Ροφός 5,7 κιλών και ρεκόρ σε λεοντόψαρα. 1,5 κ το μεγαλύτερο ever...A 5.7 kg dusky grouper and 1.5 kg lionfish the largest ever...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: A 5.7 kg dusky grouper and 1.5 kg  lionfish the largest ever...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Στις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού, ο καιρός είχε γίνει ο γνωστός Καρπάθικος καιρός. Ισχυρό μελτέμι τις τάξεως των 7-8 ΒΒΔ. Τα περισσότερα μέρη δεν μπορούσε να τα ψαρέψει κανείς. Μικροί κόλποι ήταν απάνεμοι και φυσικά το ψάρεμα θα διαρκούσε το πολύ 2-3 ώρες στην καλύτερη των περιπτώσεων. Έτσι λοιπόν ετοιμάστηκα για ένα τέτοιο ψάρεμα. Θα ψάρευα απόγευμα και το επόμενο πρωί. Μετά θα έπρεπε να τακτοποιήσω τα πράγματά μου, να πλύνω στολές και την μεθεπόμενη ημέρα επιστροφή στην Αθήνα. Δυστυχώς οι καλοκαιρινές διακοπές του 2025 πλησίαζαν γοργά προς το τέλος τους. Δεν είχα παράπονο, φέτος μου έκανε αρκετές μπουνάτσες σε σχέση με άλλες χρονιές. Πρωί-πρωί πήγα για να μαζέψω τα τελευταία σύκα από την συκιά του Γιάννη. Έτσι την ονομάζει όλος περηφάνεια ο πατέρας μου. Κάνει άσπρα σύκα πού νόσημα. Είναι μια συκιά περίπου 100 χρονών!!! Μάζεψα και όταν τα πήγα σπίτι η μητέρα μου τα τακτοποίησε. Όποια θεωρούσε καλά, θα τα τρώγαμε. Τα υπόλοιπα θα τα έφτιαχνε μαρμελάδα, χωρίς να βάλει ζάχαρη. Και την κάνει...τρέχουν τα σάλια μου!!! 

Τακτοποιώντας τα σύκα...

Το μεσημέρι τράβηξα για έναν μακρινό κολπίσκο. Δεν βιαζόμουν γιατί το μέρος που θα το ψάρευα λόγο του καιρού ήταν μικρό. Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσω τον κάβο με την τρικυμία που επικρατούσε. Με το που βούτηξα, πάνω στην μεγάλη αμμουδιά, λίγο πριν από τα βράχια, καθόταν μια μικρή χελώνα. Βούτηξα όσο ήρεμα μπορούσα και την πλησίασα. Μου έδωσε την εντύπωση ότι κι αυτή κοιμόταν. Μόλις την πλησίασα, χτύπησε τα πτερύγια της και χάθηκε στο μπλε. 

Ούτε ένα για δεν πρόλαβα να της πω!!!

"Ούτε που πρόλαβα να σου πω ένα για..." σκέφτηκα χαμογελώντας. Μετά από λίγη ώρα έφτασα εκεί που ήθελα. Ωραίοι βράχοι στόλιζαν τον βυθό. Όμως όλες οι βαθιές βουτιές μου ήταν άκαρπες. Κάτι μικρά ροφάκια είδα και δεν ασχολήθηκα μαζί τους. Γύρισα να πάω στην γνωστή σχισμή. Εκεί όλο και κάτι καλό έχει. Κάνω την βουτιά κι όντως έχει ένα μαύρο μέσα. Όμως κι αυτό είναι μικρό. Καθώς αναδύομαι βλέπω ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο λεοντόψαρο. Ανάδυση και ξεκούραση. Κατόπιν αφού πήρα τις απαραίτητες ανάσες, βουτιά στο ίδιο σημείο. Κοιτάζω μέσα στην σχισμή, το ροφάκι είναι εκεί. Απ έξω έχει ένα λεοντόψαρο, αλλά δεν είναι το τεράστιο. Δεν το βλέπω πουθενά κι αρχίζω την ανάδυσή μου. Τότε, λίγο πιο κάτω, το βλέπω να βγαίνει από μια τρύπα. Σταματάω την ανάδυση, στρίβω και βουτάω καταπάνω του. Το σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα το πετυχαίνει στον σβέρκο κι αυτό βυθίζεται χωρίς καμία αντίσταση. Το τραβάω στην επιφάνεια. Το λεοντόψαρο είναι όντος τεράστιο. Είναι το μεγαλύτερο που έχω πιάσει ποτέ,. ήταν 1,5 κιλά!!! 

1,5 κιλά, νέο ρεκόρ μου!!!

Ψάχνοντας σε γνωστές τρύπες και σχισμές, τα μόνο αξιόλογα ψάρια που βρήκα ήταν λεοντόψαρα. Έπιασα συνολικά οκτώ και είπα να βγω. Καθώς ξεκινάω την επιστροφή μου, παρατηρώ μια κίνηση κοντά στα βράχια του βυθού. Ένα ακόμη μεγάλο λεοντόψαρο έχει βγει σεργιάνι. Βουτάω και καθώς το πλησιάζω, ανοίγει τα φτερά και τα αγκάθια του για να φανεί μεγάλο και απειλητικό. Σhμαδεύω και το πιάνω. Όταν το φέρνω στα χέρια μου, διαπιστώνω ότι κι αυτό είναι πολύ μεγάλο, 1,3 κιλά. Είναι το 2ο μεγαλύτερο που έχω πιάσει ποτέ.

1,3 κιλά, το 2ο μεγαλύτερο ever!!!

Λίγο πριν βγω, σε μια βαθειά σχισμή, υπάρχουν τρυπωμένα μελανούρια. Βουτάω και πλησιάζω και ψάχνω με τον φακό το μεγαλύτερο. Βρίσκω ένα, σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα τραντάζεται κι εγώ ορμάω να πιάσω το μελανούρι. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα. 

Να και το μελανούρι...

Το υπόλοιπο κοπάδι χάθηκε μέσα στην σχισμή κι έτσι βγήκα. 

2η Μέρα. Το επόμενο πρωινό με βρήκε σε άλλον ψαρότοπο. Μικρός κι αυτός, μιας και η κακοκαιρία καλά κρατούσε. Κολύμπησα κοντά στον κάβο που μου έκοβε τον καιρό. Έψαξα διάφορες πλάκες του βυθού, αλλά δεν βρήκα κάτι καλό. Σε μια στιγμή, αντιλαμβάνομαι την κίνηση ενός ψαριού. Κοιτώντας πιο προσεκτικά, παρατήρησα ότι επρόκειτο για έναν ωραίο σηκιό. Το ψάρι έχει λουφάξει δίπλα σε έναν βράχο και περιμένει. Βουτάω αμέσως πάνω του και πλησιάζω. Ο σηκιός αρχίζει να κηινήτε κι εγώ σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα ξύνει το ψάρι, το οποίο εξαφανίζεται κάτω από τα βράχια... 

...κι όμως κατάφερα να αστοχήσω!!!

Απορημένος συνεχίζω και μόλις οπλίζω το ψαροντούφεκο με κυκλώνουν περίπου πέντε κυνηγοί. Όμορφα και πολύ γρήγορα ψάρια που μαζί με τον κυματισμό, μου κάνουν την ζωή μου δύσκολη. Τα ψάρια κολυμπούν πολύ γρήγορα κάνοντας κύκλους γύρω μου, αλλά εγώ δεν προλαβαίνω να τα ακολουθήσω. Με τα πολλά καταφέρνω να ρίξω, αλλά φυσικά αστόχησα. Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία σε αυτά τα ψάρια κι έτσι συνέβει το μοιραίο...αστόχησα.

Οι ταχύτατοι κυνηγοί!!!

"Δύο στα δύο Ζάχο..." είπα στον εαυτό μου. Έχω πλησιάσει αρκετά την μύτη του κάβου που κόβει τον καιρό και τα νερά εδώ είναι λίγο θολά. 

"Ευκαιρία για ένα καρτέρι..." σκέφτηκα. Βρήκα ένα πόστο που μου άρεσε, βούτηξα και περίμενα. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα, εμφανίστηκαν δεξιά μου κάποιοι καλοί σαργοί. Τα ψάρια διστακτικά έμειναν μακριά μου. Μίας και με έκρυβε μια προεξοχή, σύρθηκα λίγο μπρος και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα χάθηκε πίσω από τον βράχο, χωρίς να προλάβω να δω το αποτέλεσμα. 

"Και τρίτη αστοχία σήμερα..." σκέφτηκα και κολύμπησα βαριεστημένα για να πιάσω την βέργα. Όμως η βέργα δεν ήταν άδεια. Πάνω της υπήρχε ένα υπέροχος μισόκιλος σαργός (550 γρ). 

Μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη...

"Επιτέλους ένα ψάρι..." και τον πήρα αγκαλιά. Πήρα τον δρόμο του γυρισμού, κοιτώντας δεξιά-αριστερά.. Σε κάποια στιγμή, ξεκολλάει ένα καλός ροφός και φεύγει από μια συστάδα πέτρες για να κολυμπήσει και να μπει σχεδόν κάτω από τα πόδια μου. Αν είχε μείνει εκεί που ήταν δεν θα τον είχα πάρει χαμπάρι. Παρατηρόντας τον βράχο που μπήκε, κατέληξα ότι χρειάζεται να πάρω το κοντό ψαροντούφεκο, μήπως και μου δώσει βολή. Ευτυχώς που άλλαξα όπλο, γιατί η τρύπα που ήταν το ψάρι ήταν στενή και μια προεξοχή του βράχου δεν μου επέτρεπε να πλησιάσω με μακρύ όπλο. Πλησιάζω λοιπόν όσο πιο ήρεμα μπορώ. Το μέρος είναι λίγο δύσκολο, αλλά με ήρεμες κινήσεις, καταφέρνω και πλησιάζω αρκετά κοντά. Ανάβω τον φακό και βλέπω το ψάρι που είναι πιο χαμηλά να με κοιτάει. 

Στα μουλωχτά...κοιτάζει!!!

Δεν περιμένω κάτι καλύτερο και πατάω την σκανδάλη. Χαμός!!! O ροφός χτυπιέται, προσπαθώντας να απαλλαγεί από την βέργα. Ορμάω πάνω του και τον τραβάω έξω. Σπρόχνω και την βέργα για να τον ξεπεράσει αλλά αυτή η κίνηση δεν χρειαζόταν. Η βέργα τον είχε πετύχει στο μάτι κάθετα και του είχε βγει στον λαιμό. Περυχαρής τον πήρα αγκαλιά και τράβηξα για την επιφάνεια. Ήταν ένας εξάρης ροφός (5,7 κιλά). 

Αυτός μάλιστα!!!

Δεν χρειαζόταν να ψαρέψω κι άλλο μιας είχα χρόνο κι ας ήταν και η τελευταία καλοκαιρινή βουτιά στην Κάρπαθο. Κολύμπησα προς την παραλία, όταν μια συγκέντρωση ψαριών μου τράβηξε το ενδιαφέρον. 

"Χταπόδι μάλλον..." σκέφτηκα. Όντως με το που πλησίασα τον βράχο το είδα. Ήταν κολυμένο στην πλαγιά του βράχου αλλά ήταν μικρό. Το πλησίασα για να πάρω το πλάνο που ήθελα, το χαιρέτησα και βγήκα.

Να και ο μικρούλης...

Τέλος το καλοκαίρι στην Κάρπαθο φέτος. Πρώτα ο Θεός, του χρόνου πάλι???!!!

Το αποχαιρετιστήριο δώρο της Καρπάθου!!!

Translation of the above article.
Title: A 5.7 kg dusky grouper and 1.5 kg  lionfish the largest ever...
Video & photos : Zacharias Skevofilax. 

In the last days of summer, the weather had become the well-known Carpathian one. Strong NNW winds, called meltemi, around 7-8 Beaufort. In most places I could not spearfish because of the harsh weather. Only small bays were sheltered from the big waves and of course fishing would last a maximum of 2-3 hours at best. So I got prepared for such fishing. I would fish in the afternoon and the next morning. Then I would have to pack up, wash my diving gears, and return to Athens the next day. Unfortunately, the summer vacation of 2025 was quickly coming to an end. I had no complaints since this year, it gave me quite few times with calm seas, compared to other years. Early in the morning I went to pick the last figs from Giannis' fig tree. That's how my father proudly calls it. It produces white figs that are delicious. It's a fig tree about 100 years old!!! I picked them and at home my mother sorted them out. The figs she thought were good, we would eat. The rest she would make into jam, without adding sugar... I'm drooling already!!! (1st Picture: Sorting the figs...). 

At noon I drove to a distant fishing spot. I wasn't in a hurry because the place I would be fishing was small due to the weather. There was no way I could get past the cape with the prevailing storm. As soon as I dived, on the large sandy seabed, just before the rocks, there was a small loggerhead sea turtle (Caretta caretta) sitting. I dived as calmly as I could and approached it. It gave me the impression that it was sleeping. As soon as I approached loggerhead sea turtle, it flapped its fins and disappeared into the blue.        (2nd Picture: I didn't even have time to say hallo...). 

"I didn't even have time to say hallo..." I thought, smiling. After a while I arrived where I wanted to be. Beautiful rocks decorated the seabed. But all my deep dives were fruitless. I saw some small dusky groupers (Epinephelus guaza )and didn't bother them. I turned and swam towards a familiar crevice. After a while I arrived where I wanted to be. Most of the times, there's something good in there. I dived and there was a dusky grouper inside. But it was also small. As I emerged I saw a big, very big lionfish (Pterois volitans). I emerged and rested. Then after taking the necessary breaths, I dived to the same spot. looking into the crevice, the small dusky grouper was there. On the outside there was a lionfish, but it was not the huge one. I did not see it anywhere and so I began my ascent. Then, a little further down, I saw it emerging from a hole. I stopped the ascent, turned and dived towards it. I aimed at it and pulled the trigger. The spear hit the neck and it sank without any resistance. I pulled it to the surface. The lionfish was a huge creature. It was the biggest I had ever caught and it was 1.5 kilos!!! (3rd Picture: 1.5 kg, my new record!!!). Searching in familiar holes and crevices, the only fish I found worth catching were lionfish. I caught eight in total and decided to go out. As I started my return, I noticed a movement near the rocks on the sea flour. Another large lionfish was swimming around. I dived in and as I approached it, it spread its wings and spines to look bigger and more threatening. I pulled the trigger and caught it. When I brought it into my hands, I realized that it was also very big, 1.3 kilos. It was the 2nd largest I had ever caught.           (4th Picture: 1.3 kg, the 2nd biggest ever!!!). Just before I went out, in a deep crevice, some saddled sea-bream (Oblada melanura) were hidden. I dived in and got closer and looked for the biggest one with the flashlight. I found a big one, aimed and pulled the trigger. The spear was shaking violently and I rushed to catch the fish. It was one of the biggest ones.          (5th Picture: Here is the  saddled sea-bream...). The rest of the school, disappeared into the crevice and so I got out.

2nd Day. The next morning found me at another fishing spot. A small one too, since the bad weather was holding. I swam close to the cape that was protecting me from the waves. I searched various slabs of the seabed, but I didn't find anything good. In a moment, I noticed the movement of a fish. Looking more closely, I noticed that it was a nice corvina (Sciaena umbra). The fish had remained motionless in the shadow of a rock and was waiting. I immediately dived on it and got closer. The corvina started to move so I aimed and pulled the trigger. The spear scraped the fish, which disappeared under the rocks. (6th Picture:...and yet I managed to miss!!!). Bewildered, I continued, and as soon as I arm the speargun, about five common dolphinfish (Coryphaena hippurus), surround me. Beautiful and very fast fish that, together with the waves, made my life difficult. The fish were swimming very fast, circling around me, but I didn't have time to follow them. With great difficulty I managed to pull the trigger, but of course I missed. I don't have much experience with the  common dolphinfish... so I missed. (7th Picture: The fastest  common dolphinfish!!!).

"Two for two, Zac..." I said to myself. I had gotten pretty close to the tip of the cape that was cutting off the weather and the waters here were a little murkier.

"Great opportunity for an ambush..." I thought. I found a spot I liked and dived in and waited. After several seconds, some good white sea breams (Diplodus sargus) appeared to my right. The fish hesitantly stayed away from me. Since I was hidden by a rock, I crawled forward a little bit and pulled the trigger. The spear disappeared behind the rock, before I had time to see what I had accomplished.

"A third failure today..." I thought and swam boredly to reel-in the spear. But the spear was not empty. On it, was a wonderful half-kilo white sea bream (550 gr.).(8th Picture: Finally a successful hit...).

"Finally... a fish..." and I hugged it. I took the way back, looking left and right.. At some point, a good dusky grouper left a cluster of stones, swam and got almost under my feet. If the fish had stayed where it was, I wouldn't had noticed it. Observing the rock it entered, I concluded that I needed to get the small speargun. Fortunately, I changed spearguns, because the hole where the fish entered, was narrow and a ledge of the rock prevented me from getting close with the long speargun. So I approached the entrance as calmly as I could. The entrance was a bit difficult, but with calm movements, I managed and get quite close. I turned on the flashlight and saw the fish looking at me. (9th Picture: Looking at me with suspicion...). I didn't expect anything better and so I pulled the trigger. Pandemonium!!! The grouper was hit, the spear was shaking violently while the dusky grouper was trying to get rid of the spear. I rushed at it and pulled it out. At the same time, I pushed the spear so that it could past through the fish, but this move was not necessary. The spear had struck the dusky grouper vertically in the eye and had come out of its neck. I happily hugged it and pulled it to the surface. It was a six-kilos grouper (5.7 kg). (10th Picture: Now we are talking!!!). I didn't need to fish any more even thought I had time and despite the fact that it was the last summer spearfishing in Karpathos. I swam towards the beach where a gathering of various small fish caught my attention.

"Probably a common octopus (Octopus vulgaris)..." I thought. Indeed, as I approached the rock, I saw it. It was on the side of the rock, but it was a small one. I approached it to get the video shot I wanted, greeted it, and went out. (11th Picture: Hallo little one...). The summer in Karpathos Island had ended for this year. God speed, next year again???!!!                (12th Picture: The farewell gift of Karpathos!!!).

Η τελευταία φετινή καλοκαιρινή Καρπάθικη μπουνάτσα...The last spearfishing in calm waters of Karpathos this summer...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: The last spearfishing in calm waters of Karpathos this summer... 

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ.

Ο καιρός έκοψε σχεδόν τελείως αργά το απόγευμα. Βλέποντας την όλη κατάσταση ετοιμάστηκα για τον ρηχό κι αγαπημένο μου ψαρότοπο. Ήταν η τρίτη φορά φέτος που μου επέτρεπε να ψαρέψω σε ήρεμα ρηχά νερά και δεν άφησα την ευκαιρία να πάει χαμένη!!! Τα ετοίμασα όλα από βραδύς και το χάραμα με βρήκε να οδηγώ. Μετά από περίπου μισή ώρα, ήμουν εκεί που ήθελα. Ντύθηκα στα γρήγορα και βούτηξα. Στο πρώτο κιόλας καρτέρι μου ήρθε ένα μεγάλο κοπάδι από σκάρους. Πάνω από 20 σκάροι σχεδόν με περικύκλωσαν. Περίμενα να βρω τον μεγαλύτερο. Μεσαία και μεγάλα ψάρια με γυροφέρναν νευρικά. Εγώ τον σκοπό μου. Μετά από λίγο είδα και τον αρχηγό του κοπαδιού. Στεκόταν λίγο μακρύτερα, αλλά όχι και τόσο μακριά. Σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Ο μεγάλος σκάρος χτυπημένος χάθηκε κάτω από τον πρώτο βράχο που βρήκε. Μάταια όμως, γιατί τραβώντας το σχοινί, ήρθε στην αγκαλιά μου. 

Ο 1ος μεγάλος σκάρος...

Ήταν ένας σκάρος του κιλού (1,1 κιλά). Κοιτώντας πιο προσεχτικά, διαπίστωσα ότι μαζί με τον σκάρο είχα πιάσει κι έναν άσπρο γερμανό!!! Τον έβγαλα όσο πιο προσεχτικά μπορούσα και τον άφησα να φύγει. Τακτοποίησα τον σκάρο και συνέχισα. Το μέρος το γνωρίζω πολύ καλά μπορώ να πω κι έτσι ξέρω και που θα βουτήξω. Πλησίασα έναν βράχο και χώθηκα στην σκιά του. Μετά από λίγο σύρθηκα προς τα εμπρός. Ένας καλός σκάρος ήρθε να με δει, αλλά τον αγνόησα. Σάρπες, άσπροι γερμανοί και κέφαλοι ήρθαν να με προηπαντίσουν. Εγώ απτόητος έψαχνα για το "ασήμι". Μετά από λίγο φάνηκε αυτό που έψαχνα. Ένας καλός σαργός κρύφτηκε πίσω από έναν βράχο, δίνοντάς μου την ευκαιρία να ετοιμαστώ. με το που προέβαλε από την άλλη μεριά του βράχου, πάτησα την σκανδάλη. Ο σαργός πρόλαβε να σκύψει, αλλά η βέργα τον πέτυχε ψιλά στον σβέρκο. 

...και ο 1ος σαργός της ημέρας...

Το 1ο ασήμι είχε πιαστεί. Ήταν ένα ψάρι των 510 γρ. Στο ίδιο μοτίβο βούτηξα και πάλι. Σάρπες τρέχανε σαν παλαβές και διάφορα άλλα ψάρια, χωρίς να δω κάτι καλό. Κοιτώντας τριγύρω, πιάνω την κίνηση ενός μεγάλου σκάρου στα τελείως αριστερά μου. Έχει κι άλλους σκάρους τριγύρω, αλλά όχι στο μέγεθός του. Γυρίζω ολόκληρος γρήγορα και τον πετυχαίνω πριν χαθεί πίσω από έναν βράχο. Σπαρταρώντας χώθηκε κάτω από μια πέτρα. Η βολή μου ήταν λίγο χαμηλή κι έτσι έδωσε στον σκάρο την δυνατότητα να προβάλει αντίσταση. 

Ο 2ος και μεγαλύτερος όλων...σημερινός!!!

Μετά από λίγο είχα στα χέρια μου έναν ακόμη μεγάλο σκάρο (1,3 κ). Καθώς τακτοποιώ τον σκάρο στη σημαδούρα, η ματιά μου πιάνει μια κίνηση. Ένας καλός σαργός έχει χωθεί από τον φόβο του κάτω από μια πέτρα, αλλά ο μισός είναι έξω. 

...και δήθεν είχε κρυφτεί!!!

Χαμηλώνω την δύναμη του ψαροντούφεκου και του ρίχνω σχεδόν εξ επαφής. Όμως παρατηρώ ότι η βέργα δεν τον έχει ξεπεράσει. Βουτάω και πιάνω το ψάρι ενώ ταυτόχρονα σπρώχνω την βέργα να τον ξεπεράσει και να διασφαλίσω τον 2ο μισόκιλο σαργό. Την ώρα που γίνονται όλα αυτά κι έχω τον σαργό στα χέρια μου, βλέπω σαργούς να τρέχουν και να χάνονται σε μια σχισμή έξω-έξω. Τακτοποιώ τον σαργό και πάω προς τα εκεί που είδα τους σαργούς. Στους -20 πόντους νερό, υπό την προστασία των μπουρμπουλήθρων, ωραίοι σαργοί μπαινοβγαίνουν σε σχισμές. Πλησιάζω, αλλά οι πολλές μπουρμπουλήθρες μου κάνουν την ζωή δύσκολη. Τα ψάρια αισθανόμενα την παρουσία μου κρύβονται και δεν τα βλέπω. Περιμένω όσο μπορώ ακίνητος και κάποια στιγμή ξεπροβάλει ένας σαργός. Προλαβαίνω και του ρίχνω και τον πετυχαίνω λίγο πριν ουρά.

Ένας; ακόμη από τα πολύ βαθειά (-20 εκ)!!!

Τον τραβάω έξω κι είναι ένα ψάρι 620 γρ. Άφησα τα τρομαγμένα ψάρια και πάω παρακάτω, σε μια γνωστή μου πέτρα. Στην σκιά που δημιουργείται από τον όγκο της πέτρας, φιλοξενεί πολλούς σαργούς. Παίρνω μόνο έναν κι έτσι πάντα υπάρχουν ψάρια εκεί. Πλησιάζω και ψεύτο-κρύβομαι πίσω από μια πέτρα. Ο κυματισμός δεν μου επιτρέπει να είμαι σταθερός στο πόστο μου. Όμως ξέρω την πορεία των ψαριών και περιμένω. Μετά από λίγο ένας ωραίος σαργός περνάει κι εγώ πατάω την σκανδάλη. Πετυχαίνω τον σαργό χαμηλά στην κοιλιά και ορμάω για να τον πιάσω.

Άλλος ένας "βαθύς" σαργός!!!

Όπερ και εγένετο. Είναι ένα ψάρι των 580 γρ. Τακτοποιώ τον σαργό, οπλίζω το ψαροντούφεκο, όταν κάτω από τα πέδιλα μου περνάει με φόρα ένας σαργός. Μπαίνει σε μια τρύπα και κάθεται. Βουτάω αμέσως, ενεργοποιώ την υποβρύχια κάμερα και πατάω την σκανδάλη. Λόγω της όλης ταχύτητας δεν υπάρχει η βολή στο βίντεο. Τραβάω τον σαργό έξω εύκολα, γιατί τον έχω πετύχει κέντρο. Είναι ένα ακόμη ψάρι των 450 γρ. 

Ο πιο μικρός όλων...

Αποφασίζω να γυρίσω ψαρεύοντας και να βγω. Σε μια σχισμή κάνω ένα καρτέρι. Μετά από λίγο βγαίνει ένας μισόκιλος σαργός να δει τι γίνεται και τον πιάνω. Είμαι κοντά σε μια καλή σπηλιά, που κάτι μέσα μου με "τρώει" να την ψάξω. Την είχα ψάξει με το που βούτηξα το πρωί, αλλά δεν είδα τίποτα. Πλησιάζω, ανάβω τον φακό και τον σβήνω αμέσως. Περιμένω κι εμφανίζονται δυο σαργοί όλο περιέργεια. Έχω βολή στον μικρό, αλλά εγώ θέλω τον μεγάλο. Περιμένω και την κατάλληλη στιγμή πατάω την σκανδάλη, ενώ ο σαργός προλαβαίνει και στρίβει. Τραβάω έξω το μεγάλο ψάρι που είναι του κιλού. 

Ο μεγαλύτερος όλων, 1 κιλό!!!

Όπως έστριψε, η βέργα τον πέτυχε στο μάγουλο και του βγήκε από το στόμα. Πάω να πάρω το πλάνο με το ψάρι, αλλά η υποβρύχια κάμερα λείπει!!!. Έχει σπάσει η βάση της... Ψάχνοντας την βρίσκω να είναι στην είσοδο της σπηλιάς. Είχα παρατηρήσει ότι ο ένας βραχίονας της βάσης είχε σπάσει, αλλά τώρα έσπασε κι ο 2ος. Αποφάσισα να βγω, όταν θυμήθηκα ότι έχω παραγγελία για σκάρους από τους συγγενείς. Έπιασα άλλους δύο κιλίσιους σκάρους και βγήκα. 

Πήγα σπίτι και μετά το τέλος των επιφωνημάτων, ο προσωπικός μου φωτογράφος (η μάνα μου) έβγαλε τις απαραίτητες φωτό. Ο καιρός είχε αρχίσει να φορτώνει πάλι. Το Καρπάθικο μελτέμι έλεγε το βροντερό του παρών. 

Τέλος τα ρηχά στην Κάρπαθο για φέτος...

Με τις τεχνικές δεξιότητες του πατέρα μου, φτιάξαμε μια καινούργια βάση για την υποβρύχια κάμερα, για τα υπόλοιπα ψαρέματά μου στο νησί . 

                                                Για την παρούσα φάση, μια χαρά είναι.. 

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: The last spearfishing in calm waters of Karpathos this summer... 

Video & photos : Zacharias Skevofilax. 

Late in the afternoon, the weather had completely calmed down. Realising what was happening, I got ready for my favourite shallow fishing spot. It was the third time that it had allowed me to fish in calm shallow waters this summer and I didn't want to waste this opportunity!!! I prepared everything the previous evening and the dawn found me driving. After about half an hour, I was where I wanted to be. I quickly got dressed and dived in. In the very first ambush, a large school of parrotfish (Sparisoma cretense) came to me. More than 20 parrotfish almost surrounded me. I waited to find the biggest one. Medium and large in size fish were circling me nervously. After a while, I saw the leader of the school. It was standing a little further away, but not that far. I aimed and pulled the trigger. The big parrotfish, disappeared under the first rock it found. But in vain, because reeling in the rope, it came into my arms. (1st Picture: The 1st big parrotfish...). It was about a kilo (1.1 kg) fish. Looking more carefully, I realised that along with the parrotfish, I had also caught a Streamlined spinefoot (Siganus argenteus) !!! I pulled it out as carefully as I could and let it go. I put the parrotfish on my buoy and continued. I know the place very well and so I know where to dive. I approached a rock and hid in its shadow. After a while, I crept forward. A good parrotfish came to see me, but I ignored it. Salema porgies (Sarpa salpa), Streamlined spinefoot and grey mullets (Mugil cephalus) came to meet me. I undaunted searched for "silver". After a while, I found what I was looking for. A good white sea bream (Diplodus sargus) hid behind a rock, giving me a opportunity to get ready. As soon as it appeared on the other side of the rock, I pulled the trigger. The white sea bream managed to duck, but the spear hit it just short of the neck. (2nd Picture:... and the 1st white sea bream of the day...). The 1st silver had been caught. It was a 510 gr fish. I dived again in the same pattern. Salema porgies  were running like crazy and various other fish, without seeing anything good. Looking around, I caught the movement of a large parrotfish to my far left. There were other parrotfish in the vicinity, but not as big. Immediately, I turned completely around and shot it before it disappeared behind a rock. It swam under a stone. My shot was a bit low, giving the parrotfish the opportunity to put up resistance. (3rd Picture:The 2nd and biggest of all of the day!!!). After a while I had another large parrotfish (1.3  kg) in my hands. As I was arranging the parrotfish on the buoy, my gaze caught a movement. A good white sea bream had swam under a stone, but half of it was out.     (4th Picture:...and supposedly it was hiding!!!). I lowered the power of the speargun and shot it almost at point blank range. However, I noticed that the spear had not passed through it. I dived and caught the fish while simultaneously pushing the spear to pass through it and secured the 2nd half-kilo white sea bream. While all this was happening and I had the white sea bream in my hands, I saw several white sea breams running and disappearing into a crevice at very shallow waters. I arranged the fish and swam to where I saw the white sea breams. In the -20 cm deep, under the protection of the bubbles, beautiful white sea breams were entering and exiting crevices. I got closer, but the many bubbles make my life difficult. The fish, sensing my presence, hid and I couldn't see them. I waited as long as I could, motionless, and at some point a white sea bream emerged. Immediately I pulled the trigger, catching it just before its tail. (5th Picture: One more from the very deep waters (-20cm)!!!). I pulled it out and it was a 620 gr fish. I left the frightened fish and went further, to a rock I know. In the shadow created by the many rocks, it hosts many white sea bream. I only catch one and so there are always fish there. I approached and pretend to hide behind a stone. The ripple did not allow me to be steady at my post. But knowing the course of the fish and I waited. After a while, a nice white sea bream passed by and I pulled the trigger. I hit the fish low in the belly and rushed to catch it. (6th Picture: Another white sea bream from the very deep!!!). And so it happened. It was a 580 gr fish. As I was arranging the fish and then arming the speargun, a white sea bream pasted under my fins. It entered a hole and sat down. I dived in immediately, activated the underwater camera and pulled the trigger. Due to the speedy situation, the shot was not filmed. I pulled the fish out easily, because I have hit it in the center. It was a 450 gr fish. (7th Picture: The smallest fish...). I decided to go back, while fishing on my way out. Just on the entrance of a crevice, I dived and waited. After a while, a half-kilo white sea bream came out to see what was going on and I caught it. I was near to a good cave, when my instinct was telling me to search it. I had searched for it when I dived in the morning, but I didn't see anything. I approached, turned on the flashlight and immediately turned it off. I waited and two white sea breams appeared, full of curiosity. I had a shot at the small one, but I wanted the bigger one. I waited and at the right moment I pulled the trigger, while the white sea bream managed to turn. I pulled out the big fish that weighed a kilo.                 (8th Picture: The biggest white sea bream...one kilo!!!). As it turned, the spear hit it in the cheek and came out of its mouth. I went to use the underwater camera to film the fish, but it was missing!!!. Its base was broken... Looking for it, I found it at the entrance of the cave. I had noticed that one arm of the base was broken, but now the second one was broken as well. I decided to go out, when I remembered that my relatives had ordered parrotfish. I caught two more big parrotfish and went out. I went home and after the exclamations ended, my personal photographer (my mother) took the necessary photos. The weather had started to turn ugly again. The Carpathian NNW winds were making their thunderous presence felt. (9th Picture: The last shallow spearfishing in Karpathos Island for this year... ). With my father's technical skills, we fixed a new base for the underwater camera, for the rest of my fishing trips on the island. (10th Picture: It will do for now... ).

Deep spearfishing with Marcus...Βαθύ ψάρεμα με ψαροντούφεκο με τον Μάρκο...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Deep spearfishing with Marcus...

Video&Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ & Marcus Schrauder

Πέρασε ο καιρός και ο Θείος Νίκος με την Χιότ και Μούλου έφυγαν από την Κάρπαθο με τελικό προορισμό την Αιθιοπία. Τα πράγματα επέστρεψαν στην ρουτίνα της Καρπάθου για μια ακόμη φορά. Ο πατέρας μου ασχολειώταν με τα του κήπου. Ευτυχώς η σκεπή της αποθήκης πήρε αναβολή. Θα γινόταν κάποια στιγμή βέβαια... Η Μητέρα μου στα μαγειρέματά της, κάνοντας διάφορες νόστιμες πρωτοτυπίες. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, όπως λέει ο σοφός μας λαός. Έτσι λοιπόν κι εγώ πίσω στα ψάρεματά μου. 

Ο μπαμπάς με τα εργαλεία τον κι η μαμά με τις εκπλήξεις της!!!

Ο καιρός άρχιζε να κόβει λίγο κι έτσι αποφασίσαμε με τον φίλο μου τον Μάρκο από την Αυστρία να πάμε σε έναν μεγάλο σε μήκος ψαρότοπο, που κρύβει εκπλήξεις. Στο μεγαλύτερο μέρος του ψαρέματος θα είχαμε κόντρα τον καιρό, αλλά ο μεγάλος κάβος θα μας προφύλαξε από τα κύματα. Μετά τον κάβο θα τον είχαμε πρίμα, οπότε θα βγαίναμε εύκολα. Φτάσαμε, ντυθήκαμε και βουτήξαμε. Μετά από μερικά μέτρα ο Μάρκος έπιασε μια ωραία μουρμούρα. Συνεχίζοντας λίγο πιο κάτω, μια περίεργη συγκέντρωση μου τράβηξε την περιέργεια, Μερικές πέρκες μαζί με έναν μικρούλι ροφό έχουν μαζευτεί γύρω από μια πέτρα. 

"Σίγουρα υπάρχει χταπόδι εδώ..." είπα στον εαυτό μου και πλησίασα. Όντος πάνω στην πλαγιά του βράχου ένα μικρό χταποδάκι παραλλαγμένο, προσπαθούσε να σώσει τα πλοκάμια του από τους άρπαγες. 

Οι άρπαγες και το θύμα!!!

Μόλις πλησίασα, πρώτος ο μικρός ροφός έφυγε και τρύπωσε. Μετά ακολούθησαν οι πέρκες. Τραβήχτηκα λίγο και ξαναήρθαν όλοι οι άρπαγες.... Χαμογέλασα κι έφυγα... Ανοιχτήκαμε με τον Μάρκο σε κάτι βαθειά κομμάτια, αλλά δεν βρήκαμε τίποτα. Καθώς προχωρούσαμε, θυμήθηκα μια ωραία σχισμή... Παλιά, πάντα κρατούσε ωραία ψάρια. Πλησίασα και διέκρινα την φυγή μέσα στην σπηλιά ενός ροφού. 

"Πρέπει να είναι +3 κιλά..." είπα στον εαυτό μου και βούτηξα. Πλησίασα προσεκτικά και έψαξα την μεγάλη σχισμή. Κοιτώντας προσεκτικά διέκρινα το κεφάλι του ψαριού. Σημάδεψα γρήγορα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα δεν κουνήθηκε καθόλου. 

"Αστόχησα????..." αναρωτήθηκα. Όμως μόλις τράβηξα την βέργα πάνω ήταν ο τρίκιλος ροφός (3,2κ). 

Να κι ο τριάρης ροφός!!!

Όλος χαρά και ευχαριστώντας τα Ουράνια για το υπέροχο δώρο Τους, τον τοποθέτησα πάνω στην σημαδούρα. Δίπλα στην σχισμή υπήρχαν και δύο καλά λεοντόψαρα. Πήρα το κοντά ψαροντούφεκο και τα έπιασα. Έκανα όμως το λάθος και δεν έβαλα την κάμερα πάνω στο ψαροντούφεκο κι έτσι δεν υπάρχουν οι βολές σε βίντεο.... Προχωρώντας ο Μάρκος μου κάνει νόημα και βουτάει. Πλησιάζει άψογα εκεί ποίου θέλει να πάει, ευθυγραμμίζει το σώμα του και το όπλο και ρίχνει. Τραβάει την βέργα και βγαίνει άδεια. Τον πλησιάζω και μου λέει: "Τρεις ροφοί, έριξα στο κεφάλι στον πιο μεγάλο αλλά..." Ετοιμάζομαι και βουτάω. Καθώς πλησιάζω, διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολλές τρύπες που μπορούν να φιλοξενήσουν τα ψάρια. Όμως σε μια από τις τελευταίες, παρατηρώ μια άσπρη γραμμή μέσα στο σκοτάδι της σχισμής. Είναι στο κεφάλι του ροφού, που το χάραξε η βολή του Μάρκου. Σημάδεψα και πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα ακούνητη. 

"Λες να αστόχησα κι εγώ???' σκέφτηκα και τράβηξα την βέργα έξω. Η βέργα ήρθε εύκολα έξω αλλά ήταν βαριά. 

Να και ο δίκιλος!!!

Είχα πετύχει τον δίκιλο ροφό στο κρανίο κι έτσι δεν αντιστάθηκε καθόλου (2,1 κ). Συνέχισαμε το ψάρεμα και περάσαμε τον κάβο. Εδώ τα κύματα μας έσπρωχναν κι έτσι μας έκαναν την ζωή μας εύκολη. Ο Μάρκος είδε ένα μαύρο να τρυπώνει στην φυκιάδα. Βούτηξα κι είδα μια κίνηση που πήγε προς την βάση του βράχου. Ήταν ανηφορική η είσοδος και δεν υπήρχε περίπτωση να δούμε. το ψάρι. Την ώρα που ετοιμάζομαι για ανάδυση, βλέπω ένα καλό λεοντόψαρο. Κατεβάζω την δύναμη του ψαροντούφεκου και ρίχνω στο λεοντόψαρο. 

Ένα από τα πολλά...

Τραβάω την βέργα κι ανεβαίνουμε μαζί. Προχωρώντας για την έξοδο, σε μια συστάδα από πέτρες, μπαινοβγαίνουν μελανούρια. Γρήγορη βουτιά και κοιτώντας στο βάθος της τρύπας, βλέπω ένα από τα μεγάλα. Γρήγορη βολή πριν φύγει και το πιάνω. 

Το μελανούρι μας...

Την ώρα που τακτοποιώ το ψάρι, μια μουρμούρα με περιτριγυρίζει. Μου δίνει όλο τον χρόνο να ετοιμαστώ και να της ρίξω και την έπιασα. 

Μια από τις μουρμούρες μας...

Καθώς ετοιμάζομαι να βγω, βλέπω κάτι στον βυθό που δεν ταιριάζει στην ματιά μου. Μια μικρή γλώσσα έχει κάνει την απόλυτη παραλλαγή και με κοιτάει. Την πλησιάζω για να βγάλω το πλάνο θέλω. 

Η τέλεια παραλλαγή!!!

Όταν την πλησίασα πολύ, σήκωσε άμμο και πήγε πιο πέρα και κρύφτηκε κάτω από την άμμο. Χαμογέλασα και βγήκαμε έξω. Εκεί βγάλαμε τις απαραίτητες φωτό με τον Μάρκο. Ένα ακόμη όμορφο ψάρεμα είχε λάβει τέλος.

Τέλος για σήμερα...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Deep spearfishing with Marcus...

Video & photos : Zacharias Skevofilax & Marcus Schrauder

Time passed and Uncle Nikos with Hiot and Moulou left Karpathos with their final destination being Ethiopia. Once again, things returned to the routine of Karpathos. My father was busy with the garden. Fortunately, the roof of the warehouse was postponed. It would be fixed at some point, of course... My Mother in her cooking, making various delicious surprises. Every scoundrel to his own counter, as it is being said. So I was back to my spearfishing. (1st Picture: Dad with his tools and mom with her cooking surprises!!!). The weather was starting becoming a bit calmer, so my friend Markus from Austria and I, decided to go to a long fishing spot that is holding surprises. We would be up against the weather for most of the fishing, but the large cape would protect us from the waves. After the cape, the waves would push us, so we would be able to reach the beach, without much effort. We arrived where we wanted, got dressed and dived in. After a few meters Markus caught a nice striped sea bream (Lithognathus mormyrus). Continuing a little further down, a strange gathering caught my curiosity. Some Mediterranean Perch or Painted Comber (Serranus scriba) with a small dusky grouper (Epinephelus guaza) had gathered around a stone.

"There's definitely an common octopus here..." I said to myself and approached. On the cliffside, a small common octopus (Octopus vulgaris) in variation was trying to save its tentacles from its predators. (2nd Picture: The predators and the victim !!!). As soon as I got closer, the tiny dusky grouper left first and burrowed in. Then the perch followed. I pulled back a little and all the predators came back.... I smiled and left... Markus and I swam to some deep parts we knew, but we didn't find anything. As we moved forward, I remembered a nice crevice... In the past, it always held nice fish. I approached and saw a dusky grouper fleeing into the cave.

"It must be +3 kilos..." I said to myself and dived in. I approached carefully and searched the large slit. Looking carefully I was able to see the head of the fish. I quickly aimed and pulled the trigger. The spear did not move at all.

"Did I miss????..." I wondered. But as soon as I pulled the spear out, there was the three kilo grouper (3.2k). (3rd Picture: The three kilos dusky grouper!!!). Full of joy and thanking the Heavens for Their wonderful gift, I placed it on the buoy. Next to the crevice there were two good lionfish (Pterois volitans). I took the short speargun and caught them. But I made the mistake of not putting the camera on the speargun, so the shots were not filmed.... Moving forward, Markus signalled to me and dived. He approached perfectly where he wanted to be, aligned his body, the speargun and pulled the trigger. He pulled the spear but it came out empty. I approached him and he said to me: "Three dusky groupers, I shot the biggest one in the head but..." I got ready and dived. As I was approaching, I noticed that there were many holes that could hide a fish. But in one of the last ones, I noticed a white line in the darkness of the slit. It was on the head of the dusky grouper, marked by Markus' shot. I aimed and pulled the trigger. The spear did not move.

"Did I miss too???" I thought and pulled the spear out. The spear came out easily but it was heavy. (4th Picture: The two kilos dusky grouper!!!). The spear had found the two-kilogram dusky grouper in the skull and so it didn't resist at all (2.1 kg). We continued fishing and we passed the cape. Here the waves were pushing us and so made our swimming easier. Markus saw a dusky grouper, burrowing into the seaweed. I dived in and saw a movement among the seaweed, that went towards the base of the rock. The entrance was uphill and there was no way we would see the fish. As I was getting ready to emerge, I saw a good lionfish. I lowered the power of the speargun and shot the lionfish. (5th Picture: One of many...). I reeled in the spear and we emerged up together. Moving towards the exit, in a cluster of stones, saddled sea-breams (Oblada melanura) were coming in and out. A quick dive and looking into the depths of the hole, where I saw one of the big ones. A quick shot before it left and I caught it. (6th Picture: A nice saddled sea-bream...). As I was arranging the fish, a striped sea bream surrounded me. It provided me all the time I needed to get ready and shot and I caught the fish. (7th Picture: One of the striped sea breams...). As I was getting prepared to leave, I noticed something in the seabed that didn't match my gaze. A small common sole (Solea vulgaris) had made the ultimate disguise and was looking at me. I approached it to get the video shot I wanted. (8th Picture: The perfect variation!!!). When I got too close to it, it picked up sand and went further and hid under the sand. I smiled and we went out. There we took the necessary photos with Markus. Another beautiful fishing had come to an end.(9th, 10th, 11th Pictures: Done for today...).

Black & red fish....Μαύρα & κόκκινα ψάρια...

You may find this article in English at the end of the Greek version.

Title: Black & red fish....Μαύρα & κόκκινα ψάρια...

Video & Φωτογραφία : Ζαχαρίας Σκευοφύλαξ

Φέτος είχαμε την ευχαρίστηση να φιλοξενήσουμε στο σπίτι τον αδελφό της μητέρας μου, τον θείο Νίκο και την γυναίκα του την Χιότ. Μαζί τους ήρθε και η αδελφή της η Μούλου. Είχαμε να δούμε τον θείο και την Χιότ αρκετά χρόνια κι έτσι η χαρά μας ήταν μεγάλη. Ο θείος μάλιστα είχε παραγγείλει ψάρι, μεγάλο ψάρι για φαγητό. Ευτυχώς έπιασα την λίτσα, δείτε το προ-προηγούμενο άρθρο κι έτσι όλα πήγαν μια χαρά με αυτό το θέμα. 

Ο θείος, η Μούλου, οι γονείς μου και η Χιότ απολαμβάνοντας το πρωινό...

Ο καιρός είχε αγριέψει αρκετά κι έτσι αποφάσισα να πάω σε έναν άλλο αγαπημένο ψαρότοπο, όπου ο κάβος έκοβε τον καιρό. Όμως, έτσι δεν θα μπορούσα να ψαρέψω το καλύτερο κομμάτι που είναι μετά τον κάβο. Δεν με πείραζε καθόλου, μίας και είχα πολύ μέρος για να ψαρέψω. Σκεφτόμουν λοιπόν να πάω για την βουτιά μου το μεσημέρι. Όμως εκείνο το πρωινό η Χιότ μου ζήτησε πότε μπορεί να τις πάω για μπάνιο. Όλος χαρά της είπα:"Φύγαμε...". Σε μισή ώρα είμασταν στο μικρό λιμανάκι που ονομάζεται Φοινίκι. Εκεί λόγω του κυματοθραύστη, η θάλασσα είναι πάντα γαλήνια. Έχει ωραία αμμουδιά, είναι και κοντά στο σπίτι... όλα τέλια. Φτάσαμε και τα κορίτσια πήγαν για μπάνιο. Εγώ λόγω της βουτιάς, τις περίμενα να τελειώσουν το μπάνιο τους. Είδα την Μούλου πολύ μουδιασμένη. Η Χίοτ ήταν βετεράνος, μιας και της είχαμε μάθει να κολυμπάει πριν από μερικά χρόνια. Η Μούλου ήταν σχεδόν έντρομη στην αρχή. 

Οι πρώτες προσπάθειες...ever!!!

Μετά σιγά-σιγά ξεθάρρεψε, αλλά όχι και πολλά πράγματα. Η Χιότ της έδειχνε πως κολυμπάνε κλπ. 

Το δελφίνι η Χιότ παραδίδει μαθήματα κολύμβησης!!!

Όταν τελείωσαν με το μπάνιο τους και φεύγαμε, ρώτησα πως ήταν κλπ. Εκεί έμαθα έκπληκτος ότι η Μούλου ήταν πρώτη φορά που έμπαινε σε νερό για να κολυμπήσει!!! Έμεινα κόκκαλο που λένε. Πόσα πράγματα παίρνουμε σαν δεδομένα. Που να πάει η Μούλου να κολυμπήσει? Η Ερυθρά θάλασσα είναι πάνω από 800 χιλιόμετρα μακρυά από την Αδδίς Αμπέμπα, που είναι πρωτεύουσα της Αιθιοπίας όπου μένει. Όσο για τις λίμνες, πολλές από αυτές έχουν κροκόδειλους μεγάλων μεγεθών... Πήγαμε αρκετές φορές την εβδομάδα που τους φιλοξενήσαμε, για μπάνιο. Κάθε φορά η Μούλου έδειχνε πιο εξοικειωμένη με την θάλασσα. Όσο για την Χιότ...δελφίνι... 

Έφτασα με το αμάξι, ντύθηκα και βούτηξα. Κολύμπησα αρκετά για να αποφύγω τα κύματα. Πέρασα τις γνωστές φυκιάδες, κι εκεί είδα μια όμορφη κι απρόσμενη έκπληξη. Πάνω στα κοντά φύκια, καθόταν μια υπέροχη καρέττα-καρέττα. Βούτηξα και πλησίασα για να διαπιστώσω ότι η χελώνα κοιμόταν!!! Με το που έφτασα κοντά της σήκωσε το κεφάλι της και με κοίταξε νυσταγμένη. 

Την έπιασα στον ύπνο!!!

Κινήθηκε λίγο, χωρίς να απομακρυνθεί, επιτρέποντας μου να την χαϊδέψω. Με το που την ακούμπησα, κολύμπησε πιο γρήγορα, μου έριξε μια ματιά, πήρε την κατηφόρα και την έχασα στο βαθύ μπλε της Καρπάθου. Χαμογέλασα και την χαιρέτησα λέγοντας της:"Ελπίζω να τα ξαναπούμε..." Συνέχισα το κολύμπι μου απολαμβάνοντας την ελευθερία και την ηρεμία που μου προσφέρει η θάλασσα κι έτσι έφτασα εκεί που ήθελα. Σε μια γνωστή πέτρα, πλησιάζω να δω τι γίνεται. Συνήθως βρίσκω κάποιον σαργό ή λεοντόψαρο, αλλά σπανίως και κάποιον ροφό. Χαμήλωσα την δύναμη του ψαροντούφεκου και βούτηξα όλος περιέργεια για το τι θα συναντούσα. Πλησιάζοντας παρατήρησα την σιλουέτα ενός ροφού. Το ψάρι κοίταζε μέσα στην σχισμή!!! Με το που πλησίασα, γύρισε να με δει κι εγώ πάτησα την σκανδάλη. Η βέργα ταρακουνήθηκε βίαια κι εγώ όρμηξα για να προλάβω τα χειρότερα. Άδικα όμως, γιατί η βέργα είχε πετύχει τον ροφό στο μάτι και τον είχε περάσει σχεδόν σουβλάκι. Το ψάρι βγήκε εύκολα από την τρύπα, κι εγώ χοροπηδούσα μέσα στο νερό. Τράβηξα πάνω το ψάρι που ήταν 2,2 κ. 

Μια δίκιλη έκπληξη!!!

Όλος χαρά κι ευχαριστώντας τα Ουράνια για το απρόσμενο δώρο Τους, τον κρέμασα στην σημαδούρα μου. Έκανα διάφορες βουτιές, αλλά δεν είδα κάτι που να μου αρέσει. Υπήρχαν σκάροι αρκετά μεγάλοι και πολλοί, αλλά εκεί δεν τους πειράζω για να κρατάνε τον τόπο ήρεμο. Έφτασα σε μια καλή σχισμή ή μάλλον σπηλιά, όπου στο παρελθόν είχα πιάσει έναν 12αρη ροφό. Βούτηξα με το μακρύ ψαροντούφεκο και κοίταξα μέσα. Ροφός δεν υπήρχε, αλλά υπήρχαν μεγάλα λεοντόψαρα. Ξεκινώντας από το πιο κοντινό, για να μην τρομάξω τα υπόλοιπα, έπεσα 4 μεγάλα κοντά στο κιλό κι ένα μικρό. 

Ένα του κιλού!!!

Ένα ακόμη...

Ξεκουράστηκα και είπα να κάνω ένα καρτέρι λίγο πριν τον κάβο, μήπως υπάρχει κάποια έκπληξη. Βούτηξα, καρτέρεψα και μετά σύρθηκα στον βυθό, όσο μου επέτρεπε ο έντονος κυματισμός. Ένα κοπάδι από σάλπες κι άσπρους γερμανούς τράπηκαν σε φυγή. Ανάμεσά τους υπήρχε ένας καλός σαργός και πριν εξαφανιστεί πίσω από τις πέτρες του έριξα και τον έπιασα (550 γρ.). 

...κι ένας ωραίος σαργός...

Τον τακτοποίησα με τα υπόλοιπα ψάρια και γύρισα προς το απάγκιο που μου προσέφερε ο κάβος. 

"Ξεκούραση και πάμε να δούμε την βαθειά πλάκα που κάθεται πάνω στον γκρεμό..." είπα στον εαυτό μου. Αφού ξεκουράστηκα κι ετοιμάστηκα και ψυχολογικά, πήρα μια βαθειά ανάσα και βούτηξα. Η πλάκα είναι στα -21μ κι έχει από παντού σχεδόν τρύπες που μπορεί να φιλοξενήσει ωραία ψάρια. Ακόμη και τα λεοντόψαρα που έχω πιάσει κατα το παρελθόν, ήταν όλα πάνω από κιλό!!! Βούτηξα και πήγα προς τα δεξιά της. Καθώς πλησιάζω, παρατηρώ ότι μια ωραία στήρα καρτερεύει στην αριστερή μεριά πάνω στην γωνία της πλάκας. Αλλάζω κατεύθυνση και βυθίζομαι προς την στήρα. Καθώς πλησιάζω, ένας μικρός ροφός πετάγεται έξω να με δει και αμέσως χάνεται πάλι μέσα στην πλάκα. Εγώ συνεχίζω την πορεία μου. Η στήρα έχει στρίψει και δεν την βλέπω πια, αλλά ξέρω που θα πάει να χωθεί. Πλησιάζοντας κι άλλο, παρατηρώ ένας καλός ροφός με παρατηρεί, στην σκιά που του παρέχει η πλάκα. Γυρίζω απαλά προς τον ροφό, που νομίζει ότι δεν φαίνεται, σημαδεύω και πατάω την σκανδάλη. Η βέργα δεν κουνιέται καθόλου. Την τραβάω έξω κι έρχεται βαριά έξω ενώ ο 3αρης ροφός (3,400 γρ) από τον σβέρκο και κάτω έχει ασπρίσει!!! Αυτό είναι σημάδι ότι η βέργα του έχει κάνει μεγάλη ζημιά. Είχα αστοχήσει τον εγκέφαλό του για ένα εκατοστό. Τον ανέβασα πάνω χοροπηδώντας πάλι. 

Αυτός κι αν ήταν έκπληξη!!!

Ευχαρίστησα τα Ουράνια και πάλι για το απίστευτο δώρο Τους και ζήτησα συγνώμη από τον ροφό για τον πόνο που του είχα προκαλέσει, όπως κάνω με όλα τα τρόπαια που πιάνω. Ήμουν σίγουρος ότι η πλάκα είχε κι άλλα ωραία θηράματα, αλλά αποφάσισα ότι το ψάρεμα είχε λάβει τέλος για σήμερα. Άλλωστε μου Είχε Δώσει πολλά περισσότερα από ότι περίμενα να πιάσω. 

Τέλος για σήμερα...

Καθώς κολυμπώ για να βγω έξω, πέφτω πάνω σε ένα κοπάδι ψιλής σαρδέλας. Αμέτρητα ψαράκια μεσοπέλαγα, κοντά στην επιφάνεια να δίνουν ένα υπέροχο ασημί φόντο στο βαθύ μπλε. Καθώς τα πλησίασα για να πάρω το πλάνο που ήθελα, έτρεχαν αλλάζοντας σχήμα το κοπάδι, δίνοντας μια εξωπραγματική ομορφιά στο ήδη υπέροχο βαθύ μπλε του Καρπάθιου πελάγους.

Μεσοπέλαγη ομορφιά!!!  

Χάζεψα αυτήν την απαράμιλλη ομορφιά και τράβηξα για τα ρηχά. Εκεί με περίμενε μια ακόμη έκπληξη. Ένα μεγάλο κοπάδι από μικρόψαρα, θα έλεγα πάνω από χίλια ψαράκια μου σταμάτησαν την έξοδο. Κοιτάζοντας πιο επίμονα διαπίστωσα ότι ήταν μικροί λαγοκέφαλοι. 

Το δυσοίωνο μέλλον...

Χάζεψα την ομορφιά αλλά και την μέλλουσα καταστροφή που έπεται στην θάλασσά μας και λέγοντας τους:"Η ισχύς εν τη ενώσει... " βγήκα....

Τέλος για σήμερα...

Translation of the above article.

Title: Black & red fish....

Video & photos : Zacharias Skevofilax.

This year we had the pleasure of hosting my mother's brother, Uncle Nick, and his wife, Hiot, at our home. Along with them Hiot's sister, Moulou, also came. We hadn't seen Uncle Nick and Hiot for several years, so our joy was great. Uncle Nick had even ordered fish, a big fish for dinner. Luckily I caught the leerfish (Lichia amia), see the article before-previous, so everything went well with this matter. (1st Picture: Uncle Nick, Moulou, my parents and Hiot enjoying their breakfast...). The weather was getting pretty rough, so I decided to go to another favourite fishing spot, where the cape would protecting me from the rough weather. However, that way I wouldn't be able to fish the best part that was after the cape. I didn't mind at all, since I had plenty of room to fish. So I was thinking of going for spearfishing at noon. But that morning Hiot asked me when I could take them for a swim. I happily told her: "Let's go...". In half an hour we were at the small harbor called Finiki. There, because of the breakwater, the sea is always calm. It has a nice sandy beach, it's close to home... everything was perfect. We arrived and the girls went for a swim. Because of my later-on dive, I waited for them to finish their swim. I saw Moulu being very numb. Hiot was a veteran, since we had taught her to swim a few years ago. Moulou was almost scared at first. (2nd & 3rd Picture: First attempts... ever...). Then she slowly found her courage, but not much. Hiot showed her how to swim, etc. (4th Picture: Hiot the dolphin, giving swimming lessons!!!). When they finished swimming and we were leaving, I asked how it was, etc. There I heard, to my surprise that it was Moulou's first time ever entering the sea to swim!!! I was left speechless as they say. How many things do we take for granted. On the other hand, where Moulou could go to swim? The Red sea is more than 800 kilometres away from Addis Ababa, the capital of Ethiopia, where she lives. As for the lakes and rivers there, many of them have large crocodiles...We went swimming several times during the week we hosted them. Each time, Moulou seemed more familiar with the sea. As for Hiot...was swimming like a dolphin...

I arrived by car, got dressed and dived in. I swam long enough to avoid the waves. I passed the familiar seaweed beds, and there I saw a beautiful and unexpected surprise. On the short seaweed, there was a beautiful loggerhead turtle ( Caretta caretta) sitting. I dived in and got closer to realise that the turtle was sleeping!!! As soon as I got close to it, it raised its head and looked at me sleepily. (5th Picture: I caught it sleeping!!!). The loggerhead turtle moved a little bit, allowing me to pet it. As soon as I touched it, the loggerhead turtle swam faster, glanced at me, dived deeper and I lost it in the deep blue waters of Karpathos Island. I smiled and greeted her, saying: "I hope we meet again..." I continued swimming, enjoying the freedom and tranquility that the sea offered me, and so I arrived where I wanted to be. At a familiar rock, I approached to see what was happening. I used to find White Sea breams (Diplodus sargus) or lionfish (Pterois volitans) but rarely a dusky grouper (Epinephelus guaza). I lowered the power of the speargun and dived in, curious about what I would encounter. As I approached, I noticed the silhouette of a dusky grouper. The fish was looking into the crack!!! As soon as I got closer, it turned to look at me and I pulled the trigger. The spear shook violently and I rushed to prevent any problems. But it was unnecessary, because the spear had found the dusky grouper in the eye and had almost skewered it. The fish came out of the hole easily, and I was almost dancing in the water. I pulled up the 2.2 kg fish. (6th Picture: The two kilos surprise!!!). Full of joy and thanking the Heavens for Their unexpected gift, I hung it on my buoy. I made several dives, but I didn't see anything I liked. There were quite large and numerous parrotfish, but I didn't bother them, so they kept the fishing place calm. I had reached a good crevice, or cave, where in the past I had caught a 12 kilo dusky grouper. I dived in with the long speargun and looked inside. There was no dusky grouper, but there were large lionfish. Starting with the closest one, so as not to scare the rest, I caught 4 large ones close to a kilo and a smaller one. (7th Picture: One of a kilo!!!). (8th Picture: One more...). I rested for a while and decided to make a quick ambush just before the cape, in case there was a surprise. I dived, ambushed and then crawled to the bottom, as far as the strong waves would allow me. A school of Salema porgy (Sarpa salpa) and Streamlined spinefoot (Siganus argenteus) fled. Among them was a good white sea bream and before it disappeared behind the rocks I pulled the trigger and caught it (550 gr.). (9th Picture: ...and a beautiful white sea bream...). I put it with the rest of the fish and turned towards the calm waters that the cape was providing me.

"Lets rest and let's go see the deep slab that sits on the edge of the cliff..." I said to myself. After I rested and prepared myself psychologically, I took a deep breath and dived in. The slab is at -21 m and has holes almost everywhere that can accommodate big fish. Even the lionfish that I had caught in the past were all over a kilo!!! I dived and went to its right. As I was approaching, I noticed that a nice golden grouper (Epinephelus costae) was ambushing on the left side on the corner of the slab. I changed direction and moved towards the fish. As I approached, a small dusky grouper jumped out to see me and immediately disappeared back into the slab. I continued my course. The golden grouper had turned behind the slab and I couldn't see it anymore, but I knew where it would go to hide. Coming closer, I noticed a good dusky grouper was watching me, in the shadow provided by the slab. I turned gently towards the fish, who thought it was not visible, I aimed and pulled the trigger. The spear didn't move at all. I pulled the spear out and it came out heavily while the 3 kilos dusky grouper (3,400 gr) from the neck down had turned white!!! This was a sign that the spear had done a lot of damage to the fish. I had missed its brain by a centimetre. Dancing again, I reeled in the fish. (10th Picture: This is a real surprise!!!). I thanked the Heavens again for Their incredible gift and apologised to the dusky grouper for the pain I had caused it, as I did with all the trophies I had caught. I was sure that the slab had other nice trophies, but I decided that fishing was over for today. After all, They had given me much more than I expected to catch. (11th Picture: Done for today...). As I was swimming to get out, I stumble upon a school of small sardines (Sardina pilcharduss). Countless small fish in the middle of the sea, close to the surface, providing a beautiful silvery background to the deep blue. As I approached them to get the video shot I wanted, they swam, the entire school was changing shapes, giving an unreal beauty to the already beautiful deep blue of the Carpathian Sea. (12th Picture: Mid-ocean beauty!!!). I stared at this unparalleled beauty and pulled towards the shallows. There another surprise awaited me. A large school of small fish, I would say over a thousand fish, blocked my exit. Looking more intently, I realised that they were small silver-cheeked toadfish (Lagocephalus sceleratus). (13th Picture: The ominous future...). I stared at the beauty but also at the impending disaster that awaits our seas, telling them: "Strength in unity..." and went out...(14th Picture: Done for today..).