τα δεξιά μου και είδα ένα ωραίο λαβράκι να έχει έρθει. Καθώς γύρισα αργά προς το ψάρι, αυτό έστριψε για να φύγει. Μη έχοντας κάποια άλλη επιλογή, σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα κάλυψε την απόσταση σε δέκατα του δευτερολέπτου και το μόνο που είδα ήταν κάτι γυάλισε μέσα στην θολούρα.

"Το πέτυχα??? ή απέφυγε την βέργα???...." σκέφτηκα. Δεν υπήρχε η παραμικρή αντίσταση και αργά-αργά κολύμπησα προς την βέργα μου, σίγουρος πια για την αστοχία μου. Καθώς πλησιάζω, βλέπω το ωραίο λαβράκι να είναι ακουμπισμένο στον βυθό ανάμεσα στις πέτρες. Τρελάθηκα από την χαρά μου. Η βέργα βρήκε τον υπέροχο κυνηγό στο πλαϊνό πτερύγιο και καρφώθηκε στο κεφάλι του, σκοτώνοντάς το ακαριαία. Χαρές και πανηγύρια. Επιτέλους ένα ωραίο λαβράκι και πως το είχα πιάσει. 

Επιτέλους!!!!

Με μια μακρινή βολή....Το γέμισα φιλιά και το έβαλα στην σημαδούρα μου. Άλλωστε είχα φτάσει στα όρια του ψαρότοπου και έπρεπε να πάω αλλού. Καθώς κολυμπώ για να βγω, βλέπω ένα ψάρι στον βυθό. Βουτώ και είναι μια τσιπούρα περί τα 700 γρ, με ένα χτύπημα στην ουρά. Πιθανώς είχε σπάσει η ουρά της και μη μπορώντας να κολυμπήσει, ψόφησε το ψάρι. 

???

Στεναχωρήθηκα. Ήταν ψόφια αρκετές μέρες... Βγήκα κι οδήγησα λίγο πιο κάτω. Εδώ ο βυθός ήταν λασπώδης εντελώς. Φυσικά ήταν και πιο θολά τα νερά. Κολύμπησα για να φτάσω εκεί που ήθελα, όταν κάτι μου τράβηξε την περιέργεια. Βουτώ και βλέπω ένα γουρουνόψαρο, περίπου κιλό, να κάθεται ανάμεσα σε κάτι κλαδιά και να κάνει τον ψόφια κοριό. Έχει πάρει τα χρώματα του περιβάλλοντος για να μην φαίνεται και κάθεται ακήνιτο. Πήρα το πλάνο που ήθελα και το άφησα στην ησυχία του. 

Ο πονηρούλης...

Προχώρησα κι έφτασα εκεί που ήθελα. Βούτηξα και περίμενα. Ακούμπησα απαλά όσο μπορούσα στον βυθό, αλλά σηκώθηκε λίγη θολούρα. Περίμενα. Στο βάθος φάνηκε ένα μεγάλο κοπάδι από κακαρέλους να πλησιάζει. Όμως προπορευόταν μια καλή τσιπούρα και μόλις έκανε να στρίψει, της έριξα και την έπιασα. Ήταν ένα ψάρι περί τα 800 γραμμάρια. 

Ακριβώς πριν την βολή....

"Πάλι καλά..." είπα στον εαυτό μου και συνέχισα. Όμως, πέραν των μικρών κακαρέλων δεν είδα τίποτε άλλο κι αποφάσισα να βγω. Ψάχνοντας για καμιά σουπιά, έπιασα δύο και βγήκα. Οδήγησα αρκετά χιλιόμετρα και βούτηξα ξανά. Εδώ ο βυθός ήταν στρωμένος με πολλές πλάκες. Έκανα πολλά καρτέρια και σε ένα από αυτά, είδα μακριά μου ωραίες μουρμούρες. Στρίβοντας το ψαροτούφεκο αριστερά, τρόμαξα τα ήδη φοβισμένα ψάρια που εξαφανίστηκαν στο μπλε. Όμως η όλη κίνηση, τράβηξε την περιέργεια ενός λαβρακιού. Το μικρό ψάρι ήρθε να με δει, έστριψε όλο χάρη κι έφυγε. Την πορεία του ακολούθησε μια μεσαία μουρμούρα. Πριν εξαφανιστεί κι αυτή στο μπλε, πάτησα την σκανδάλη. Αν και μακρινή βολή, είδα το ασημένιο ψάρι απλά να βυθίζεται. Τράβηξα το ψάρι προς το μέρος μου. Η βέργα την είχε πετύχει στην πλάτη και είχε βγει από το μάτι, σκοτώνοντάς την ακαριαία. 

Το τελευταίο της ημέρας!!!

Συνέχισα να ψαρεύω αλλά δεν είδα τίποτε που ήθελα να πιάσω και βγήκα. Άλλαξα, έβγαλα την φωτογραφία που ήθελα και πήρα τον δρόμο για τον γυρισμό. 

Τέλος για σήμερα..

Στα διόδια, η κατάσταση ήταν η ίδια με το πρωί, χωρίς προσωπικό για να εξυπηρετήσει όσους ταξίδευαν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης...... 

Το βράδυ ανακοινώθηκε η απαγόρευση της κυκλοφορίας..... 

Υ.Γ. Απ' ότι καταλαβαίνεται το κείμενο έχει γραφτεί ενώ είμαστε περίπου ενάμιση μήνα σε καραντίνα. Ενάμισης μήνας έγκλειστοι λόγω ενός ιού, αμφιβόλου προελεύσεως. Έχουμε όσο χρόνο θέλουμε, αλλά με περιορισμούς. Πολύς θυμός και νεύρα μεταξύ των άλλων, για την όλη κατάσταση και την έλλειψη ελευθερίας. Δεν μπορούμε να βγούμε έξω όσο θέλουμε, δεν μπορούμε να πάμε στην δουλειά μας ή όπου αλλού θέλουμε και το περίεργο δεν μπορούμε να κάνουμε απλά ένα θαλασσινό μπάνιο. Σαν τους Ελεύθερους Πολιορκημένους... πάλε ποτέ. Το θέμα είναι να νιώθεις ελεύθερος στις δύσκολες καταστάσεις. Στα εύκολα όλα είναι απλά. Το να ζεις την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο.... δύσκολο θα μου πείτε. Τρομερά δύσκολο θα σας απαντήσω. Όμως τότε και μόνο τότε είμαστε πραγματικά Ελεύθεροι. Τότε και μόνο τότε τίποτα δεν μπορεί να μας περιορίσει ή να μας επηρεάσει. Όλα φαίνονται τόσο απατηλά που δεν αξίζει να κατατρώς τον εαυτό σου με τέτοια θέματα, γιατί απλά δεν σε αγγίζουν πια. Αξίζει λοιπόν μια τέτοια προσπάθεια, μακροχρόνια συνήθως, αλλά τα αποτελέσματα δεν μπορούν να περιγραφούν. Είναι πολύ φτωχά τα λόγια όταν η προσπάθεια κάποιου ευλογηθεί να βιώσει κάτι τόσο Ύψιστο όσο η Πραγματική Ελευθερία.... Θα μου πείτε γιατί τα λέω αυτά τώρα.....Περασμένα ξεχασμένα. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά ο χειμώνας αργά ή γρήγορα έρχεται. Να έχουμε τον νου μας.....
Κλείνω με τα λόγια ενός παγκοσμίου εμβέλειας και αγαπημένου μου λογοτέχνη.....

Δεν ελπίζω τίποτα,

Δεν φοβάμαι τίποτα,

Είμαι Λεύτερος.

Ν. Καζαντζάκης!!!

Translation of he above article. 

Title: Just before the Coronavirus traffic ban...

Photo-video: Zacharias Skevofilax

The whole situation was telling me that traffic ban was on the horizon and that would probably last for a long time. Fear-mongering as much as possible by the TV channels about the corona virus. So I decided to go fishing, at the last minute just before the up-coming traffic ban, to my beloved N. Evoikos Bay. At the toll booths there was little traffic. Not because of traffic congestion, but because there was no human personnel to serve the passing cars. If someone wanted to pass through, he/she had to pay on the machines using cash or credit-card, unless you had the pass, that allowed the driver to pass comfortably. Of course, there were a couple toll officials who approached the drivers in case there was a problem. Later at the same night as I returned, almost all the TV channels showed traffic congestion at the toll booths. Not even a single TV channel used wide camera lens to show the whole picture. They had focused on the toll booths and showed that they were many cars and so they were passing very slow. No reporter said anything about the complete staff shortages. Fear-mongering and exaggeration together at its best!!!

But let's go back to our story. So I left at dawn and arrived after two hours of driving where I wanted. Got dressed immediately and I dove. I started my ambushes on a rocky seabed. The intense waves forced me to hold on to the various stones as much as I could, in order to maintain my underwater position. There were small fish in almost every dive. Some good size white sea breams (Diplodus sargus) appeared, but when they realised my presence, they disappeared into the blue. Ambush after ambush, I continued fishing alone. It is good to spearfish in pairs, but sea bass fishing is unfortunately a lonely sport. So in my icy loneliness the seconds were passing slowly, very slowly without seeing anything big. Hiding between the stones of the seabed, I waited for the surprise, which did not appear on the horizon. In an ambush, while I was lying among the brown-yellow seaweeds, I enjoyed the wonderful landscaped. A beautiful sea garden stretched out in front of me. While ecstatic gazing at this beauty, something was approaching me from my right. It was a large flock of  salema porgy (Sarpa salpa). They approached me reluctantly, they scattered at some point and after a while the whole herd returned and passed in front of me. With their golden stripes, they made the landscape look even more idyllic. Among them, there were quite large in size fish .....

"We are not here for salema porgy..... Zac .... Maybe something bigger will follow them ..." I said to myself and I didn't pull the trigger. But in vain. I continued my ambushes and in one of them small two-banded sea bream (Diplodus vulgaris) approached. As I was hiding among the seaweed, I noticed that something bigger was among them. It was a sharpsnout sea-bream (Diplodus putanzzo) that followed the herd of two-banded sea bream. I continued waiting and finally caught the first fish of the day. 
(1st Picture: The 1st of the day...)

"Well done and the sharpsnout sea-bream is large enough....." I thought. I proceeded again without seeing anything special. At the end of this fishing ground, the bottom rocks were much smaller and fewer. I thought of making some ambushes before going out. So I approached the seafloor and waited. The seconds passed slowly and I was embraced by the icy sea loneliness. I was impressed by the various small fish. They were nervous and stayed very close to the rocks of the seabed. I thought I was the reason. This usually happened for the first few seconds. But the small fish on this ambush did not come off the rocks and that put me in thoughts.

"Maybe.....????" I wondered...Then I felt something was approaching me. I turned to my right and saw a nice sea bass (Dicentrarchus labrax). As I slowly turned towards the fish, it changed direction to leave. Having no other choice, I aimed as best as I could and pulled the trigger. The spear covered the distance in tenths of a second and all I saw was something shined in the blurry waters.

"Did I succeed ??? Or the fish managed to avoid the spear ??? ...." I wondered. There was not the slightest resistance on my spearfishing line and I slowly swam towards my spear sure of my failure. As I approached it, I saw the beautiful sea bass lying on the seabed among the stones. I was soooo happy. The spear stroke the wonderful sea bass on the side fin and got stuck-on its head, killing it instantly. Finally a nice sea bass and how I managed to catch it....and what a long shot .... I kissed it many times and put it on my buoy ready to leave. (2nd Picture:At last!!!) Besides, I had reached the end of the fishing spot and I wanted to go somewhere else. As I was swimming to get out, I saw a fish on the sea floor. I dove and it was a  gilt-head (sea) bream (Sparus aurata) about 700 gr, with a broken tail. (3rd Picture: ???). With a broken tail it was unable to swim and died. I felt sorry for the beautiful fish. It was dead for several days ... I went out and drove a little further down and dove again. Here the seabed was completely muddy. Of course, the water was even more cloudy. I swam to get where I wanted, when something caught my attention. I dove and saw a grey triggerfish (Balistes capriscus) about a kilo, sitting between some branches playing dead. Its skin had the colours of the environment so as not to be seen by predators and sat still. I videoed and left it alone. 
(4th Picture: The cunning one...)I went ahead and got where I wanted. I dove and waited. I touched as gently as I could on the bottom, but I stirred some blur from the muddy seabed. In the background was a large herd of two-banded sea bream was approaching. But a good size gilt-head (sea) bream was ahead and as soon as it turned, I shot it and caught it. It was a fish about 800 grams..
(5th Picture: Just before the shot...)

"Well done again ..." I said to myself and continued. But apart from the small two-banded sea bream, I didn't see anything else and decided to go out. Searching for some common cuttlefish (Sepia officinalis),  I caught two and went out. I drove several kilometres and dove again. Here the seabed was paved with many flat rocks. I made a lot of ambushes and in one of them, I saw nice striped sea-bream (Lithognathus mormyrus) far away. Turning the speargun to my left, I startled the already frightened fish that disappeared into the blue. But the whole movement aroused the curiosity of a sea bass. The small fish came to see me, turned around gracefully and left. A middle size striped sea-bream  was following the sea bass. Before it disappeared into the blue, I pulled the trigger. Although a long shot, I saw the silver fish sinking. I pulled the fish towards me. The spear had hit it in the back and had come out of its eye, killing it instantly. I kept fishing but I didn't see anything I wanted to catch and I went out. 
(6th Picture: The last one of the day...) I changed, took some photos all the fishes together and drove back. (7th Picture: Done for today...) At the toll booths, the situation was the same as in the morning, without staff to serve those who traveled and the TV channels..... Later at night, the traffic ban was announced..... 
PS. You may realise, that this article was written while in quarantine, for about a month and a half. One and a half months incarcerated due to a virus of dubious origin. We have as much time as we want, but with restrictions. A lot of anger and anxiety, among other things, about the whole situation and the lack of freedom. We can't go out as much as we want, we can't go to work or wherever we want and strangely enough we can go for a swim even alone. Like the Free Besieged of the old times.....The point is to feel free in difficult situations. When everything is easy, it is so simple. Living every moment, every minute, every second.... It's difficult you may say. I will answer: extremely difficult. But then and only then are we truly Free. Then and only then, nothing can limit or affect us. Everything seems so deceptive that it is not worth worry about such issues. Because they just don't touch you anymore. So it's worth the effort, it is a long term process, but the results can't be described. Words are very poor when someone's effort is blessed to experience something as divine as True Freedom .... 
You may ask, why I am telling you this now ..... the ban is gone..... I hope I will be wrong, but sooner or later winter is coming. Keep that in mind .....
I am finishing my article with the words of a world-wide known and one of my favourite writers .....

I hope for nothing, 

I fear nothing,

I am Free. 

N. Kazantzakis !!!